Rak okrężnicy - objawy i leczenie choroby

Według statystyk rak jelita grubego (RBC) zajmuje drugie miejsce wśród chorób onkologicznych przewodu pokarmowego, a jego częstość występowania w ogólnej strukturze chorób nowotworowych wynosi 5-6%. W ostatnich dziesięcioleciach nastąpił wzrost częstości występowania u obu płci, szczególnie wśród osób starszych (w wieku 50-60 lat). Śmiertelność z tego rodzaju nowotworu również wzrasta, w ciągu dwóch lat aż do 85% pacjentów umiera.

ROC jest prawdziwą plagą krajów rozwiniętych, w których ludzie wolą jeść wyrafinowaną żywność. Najwyższą częstotliwość choroby obserwuje się w Ameryce Północnej, Australii. W Europie rozpowszechnienie ROC jest niższe, w krajach azjatyckich, w regionach Ameryki Południowej i Afryki ta forma raka jest znacznie mniej powszechna. W Rosji rak jelita grubego rozpoznaje się w 17 przypadkach na 100 000 mieszkańców.

Lokalizacja nowotworów

Dwukropek to największy dział okrężnicy, to jest tutaj, że ciecz treści pokarmowej ostatecznie uformowany stolec. Jest to aktywna część jelita, stagnacja zjawisk jest wysoce niepożądana ze względu na normalne funkcjonowanie. Wysoka zawartość rafinacji żywności w diecie, nietoksyczne dodatki do żywności, prowadzi do różnych zaburzeń jelita, pojawienie się polipów i gruczolaki bezładnej, który może przerodzić się w nowotworach.

Okrężnica znajduje się tuż za kątnicą i składa się z kilku części: poprzecznej, rosnącej, zstępującej i zamykającej okrężnicy esicy. W okrężnicy jest wiele podatnych obszarów. Są to miejsca zwężeń fizjologicznych i zakrętów, w których masy kału mogą się gromadzić i stagnować. Najczęściej nowotwór złośliwy zlokalizowany jest w esicy okrężnicy (50% przypadków). Potem przychodzi kątnica (23% przypadków), reszta oddziałów jest dotknięta znacznie rzadziej.

Przyczyny raka jelita grubego

Onkolodzy identyfikują kilka głównych przyczyn prowadzących do choroby:

  • Dziedziczność. Ryzyko choroby znacznie wzrasta, jeśli ta postać raka zostanie wykryta u bliskich krewnych.
  • Żywność irracjonalna z przewagą rafinowanej żywności i tłuszczów zwierzęcych.
  • Niewystarczająco aktywny tryb życia, hipodynamia, otyłość.
  • Przewlekłe zaparcia przewlekłe, w których ryzyko urazów fizjologicznych krzywo jelita przez gęste cielęta jest wysokie.
  • Atonia i niedociśnienie w jelitach w starszym wieku.
  • Obecność chorób, które są sklasyfikowane jako przedrakowe: choroba Crohna, rodzinnej polipowatości, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, uchyłkowatości, pojedynczych polipów.
  • Współczynnik wieku. Ryzyko choroby wzrasta znacznie po 50 latach
  • Praca w branżach o szkodliwych warunkach pracy.

Klasyfikacja i stadia raka okrężnicy

Błona śluzowa wyściełająca okrężnicę składa się z nabłonka gruczołowego, dlatego w prawie 95% przypadków ten rodzaj złośliwego tworzenia jest diagnozowany jako

  • Gruczolakorak (guz rozwijający się z komórek nabłonkowych). Inne rodzaje nowotworów występują rzadziej.
  • Śluzówkowo-gruczolakorak (nowotwór złośliwy zawiera dużą ilość śluzu).
  • Rak pierścieniowy-komórkowy (komórki rakowe mają postać niepołączonych pęcherzyków).
  • Płodowa lub gruczołowa komórka płaskonabłonkowa (podstawa guza składa się z komórek tylko płaskiego nabłonka lub gruczołowego i płaskiego nabłonka)
  • Nieróżnicowalny rak.

Następujący podział guzów jelita grubego został przyjęty na etapy:

  • 0 Etap. Tylko błona śluzowa jest dotknięta, nie ma oznak naciekowego wzrostu, nie ma przerzutów i uszkodzeń węzłów chłonnych.
  • 1 krok. Mały guz pierwotny zlokalizowany w grubości podśluzówki i błony śluzowej. Nie ma regionalnych i odległych przerzutów.
  • 2 krok. Guz zajmuje mniej niż półokrąg ściany jelita, nie wykracza poza to i nie przechodzi do sąsiednich narządów. W węzłach chłonnych możliwe są pojedyncze przerzuty.
  • 3 etap. Guz zajmuje więcej niż półkole jelita, kiełkuje w całej grubości ściany jelita, rozprzestrzenia się do otrzewnej sąsiednich narządów. Istnieje wiele przerzutów do węzłów chłonnych, odległe przerzuty są nieobecne.
  • 4 etap. Duży guz, który rośnie w sąsiednie narządy. Istnieje wiele regionalnych i odległych przerzutów.
Objawy i formy choroby

Obraz kliniczny będzie zależeć od lokalizacji i rodzaju guza, jego wielkości i etapu rozwoju. W początkowej fazie rak w większości przypadków przebiega bezobjawowo i można go wykryć podczas badania ambulatoryjnego innych chorób. Większość pacjentów skarży się na nagłe zaparcia, ból i dyskomfort w jelitach, osłabienie i pogorszenie samopoczucia.

W przypadku guzów pojawiających się po prawej stronie okrężnicy pacjenci zauważają nudny ból po prawej stronie brzucha, osłabienie, złe samopoczucie. Podczas badania wykrywa się umiarkowaną niedokrwistość, czasami nawet we wczesnym stadium wykrywa się guz podczas badania palpacyjnego.

Proces nowotworowy w lewej połowie jelita charakteryzuje się stałymi tępymi bólami, przeciw którym występują wzdęcia, dudnienia, wzdęcia, częste zaparcia. Widoczne są kału przypominające łajno owiec ze śladami krwi i śluzu.

Bóle wiążą się z procesem zapalnym i mogą być niewielkie, ciągnące się lub szorstkie i skurcze w przypadku rozwoju niedrożności jelit. Pacjenci zgłaszają brak apetytu, nudności, pobudzenie, uczucie ciężkości w jamie brzusznej. Zmiany zapalne w ścianie jelitowej powodują jej zwężenie i osłabienie motoryczne, co prowadzi do naprzemiennego zaparcia i biegunki, dudnienia i obrzęku brzucha. W kale zauważono obecność krwi, śluzu lub ropy, co jest spowodowane rozpadem guza. Występuje wzrost odurzenia organizmu, wyrażany w gorączce, rozwój anemii, osłabienie, zmęczenie, ostra utrata wagi.

Istnieje sześć głównych postaci raka okrężnicy i odbytnicy, z których każdy charakteryzuje się pewnymi objawami:

  1. Obturacja. Głównym objawem jest niedrożność jelit. Z częściową niedrożnością, uczuciem raspiraniya, dudnienie, wzdęcia, napady bólu skurczowego, trudności w odejściu od gazów i kału. W miarę zmniejszania światła jelita powstaje ostra niedrożność jelit, wymagająca natychmiastowej interwencji chirurgicznej.
  2. Toksyczno-anemiczny. Charakteryzuje się rozwojem niedokrwistości i osłabienia, bladością, dużym zmęczeniem.
  3. Dyspeptyczne. Typowymi objawami są: nudności, wymioty, odbijanie się, niechęć do jedzenia, ból w górnej części brzucha, towarzyszy mu uczucie ciężkości i obrzęk.
  4. Zapalenie jelit. Ta postać objawia się zaburzeniami jelit: zaparcia są zastępowane przez biegunkę, pacjenci odnotowują raspiranie, dudnienie i wzdęcie, któremu towarzyszy tępy ból. W kale jest krew i śluz.
  5. Pseudoopalny. Charakteryzuje się bólem brzucha, gorączką. Zaburzenia jelit objawiają się nieznacznie. Badanie krwi wykazuje podwyższone ESR i leukocytozę.
  6. Guz. Charakterystyczne objawy choroby są nieobecne lub nieznacznie wyrażone. W takim przypadku pacjent lub lekarz podczas badania może poczuć guz w jamie brzusznej.
Możliwe powikłania

Z biegiem czasu, nieleczone, objawy choroby zaczynają wzrastać, dalszy rozwój procesów nowotworowych prowadzi do rozwoju poważnych powikłań, takich jak niedrożność jelit, krwawienie, procesy zapalne ropnych (ropień ropowicy), ściany jelita perforacji rozwoju zapalenia otrzewnej.

Niedrożność jelit powstaje z guza zachodzącego na światło jelita i występuje u około 10-15% pacjentów. To powikłanie występuje dwukrotnie częściej, gdy guz znajduje się po lewej stronie okrężnicy.

Procesy zapalne rozwijają się w 8-10% przypadków i przyjmują postać ropnych ropni lub flegmii. Najczęściej takie nacieki w celulozie powstają w nowotworach rosnącej lub ślepej okrężnicy esicy. Jest to spowodowane penetracją do otaczających tkanek wzdłuż szlaków limfatycznych patogennych mikroorganizmów ze światła jelita.

Rzadziej, w 2% przypadków, dochodzi do perforacji ściany jelita, ale właśnie to powoduje zgon pacjentów z tego typu nowotworem. Do zerwania ściany jelita powoduje owrzodzenie guza i jego rozpad, a wchodzenie zawartości jelita do jamy brzusznej prowadzi do rozwoju zapalenia otrzewnej. Jeśli zawartość dostanie się do celulozy za jelitem, rozwija się phlegmon lub rozwija się ropień zaotrzewnowy.

Czasami nowotwór rozwija się w narządy wewnętrzne i tworzenie przetok. Wszystkie te powikłania znacznie pogarszają rokowanie choroby.

Często objawy choroby mogą odpowiadać kilku formom raka jelita grubego, diagnoza może być wyjaśniona poprzez staranne środki diagnostyczne.

Diagnoza choroby

Aby ujawnić raka jelita grubego tylko zgodnie z historią i danych badania jest niemożliwe, ponieważ nie ma żadnych zewnętrznych oznak guza. Podczas badania fizykalnego lekarz ocenia stan pacjenta: bladość powłok, wzdęcie, przy uderze- niu może określić obecność płynu w jamie brzusznej. Guz można odczuwać przez ścianę brzucha tylko wtedy, gdy jego wielkość jest znaczna. Aby postawić prawidłową diagnozę, potrzebny jest cały kompleks badań laboratoryjnych i instrumentalnych.

Testy laboratoryjne obejmują analizę biochemiczną krwi z określeniem swoistych antygenów i analizę kału dla krwi utajonej.

Instrumentalne metody badań obejmują:

  • Recto-Humanoscopy. Najprostsza i najszerzej stosowana metoda, która pozwala ocenić stan jelita cienkiego.
  • Kolonoskopia. Metoda badania endoskopowego, umożliwiająca wizualne badanie jelita i biopsję (pobranie fragmentu tkanki do badania histologicznego).
  • Badanie rentgenowskie z zawiesiną baru. Przed zabiegiem środek kontrastowy (zawiesina barowa) wstrzykuje się do organizmu pacjenta przez usta lub lewatywę, a następnie wykonuje się promieniowanie rentgenowskie. Pozwala to określić lokalizację, wielkość i kształt guza, zwężenie lub poszerzenie jelita.
  • USG i CT (tomografia komputerowa). Tego typu badania umożliwiają wyjaśnienie rozpowszechnienia procesu nowotworowego i uzyskanie wyraźnego obrazu struktur anatomicznych. Zaletą tych metod jest bezpieczeństwo i bezbolesność procesu.

Leczenie raka okrężnicy

Nowotwory okrężnicy są leczone radykalnie w połączeniu z radioterapią i chemioterapią.

Taktyka leczenia i rodzaj wykonywanej operacji są określane przez onkologa na podstawie wielu czynników. Należy wziąć pod uwagę rodzaj guza i jego lokalizację, etap procesu, obecność przerzutów i współistniejących chorób, ogólny stan i wiek pacjenta. W przypadku braku przerzutów i powikłań (niedrożność, perforacja) wykonuj radykalną operację - usuń dotknięte obszary jelita wraz z krezką i regionalnymi węzłami chłonnymi.

Jeśli rak znajduje się po prawej stronie okrężnicy, wykonywana jest prawostronna operacja połowiczokonektomii. W wyniku takiej interwencji usuwa się kątnicę, trzecią część poprzeczną i około 10 cm końca jelita krętego. Dzięki temu regionalne węzły chłonne są usuwane. Pod koniec operacji tworzy się zespolenie (połącz je z jelita cienkim i grubym).

Jeśli dotyczy to lewej strony okrężnicy, wykonuje się lewostronną hemikolonektomię. Usunąć jedną trzecią poprzecznej okrężnicy, zstępującą okrężnicę, część esicy okrężnicy, regionalne węzły chłonne i krezkę. Ostatecznie powstaje zespolenie (połącz z grubym i małym jelitem).

Jeśli guz jest mały i znajduje się w środkowej części poprzecznej okrężnicy, jest on usuwany z węzłami chłonnymi i gruczołem. Kiedy guz zlokalizowany jest w dolnej i środkowej części esicy, zostaje również wycięty przy pomocy krezki i węzłów chłonnych. Na końcowym etapie tych operacji powstaje staw jelita grubego i jelita cienkiego (zespolenie).

Jeśli guz nowotworowy rozprzestrzenia się na inne tkanki i narządy, wykonuj połączone operacje, usuwając dotknięte narządy.

W przypadku zaniedbanych, nieoperacyjnych postaci raka przeprowadzane są operacje paliatywne. Aby to zrobić, zachowaj zespolenia lub przetokę kałową. Ma to na celu zapobieganie ostrej niedrożności jelit. Co do zasady, niedrożność jelit wpływa na zaawansowane przypadki raka, tacy pacjenci są znacznie osłabieni, co znacznie komplikuje operację. Chirurg musi wziąć pod uwagę stan pacjenta i zrozumieć, że operacja może być dla niego ostatnia.

Wychodząc z tego, wybrano taktykę interwencji operacyjnej. Jeśli istnieje nadzieja, że ​​pacjent przejdzie drugą operację i ma szansę na dalsze życie, przeprowadzana jest etapowa operacja. Obejmuje resekcję i tworzenie kolostomii, tak że w drugim etapie wykonywane jest kolejne zamknięcie stomii. Jeżeli jednak pacjent jest osłabiony do tego stopnia, że ​​jego układ sercowo-naczyniowy nie podejmuje drugiej interwencji, operacja jest przeprowadzana jednocześnie.

Leczenie chirurgiczne uzupełnia radioterapia. Procedury rozpoczynają się 2-3 tygodnie po operacji. Obszar napromieniowania nowotworu jest napromieniany. Podczas radioterapii mogą wystąpić skutki uboczne w wyniku uszkodzenia błony śluzowej jelit: nudności, wymioty i brak apetytu.

Chemioterapia na późniejszym etapie jest przeprowadzana przy użyciu nowoczesnych leków, więc jest znacznie łatwiejsza do przeniesienia. Ale nadal w niektórych przypadkach występują takie działania niepożądane, jak alergiczne wysypki skórne, wymioty, nudności i leukopenia (obniżenie poziomu leukocytów we krwi).

Przygotowanie do operacji i pooperacyjnego postępowania z pacjentami

Przed zabiegiem pacjenci przechodzą szkolenie, które ma oczyścić jelita. Odbywa się to za pomocą przeczyszczającego preparatu Fortrans lub za pomocą płukania jamy ustnej jelita z roztworem izotonicznym wstrzykiwanym przez sondę.

Przed operacją pacjentowi przepisuje się dietę wolną od żużlu i lewatywy oczyszczające. Z diety wykluczają ziemniaki, chleb, warzywa, w ciągu dwóch dni pacjent otrzymuje olej rycynowy. W celach profilaktycznych na kilka dni przed zabiegiem pacjentowi przepisuje się antybiotyki i sulfonamidy.

W okresie pooperacyjnym wykonuje się zabiegi terapeutyczne w celu wyeliminowania szoku pooperacyjnego, zatrucia i odwodnienia organizmu. Pierwszego dnia nie wolno jeść, od drugiego dnia pacjent może wziąć płyn, następnie stopniowo pojawia się miękkie półpłynne jedzenie.

Stopniowo dieta zostaje rozszerzona, w menu pojawiają się buliony, tłuczona owsianka, przeciery warzywne, omlety, herbaty ziołowe, soki, kompoty. Pacjent powinien ściśle przestrzegać wszystkich zaleceń lekarza prowadzącego i przestrzegać niezbędnej diety. Aby zapobiec zaparciom, pacjentowi przepisuje się olej wazelinowy dwa razy dziennie. Jest to skuteczny środek przeczyszczający, który nie pozwala na tworzenie gęstej grudki korpusówki i wyklucza ryzyko zranienia nieleczonych szwów pooperacyjnych. Śmiertelność po radykalnych operacjach raka okrężnicy wynosi około 6-8%.

Prognoza przebiegu choroby

Rokowanie w przypadku raka okrężnicy jest umiarkowanie korzystne. Pięcioletnie przeżycie zależy od lokalizacji guza i stopnia zaawansowania choroby i wynosi około 50% wśród pacjentów poddawanych radykalnym zabiegom chirurgicznym. W przypadku, gdy guz nie jest w stanie rozprzestrzenić się poza warstwę podśluzową, pięcioletni wskaźnik przeżywalności wynosi 100%.

Korzystne rokowanie w dużej mierze zależy od tego, czy w regionalnych węzłach chłonnych występują przerzuty. Jeśli są nieobecni, pięcioletni wskaźnik przeżycia wynosi około 80%, a jedynie 40%. W tym przypadku najczęściej przerzuty raka okrężnicy są wykrywane w wątrobie.

Mogą pojawić się w ciągu dwóch lat od operacji. W tym przypadku przeprowadza się leczenie skojarzone, polegające na ich usunięciu chirurgicznym, a następnie wprowadzeniu chemioterapii w układzie tętniczym wątroby w połączeniu z chemioterapią wewnątrzwątrobową.

Im wcześniej wykryje się złośliwe uszkodzenie okrężnicy i zostanie wykonana radykalna resekcja, tym większa szansa na pomyślny wynik. W przypadku zaniedbanych przypadków i braku leczenia wskaźnik śmiertelności na pięć lat wynosi 100%.

Zapobieganie

Działania profilaktyczne mają na celu wykrywanie raka we wczesnym stadium i sugerują badania lekarskie populacji. Po ich przeprowadzeniu duże znaczenie mają nowoczesne, zautomatyzowane badania przesiewowe, które pozwalają zidentyfikować grupy wysokiego ryzyka, a następnie skierować je do endoskopii. Ważnym punktem jest profilaktyczne badanie lekarskie i leczenie tych pacjentów, którzy wykryli choroby przednowotworowe lub już mają guzy łagodne.

Działania prewencyjne mają na celu promowanie zdrowego stylu życia i racjonalnego żywienia. Wszystkie grupy ludności powinny być informowane o środkach utrzymania zdrowia, które obejmują odrzucanie szkodliwej rafinowanej żywności, tłuszczów zwierzęcych, zwiększenie zawartości w codziennej diecie żywności bogatej w błonnik (warzywa, owoce, warzywa), produkty z kwaśnego mleka.

Powitaj aktywny tryb życia, ćwiczenia, codzienne długie spacery, bieganie, pływanie, ćwiczenia, które możesz wykonywać w domu. Przestrzeganie tych prostych zaleceń może znacznie zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka.

Gruczolakorak jelita: rodzaje, etapy, diagnoza, leczenie

Odżywianie zawsze zajmowało jedno z centralnych miejsc w życiu człowieka. Naruszenie procesu trawienia prowadzi do wielu problemów, zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Nic dziwnego, że mówią, że jesteśmy tym, co jemy. W związku z oddziaływaniem różnych czynników agresywnych środowiska wewnętrznego i zewnętrznego powstaje wiele chorób przewodu pokarmowego: od próchnicy, po zapalne choroby wrzodowe przewodu pokarmowego. Jedną z najniebezpieczniejszych chorób jest gruczolakorak jelita. Szczegóły dotyczące tej patologii zostaną omówione poniżej.

Definicja

Gruczolakorak jelita lub gruczołowy rak to złośliwy nowotwór, który atakuje dowolną część jelita i pochodzi z nabłonkowo-gruczołowych komórek błony śluzowej (wewnętrznej). Taki guz jest dość niebezpieczny i powszechny. Z uwagi na to, że charakteryzuje się długim bezobjawowym przebiegiem, często zdarza się, że obecność choroby wykrywa się już na zaawansowanym etapie, gdy leczenie nie ma sensu.

Anatomia jelita

Jelita spełnia wiele funkcji, które wspierają normalne funkcje życiowe. Zajmuje się mieleniem żywności, jej trawieniem, wchłanianiem składników odżywczych i wydalaniem produktów ludzkiego życia. Składa się z kilku sekcji - cienkich i grubych.

Na zdjęciu: Anatomia jelita

Ogólnie przewód pokarmowy ma długość około siedmiu do ośmiu metrów od przeciętnej żywej osoby i około 10-12 metrów od martwej osoby. Jest on dostarczany z krwią na tętnicach krezkowych - oddziela górną i dolną. Wypływ krwi odbywa się w żyłach o tej samej nazwie, które następnie wpływają do układu żyły wrotnej, są filtrowane przez wątrobę i wracają do serca.

Ściana dowolnej części jelita ma trzy warstwy - wewnętrzną warstwę śluzową i podśluzową, warstwę mięśniową, która zapewnia perystaltykę, zewnętrzną warstwę surowicy, która jest reprezentowana przez otrzewną trzewiową.

W jelicie cienkim znajdują się takie działy:

  • Dwunastnica.
  • Jelita czczego.
  • Krętnica.

Jelito grube składa się z:

  • Krwawienie z wyrostkiem robaczkowym.
  • Rosnąca, poprzeczna i zstępująca część okrężnicy.
  • Sigmoid jelita grubego.
  • Odbytnica.

Jelito cienkie

Najczęściej lokalizacją raka jelita cienkiego jest początek dwunastnicy lub jelita krętego. Guz ten rozwija się w wyniku degeneracji komórek nabłonka gruczołowego z powodu wpływu różnych czynników prowokujących. W przypadku gruczolakoraka jelita cienkiego przez długi czas nie ma symptomatologii, tylko wtedy, gdy wielkość guza osiąga znaczną wielkość, możliwa jest klinika niedrożności jelit. Dzięki tej diagnozie pacjenci docierają do stołu operacyjnego, po czym zostaje wykryta prawdziwa przyczyna problemów z wypróżnianiem.

Anatomia jelita cienkiego

Jelita grubego

Gruczolakorak w jelicie grubym ma tę samą naturę - powstaje z komórek śluzowych nabłonka, które znajdują się wewnątrz jelita. Ponadto wraz ze wzrostem guza dołączy również objawy podobne do guza jelita cienkiego. Rozwijające się problemy z trawieniem, częste wzdęcia, zaparcia, a następnie biegunka, przejście gruboziarnistego pokarmu jest trudne.

W tym samym czasie ma ulubione miejsca lokalizacji. Należą do nich sigmoid, ślepy i odbytniczy.

Schematyczny diagram jelita grubego

Sigmoidalny obrzęk

Na chorobę gruczolakoraka typu jelitowego tego działu najczęściej wpływa kategoria osób, które mają następujące czynniki predysponujące:

  • Starość.
  • Siedzący tryb życia.
  • Częste zaparcia, które powodują traumę w błonie śluzowej jelita podczas wysiłku.
  • Obecność polipów w jelicie cienkim, terminalnym zapaleniu jelita krętego, uchyłkowatości.
  • Choroba z nieswoistym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.

Rozwój tego typu choroby wynika z następującego scenariusza. Występuje przewlekła traumatyzacja przez grubą masę szyjki macicy błony śluzowej. Ponadto, w związku z trwałą traumatyzacją, komórki nabłonkowe ulegają degeneracji i nabywają cechy wzrostu guza nowotworowego - zaczynają aktywnie dzielić się, tracą kontakt z otaczającymi komórkami, tracą swoją funkcję, aktywnie wyrastają w otaczające tkanki. Dopóki średnica guza nie jest mniejsza niż pół centymetra, przerzuty nie rozprzestrzeniają się przez krwioobieg.

Sigmoidalny obrzęk

Gdy nowotwór jest już trwa połowę prześwitu rury, są izolowane przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych, które działają jako kolektory nie są dopuszczalne dla komórek nowotworowych. Po całkowitym zamknięciu jelit przerzuty rozprzestrzeniają się w organizmie i aktywnie wzrastają w otaczających tkankach.

Guz jelita ślepego

Mechanizm powstawania guza jest mniej więcej taki sam jak opisany powyżej. Zwykle gruczolakorak krocza występuje u dwóch kategorii pacjentów - u dzieci lub osób starszych. Wzrost jest poprzedzony tak zwanym stanem "rak in situ" lub wzrostem polipów.

Na zdjęciu: Guz jelita ślepego zmobilizowanego podczas operacji

Guz odbytnicy

Gruczolakorak z lokalizacją w odbytnicy - występuje najczęściej i zwykle u osób starszych. Eksperci kojarzą ten typ choroby z takimi czynnikami jak niezrównoważone odżywianie, zbyt dużo grubego włókna w żywności, brak błonnika. Istnieje również ryzyko zachorowania na przewlekły kontakt z chemicznymi czynnikami rakotwórczymi, zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego. Lokalizacja guza może wyglądać następująco:

Przyczyny

Nie ma zgody co do dokładnej przyczyny rozwoju gruczolakoraka jelita. Ale lekarze identyfikują czynniki, które według nich są w stanie spowodować uraz, a następnie złośliwe komórki błony śluzowej jelit:

Często jedząc tłuste potrawy.

Niewystarczające wykorzystanie włókien roślinnych.

Nadmierny odbiór produktów mięsnych.

Obecność w anamnezie zapalenia jelita grubego i innych chorób zapalnych jelita.

Predysponowanie historii rodziny. Jeśli w rodzinie występowały przypadki gruczolakoraka jelita, ryzyko zachorowania wzrasta kilkakrotnie.

Zagrożenia zawodowe - praca z azbestem, metalami ciężkimi.

Zakażenie onkogennym szczepem wirusa brodawczaka ludzkiego.

Traumatyzacja błony śluzowej podczas seksu analnego.

Gruczolakorak jelita grubego

Gruczolakorak jelita grubego - nowotwór złośliwy, rozwijający się z komórek nabłonka gruczołowego. We wczesnych stadiach postępuje z usuniętą symptomatologią kliniczną. Z postępem obserwowane osłabienie, bóle brzucha, uczucie niekompletnego wypróżnienia, zaburzenia kału, parcie, brak apetytu, utrata masy ciała, gorączka się stan podgorączkowy, śluzu i krwi w stolcu. Możliwe niedrożność jelit. Rozpoznanie ustala się na podstawie skarg, obiektywnych danych z badań i wyników badań instrumentalnych. Leczenie - chirurgiczne usunięcie guza.

Gruczolakorak jelita grubego

Gruczolakorak jelita grubego to rak, który rozwija się z komórek nabłonka. Stanowi około 80% całkowitej liczby nowotworów złośliwych jelita grubego. W 40% przypadków ma wpływ na kątnicę. Zajmuje czwartą pozycję pod względem rozpowszechnienia wśród chorób onkologicznych u kobiet, a trzecią - u mężczyzn, zaraz po raku żołądka, płuc i piersi. Najczęściej występuje w wieku 50 lat. Prawdopodobieństwo rozwoju gruczolakoraka okrężnicy wzrasta wraz z różnymi stanami i chorobami, czemu towarzyszy upośledzenie perystaltyki i upośledzenie dopływu krwi do jelita grubego. W początkowych stadiach choroba zwykle przebiega bezobjawowo lub z niespecyficzną niespecyficzną symptomatologią kliniczną, co utrudnia diagnozę i zmniejsza przeżywalność. Leczenie prowadzone jest przez specjalistów z dziedziny onkologii.

Przyczyny rozwoju gruczolakoraka okrężnicy

Uważa się, że nowotwory złośliwe są spowodowane przez kombinację szeregu niekorzystnych czynników, z których najważniejsze są choroby somatyczne, szczególnie dieta, niektóre parametry otoczenia i niekorzystnym dziedziczenia. W zaburzeniach somatycznych prowokowanie gruczolakoraka okrężnicy obejmują polipów jelita grubego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroby Crohna i choroby towarzyszą przewlekłe zaparcia i osadzania kamienia kału.

Wielu badaczy wskazuje na znaczenie czynników żywieniowych. Prawdopodobieństwo rozwoju gruczolakoraka okrężnicy wzrasta wraz z brakiem błonnika w diecie i stosowaniem dużej liczby produktów mięsnych. Naukowcy są przekonani, że włókno roślinne zwiększa objętość materii kałowej i przyspiesza ich ruch wzdłuż jelita, ograniczając kontakt ściany jelit z czynnikami rakotwórczymi powstałymi podczas rozszczepiania kwasów tłuszczowych. Teoria ta jest bardzo zbliżona do teorii rozwoju gruczolakoraka okrężnicy pod wpływem czynników rakotwórczych, które pojawiają się w żywności o niewłaściwej obróbce cieplnej produktów.

Do czynników środowiska należą zbyt aktywne stosowanie chemii gospodarczej, zagrożeń zawodowych, pracy siedzącej i siedzącego trybu życia. gruczolakorak okrężnicy często pojawia się gdy nowotwór rodziny dziedziczny zespół (chorych po 50 latach, każdy gen nośnik trzeciej), w obecności nowotworu w bliskich i niektórych nienowotworowych chorób genetycznych (np Gardner syndrome).

Wzorce rozwoju i klasyfikacji gruczolakoraka jelita grubego

Guz rozwija się zgodnie z ogólnymi prawami wzrostu i rozprzestrzeniania się złośliwych nowotworów. Charakteryzuje się atypizmem tkankowym i komórkowym, obniżeniem poziomu różnicowania komórek, progresją, nieograniczonym wzrostem i względną autonomią. W tym samym czasie gruczolakorak jelita grubego ma swoje osobliwości. Rośnie i rozwija się nie tak szybko, jak inne złośliwe nowotwory i pozostaje długo w jelitach.

Rozwój guza często towarzyszy zapaleniu, które rozprzestrzenia się do pobliskich narządów i tkanek. Komórki rakowe wnikają do tych narządów i tkanek, tworząc pobliskie przerzuty, podczas gdy odległe przerzuty mogą być nieobecne. Gruczolakorak okrężnicy najczęściej daje przerzuty do wątroby i węzłów chłonnych, chociaż możliwe jest inne zlokalizowanie odległych przerzutów. Inną cechą choroby jest częste równoczesne lub sekwencyjne tworzenie kilku guzów w jelicie grubym.

Biorąc pod uwagę poziom różnicowania komórek, istnieją trzy typy gruczolakoraka okrężnicy: wysoce zróżnicowane, umiarkowanie zróżnicowane i słabo zróżnicowane. Im niższy poziom różnicowania komórek, tym bardziej agresywny wzrost guza i większa skłonność do wczesnych przerzutów. Aby ocenić rokowanie dla gruczolakoraka okrężnicy, stosuje się międzynarodową klasyfikację TNM i tradycyjną rosyjską czteroetapową klasyfikację. Według rosyjskiej klasyfikacji:

  • 1 etap - nowotwór nie wykracza poza błonę śluzową.
  • 2 etap - guz wyrasta ścianę jelita, ale nie wpływa na węzły chłonne.
  • Etap 3 - nowotwór wyrasta ścianę jelita i wpływa na węzły chłonne.
  • Etap 4 - wykrywane są odległe przerzuty.

Objawy gruczolakoraka okrężnicy

We wczesnych stadiach choroby jest łagodnie objawowy. Ponieważ gruczolakorak okrężnicy często rozwija się na tle przewlekłych chorób jelit, pacjenci mogą leczyć objawy jako regularne zaostrzenie. Możliwe zaburzenia stolca, ogólne osłabienie, okresowe bóle brzucha, pogorszenie apetytu, pojawienie się zanieczyszczeń śluzu lub krwi w kale. Gdy dotknięte są dolne części jelita grubego, krew jest szkarłatna, zlokalizowana głównie na powierzchni mas kałowych. Z lokalizacją gruczolakoraka okrężnicy w lewej połowie jelita, krew jest ciemna, zmieszana ze śluzem i cielętami. Gdy guz zlokalizowany jest w prawej połowie jelita, krwawienie często jest ukryte.

Wraz ze wzrostem guza objawy stają się bardziej żywe. Pacjenci z gruczolakorakiem jelita grubego są niepokojony przez silny ból. Wyrażane zmęczenie rozwija się. Istnieje niedokrwistość, gorączka do podniebiennych cyfr i awersja do mięsa. Biegunka i zaparcia stają się trwałe, nie ustępuj podczas stosowania leków. Gruczolakorak jelita grubego stwarza mechaniczną przeszkodę w ruchu stolca i powoduje częste przemiany materii.

Ucisk kałowy na nowotwór powoduje wrzody, a powstawanie owrzodzeń prowadzi do zwiększonego krwawienia i rozwoju stanu zapalnego. W kale pojawia się ropa. Temperatura wzrasta do wartości gorączkowych. Są oznaki ogólnego zatrucia. Wielu pacjentów ma żółtaczkę skóry i żółtaczkę. Kiedy proces zapalny rozprzestrzenia się do tkanki zaotrzewnowej, ból i napięcie mięśni rozwijają się w okolicy lędźwiowej. Możliwe niedrożność jelitowa (szczególnie - z gruczolakorakiem okrężnicy ze wzrostem egzofitycznym). W późniejszych stadiach wykrywa się wodobrzusze i powiększoną wątrobę. Czasami objawy brzucha są nieobecne, guz trwa tylko ze słabością, zwiększonym zmęczeniem, utratą wagi i upośledzeniem apetytu.

Rozpoznanie gruczolakoraka okrężnicy

Rozpoznanie gruczolakoraka onkologa jelita grubego ustala się na podstawie skarg, wywiadu, danych ogólnych badań i badania palców odbytnicy oraz wyników badań instrumentalnych. Ponad połowa guzów znajduje się w dolnych częściach jelita grubego i jest wykrywana na podstawie badania palcem lub sigmoidoskopii. Przy dużej lokalizacji gruczolakoraka okrężnicy konieczna jest kolonoskopia. W trakcie endoskopii lekarz pobiera próbkę tkanki guza do późniejszego badania morfologicznego.

Aby ocenić rozmiar, kształt i częstość występowania gruczolakoraka jelita grubego, należy zastosować badanie kontrastu rentgenowskiego jelita grubego (irygoskopia). W celu wykrycia przerzutów i obecności przeciwwskazań do prowadzenia badań endoskopowych stosuje się na przykład krwawienie, ultradźwięki narządów jamy brzusznej i narządów miednicy (zwykle, endorektalnych, endoskopowych). W trudnych przypadkach pacjenci z podejrzeniem gruczolakoraka okrężnicy są określani jako CT i MSCT jamy brzusznej. Pacjentowi przepisuje się ogólne badania krwi i moczu, biochemiczne badanie krwi i badanie krwi utajonej w kale. Ostateczna diagnoza została podjęta po badaniu biopsji.

Leczenie i rokowanie w przypadku gruczolakoraka okrężnicy

Leczenie gruczolakoraka okrężnicy operacyjnej. Ważnym elementem leczenia jest przygotowanie przedoperacyjne, które pozwala przywrócić ciągłość jelita grubego i zminimalizować liczbę powikłań. Pacjentowi przepisano dietę bezalergową i środki przeczyszczające. Kilka dni przed operacją zaczynają wykonywać lewatywy oczyszczające. W ostatnich latach często stosowane mycie przewodu pokarmowego przy użyciu specjalnych preparatów.

Objętość radykalnej interwencji chirurgicznej w gruczolakoraku okrężnicy określa się biorąc pod uwagę wielkość i umiejscowienie nowotworu złośliwego, obecność lub brak regionalnych przerzutów. Jeśli to możliwe, należy wyciąć dotknięty obszar, a następnie utworzyć zespolenie, przywracając integralność jelita. Jeśli jelita jest obciążone lub pozycja jest niska, gruczolakoraki okrężnicy tworzą kolostomię. W przypadku nieoperacyjnego raka i zjawiska niedrożności jelit wykonuje się operacje paliatywne, stosując kolostomię proksymalną do guza. W przypadku odległych przerzutów przeprowadza się również paliatywne interwencje chirurgiczne, aby zapobiec powikłaniom (krwawienie, niedrożność jelit, silny zespół bólowy).

W wykrywaniu gruczolakoraka okrężnicy na etapie 1 pięcioletnia przeżywalność wynosi około 90%. Jeżeli leczenie rozpoczyna się w dwóch etapach, pięcioletni próg przeżycia zostaje przezwyciężony przez 80% pacjentów. W 3 etapach czas przeżycia zmniejsza się do 50-60%. Jeśli dotyczy to odbytnicy, pogorszy się rokowanie. Po operacji pacjenci z gruczolakorakiem okrężnicy są poddawani obserwacji, zaleca się regularne badanie kału pod kątem obecności krwi i śluzu. Kwartalnie wykonuj sigmoidoskopię lub kolonoskopię. Raz na 6 miesięcy pacjenci są kierowani na ultradźwięki narządów wewnętrznych w celu wykrycia odległych przerzutów. Około 85% nawrotów gruczolakoraka okrężnicy pojawia się w pierwszych dwóch latach po operacji.

Gruczolakorak jelita i okrężnicy

Gruczolakorak jelita jest guzem nowotworowym, który wyrasta z komórek gruczołowych (kubkowych) wewnętrznej warstwy jelita. Stanowi do 80% wszystkich złośliwych nowotworów jelita. Szczególnie dotknięte części jelita grubego, rzadko - cienkie.

Według statystyk, u kobiet, gruczolakorak jelita grubego jest drugim po nowotworze najczęściej występującym rakiem, a u mężczyzn - trzecim - raka płuc i prostaty. W sumie rak jelita grubego stanowi 15% wszystkich nowotworów złośliwych.

Choroba jest poważnym problemem w krajach rozwiniętych. Najwyższe rozpowszechnienie w Stanach Zjednoczonych, Japonii, Anglii. Nie zapominajmy, że w tych krajach najlepiej sprawdza się wykrywanie onkopatologii. Rosja zajmuje piąte miejsce.

Maksymalną częstość występowania obserwuje się w wieku 40-70 lat. Światowa Organizacja Zdrowia odnotowała tendencję do odmłodzenia patologii. Trudność w szybkiej diagnozie polega na braku objawów we wczesnym stadium i na gwałtownym postępie wzrostu w przyszłości.

Trochę o jelitach i sprawcach tej choroby

Jelito ludzkie dzieli się na 2 części: cienką i grubą. Od subtelnego zaczyna się połączenie z żołądkiem. Rozróżnij:

  • dwunastnica;
  • chudy;
  • biodrowy.

Tutaj znajduje się maksymalna liczba enzymów, trawienie i przyswajanie składników odżywczych. Wszystko, co potrzebne, jest wchłaniane do krwi. Jelito grube zapewnia akumulację, odwrotną absorpcję wody, tworzenie masy z żużla, usuwanie ich z ciała. Dzieli się:

  • na kątnicy z dodatkiem robaka (dodatek);
  • kolonialny z czterema częściami (rosnącą, poprzeczną, zstępującą, sigmoidalną i bezpośrednią).

Końcowym segmentem jest bańka odbytnicy, kanał odbytu i odbyt. Komórki gruczołowe znajdują się na błonie śluzowej wszystkich części. Są zaklinowane między nabłonkiem, nie ma kosmków na wierzchołkach kosmków. Łącznie do 9,5% kompozycji komórkowej błony śluzowej jelita cienkiego, stężenie wzrasta, gdy zbliża się do grubej części. Różnią się od sąsiednich możliwości zdolnością do wytwarzania śluzu, niezbędnego do ochrony ściany przed przemijającym odchodami.

Po wydzieleniu do jelita znów stają się pryzmatyczne. Zwyrodnienie złośliwe charakteryzuje się początkowo powolnym wzrostem wewnątrz jelita (wzrost endofityczny) lub zewnętrznie (wzrost egzofityczny), a następnie szybkim przejściem do przerzutów wzdłuż naczyń do najbliższego węzła chłonnego, płuc, wątroby i innych narządów.

Najcięższy przebieg obserwuje się w młodym wieku. Wynika to z anatomicznych zmian w naczyniach krwionośnych u ludzi po 40 roku życia: światło zmniejsza się, aktywność przerzutów jest mniej wyraźna. A do 30 lat jelita ma wyraźną sieć naczyniową i limfatyczną, zapewnia wysokie ryzyko przerzutów.

Przyczyny

Dla rozważenia przyczyn gruczolakoraka wyodrębnimy część ogólną, charakterystyczną dla każdej lokalizacji nowotworów. A najbardziej typowe czynniki ryzyka będą brane pod uwagę w konkretnych przypadkach.

Stwierdzono, że zwyrodnienie guza komórek gruczołowych może być spowodowane niewłaściwą dietą o zwiększonym zastosowaniu:

  • tłuszcze zwierzęce z mięsa, masła;
  • ekscesy słodyczy;
  • smażone, wędzone, pikantne potrawy;
  • napoje alkoholowe.

W tej diecie nie wystarczy:

Czynniki ryzyka obejmują:

  • skłonność do zaparć;
  • polipy jelita;
  • przewlekłe zapalenie (zapalenie okrężnicy, zapalenie jelit);
  • dziedziczna predyspozycja;
  • niska jakość wody pitnej;
  • długie doświadczenie zawodowe w zakresie zagrożeń zawodowych;
  • obecność wirusa brodawczaka;
  • zauroczenie seksem analnym.

Rodzaje nowotworów w zależności od zmian komórkowych

Wzrost guza zmienia wygląd komórek gruczołowych. Najmniej niebezpieczne są te komórki, które różnią się niewiele od normalnych komórek. Różnicowanie (rozróżnianie) według stopnia odchylenia można przeprowadzić za pomocą badania cytologicznego materiału do biopsji. Im bardziej wyraźne są cechy wyróżniające, tym mniej różnicują komórki rakowe.

Wśród nowotworów typu gruczolakoraka jelita są:

  1. Wysoce zróżnicowany nowotwór - pod silnym powiększeniem mikroskopu, w przeciwieństwie do normalnych, widoczne są powiększone jądra komórkowe, nie ma zmian funkcjonalnych, więc skuteczne leczenie jest na czas. Szczególnie skuteczna jest terapia pacjentów w podeszłym wieku. Może osiągnąć długotrwałą remisję. U młodych pacjentów prawdopodobieństwo nawrotu choroby nie ustępuje w ciągu najbliższych 12 miesięcy.
  2. Umiarkowanie zróżnicowany gruczolakorak - osiąga duże rozmiary, komórki rosną duże, powodują obraz niedrożności jelit, krwawienie, pęknięcie ściany. Przebieg kliniczny jest skomplikowany z powodu zapalenia otrzewnej i powstawania przetok. Ryzyko przejścia na gatunki niskiego stopnia jest wysokie. Jednak po chirurgicznym usunięciu i następującym po nim leczeniu pięcioletnie przeżycie obserwuje się u 70-75% pacjentów.
  3. Nisko zróżnicowany - guz różni się polimorfizmem (zróżnicowana kompozycja komórek), rośnie bardzo aktywnie, szybko rozprzestrzenia się na inne narządy, wpływa na węzły chłonne. Nie ma wyraźnych granic. Operację pokazano na wczesnym etapie, trudno jest przewidzieć z góry czas trwania remisji. W późniejszym terminie leczenie jest nieskuteczne.

W zależności od rodzaju komórek gruczołowych gruczolakorak jelita dzieli się na:

  1. Guz śluzowy (śluzowy) - składa się z nabłonka, śluzu z mucyną, nie ma wyraźnych granic, przeważnie jest przerzutowy do sąsiednich węzłów chłonnych. Ważne jest, aby gatunek ten nie był wrażliwy na działanie radioterapii. Dlatego daje częste nawroty.
  2. Ring-celled - wyróżnia się znaczną złośliwością, jest częściej wykrywany z wieloma przerzutami. Zwłaszcza w wątrobie i węzłach chłonnych. Bardziej wpływa na młodych ludzi i znajduje się w błonie śluzowej okrężnicy.
  3. Ploskokletochnuyu - ma wysoki stopień złośliwości, najczęstszą lokalizację - odbyt. Kiełkuje w pęcherzu, pochwie, prostacie, moczowódach. Wyniki leczenia charakteryzują się częstymi nawrotami, niewielką przeżywalnością (do pięciu lat, nie więcej niż 1/3 pacjentów na żywo, reszta umiera w ciągu pierwszych 3 lat).
  4. Rurkowaty - guz o niewyraźnych konturach składa się z formacji podobnych do rurki w postaci kostek lub cylindrów. Wymiary mogą być małe, rosną stopniowo i różnią się skłonnością do masywnego krwawienia. Występuje u połowy pacjentów z rakiem jelita.

Cechy objawów w zależności od umiejscowienia w jelicie

Złośliwe uszkodzenie różnych części grubego i cienkiego jelita ma swoje szczególne właściwości i różnice w przebiegu klinicznym.

Przerwanie jelita cienkiego

Gruczolakorak jest częściej zlokalizowany w jelicie krętym i 12 palcach. Może rosnąć w formie pierścienia i pokrywać całe światło jelita, prowadząc do zwężenia i niedrożności. Jednak w pewnych obszarach możliwy jest wzrost naciekowy, wtedy nie występują objawy niedrożności.

W połączeniu z innymi rodzajami nowotworów: krętego chłoniaka (18% w przypadkach zlokalizowanych w obszarze biodrowym) lymphogranulomatosis (choroba Hodgkina), mięsaki limfatyczne z (chłoniak nieziarniczy).

Obrzęk sutka puffera

Formacja stożkowa, nazwana w anatomii brodawki Fatera, znajduje się w środku opadającego odcinka dwunastnicy, 12-14 cm od odźwiernika. Mieści zwieracza Oddiego. Jest to muskularna miazga, która reguluje przepływ żółci i soku trzustkowego do dwunastnicy. Wpływa na blokowanie nawrotu treści jelitowej do leżących nad nią kanałów.

W obszarze kału brodawki różnią się guzami o różnej genezie. W tym przypadku nowotwory są możliwe z nabłonka trzustki, przewodu żółciowego. Różnią się one niewielkim rozmiarem i powolnym wzrostem.

Pacjenci są:

  • utrata apetytu;
  • wymioty;
  • znaczna utrata wagi;
  • żółtaczka skóry i twardówki;
  • swędzenie skóry;
  • ból w górnej części brzucha, możliwe napromienienie w plecach;
  • niejasny wzrost temperatury;
  • krew w kale.

Guzy jelita grubego

Lokalizacja i struktura gruczołowych gruczołów okrężnicy różnią się konsystencją, wielkością, stopniem zróżnicowania. U 40% pacjentów stwierdza się nowotwór poprzecznej okrężnicy. W 20% przypadków obserwuje się gruczolakoraka jelita ślepego. Rak odbytnicy jest w przybliżeniu taki sam.

Wszystkie nowotwory wywołują reakcję zapalną jelita i rozprzestrzeniają się w późnym okresie w postaci przerzutów, pojedynczych lub licznych stazów. Wchodząc w otrzewną przez ścianę, nawet wysoce zróżnicowany gruczolakorak okrężnicy stopniowo powoduje:

  • utrata apetytu;
  • częste nudności z wymiotami;
  • niestabilny umiarkowany ból wzdłuż jelit;
  • zaparcia i biegunka;
  • w śluzie stolca wykryto ropę i zanieczyszczenia krwi.

Wraz ze wzrostem zatrucia z powodu infekcji pacjent pojawia się:

  • intensywny ból w jamie brzusznej;
  • wysoka gorączka;
  • oznaki zapalenia otrzewnej.

Cechy zmiany esicy okrężnicy

Czynniki ryzyka raka esicy to:

  • zaawansowany wiek pacjenta:
  • siedzący tryb życia;
  • długotrwałe zaparcia, urazu błonę śluzową kamieniami kamiennymi.

Do rozwoju raka należą takie choroby, jak:

  • polipowatość;
  • końcowe zapalenie jelita krętego;
  • uchyłka jelita;
  • niespecyficzne wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Guz charakteryzuje się trzema wariantami kursu:

  • wielkość do 15 mm w przypadku braku przerzutów;
  • do połowy światła jelita, ale bez kiełkowania ściany i pojedynczych regionalnych przerzutów;
  • całkowite zachodzenie na siebie światła jelita, kiełkowanie na sąsiednie narządy, z mnóstwem odległych przerzutów.

We wczesnym stadium zmiany możliwe jest powstawanie dysplazji śluzówkowej przedrakowej. Charakterystyczne objawy:

  • ból w dolnej części brzucha po lewej;
  • wzdęcia (obrzęk);
  • przemiana biegunki i zaparcia;
  • okresowo oznaki niedrożności jelit;
  • w kale obecność zanieczyszczeń śluzu, ropy, krwi.

Jaka jest różnica pomiędzy guzami ślepymi a odbytnicy?

Śródkól znajduje się na granicy jelita cienkiego i grubego. Tutaj najczęściej występują choroby przedrakowe (polipowatość). Klęska dotyka zarówno dzieci, jak i osoby starsze. Najważniejsze z nich to papillomawirusy, niezrównoważone odżywianie.

Proces trawienia kończy się w odbycie. W rozwoju gruczolakoraka główne znaczenie ma:

  • uraz z kamieniami z długimi zaparciami;
  • wirusy brodawczaków;
  • działanie toksycznych trujących substancji, wydalanych z kałem;
  • nie gojące się pęknięcia w odbycie;
  • wrzodziejące zapalenie okrężnicy;
  • seks analny.

Najczęściej dotyka mężczyzn po 50 latach. Wśród objawów są:

  • ból w odbytnicy podczas defekacji;
  • fałszywe pragnienia (tenesmus);
  • krwawienie z odbytu.

Anatomia odbytnicy wyróżnia 3 strefy:

Gruczolakorak często rozwija się w nabłonku strefy ampullarnej. Obszar odbytu jest bardziej charakterystyczny dla raka płaskokomórkowego. Kontury guza są nierówne, przypominając owrzodzenie z wygiętymi krawędziami. Szybko postępuje i daje przerzuty.

Klasyfikacja według etapów

Aby stworzyć jednolite podejście do oceny ciężkości gruczolakoraka, przyjęto międzynarodową klasyfikację. Dzieli wszystkie gruczolakoraki jelita na 5 etapów. Dla każdego jest zdefiniowany:

  • dopuszczalne wielkości wzrostu guza;
  • obecność bliskich i odległych przerzutów.

W stadium 0 - guz jest minimalny, nie kiełkuje nigdzie i nie ma przerzutów. W etapie I-II rozmiary są dopuszczalne od 2 do 5 i więcej cm, ale nie ma przerzutów. Trzeci etap dzieli się na:

  • IIIa - kiełkowanie w sąsiednie narządy i obecność przerzutów w węzłach chłonnych;
  • IIIc - łączy duże wymiary i obecność przerzutów tylko w sąsiednich narządach.

Etap IV - jest wykonywany z odległymi przerzutami, nawet jeśli rozmiar samego guza jest stosunkowo niewielki.

Istnieje klasyfikacja raka jelita grubego, która obejmuje taką cechę, jak zróżnicowanie składu komórkowego. Oznacza to, że:

  • Gx - postawić diagnozę, jeśli komórki nie mogą być zróżnicowane;
  • G1 - stopień różnicowania ocenia się jako wysoki, komórki są podobne do normalnych komórek nabłonka;
  • rak okrężnicy G2 - pokazuje średni stopień zwyrodnienia;
  • G3 - komórki nowotworowe są trochę jak normalne;
  • G4 - typ komórek odnosi się do niskiej jakości, różnią się największe złośliwości.

Objawy i objawy diagnostyczne

Oprócz tych ogólnych objawów można dodać objawy zaawansowanego stadium choroby:

  • guz jest wyczuwalny przez brzuch;
  • istnieje podejrzenie zapalenia otrzewnej;
  • wraz z rozwojem niedrożności, pacjent wymiotuje cielętami, zatrzymując ucieczkę gazów, intensywny ból;
  • towarzyszy osłabienie, utrata masy ciała;
  • często mają krwawienie z jelit.

Najważniejsze i najbardziej pouczające metody diagnostyczne to:

  • obserwatorzy;
  • biopsja;
  • badania histologiczne;
  • różne warianty endoskopii.

Wykrywanie markerów onkologicznych to substancje, które regularnie zwiększają stężenie przy pewnym typie nowotworu, są określane w krwi żylnej. W przypadku raka jelita grubego określ:

  • obecność markerów komórek nowotworowych CA 19-9 i CEA w przypadku podejrzenia raka odbytnicy;
  • antygen embrionalny nowotworu.

Endoskopia z wprowadzeniem sigmoidoskopii, fibrocolonoscopy w odbytnicy, laparoskopu do jamy brzusznej, jak również okazja do odkrywania tkaninę awaryjnych podczas operacji zapewnia lekarzom sposób ustanowienia umiarkowanie zróżnicowany wzrost komórek gruczołowych. Do cytologii są odpowiednie:

  • fragmenty tkanki;
  • wydruki usuniętej błony śluzowej;
  • ropny i wydzielina śluzowa.

Gruczolakorak jelita grubego nadal różni się zależnie od struktury histologicznej, odróżnia:

  • ciemnokomórkowy nowotwór;
  • śluzowy;
  • rak bez klasyfikacji.

Leczenie

Gruczolakorak jelita jest leczony trzema metodami:

  • usunięcie chirurgiczne;
  • chemioterapia;
  • Radioterapia.

Najczęściej konieczne jest łączenie i łączenie wszystkich dostępnych metod. Aby wybrać metodę operacji, uwzględnia się następujące elementy:

  • lokalizacja;
  • wymiary;
  • charakter różnicowania komórek;
  • klasyfikacja według systemu międzynarodowego.

Podczas przygotowań do operacji stosuje się specjalną żywność z mieszaninami bez żużli, systemem środków przeczyszczających i lewatywami oczyszczającymi, Fortrans "oznacza do usuwania szkodliwych substancji.

Operacyjne przeprowadzanie:

  • wycięcie (wycięcie) dotkniętego ograniczonego obszaru;
  • Znieczulenie (usunięcie) jelit, węzłów chłonnych i sąsiednich narządów z kiełkowaniem w nich przerzutów.

Zwykle operacja kończy się tworzeniem sztucznego kału na przedniej ścianie jamy brzusznej (kolostomii). Radioterapię przeprowadza się 5 dni przed operacją i miesiąc po niej. Strefa napromieniowania jest określana przez lokalizację wzrostu guza.

Do chemioterapii stosuj kombinacje powtarzanych kursów leków:

Funkcje opieki nad pacjentami

W okresie pooperacyjnym pacjenci są znacznie osłabieni. W związku ze stosowaniem chemioterapii i radioterapii, status odpornościowy gwałtownie spada. Są zagrożone infekcją przez dowolny patogen. Dlatego zaleca się:

  • częściej do zmiany bielizny;
  • codziennie angażuj się w procedury higieniczne (mycie zębów, płukanie jamy ustnej, wycieranie ciała);
  • zapobiegać powstawaniu odleżyn (zmieniać pozycję ciała, wygładzać fałdy pościeli, smarować skórę kamforowym alkoholem, masować);
  • w pierwszych dniach karmienie odbywa się za pomocą sondy i mieszanek dożylnych;
  • należy zapewnić stosowanie pieluch dla nietrzymania moczu;
  • podczas wymiany kalorymetru skórę wokół kolostomii należy ogrzać ciepłą wodą, wytrzeć ją do sucha;
  • prawdopodobnie lekarz zaleci smarowanie kremem.

Jakiego rodzaju jedzenie jest potrzebne?

Pokarm powinien wspierać siłę pacjenta, mieć wystarczającą ilość kalorii, nie zawierać elementów drażniących, lekkostrawnych. Ściśle przeciwwskazane:

  • tłuste posiłki;
  • pikantne przyprawy;
  • smażone i wędzone produkty mięsne;
  • alkohol;
  • fasola;
  • świeże warzywa w sałatkach.

Pacjent powinien być karmiony 6 razy dziennie, w małych porcjach. Przydatne:

  • gotowane kotlety na parze, klopsiki z niskotłuszczowego mięsa i drobiu;
  • non-fast seafood;
  • produkty mleczne o niskiej zawartości tłuszczu;
  • owsianka w postaci płynnej z łyżeczką masła;
  • zupy z mleka, warzywa;
  • gotowane owoce i warzywa;
  • galaretka jagodowa, kompoty, herbaty z ziołami.

Pacjent będzie musiał przestrzegać diety przez całe życie.

Prognoza

W wyniku skojarzonego leczenia gruczolakoraka jelita można osiągnąć pięcioletni okres przeżycia w zależności od stadium:

  • na pierwszym etapie i leczenie pełnoprawne - u 80% pacjentów;
  • w drugim etapie - do 75%;
  • od pacjentów z IIIa - u połowy pacjentów;
  • z IIIb - nie więcej niż 40%.

Pacjenci w czwartym etapie mają charakter objawowy. Podane informacje mają na celu zaproszenie czytelników do aktywnej ochrony zdrowia ich bliskich. Jeśli nie mogą się zabezpieczyć, postaraj się jak najszybciej udać się do lekarza.

O Nas

Średnia długość życia z różnymi patologiami onkologicznymi zmienia się w pewnych granicach i w większości przypadków zależy od stadium choroby i struktury morfologicznej guza. Uszkodzenia onkologiczne komórek krwi, połączone dla wygody terminem "białaczka", charakteryzuje się różnorodnością postaci i klinicznych wyglądów, więc jednoznacznie można powiedzieć, że wielu chorych na raka krwi jest niemożliwe.