Choroba Hodgkina - co to jest? Przyczyny, objawy i leczenie. Chłoniak Hodgkina

Wielu pacjentów jest zainteresowanych tym, czym jest chłoniak Hodgkina, czym on jest. Choroba ta jest jedną z form złośliwego uszkodzenia układu limfatycznego. Początkowo dochodzi do niewielkich uszkodzeń węzłów chłonnych, a następnie rozprzestrzeniania się złośliwych komórek na narządy i układy ludzkie.

Charakterystyczną cechą procesu patologicznego jest to, że w zajętych węzłach chłonnych istnieją specjalne zmutowane komórki. Choroba jest bardzo powolna, ale bez zastosowania specjalistycznych terapii, zaburzenie czynnościowe występuje w wielu narządach, prowadząc do śmierci.

Osobliwość choroby

W organizmie człowieka przez cały czas występuje wiele mutacji, spowodowanych naruszeniem interakcji kwasów nukleinowych w strukturze DNA. To wywołuje pojawienie się guza, dlatego ważne jest, aby wiedzieć, co to jest - choroba Hodgkina i jak się ona objawia.

Zdrowa osoba uruchamia genetycznie zmodyfikowany kod niszczenia złośliwych komórek, zapobiegając ich późniejszemu wzrostowi i reprodukcji. W rezultacie proces nowotworowy jest blokowany na samym początku rozwoju. Przy każdym naruszeniu odporności komórki złośliwe nie są niszczone, a ich niekontrolowane rozmnażanie trwa. Limfocyty, neutrofile i inne komórki zaczynają tworzyć gęste włókniste blizny wokół komórek nowotworowych. W wyniku powstawania ziarniniaka i przebiegu procesu zapalnego obserwuje się intensywny wzrost węzła chłonnego.

Ważne jest, aby wiedzieć nie tylko, czym jest ta choroba - chłoniakiem Hodgkina, ale także jak się go tworzy. Postęp procesu patologicznego prowokuje przenikanie komórek złośliwych do pobliskich węzłów chłonnych i tkanek niektórych narządów. Wraz ze wzrostem kiełkowania guz złośliwy zastępuje zdrową tkankę, powodując strukturalne i funkcjonalne zaburzenia narządów.

Formy choroby

Co to jest - choroba Hodgkina i jakie są formy procesu patologicznego? Pytanie dotyczy bardzo wielu pacjentów, u których rozpoznano tę chorobę. W hematologii rozróżnia się formę lokalną i uogólnioną. Lokalny typ choroby charakteryzuje się tym, że dotyczy tylko węzłów chłonnych. Zgodnie z cechą lokalizacji, formy choroby Hodgkina są rozróżniane jako:

  • peryferyjne;
  • płucny;
  • śródpiersia;
  • skóra;
  • nerwowy;
  • kość.

Uogólniony typ choroby charakteryzuje się tym, że złośliwy guz rozprzestrzenia się również w następujących narządach:

W zależności od szybkości patologicznego procesu, limfogranulomatoza może mieć przebieg ostry lub przewlekły. Ostra forma trwa około kilku miesięcy, a postać przewlekła charakteryzuje się długim przedłużonym przebiegiem z naprzemiennym zaostrzeniem i remisją.

Według ICD-10 choroba Hodgkina ma kod C81. Odnosi się do nowotworów złośliwych, które mają 4 formy, a mianowicie:

  • lymphogistiocinar;
  • mieszane komórki;
  • guzkowato-stwardniały;
  • wyczerpanie limfatyczne.

Uwzględnia to przewagę procesu nowotworowego. W zależności od postaci choroby metody terapii dobierane są indywidualnie.

Etapy chłoniaka

Etapy choroby Hodgkina są klasyfikowane zgodnie ze stopniem ciężkości i częstości występowania nowotworów złośliwych. W pierwszym etapie prawie we wszystkich przypadkach nie ma symptomatologii. Choroba występuje głównie przypadkowo podczas badania okresowego. W węźle chłonnym można wykryć niewielki guz.

W stadium 2 choroby Hodgkina proces nowotworowy rozprzestrzenia się bezpośrednio na kilka grup węzłów chłonnych położonych powyżej regionu brzusznego. Ponadto wizualizacja formacji w wielu zlokalizowanych narządach i strukturach.

Trzeci etap charakteryzuje się obecnością rozległych nowotworów po obu stronach przepony z wieloma ziarniniakami w różnych narządach i tkankach. Praktycznie wszyscy pacjenci mają guzy obecne w śledzionie, wątrobie i narządach krwiotwórczych.

W stadium 4 choroby Hodgkina nowotwory złośliwe pojawiają się w wielu narządach i strukturach. W tym samym czasie dochodzi do naruszenia ich czynności funkcjonalnych. U większości pacjentów węzły chłonne są powiększone.

Przyczyny

Co to jest - Choroba Hodgkina, i jakie są przyczyny jej występowania, jest interesująca dla bardzo wielu osób, które są zagrożone. Dotychczas nie ustalono dokładnie przyczyn, które wpływają na początek procesu patologicznego. Wśród głównych teorii jego rozwoju są uważane za dziedziczne, wirusowe i odporne. Większość naukowców wśród głównych przyczyn choroby Hodgkina to:

  • infekcje i wirusy;
  • obniżona odporność;
  • predyspozycje genetyczne;
  • wpływ na organizm czynników rakotwórczych;
  • choroby układu odpornościowego.

Ta choroba nie jest zaraźliwa, ale lekarze nie są w stanie podać dokładnej przyczyny choroby Hodgkina. Jedynym potwierdzonym czynnikiem jest obecność w ciele wirusa Epstein-Barr, który wykryto w komórkach nowotworowych. Prowadzi to do wzrostu zwyrodnienia nowotworu.

Główna symptomatologia

Charakter objawów choroby Hodgkina jest zupełnie inny, ale przez długi czas patologiczny proces nie może się w żaden sposób ujawnić. Prowadzi to do tego, że choroba jest diagnozowana na późniejszych etapach. Wśród głównych objawów choroby Hodgkina można wymienić:

  • podwyższone węzły chłonne;
  • porażka narządów wewnętrznych;
  • oznaki o charakterze systemowym.

Pierwszym objawem choroby jest limfadenopatia. Charakteryzuje się lokalnym lub rozległym powiększeniem węzłów chłonnych w normalnym stanie zdrowia pacjenta. Początkowo obserwuje się wzrost węzłów w okolicy podszczękowej i szyjnej. Istnieje możliwość procesów patologicznych w innych obszarach układu limfatycznego. Tak więc istnieje taka symptomatologia, jak:

  • węzły chłonne są powiększone;
  • uzyskać elastyczną konsystencję;
  • nie przylutowane do otaczających tkanek;
  • mobilny i bezbolesny.

Dopóki węzły chłonne nie zetkną się z sąsiednimi tkankami i narządami, nie wpływa to na samopoczucie pacjenta. Jednak ich wzrost prowadzi do ściskania wielu zlokalizowanych tkanek, co przejawia się takimi objawami, jak:

  • pojawienie się bolesnego suchego kaszlu;
  • duszność;
  • naruszenie odruchu połykania;
  • obrzęk, wywołany wysokim ciśnieniem żylnym;
  • upośledzone trawienie;
  • uszkodzenie układu nerwowego;
  • zaburzona czynność nerek.

Objawy uszkodzenia narządów spowodowane są rozprzestrzenianiem się nowotworów złośliwych na drodze postępu. Wszystkie te objawy muszą być brane pod uwagę podczas diagnozy i określania charakterystyki terapii.

Wśród objawów systemowych można wyróżnić wzrost temperatury, któremu towarzyszą bolesne odczucia, silne pocenie się i dreszcze. Stan ten obserwuje się okresowo, ale wraz z postępem choroby może on być stale. Ponadto występują oznaki neurastenii, objawiające się sennością, zmęczeniem, a także upośledzeniem wzroku i słuchu. Przejawia się to głównie w późnych stadiach choroby.

Osoba zaczyna szybko tracić na wadze w wyniku nieprawidłowego działania wielu narządów. Często rozwijają się patologie zakaźne. Dlatego ważne jest, aby wiedzieć, co to jest - choroba Hodgkina i jak przejawia się ona w czasie, aby ją rozpoznać.

Specyfika przebiegu choroby u kobiet w ciąży

Wielu pacjentów jest zainteresowanych tym, czy limfogranulomatoza jest nowotworem, czy nie, i jak choroba postępuje u kobiet w ciąży. Podczas przenoszenia dziecka choroba ta stanowi bardzo duży problem w diagnostyce i leczeniu. Wszelkie manipulacje powinny być wykonywane pod ścisłym nadzorem lekarza-ginekologa.

W czasie ciąży kobieta może odczuwać znaczne pogorszenie stanu zdrowia, ale należy zauważyć, że choroba rozwija się bardzo powoli, co oznacza, że ​​lekarze mogą osiągnąć długoterminową remisję.

W początkowej fazie ciąży radioterapia jest zabroniona. W szczególnie ciężkich przypadkach lekarze zalecają przeprowadzenie aborcji, ponieważ istnieje możliwość zagrożenia życia pacjenta. Leczenie w czasie ciąży jest prawie niemożliwe. Lekarze próbują pomóc pacjentowi w poinformowaniu dziecka przed porodem, a następnie rozpocząć terapię. Karmienie piersią dziecka jest całkowicie wykluczone. Ryzyko przeniesienia choroby na płód jest nieobecne.

Nawet w przypadku przerwania ciąży choroba ta ma działanie nasilające się w przebiegu tego procesu. W tym przypadku cykl menstruacyjny kobiety jest znacznie upośledzony. Kiedy leczenie jest wykonywane przez napromienianie pachwinowych węzłów chłonnych, traci się funkcję jajników. Aby przywrócić zdolność owulacji, jajniki muszą zostać usunięte poza granice ekspozycji na promienie.

Specyfika choroby u dzieci

Rodzice muszą wiedzieć, co to jest - choroba Hodgkina, z jakich powodów ona występuje, i jakie są cechy jej objawów. U noworodków i dzieci w wieku poniżej 4 lat ten typ złośliwego guza układu limfatycznego zwykle nie rozwija się. Najczęstsza choroba występuje u dzieci w wieku powyżej 14 lat. Na początkowych etapach dzieci praktycznie nie odczuwają żadnych oznak. Jednak nieco później mogą pojawić się takie objawy, jak:

  • dziecko bardzo często jest zmęczone;
  • następuje wzrost węzłów chłonnych;
  • objawy swędzącej dermatozy;
  • dziecko jest bardzo szczupłe;
  • temperatura ciała wzrasta;
  • może być silną potliwością.

Wszystko to bardzo przeszkadza dziecku, ale później objawy nasilają się, a także zaczynają w śledzionie i wątrobie. U dzieci w wieku do 3 lat obserwuje się stały wzrost węzłów chłonnych, ale ten stan może występować w innych chorobach. Rozpoznanie choroby może być tylko wykwalifikowanym lekarzem.

Dla dzieci z chorobą Hodgkina są zazwyczaj obecność złośliwych zmian w tkankach układu limfatycznego, co jest związane z rozprzestrzenianiem się Lymphogranuloma do wszystkich narządów i tkanek. zlokalizowane głównie choroba szyjnych węzłów chłonnych, co przejawia się w postaci zapalenia jamy ustnej i nosogardzieli. Jeśli procesy patologiczne stosowane do klatki piersiowej, a następnie jest uszkodzenie piersiowej, tkanka płuc z dużym prawdopodobieństwem kompresji.

Jeśli choroba jest zlokalizowana w wewnątrz klatce piersiowej węzłów chłonnych, dziecko cierpi z powodu bolesnego kaszlu. Początkowo po prostu kaszle, ale po pewnym czasie patologiczny proces zaczyna się rozwijać jeszcze bardziej, a kaszel nabiera napadowego charakteru. Przy każdym takim ataku dziecko ma silny ból w klatce piersiowej.

Jeśli lekarz podejrzewa, że ​​ma limfogranulomatozę, dziecko otrzymuje taką samą diagnozę jak osoba dorosła. A gdy diagnoza zostanie potwierdzona, zostaje wysłany do szpitala.

Prowadzenie diagnostyki

Oczekiwana długość życia w chorobie Hodgkina w dużej mierze zależy od stadium procesu patologicznego, terminowej diagnozy i cech terapii. Ponieważ ta choroba ma dość niespecyficzne objawy, trudno ją zdiagnozować, szczególnie na początkowych etapach.

Jest to powód późnego rozpoczęcia leczenia, kiedy limfogranuloma osiąga znaczne rozmiary. Do ankiety używa się następujących metod:

  • badanie krwi;
  • ocena czynności wątroby;
  • radiografia;
  • bronchoskopia;
  • laparoskopia;
  • nakłucie szpiku kostnego;
  • badanie histologiczne.

Ogólny test krwi pozwala ocenić pewne funkcje narządów wewnętrznych. Poziom hemoglobiny i płytek krwi również może się zmniejszyć. Limfocyty są bardzo niedoceniane, a poziom ESR jest wyższy niż normalnie. Biochemiczne badanie krwi może pomóc w określeniu białek zapalnych, aw późniejszych etapach bilirubina jest znacznie zwiększona.

Przy występowaniu limfocytów w chorobie Hodgkina, RTG pomaga dostrzec wzrost węzłów chłonnych, a także obecność zmian w narządach wewnętrznych. Ultradźwięki mogą pomóc w określeniu wielkości węzłów chłonnych, obecności lub braku przerzutów w narządach, a także zasięgu zmiany. Tomografia komputerowa może określić lokalizację guza i jego skład. Ponadto istnieje możliwość oceny ogólnego stanu organizmu. Wszystko to pomaga szybko określić obecność choroby i zapewnić kompleksową jakość leczenia.

Cecha leczenia

Wielu pacjentów interesuje się tym, czy choroba Hodgkina jest leczona i jakie metody są do tego stosowane. Dzięki szybkiej diagnostyce i odpowiednio dobranym metodom leczenia chłoniak jest skutecznie leczony i istnieje możliwość uzyskania całkowitej remisji. Aby przeprowadzić terapię, pacjent jest hospitalizowany w oddziale onkologii i wybiera najbardziej odpowiednią metodę. Można wyróżnić takie metody leczenia, jak:

  • radioterapia;
  • chemioterapia;
  • interwencja chirurgiczna.

Radioterapia obejmuje wpływ radioterapii na komórki nowotworowe, co prowadzi do zmiany ich mutacji, co jest całkowicie niezgodne z późniejszym istnieniem i reprodukcją złośliwych komórek. W terapii stosuje się różne techniki, ale najbardziej radykalny jest płaszcz. Ta metoda jest stosowana w przebiegu 1 i 2 stadiów choroby i jest metodą napromieniania wszystkich dotkniętych obszarów ciała. W etapach 3 i 4 samo napromienianie nie wystarcza. Ponadto stosowana jest również chemioterapia.

Metody chemioterapii mają na celu szybkie zatrzymanie aktywnego podziału komórek nowotworowych. Przy wykonywaniu chemioterapii stosuje się najróżniejsze kombinacje preparatów przeciwnowotworowych. Prawidłowo wybrany kurs leczenia dla każdego etapu zapewnia brak zaostrzeń przez długi czas. Aby zapobiec nawrotowi chłoniaka w niektórych postaciach choroby, które są oporne na standardowe schematy leczenia, stosuje się tak zwaną terapię "ratunkową". Obejmuje leki przeciwnowotworowe "Cisplatinum" i "Citarabin", jak również ich analogi. Wprowadzenie tych leków do komórek wywołuje śmierć złośliwych nowotworów.

Jednak nawet przy takim schemacie istnieje duże prawdopodobieństwo nawrotu. W tym przypadku stosuje się dawki wstrząsowe leków chemioterapeutycznych, aby pomóc w zniszczeniu wszystkich składników komórkowych krwi, dlatego po ich leczeniu wymagany jest ich przeszczep.

Operacja jest bardzo rzadko wykonywana, tylko z tworzeniem dużych guzów w węzłach chłonnych lub w obecności nieodwracalnych zmian w dotkniętych narządach. Radioterapia jest najbardziej skuteczna w początkowej fazie choroby. Przebieg terapii trwa około miesiąca. W tym czasie pacjent otrzymuje 15 sesji i powinien uzyskać stabilną remisję. Lekarz wybiera indywidualnie najbardziej odpowiedni schemat terapii dla pacjenta, w oparciu o charakterystykę jego stanu, stadium choroby oraz brak lub obecność przerzutów. Do głównych kryteriów prawidłowo przeprowadzonej terapii należą:

  • zmniejszenie lub całkowite zniknięcie istniejących objawów;
  • Zmniejszenie rozmiaru węzłów chłonnych;
  • zanik komórek nowotworowych.

Jeśli choroba nie nadaje się do leczenia, wówczas zbyt duże nowotwory złośliwe są usuwane chirurgicznie, a także mogą całkowicie usunąć śledzionę. Operacja jest wykonywana w przypadku, gdy chcesz uratować życie pacjenta. Aby wyeliminować efekty uboczne, które mogą pochodzić z promieniowania i chemioterapii, pacjentowi przepisuje się leki, które pomagają wzmocnić układ odpornościowy, a także witaminy. Wszystkie te metody terapii zabijają również zdrowe komórki, więc pacjent po zakończeniu terapii będzie musiał przejść przeszczep szpiku kostnego.

Samodzielne postępowanie z chorobą Hodgkina za pomocą środków ludowych nie jest przeprowadzane, ponieważ nie będą one skuteczne i mogą być używane jedynie jako pomocnicze.

Prognoza

W przypadku choroby Hodgkina, rokowanie zależy od stadium choroby, jej histologii i prawdopodobieństwa nawrotu. Wielu pacjentów z odpowiednim podejściem do terapii całkowicie powraca do zdrowia. U osób z 1 i 2 stadiami choroby, ze złożoną terapią, która łączy radioterapię i chemioterapię, następuje całkowite wyleczenie z utrzymującą się długotrwałą remisją.

Jeśli symptomatologia została wykryta na ostatnim etapie choroby, a leczenie rozpoczęto bardzo późno, to nie ma nadziei na przedłużającą się remisję. Ponadto rokowanie choroby zależy od obecności przerzutów, ponieważ na wiele narządów można wpływać w taki sposób, że powrót do zdrowia nie jest już możliwy.

Istnieje wysokie ryzyko nawrotu. Po zakończeniu terapii u niektórych pacjentów choroba może powrócić ponownie. W tym przypadku prognoza będzie raczej rozczarowująca. Czasami chłoniak Hodgkina po prostu nie nadaje się do żadnej terapii. Jednak zjawisko to występuje bardzo rzadko.

Powikłania choroby

Powikłania choroby Hodgkina w dużej mierze zależą od zakresu procesu patologicznego. Przede wszystkim mogą to być różnego rodzaju poważne infekcje. Powikłania pojawiają się z powodu silnej słabości ciała na tle choroby Hodgkina i złożonej terapii. Ponadto istnieją również możliwe komplikacje, takie jak:

  • niedrożność układu oddechowego, pokarmowego i moczowego;
  • pojawienie się pieczęci zapalnych;
  • choroby krwi;
  • niewydolność wątroby, nerek i serca.

Każdy stan może powodować problemy zdrowotne, a wiele z nich może znacznie zmniejszyć oczekiwaną długość życia pacjenta.

Środki zapobiegawcze

Nie istnieją jasne wytyczne i zalecenia dotyczące zapobiegania chorobie. Lekarze zalecają ostrożne strzeżenie się przed przenikaniem różnych patogenów, działaniem czynników rakotwórczych, a także w odpowiednim czasie w leczeniu opryszczki różnego rodzaju.

Limfogranulomatoza (choroba Hodgkina): objawy i leczenie

Limfogranulomatoza (choroba Hodgkina) - główne objawy:

  • Ból głowy
  • Słabości
  • Ból stawów
  • Powiększanie węzłów chłonnych
  • Podwyższona temperatura
  • Utrata wagi
  • Utrata apetytu
  • Zwiększona śledziona
  • Powiększenie wątroby
  • Biegunka
  • Ból w mięśniach
  • Zwiększona potliwość
  • Wzdęcia
  • Kolka jelitowa

Limfogranulomatoza (choroba Hodgkina) jest patologicznym procesem, który charakteryzuje się tworzeniem się złośliwego tworzenia tkanki limfatycznej. Taki nowotwór ma określoną strukturę histologiczną. Najczęściej wykrywają limfogranulomatozę u dzieci i pacjentów w wieku 20-50 lat.

Co wpływa na powstawanie choroby?

Dokładne przyczyny przyczyniające się do rozwoju choroby nie są znane. Chociaż chłoniak Hodgkina stał się znany ludziom już w 1832 roku. Według wielu ekspertów przyczyny rozwoju choroby można ukryć w wirusie Epstein-Barr. Czynnik sprawczy wirusa często znajduje się w komórkach nowotworu. Jak naukowcy sądzą, to właśnie tego rodzaju przyczyny przyczyniają się do powstawania mutacji limfatycznych, w wyniku czego ich liczba gwałtownie rośnie. Często przyczyną chłoniaka Hodgkina są czynniki dziedziczne.

Etapy

Choroba Hodgkina może mieć cztery etapy przepływu:

  1. Pierwszy etap (lokalny) - występuje uszkodzenie jednej strefy węzłów chłonnych.
  2. Drugi etap - różne regiony węzłów chłonnych również mogą być zaangażowane w ten proces. Dodatkowo, drugiemu etapowi towarzyszy równoczesne uszkodzenie jednej tkanki poza limfatycznej znajdującej się po tej samej stronie przepony.
  3. Trzeci (uogólniony) etap - choroba Hodgkina dotyka węzłów chłonnych w liczbie pojedynczej lub mnogiej po obu stronach przepony.
  4. Czwarty (rozpowszechniony) etap - patologiczny proces wpływa na jedną lub więcej tkanek lub narządów poza limfatycznych z równoczesnym zaangażowaniem węzłów chłonnych.

Jak rozpoznać ostrą i podostrą limfogranulomatozę?

Chłoniak Hodgkina w ostrej postaci można rozpoznać po następujących objawach:

  1. Ostry wzrost temperatury, który jest falisty. Może gwałtownie wzrosnąć, a następnie zejść. Towarzyszy temu wylewanie zimnych potów.
  2. Chłoniak Hodgkina w ostrej fazie powoduje bóle głowy, bóle mięśni i stawów.
  3. Ogólne osłabienie, słaby apetyt, szybka utrata masy ciała.
  4. Chłoniak Hodgkina powoduje wzrost jednej lub więcej grup węzłów chłonnych. Przede wszystkim dotyczy to węzłów chłonnych szyjki i podżuchwowych. Charakteryzują się elastycznością, gęstością w dotyku i absolutnie nie powodują bolesnych wrażeń.
  5. Zwiększona śledziona i wątroba.
Zdarzają się przypadki, gdy objawy limfogranulomatozy zaczynają wykazywać wysoką gorączkę, ogólne osłabienie, utratę wagi, ale wzrost węzłów chłonnych występuje później. Choroba Hodgkina rozwija się szybko i nabiera rozproszonego prądu. Wynik takiego procesu może być śmiertelny z powodu różnych komplikacji.

Powikłania chłoniaka Hodgkina w ostrej postaci to: niewydolność serca i płuc, obrzęk płuc, niewydolność nerek i wątroby. Z tego powodu ważne jest, aby w odpowiednim czasie leczyć chłoniaka Hodgkina.

Jeśli występuje podostry prąd, choroba Hodgkina objawia się nie tak gwałtownie i szybko, więc konsekwencje pojawiają się w mniejszej ilości.

Jak rozpoznać chorobę w postaci przewlekłej?

W przewlekłym przebiegu chłoniaka Hodgkina objawy rozwijają się powoli i niedostrzegalnie. Choroba Hodgkina można rozpoznać po następujących objawach:

  1. Wzrost wielkości jednego węzła chłonnego (pachwinowy, szyjny, podżuchwowy). Wzrost jest niewielki, węzeł chłonny jest mały, gęsty i nie powoduje bolesnych odczuć. Po pewnym czasie może całkowicie zniknąć i powstać ponownie.
  2. Komórki chłoniaka Hodgkina koncentrują się w węzłach chłonnych znajdujących się w pobliżu. W rezultacie zwiększają i przypominają worki ziemniaków.
  3. Zmęczenie, zły sen i apetyt.
  4. Bóle głowy.
  5. Wzrost temperatury ciała.
Proces przewlekłego przebiegu chłoniaka Hodgkina może wystąpić zupełnie niezauważalnie. W tym samym czasie ogólny stan pacjenta nie jest w ogóle naruszany, a on może wykonywać wszystkie swoje zwykłe czynności.

Objawy limfogranulomatozy kości

Jeśli chłoniak Hodgkina atakuje węzły chłonne, kości znajdujące się obok nich również ulegają zmianom. Przy uszkodzeniach kręgów obserwuje się ucisk korzeni nerwowych. Proces ten przejawia się lokalnym lub napromieniowaniem bólu. W przypadku nacisku na dotknięte obszary ból jest tylko nasilony. Jeśli żebra i mostek są zaangażowane w proces, choroba Hodgkina objawia się jako zespół bólowy i powstawanie guza w dotkniętym obszarze. Patologicznemu procesowi dotyczącemu kości miednicy towarzyszy kiełkowanie w nich guza z węzłów chłonnych jelita krętego miednicy. Rzadko uszkodzenie miednicy odbywa się przez krew.

Manifestacja limfogranulomatozy przewodu pokarmowego

Jeśli choroba Hodgkina dotyka przewodu żołądkowo-jelitowego, to pierwszy etap choroby nie daje żadnych objawów. Kiedy narządy ulegają pewnym zmianom, pacjent zaczyna odczuwać określone objawy. W powstawaniu chłoniaka Hodgkina w żołądku i dwunastnicy występują objawy charakterystyczne dla wrzodu trawiennego: wzdęcia, kolka jelitowa i biegunka.

Przewlekła postać chłoniaka Hodgkina może utrzymywać się przez długi czas, po czym jego aktywność zanika. Leczenie nie reaguje na tę chorobę, w przeciwieństwie do typu ostrego i podostrego.

Klasyfikacja choroby

Stwierdzenie obecności chłoniaka Hodgkina jest możliwe dopiero po przeprowadzeniu przez lekarza analizy próbki tkanki węzła chłonnego podczas biopsji. Istnieją następujące typy prezentowanej patologii:

  1. Stwardnienie guzkowe.
  2. Mieszane komórki.
  3. Zmniejszenie limfatyczne.
  4. Stwardnienie guzkowe z wyraźną przewagą limfocytów.

Stwardnienie guzkowe jest najczęstszą diagnozą, którą lekarze stawiają osobom z podejrzeniem limfogranulomatozy. Najczęściej wpływa na chorobę kobiet, któremu towarzyszy porażka dolnych węzłów chłonnych szyjnych, nadobojczykowych i śródpiersia. Stwardnienie guzkowe może dotknąć młodych ludzi i charakteryzuje się dobrym rokowaniem. Niemniej jednak, stwardnienie guzkowe może przybrać formę przewlekłą, która utrzymuje się przez wiele lat.

Limfogranulozę weneryczną

Limfogranulomatoza pachwinowa jest przewlekłą chorobą zakaźną przenoszoną drogą płciową i towarzyszy jej uszkodzenie tkanek układu moczowo-płciowego i węzłów chłonnych.

Czas trwania okresu inkubacji może się znacznie różnić. Tutaj wszystko zależy od takich czynników, jak przyczyny choroby, leczenie współistniejących chorób, liczba patogenów opadających.

Często weneryczna lymphogranulomatoza trwa 3-7 dni, ale zdarzały się przypadki, gdy limfogranulomatoza pachwinowa zakłóca organizm ludzki przez 12 tygodni. Po zakończeniu okresu inkubacji pacjent, u którego zdiagnozowano weneryczną limfogranulomatozę, skarży się na ogólne złe samopoczucie, osłabienie, gorączkę i ból w obszarze głowy.

Limfogranulomatoza pierwotna może występować w trzech etapach:

  1. Pierwszy etap - pierwsze objawy pojawiają się na dotkniętym obszarze.
  2. Drugi - na tle ogólnej reakcji organizmu, weneryczna limfogranulomatoza atakuje obwodowe węzły chłonne.
  3. Trzeci - weneryczną limfogranulomatozę towarzyszą poważne objawy. W okolicy pranal błonę śluzową odbytnicy i narządów płciowych tworzą procesy zapalne, wrzodziejące i przerostowe.

Limfogranuloza u dzieci

Chłoniak Hodgkina najczęściej dotyka małych pacjentów w wieku przedszkolnym. Chłopcy cierpią na tę dolegliwość 2 razy częściej niż dziewczęta. Limfogranulomatozie u dzieci towarzyszą następujące objawy:

  • podwyższone węzły chłonne;
  • gorączka;
  • zwiększone pocenie w nocy;
  • szybkie zmęczenie;
  • utrata masy ciała;
  • senność;
  • słaby apetyt;
  • swędzenie skóry.

Diagnostyka

Aby rozpoznać chorobę Hodgkina, która sprzyja powiększeniu węzłów chłonnych, konieczne jest zaangażowanie w proces takich metod diagnostycznych:

  1. Otwarcie piersi i brzucha.
  2. Badania rentgenowskie.
  3. Metoda skanowania dla zaotrzewnowych węzłów chłonnych.

Aby wyjaśnić stadium limfogranulomatozy - choroby Hodgkina, należy przeprowadzić takie badania:

  • badanie lekarskie;
  • RTG klatki piersiowej;
  • przezskórna biopsja szpiku kostnego;
  • skanowanie skanu wątroby, śledziony i radionuklidu;
  • kontrastowa angiografia.

Badanie krwi

Badanie krwi jest rodzajem badania, które może dokładnie i szybko określić zmiany w składzie krwi obwodowej. Takie zmiany w analizie krwi potwierdzają obecność procesu nowotworowego i jego powikłania. Przeprowadza się analizę składu komórkowego krwi pacjenta, oceniając kształt i wielkość każdego rodzaju komórek.

Chłoniaki Hodgkina nie powodują powstawania specyficznych zmian we krwi, tak aby możliwe było potwierdzenie rozpoznania choroby. Z tego powodu przepisuje się ogólne badanie krwi w celu dokładnego określenia stanu różnych narządów i układów.

Produkuj próbkę krwi rano na pusty żołądek. Przed wykonaniem badania krwi należy powstrzymać się od poważnych komplikacji fizycznych, terapii i picia. Jeśli istnieje taka możliwość, należy również odłożyć podanie domięśniowe. Ogólny test krwi obejmuje pobranie krwi włośniczkowej i żylnej.

Rozpoznanie choroby Hodgkina można wykonać za pomocą biochemicznego testu krwi. Obecności każdego patologicznego procesu towarzyszy wzrost stężenia białka. Dlatego ta analiza pozwala zidentyfikować białka ostrej fazy zapalenia i testów wątrobowych.

Terapia

Do tej pory leczenie limfogranulomatozy odbywa się z powodzeniem do pełnego wyzdrowienia pacjenta. Czynnikami decydującymi o skutecznym wyleczeniu z chłoniaka Hodgkina są stadium choroby i terminowe odwoływanie się do opieki medycznej.

Leczenie limfogranulomatozy w pierwszym i drugim stopniu daje wynik 100% pozytywny, ale w ostatnich etapach sytuacji nie jest to takie proste. Chłoniaka Hodgkina i jego objawy można wyeliminować za pomocą następujących środków terapeutycznych:

  1. Radioterapia.
  2. Chemioterapia. Takie leczenie lekarz może wyznaczyć, gdy chłoniak Hodgkina przebiega w drugim i trzecim etapie.
  3. Chemioterapia wysokodawkowa z autologicznym przeszczepem szpiku kostnego.

Terapia u dzieci

Limfogranulomatoza u dzieci jest leczona w szpitalu. Liczba środków terapeutycznych zależy od ogólnego obrazu klinicznego choroby. Do tej pory maksymalny efekt osiąga się dzięki zastosowaniu złożonej terapii: połączonego stosowania radioterapii i różnych schematów leczenia polichemioterapii. Dzięki takim manipulacjom można poprawić długoterminowe wyniki. Przy takim leczeniu chłoniaka Hodgkina należy wziąć pod uwagę skutki uboczne. Radioterapia może powodować uszkodzenie skóry, narządów wewnętrznych.

Prognoza

Rokowanie limfogranulomatozy jest korzystne, jeśli choroba występuje bez nawrotów. Chłoniak Hodgkina z ponadnaczyniową lokalizacją guza w leczeniu złożonym opuszcza organizm człowieka w 90% przypadków. W trzecim stadium chłoniaka Hodgkina wskaźnik przeżycia wynosi 80%, aw czwartym - 45%.

Środki zapobiegawcze

Nadal nie ma skutecznej profilaktyki choroby Hodgkina - limfogranulomatozy. Z reguły szczególną uwagę zwraca się na nawroty. W tym przypadku pokazano przestrzeganie koniecznego reżimu i rytmu życia codziennego. Ponowna infekcja występuje w przypadku nasłonecznienia i ciąży. Po ciąży kobieta może zajść w ciążę dwa lata po przyjściu remisji.

Chłoniak Hodgkina jest poważną chorobą, której główną manifestacją jest powiększenie węzłów chłonnych. Taka patologia może pojawić się nie tylko u dorosłych, ale także u dzieci. Tylko zintegrowane podejście do leczenia wyeliminuje wszystkie jego przejawy i powróci do poprzedniego życia.

Jeśli uważasz, że masz Limfogranulomatoza (choroba Hodgkina) i objawy typowe dla tej choroby, wtedy lekarze mogą pomóc: onkologowi, hematologowi, chirurgowi.

Sugerujemy również skorzystanie z naszej internetowej usługi diagnostycznej, która na podstawie objawów wybiera prawdopodobne choroby.

Zoonotyczna choroba zakaźna, której obszar uszkodzenia to przede wszystkim układ sercowo-naczyniowy, narządowo-mięśniowy, seksualny i nerwowy człowieka, nazywany jest brucelozą. Mikroorganizmy tej choroby wykryto w odległym 1886 roku, a odkrywcą choroby jest angielski naukowiec Bruce Brucellosis.

Ascaridoza u dzieci jest patologią związaną z chorobami pasożytniczymi, która jest najczęściej diagnozowana u niemowląt. W większości przypadków choroba występuje u dzieci w wieku poniżej 5 lat. Prowokatorem choroby jest robak, a mianowicie ludzki ascaris (łac. Ascaris lumbricoides). Pasożyt może wniknąć w ciało dziecka na kilka sposobów, ale najczęstszym mechanizmem transmisji jest kontakt.

Choroba Chagasa (amerykańska trypanosomoza) jest chorobą zakaźną, która jest wywoływana przez przenikanie patologicznego czynnika do ludzkiego ciała. Zarówno osoby dorosłe, jak i dzieci mogą cierpieć na patologię. Diagnozę często podejmują przedstawiciele płci męskiej.

Ostra białaczka jest niebezpieczną postacią raka, która atakuje gromadzące się limfocyty, głównie w szpiku kostnym i układzie krążenia. Choroba ta jest trudna do wyleczenia, często prowadzi do śmierci, w wielu przypadkach ratunkiem może być tylko przeszczep szpiku kostnego. Na szczęście choroba ta występuje dość rzadko, co roku odnotowuje się nie więcej niż 35 przypadków infekcji na milion mieszkańców. Kto częściej boryka się z tak nieprzyjemną diagnozą dzieci lub dorosłych?

Amyloidoza nerek jest złożoną i niebezpieczną patologią, w której metabolizm białkowo-węglowodanowy jest zaburzony w tkankach nerkowych. W konsekwencji następuje synteza i akumulacja konkretnej substancji - amyloidu. Jest to związek białkowo-polisacharydowy, który w swoich podstawowych właściwościach jest podobny do skrobi. Normalnie białko to nie jest produkowane w organizmie, więc jego powstawanie jest nieprawidłowe dla człowieka i prowadzi do naruszenia czynności nerek.

Przy pomocy ćwiczeń fizycznych i samokontroli większość ludzi może obejść się bez leczenia.

Chłoniak Hodgkina

Chłoniak Co to jest ta choroba? Ta porażka układu limfatycznego organizmu przez różne nowotwory złośliwe, czyli węzły chłonne wraz z małymi naczyniami, że są zjednoczone. W przypadku chłoniaka komórki nowotworowe dzielą się bez ograniczeń, a potomstwo - w celu skolonizowania węzłów chłonnych (LU) i / lub narządów wewnętrznych i zakłócenia ich normalnego funkcjonowania.

Ponad 30 chorób o różnych objawach klinicznych, przebiegu i rokowaniu łączy pojęcie "chłoniaka". Główne rodzaje chłoniaków to chłoniak Hodgkina i chłoniak nieziarniczy. Dotyczą one chorób limfoproliferacyjnych, które wpływają na każdy narząd, który ma różne objawy histologiczne i kliniczne oraz rokowanie. Choroby limfoproliferacyjne limfocytów B i T (z wyjątkiem białaczek z komórek B i T) są zgrupowane razem jako "chłoniaki nieziarnicze".

Pierwotny rozwój choroby limfoproliferacyjnej w szpiku kostnym nazywa się białaczka (np. CLL). Pierwotne pojawienie się guza w tkance limfatycznej poza szpik kostny nazywa się chłoniakiem. Jeśli chłoniak powstaje z tkanki limfatycznej narządu wewnętrznego: mózgu, wątroby, jelita grubego i innych, to słowo "chłoniak" dodaje się do nazwy dotkniętego narządu, na przykład "chłoniaka żołądka".

Manifestacja, diagnostyka i leczenie chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina, co to jest?

Po raz pierwszy opisano chorobę w 1832 roku, Thomas Hodgkin, nazwa została wprowadzona w WHO w 2001 roku. Chłoniak Hodgkina ma drugie imię - limfogranulomatoza. Wpływa na organizmy mężczyzn częściej niż kobiety.

Chłoniak Hodgkina, co to za choroba? Przed klasyfikacją chłoniaków uważano, że chłoniak Hodgkina ma dwa szczyty rozwojowe - w wieku 15-40 lat i po 50 latach. Po dokonaniu przeglądu preparatów histologicznych zastosowano immunofenotypowanie. Wskazuje na brak drugiego szczytu lub jego nieznaczny rozwój. W związku z tym większość środków histologicznych po analizie retrospektywnej została przypisana do drugiego typu chłoniaka - dużego chłoniaka nieziarniczego.

Chłoniak Hodgkina, wcześniej nieuleczalny, po szybkim wykryciu i leczeniu nowoczesnymi technikami i lekami, zostaje wyleczony w 85% przypadków lub może wystąpić ciągła remisja.

Co to jest chłoniak Hodgkina? Specyficzne oznaki choroby pojawiają się po wczesnym etapie. Po pokonaniu węzłów chłonnych, limfogranulomatoza lub chłoniak Hodgkina jest podatna na rozprzestrzenianie się i pochwycenie każdego narządu, któremu towarzyszą poważne objawy zatrucia. Obraz kliniczny chłoniaka Hodgkina zależy od pierwotnej zmiany narządu lub układu.

Film informacyjny

Przyczyny chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina nie jest jeszcze w pełni poznany, ale naukowcy zidentyfikowali szereg czynników prowokujących, które wywołują chorobę.

Przyczyny chłoniaka Hodgkina są następujące:

  • osłabienie układu odpornościowego w związku z zakażeniem wirusem HIV, wykonywane przez operację przeszczepiania narządów, przymusowe przyjmowanie leków i obecność rzadkich chorób, negatywnie wpływających na odporność;
  • zakażenie wirusem Epstein-Barr, który wywołuje mononukleozę gruczołową.

Według badań nad chłoniakiem Hodgkina przyczyny i objawy choroby nie należą do choroby zakaźnej, a od pacjenta do drugiej osoby nie są przenoszone. Wyjątki obejmują bliźnięta, ponieważ mają wyższe ryzyko choroby niż reszta rodziny z czynnikiem genetycznym.

Objawy chłoniaka Hodgkina

Objawy i objawy chłoniaka Hodgkina:

  • na powierzchni skóry u 90% pacjentów (w tym dzieci) są badane LU: obrzęk, ale nie boli. Kumulują się w obszarach: szyi, szyi, pod pachami, powyżej obojczyka lub pachwiny, prawdopodobnie ich pojawienie się w kilku obszarach jednocześnie;
  • w obecności zmian w węzłach chłonnych klatki piersiowej, płuc lub opłucnej - objawiającej się dusznością i przewlekłym kaszlem;
  • kiedy dotyczy to węzłów chłonnych w otrzewnej lub innych narządach: śledzionie lub wątrobie - objawia się bólem w plecach, uczuciem ciężkości w jamie brzusznej lub biegunce;
  • kiedy komórki chłoniaka dostają się do szpiku kostnego - objawy są blade (niedokrwistość) z powodu niedoboru krwinek czerwonych;
  • z uszkodzeniem kości - ból w kościach i stawach.

Objawy chłoniaka Hodgkina pojawiają się powoli, wzrastają w ciągu miesiąca lub pół roku. Każdy pacjent ma własne objawy z różnymi objawami. U dzieci chłoniak Hodgkina może ukryć się za wspólną infekcją. Lub odwrotnie, wzrost węzłów chłonnych w infekcji wirusowej jest podejmowany w przypadku chłoniaka.

W przypadku wzrostu LU i odprowadzenia ich do dużych konglomeratów objawy chłoniaka Hodgkina przejawiają się bólem.

Powiększone węzły chłonne śródpiersia u 15-20% pacjentów wskazują na początek choroby. Można go wykryć tylko przez przypadek podczas fluorografii. W tym czasie może pojawić się kaszel, duszność i ucisk górnej żyły głównej, co jest zauważalne w obrzęku i błękicie twarzy, rzadziej w bólach za mostkiem.

Pojedyncze przypadki bólu w okolicy lędźwiowej ze względu na izolowane zmiany w długościowej LU wskazują na początek patologii.

Objawy chłoniaka Hodgkina objawiają się również ostrą gorączką, zwiększoną nocną potliwością, szybką utratą wagi, która występuje u 5-10% pacjentów w pierwszym stadium choroby. Zwiększyły one później LU, a wczesna leukopenia i niedokrwistość towarzyszą tej chorobie. Utrata wagi bez przyczyny jest wyraźnym objawem choroby.

Chłoniak charakteryzuje się dużą gorączką. Przy codziennym krótkotrwałym wzroście temperatury pojawia się chłód, potem pacjent nadmiernie się pocił i wszystko się kończy.

Przy rozłożonych przejawach chłoniaka wpływają na wszystkie narządy limfatyczne, układy i inne narządy w ciele. W 25-30% dotkniętej śledziony w obecności 1 i 2 stadium klinicznego, który jest diagnozowany przed splenektomią. Pierścień Valdeyorovo: migdałki i tkanka limfatyczna gardła rzadko chorują na chłoniaka.

Kiedy tkanka płuca jest uszkodzona:

  • naciekający wzrost komórek z LU śródpiersia;
  • powstają osobne ogniska lub nacieki rozproszone, które mogą rozpadać się i tworzyć wnęki;
  • płyn gromadzi się w jamach opłucnowych.

Specyficzne zmiany w opłucnej można zobaczyć na rentgenogramie. W płynie opłucnowym znajdują się komórki oncocell: limfoidalne, siatkowate i Berezovsky-Sternberg. Opłucnowość jest dotknięta limfogranulomatozą z obecnością powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia lub ognisk w tkance płucnej. Od LU śródpiersia, guz wyrasta do osierdzia, mięśnia sercowego, tchawicy i przełyku.

Choroba wpływa na układ kostny u 20% pacjentów, przechwytując proces kręgów, mostka, kości biodrowych, żeber, kości rurowych (rzadko). Zaangażowany w proces układu kostnego objawia się ból, co jest wyraźną oznaką limfogranulomatozy.

Kiedy szpik kostny ulega uszkodzeniu, płytki krwi i krwinki białe we krwi zmniejszają się, zaczyna się anemia lub objawy wcale się nie pojawiają.

Możliwości kompensacyjne wątroby nie pozwalają na wczesne wykrycie onkologii. W przypadku chłoniaka Hodgkina zwiększa się narząd, aktywność fosfatazy alkalicznej wzrasta, a albumina surowicy się zmniejsza.

Przy kiełkowaniu guza z dotkniętej LU lub ściskania przewód pokarmowy cierpi z drugiej strony. W przypadku zmian w żołądku i jelicie cienkim proces rozprzestrzenia się przez warstwę podśluzówkową bez owrzodzenia.

Wpływ na CNS: w rdzeniu kręgowym komórki nowotworowe gromadzą się w błonach mózgu, co prowadzi do poważnych zaburzeń neurologicznych lub całkowitego porażenia.

Niewielka wysypka z chłoniakiem Hodgkina powoduje swędzenie skóry u 25-30% pacjentów. Swędzenie może być spowodowane zapaleniem skóry lub w miejscach powiększonych węzłów chłonnych na całym ciele. Pacjenci cierpią boleśnie swędząco, tracą sen i apetyt, pojawiają się zaburzenia psychiczne.

W analizie krwi nie ma specyficznych zmian w przypadku chłoniaka. Najczęściej pacjenci mają umiarkowany poziom leukocytów. Tylko późne stadia chłoniaka charakteryzują się zmniejszeniem liczby limfocytów we krwi.

Film informacyjny

Rodzaje chłoniaka Hodgkina

Zidentyfikowano pięć rodzajów choroby Hodgkina pod mikroskopowym wyglądem komórek nowotworowych. Cztery gatunki łączą "klasyczny chłoniak Hodgkina".

Zgodnie z klasyfikacją WHO (2008), warianty morfologiczne limfogranulomatozy to:

  1. Chłoniak Hodgkina, guzkowy typ występowania limfatycznego.
  2. Klasyczny chłoniak Hodgkina. Obejmuje:
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - częstość występowania limfy;
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - stwardnienie guzkowe (forma guzkowa);
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - mieszane komórki;
  • Klasyczny chłoniak Hodgkina to zubożenie limfatyczne.

Rodzaj guzkowy częstości występowania limfatycznego

Gatunek ten stanowi 5% wszystkich odmian chłoniaka Hodgkina i jest bardziej powszechny u mężczyzn, począwszy od dzieciństwa, a po 30-40 latach. Ze względu na długi przebieg limfadenopatii patologię wykrywa się w I lub II stopniu u 80% pacjentów. Niektórzy pacjenci są leczeni za pomocą terapii wycinającej.

Różni się od klasycznego chłoniaka zachowaniem, strukturą histologiczną, charakterystyką: molekularno-genetyczną i immunohistochemiczną. Częstotliwość limfatyczna typu limfatycznego typu VU małych plastykowych komórek LH, wiele małych limfocytów B ma objawy guzkowe.

Dotyczy to węzłów chłonnych szyjnych, pachowych i pachwinowych (rzadziej). Jeszcze rzadziej chłoniaki występują w innych grupach LU.
U większości pacjentów przebieg choroby może być powolny, często występują nawroty, ale progresja i zgon występują rzadko - u 5% pacjentów.

Klasyczny chłoniak Hodgkina

Histologicznie klasyczny chłoniak zbudowany jest w różnej liczbie komórek:

  • Reed-Strenberg;
  • jednojądrzastego Hodgkina;
  • ich warianty (H / RS) znajdujące się wśród małych limfocytów (głównie limfocytów T);
  • eozynofile, neutrofilony, histiocyty, plazmocyt, fibroblasty komórek tła i kolagen.

Cztery podtypy wyróżniają się objawami klinicznymi i powiązaniami z wirusem Epstein-Barr. Zgodnie z charakterystyką immunohistochemiczną i molekularno-genetyczną komórek H / RS są identyczne. W przewadze limfoidalnej występuje niewiele komórek Reeda-Sternberga, wiele komórek B, przeważa stwardnienie siatkowe.

Klasyczny chłoniak Hodgkina choruje od wczesnego dzieciństwa, szczyt choroby ma 15-35 lat i jest w podeszłym wieku. Ludzie z zakaźną mononukleozą i zakażeniem wirusem HIV często chorują.

Z klasycznymi ziarnami chłoniaka Hodgkina występują w centralnych grupach LU:

  • szyjny
  • śródpiersia
  • pachowy
  • pachwinowy
  • paraorthal
  • krezka (rzadko)

Stwardnienie rozsiane chłoniaka Nodalu

Stwardnienie guzkowe chłoniaka Hodgkina występuje u 60% -67% pacjentów, najczęściej nowotworów śródpiersia atakujących LU i grasicę. Śledziona atakuje guz u 20% pacjentów, następnie hematogennie rozprzestrzenia się na wątrobę i szpik kostny. Rzadziej wpływa na pierścień Valdeira (w strefie podniebiennej i migdałków gardłowych). Rozwój stwardnienia guzkowego następuje stopniowo.

Mianowicie są zdziwieni:

  • w pierwszym etapie - jedna grupa LU lub struktury limfoidalnej;
  • w drugim etapie dwie grupy (lub więcej) struktur LU lub limfoidalnych po jednej stronie przepony;
  • w trzecim etapie - У lub struktury limfoidalne po obu stronach przepony;
  • na czwartym etapie - w strefach poza strefą, takich jak szpik kostny czy wątroba.

Klasyczny chłoniak Hodgkina jest określany przez objawy ogólnoustrojowe: gorączka, obfite nocne poty i utrata masy ciała odnosi się do kategorii "objawów B", co daje niekorzystne rokowanie.

Chłoniak z mieszanych komórek

Klinika chłoniaków grudkowych jest określona przez charakterystykę cytologiczną komórek tworzących pęcherzyki. Na powolny kurs, limfadenopatia jest wykryta kilka lat przed ustaleniem diagnozy. Pacjent może czuć się dobrze przez 5 lat i dłużej po postawieniu diagnozy. Ale może istnieć przejściowa manifestacja chłoniaka, która wymaga natychmiastowego leczenia. Teraz wiadomo, że chłoniak grudkowy o niskim stopniu złośliwości może się przekształcić. Z niego degeneruje się złośliwy rozlany chłoniak wielkokomórkowy.

Chłoniak mieszany drobnokomórkowy składa się z małych komórek z rozszczepionym jądrem i dużych komórek. W komórkach Reeda-Sternberga zauważalny jest mieszany naciek. Po jego leczeniu następuje długotrwała remisja bez nawrotów. Prognozy dotyczące odzysku są bardzo wysokie.

Zmniejszenie limfatyczne

Najrzadszym typem klasycznego chłoniaka jest zubożenie limfatyczne. Występuje u 5% osób po 50 latach,

W guzie przeważają komórki Reeda-Sternberga. Między nimi widoczne są niewielkie inkluzje limfocytów. W przypadku stwardnienia rozsianego przeważają kiełkowanie grubych pasm włókien tkanki łącznej, w których wypadają amorficzne masy białkowe. W komórkach nowotworowych poziom limfocytów stale się zmniejsza.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Przy ustalaniu etapy Hodgkina stosowane historię, badanie kliniczne, dane z biopsji oraz wyniki badań uzyskane na podstawie wizualnego różniły objawów choroby: chłonnych (węzłów) i pozawęzłowego (pozawęzłowy).

Symbol E oznacza ekstalatyczną (pozawęzłową) manifestację.

Klasyfikacja według etapów:

  1. W stadium I chłoniaka Hodgkina występuje jedna strefa limfatyczna lub struktura (I). Wpływa na jedną strefę limfatyczną lub strukturę, w tym sąsiadujące tkanki (IE). Na zewnątrz znajduje się jeden narząd zewnątrzfatyczny (IE).
  2. Na etapie 2 jeden narząd limfatyczny i jego regionalne węzły chłonne są zlokalizowane z uszkodzeniami (lub bez napadów) innych stref limfatycznych po jednej stronie przepony (IIE). Prognoza na 2 etapy w ciągu 5 lat wynosi 90-95%.
  3. Etap 3 wpływa na węzły chłonne po obu stronach przepony (III). Proces patologiczny jest połączony ze zlokalizowanym uszkodzeniem jednego narządu lub tkanki pozalimfalnej (IIIE), ze śledzioną (IIIS) lub z porażką obu (IIIE + S). Chłoniak Hodgkina 3 etap: rokowanie na przeżycie wynosi 65-70% (według różnych źródeł).
  4. W przypadku chłoniaka Hodgkina w stadium 4, jedno lub więcej narządów pozalimfatycznych podlega rozsianej infekcji z uszkodzeniem węzłów chłonnych lub bez nich; wyodrębniony jest narząd poza -limimetyczny z zajęciem odległego węzła chłonnego. Prognoza na przeżycie na 5 lat wynosi 55-60%.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Jeśli remisja przekracza barierę pięcioletnią, wówczas chłoniak jest uważany za wyleczony. Ciało powinno być jednak badane co roku, ponieważ nawrót choroby może wystąpić po 10-20 latach remisji. Możliwy objaw długofalowych następstw LH po chemioterapii - kardiomiopatia (uszkodzenie mięśnia sercowego).

Diagnoza choroby

Rozpoznanie chłoniaka Hodgkina jest następujące:

  • anamneza na objawy zatrucia;
  • ustanowienie "alkoholowych" bolesnych stref w zmianach;
  • określa się tempo wzrostu węzłów chłonnych;
  • dokładnie wyczuwalne: Wszystkie grupy obwodowej DR (podżuchwowych i raka szyjki macicy, nadobojczykowych, podobojczykowej i pachowych, biodrowych i pachwinowa, podkolanowe i kości udowej, kości łokciowej i potylicznego), wątroby i śledziony;
  • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
  • wykonać biopsję wycięcia od najwcześniejszego węzła chłonnego. Jest on usuwany całkowicie pod warunkiem, że nie ma uszkodzeń mechanicznych.

Badanie histopatologiczne potwierdza rozpoznanie, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje szczegółowy opis komórek diagnostycznych Berezovsky'ego-Rid-Sternberga i komórek towarzyszących, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

Aby przeprowadzić badanie histologiczne, nie należy przyjmować pachwinowej LU, jeśli w procesie uczestniczyły ich inne grupy. Wstępna diagnoza nie określa tylko jednej biopsji nakłucia.

Dlatego lista działań diagnostycznych jest kontynuowana:

  • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. Równocześnie badane są wątroba, śledziona, para-aortalna i biodrowa LU;
  • CT szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
  • według wskazań - osteoscintigraphy;
  • radiografia kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i wykrytymi zmianami na scintigramach);
  • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność poziomu czerwonych krwinek, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
  • biochemiczny test krwi na kreatyninę, bilirubinę, mocznik, białko całkowite, AST, ALT, LDH, fosfatazę alkaliczną;
  • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli zajęte są węzły chłonne szyjki macicy i planowane jest napromienienie szyi;
  • biopsja szpiku kostnego, natomiast trepanobiopsja skrzydła biodrowego, ponieważ badanie cytologiczne ostatecznie nie potwierdza diagnozy;
  • scyntygrafia z użyciem galu.

Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie ustalony, diagnoza zostanie sformułowana, wskazując etap, objawy B (jeśli występują), obszary masywnych zmian chorobowych, zajęcie stref pozawęzłowych i śledzionę.

Najważniejszymi czynnikami ryzyka, które określają rokowanie choroby, są:

  • A - masywne uszkodzenie śródpiersia o wskaźniku śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MIT określa się na podstawie stosunku maksymalnej szerokości śródpiersia do klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów strefy klatki piersiowej);
  • C - obrażenia pozawęzłowe;
  • C - ESR ≥ 50 mm / hw etapie A; ESR ≥ 30 mm / hw etapie B;
  • D - zmiana trzech stref limfatycznych i więcej.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Leczenie chłoniaka Hodgkina odbywa się z uwzględnieniem etapów i czynników ryzyka choroby. Współczesna terapia jest skorelowana z dokładną weryfikacją pod-wariantu nowotworu. Jeśli diagnoza zostanie uproszczona i zostanie postawiona diagnoza "grupowa" (na przykład "chłoniak z wysokim stopniem złośliwości"), wówczas pogorszy się możliwość udzielenia pacjentowi opieki medycznej.

Chemioterapia chłoniaka Hodgkina i napromienianie jest zawarta w programach, w zależności od diagnozy nozologicznej i stopnia zaawansowania choroby.

Czynniki cytostatyczne stają się programem CHOP:

Chemioterapia chłoniaka Hodgkina jest prowadzona intensywnie przy braku białaczki. Następnie następuje przeszczep autologicznego szpiku kostnego, który jest pobierany przed rozpoczęciem intensywnego leczenia.

Całkowita remisja po zastosowaniu nowoczesnych programów występuje u 70-90% pacjentów z pierwotnym chłoniakiem. Okres przeżycia wolnego od nawrotu po 20 latach z całkowitą remisją po pierwszym etapie leczenia przekracza 60%.

Jako niezależne leczenie, metoda chirurgiczna nie jest stosowana w przypadku chłoniaka Hodgkina. Radioterapię, jako niezależny reżim, stosuje się w pojedynczej dawce 1,5-2,0 Gy. Strefy klinicznie dotkniętych węzłów chłonnych są napromieniane całkowitą dawką ogniskową 40-45 Gy, jeśli stosowana jest tylko radioterapia. Strefy promieniowania zapobiegawczego otrzymują - 30-35 Gy. W Rosji stosują metodę napromieniania szerokiego pola.

Leczenie pierwotnych pacjentów monochemoterapią nie jest prowadzone. Wyjątek - osłabieni pacjenci w wieku starczym z niedorozwojem szpiku kostnego po wielokrotnych kursach chemii. Efekt monochemoterapii wynosi 15-30%, ale zapewnia również czas na dobre samopoczucie i hamuje rozwój chłoniaka Hodgkina u pacjentów, którzy nie mają możliwości prowadzenia nowoczesnych terapii.

Chemioterapeutyki, schematy leczenia i kursy stosowane w leczeniu chłoniaka Hodgkina

  • Najczęściej zabieg przeprowadzany jest w trybie mono przez Vinblastine. Dawka wynosi 6 mg / kg raz w tygodniu. Przedział wydłuża się do 2-3 tygodni po podaniu 3-4 zastrzyków.

Codziennie wchodzi się na kursy:

  1. 100 mg Natulan, całkowita dawka - 6-8 g;
  2. na 10 mg Chlorambucil (5 dni), całkowita dawka - 400-500 mg.
  • Pierwszym pacjentem z chłoniakiem Hodgkina jest skojarzone leczenie chemioradiacyjne zgodnie ze schematem ABVD. Preparaty wchodzące do schematu są wstrzykiwane do żył w ciągu 1-14 dni. Mianowicie, wprowadź (w odstępie 2 tygodni między kursami):
  1. 375 mg / m² - Dakarbazyna;
  2. 10 mg / m2 - bleomycyna;
  3. 25 mg / m² - Doksorubicyna;
  4. 6 mg - winblastyna.
  • Od 15 dnia po ostatnim podaniu leków rozpoczyna się kolejny cykl leczenia. Preferuj leczenie według schematu ВЕАСОРР w reżimie wraz z eskalacją dawki:
  1. dzień pierwszy - dożylnie wstrzykiwano 650 mg / m² cyklofosfamidu i 25 mg / m² doksorubicyny;
  2. dzień 1-3 (trzy) dni - podaje się 100 mg / m2 etopozydu;
  3. ósmy dzień - 10 mg / m2 bleomycyny i 1,4 kb / m² winkrystyny;
  4. wewnątrz zajmij 1-7 dni. - 100 mg / m² Procarbazyny i 2 tygodnie 40 mg / m² Prednizolonu.

Przerwa do następnego kursu wynosi 7 dni (po zażyciu Prednisolonu) i 21 dni po rozpoczęciu kursu. Radioterapię przeprowadza się po chemii.

chemioterapii w wysokich dawkach z chłoniakiem Hodgkina (z wyjątkiem pacjentów z etapu la z powodu braku czynników ryzyka i histologiczne limfatycznej przewaga przykładu wykonania, który stosuje się tylko jeden radioterapii w obszarze zagrożonym - ODS 30 Gy) stosuje się, na przykład, następujące Schematy:

1. Schemat ABVD

Leczenie odbywa się:

  • Doksorubicyna - 25 mg / m przez wlew dożylny (w ciągu 20-30 min), bleomycyna - 10 mg / m (10 min) i winblastyna - 6 mg / m (15-30 min) - 1 minuty i 15 dni;
  • Dakarbazyna - 375 mg / m² dożylnie przez 15-30 minut w 1-15 dniach.

Przerwa - 2 tygodnie, następny kurs rozpoczyna się w dniu 29 od początku kursu poprzedzającego.

2. Schemat oparty na BEACOPP

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid - 650 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Doksorubicyna - 25 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Etopozyd - dożylnie 100 mg / m² (przez 30-60 minut) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² doustnie w dniach 1-7;
  • Prednizolon - 40 mg / m² doustnie w 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m² - dosłownie w żyle w ósmym dniu (maksymalna dawka - 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² w żyle w ósmym dniu.

Następny kurs rozpoczyna się 7 dni po zastosowaniu Prednizolonu lub 22 dnia od rozpoczęcia pierwszego kursu.

3. Schemat eacalowany w BEACOPP

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid - 1250 mg / m² w żyle (przez 60 minut) - pierwszego dnia;
  • Doxorubicin 35 mg / m² IV (przez 20-30 minut) w pierwszym dniu;
  • Etopozyd - 200 mg / m² in / in (przez 60 min) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² w 1-7 dni;
  • Prednizolon - 40 mg / m² doustnie przez 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m² iv iv w ósmym dniu (nie więcej niż 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² IV (przez 10-15 minut) w ósmym dniu;
  • Czynnik stymulujący kolonię granulocytów (G-CSF) podskórnie przez 8-14 dni.

Rozpocznij następny kurs 7 dni po ukończeniu Prednisolonu lub w 22 dniu od rozpoczęcia poprzedniego kursu.

4. Schemat BEAM

Leczenie odbywa się:

  • BCNU (karmustyna) - 300 mg / m² pierwszego dnia;
  • Etopozyd - 100-200 mg / m² w dniach 2-5;
  • Cytosarum - 200 mg / m² co 12 godzin w dniach 2-5;
  • Melphalan 140 mg / m² 6 dnia;
  • Automyelotransplantacja i / lub powrót hematopoetycznych komórek progenitorowych krwi obwodowej w ósmym dniu.

5. Schemat CBV

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid 1,5 g / m² w 1-4 dni;
  • Etopozyd 100-150 mg / m² co 12 godzin, 6 iniekcji w 1-3 dni;
  • BCNU (karmustyna) 300 mg / m² pierwszego dnia;
  • Przez autologiczny i / lub powrót hematopoetycznych komórek progenitorowych krwi obwodowej w 5. dniu.

Kolejnym obowiązkowym elementem leczenia jest radioterapia. Tylko strefy z oryginalnym procesem nowotworowym są napromieniowywane. Jeśli standardowe schematy chemioterapii nie przynoszą efektu, stosowana jest chemioterapia wysokodawkowa, a komórki macierzyste hemopoetyczne są przeszczepiane.

Do leczenia pacjentów z ograniczonymi etapami stosuje się program leczenia: 2-3 cykle ABVD i napromieniowanie stref procesem nowotworowym - dawka 30 Gy. Następny kurs trwa 2 tygodnie.

Film informacyjny

Terapia folklorystyczna z chłoniakiem Hodgkina

Leczenie chłoniaka Hodgkina za pomocą środków ludowych jest częścią ogólnej terapii.

Leczenie glistnikiem

Czystość zbiera się w kwietniu-maju podczas kwitnienia, pożądane jest zebranie rośliny z dala od dróg i skażonych obszarów. Korzenie należy czyścić nożem, nie trzeba myć i wyrabiać korzeni. Wyrzuć tylko suche i brudne liście z zeszłego roku. Pokrój roślin na kawałki 2-3 mm. na czystej desce, gdzie mięso nie było cięte.

Sterylizowana 3-litrowa butelka wypełniona oczyszczonym glistnikiem i zagęszczona czystym wałkiem do ciasta. Wytrzyj butelki gazą i połóż na 3 dni w temperaturze pokojowej w ciemnym miejscu. Wyczyść drewniany kij, aby przekłuć zawartość puszki 3-5 razy dziennie, np. Kapustę z zakwaszeniem.

Czwartego dnia wycisnąć sok za pomocą wyciskarki. Będzie to około 600-700 ml. sok z glistnika. W wysterylizowanych butelkach (słoikach) umieścić sok na 2 dni w ciemnym miejscu. Włóż ponownie ciasto z olejem do butelki i dodaj wódkę lub silny bimber - 500-700 ml. Nalegać - 8-9 dni w ciemności. Następnie nalewkę oddziela się od grubej warstwy i umieszcza się ją w postaci naparu, na przykład soku. Po 2 dniach sok nabrał koloru herbaty lub mętnej herbaty. Wlać sok i napar do butelek. Zamknąć je plastikowymi korkami i przykleić etykietę z datą produkcji.

Glista jaskółcze jest potrzebna do leczenia chłoniaka Hodgkina (lub dowolnego nowotworu). W celu leczenia, weź:

  • 1-2 stopnie - 1 łyżka. l. na 100 ml mleka (fermentowany produkt mleczny) - raz na noc. Nadal możesz pić więcej mleka - 100 ml. Stawka będzie potrzebna 0,5 litra lub nieco więcej;
  • 3-4 stopnie - 1 łyżka. l. na 100 ml mleka - 2 razy w odstępie 12 godzin. Wymagany będzie kurs o pojemności 0,7 litra. Rozważ tę metodę jako główny lek.

Do zapobiegania tej choroby będzie potrzebne - 350 ml. Po każdym piciu butelki z sokiem przeprowadź badanie krwi. Po pierwszym tygodniu stan może się pogorszyć, po tygodniu nastąpi poprawa, która pokaże badanie krwi.

Dodatkowym (współistniejącym) leczeniem będzie piwo kasztanowe. Do jej przygotowania:

  • kasztany (20-30 szt.), rosnące w parku podzielone na 2-4 części i złożyć butelkę - 3 l;
  • aby przygotować mieszankę ziół: do chistotelu (5 łyżek) dodać rumianek i nagietek, krwawnik i matkę i macochę - 2 łyżki. l. Zbierz (1 przedmiot) w etui z gazy z kawałkiem krzemu i umieść go w dniach rozruchu;
  • kasztany i trawa zalać surowicą, dodać śmietanę (1 łyżka stołowa);
  • Aby związać butelkę gazą w 2 warstwach i położyć ją na oknie, ale nie pod bezpośrednim promieniowaniem słońca;
  • jak tylko rozpocznie się fermentacja (po 2-3 tygodniach), musisz spożywać 1-2 łyżki dziennie, dodając do butelki stopioną wodę i miód (cukier).

Konsekwencje leczenia i nawrót choroby

Dzięki nowoczesnym metodom leczenia w ciągu ostatnich 5-8 lat chłoniak Hodgkina osiąga długotrwałą remisję (ponad 5 lat) i korzystne rokowanie dla ponad połowy pacjentów we wszystkich przypadkach. Najmniejsza grupa obejmuje pacjentów z stadiami chłoniaka IA-IIA. Przy niewielkiej ilości zabiegu żywotność 10 lat lub więcej wynosi 96-100%. Grupa obejmuje pacjentów w wieku poniżej 40 lat bez czynników ryzyka. Całkowitą remisję odnotowano u 93-95% pacjentów, nawracający przebieg - w 80-82%, 15-letnie przeżycie - u 93-98% pacjentów.

W obecności czynników ryzyka u pacjentów z stadium IIA, w stadiach IIB i IIIA, przeżywalność bez nawrotów w ciągu 5-7 lat po napromieniowaniu wynosi tylko 43-53%. Pacjenci przeżywają jedynie poprzez postępujące leczenie nawrotów.

Jeśli zdiagnozowano chłoniaka Hodgkina, ilu pacjentów żyje w pośredniej grupie prognostycznej? Według badań 15-letni wskaźnik przeżycia wynosił 69%. Ryzyko nawrotu chłoniaka Hodgkina w przypadku radykalnej radioterapii wynosiło 35%, a leczenie skojarzone - 16%.

Pacjenci z niekorzystnej grupy prognostycznej są leczeni za pomocą polikhemerapii. Całkowita remisja po skutecznym leczeniu wynosiła 60-80%. Nawrót chłoniaka Hodgkina po wprowadzeniu nowych leków (Etoposide) w programie pierwszego rzutu i skrócenie odstępów między podaniami wynosił 4-22%.

Ostatnio najczęściej zabieg przeprowadzany jest zgodnie z programem BEACORP-14 z wprowadzeniem od 9 do 13 dni czynników stymulujących wzrost kolonii w standardowych dawkach i wznowieniu przebiegu w dniu 15. Przeprowadzono również 8 cykli chemii, a następnie napromieniowanie, tak jak w trybie BEACORP, podstawowym. Efekt programu BESC-14 jest podobny do programu zwiększonego o BEACORP o toksyczności równej programowi BEACORP-BASIC. Ale program VEASORR-14 jest krótszy niż programy VEASORR-BASIC i VEASORR-eskalowane, co daje mu dodatkową zaletę.

Przy użyciu radykalnego napromieniania po nawrotach, całkowite remisje odnotowano u 90% pacjentów stosujących polychemotherapy jakiegokolwiek schematu pierwszego rzutu. Długotrwała remisja - w 60-70%, która zależy od stopnia uszkodzenia.

W przypadku rozpoznania chłoniaka Hodgkina - długość życia pacjentów z chorobą nawrotową lub w połączeniu polihimioterapevticheskogo po leczeniu indukcyjnym radiochemioterapię zależy od rodzaju leczenia choroby i odpowiedzią na leczenie.

Tacy pacjenci są podzieleni na trzy grupy:

  • Pierwsza grupa składa się z pacjentów, którzy nie mieli pełnej remisji po pierwszym programie leczenia. Są to pacjenci pierwotnie oporni, z medianą przeżywalności 1,3 roku.
  • Druga grupa składa się z pacjentów z remisją 1 roku i medianą przeżywalności 2,6 roku.
  • Trzecia grupa obejmuje pacjentów z remisją ponad 1 rok i medianą przeżycia 4,3 roku.

Po użyciu chemii pierwszej i drugiej linii schematów CEP, B-CAV CEVD, DEXA drogowych, DHAP powtarza się całkowitą remisję (po pierwszej remisji do 1 roku) zgłaszano u 10-15% pacjentów, w 50-85% pacjentów z pierwotnym remisji więcej 1 rok. Jednak, aby żyć ponad 20 lat po zakończeniu programu Ponowne leczenie pierwsze i drugie linie są statystycznie zarządzać tylko 11% pacjentów, u pacjentów z pierwotnym remisji przez ponad 1 rok - 24%.

Po wysokiej dawki przeżycie 3-5 latach od poprzedniego remisji przez ponad 1 rok, a obecność dobrym stanie 75% u pacjentów z remisją mniej niż 1 rok - 50%, u chorych opornych - 20%.

Takie objawy prognostyczne jak objawy B, pozawęśniowe zmiany w nawrocie i czasy remisji poniżej 1 roku mają wpływ na 3-letnie przeżycie. Jeśli są nieobecni, to 100% pacjentów może żyć przez trzy lata, obecność jednego znaku zmniejsza prognozę do 81%, obecność dwóch - do 40%, przy trzech - będzie 0%.

Powikłania infekcyjne wpływają na śmiertelną toksyczność terapii wysokimi dawkami. Według różnych badań osiąga on 0-13%, ale przy transplantacji podczas trzeciego lub kolejnego nawrotu osiąga 25%. Wynika z tego, że głównym wskazaniem do chemii o wysokim dawkowaniu są pierwsze wczesne i drugie nawroty. Potrzebny jest również specjalny sprzęt i wyszkolony personel medyczny.

Odpowiednie badanie i zastosowanie nowoczesnych schematów leczenia odnotowano całkowite remisje u 70-80% pacjentów w podeszłym wieku. Jednak współistniejące choroby wpływają na pełną objętość terapii. U tych pacjentów 5-letnie przeżycie wolne od choroby wynosi tylko - 43% przy ogólnym przepływie bez choroby - 60%. Pacjenci z obecnością stadiów lokalnych, którzy otrzymali odpowiednie leczenie, mają prognozę 5-letniego przeżycia wynoszącą 90%.

Film informacyjny

Komplikacje i rehabilitacja

Mimo wysokiego odsetka pięcioletnich przeżyć na etapach, komplikacje pogarszają jakość życia i prowadzą do śmierci.

Najpoważniejszym problemem jest wtórna onkogeneza. Nawet po 15-17 latach od początkowej terapii chłoniaka Hodgkina, limfogranulomatoza może prowadzić do śmierci pacjenta. Choroby ogólnoustrojowe i białaczka - wynikają z efektów radioterapii, guzów litych - od naświetlania narządów i tkanek, gdzie zaczynają rosnąć. Późne powikłania po leczeniu mogą prowadzić do zgonu, co zmniejsza 20-letnie przeżycie o 20%.

Pacjenci mogą zachorować:

  • dysfunkcja tarczycy;
  • patologia układu sercowo-naczyniowego;
  • zapalenie płuc;
  • dysfunkcja gruczołów płciowych;
  • wtórne choroby onkologiczne.

Najgroźniejszym powikłaniem jest powtarzający się nowotwór złośliwy, który rozwija się i jest:

  • wtórna białaczka szpikowa - 2,2%;
  • chłoniak nieziarniczy - 1,8%;
  • guz lity - 7,5%.

Rozwój pików wtórnej białaczki szpikowej u pacjentów z chłoniakiem Hodgkina występuje po 5-7 latach obserwacji. Guzy lite mogą pojawiać się w okresie od 5-7 lat do 20 lat. Czynnikiem ryzyka jest wiek powyżej 40 lat i radykalna radioterapia. Wtórne guzy mogą rozwijać się w płucach, żołądku, gruczole tarczycy, w gruczole mlekowym, możliwy jest czerniak. Palenie z chłoniakiem Hodgkina zwiększa ryzyko zachorowania na nawracające nowotwory.

Na ile użyteczny był dla ciebie artykuł?

Jeśli znajdziesz błąd, po prostu go podświetl i naciśnij Shift + Enter lub kliknij tutaj. Dziękuję bardzo!

Dziękuję za wiadomość. W najbliższym czasie poprawimy błąd

O Nas

Ten rodzaj zmian onkologicznych układu limfatycznego należy do grupy chłoniaków nieziarniczych. Chłoniak grudkowy (guzkowy) jest dość rzadką chorobą charakteryzującą się stosunkowo powolnym przebiegiem i względnie korzystnym rokowaniem.