Czym jest szpiczak krwi?

Szpiczak krwi jest niebezpieczną chorobą onkologiczną, sukces leczenia zależy od szybkości progresji patologii, wczesnej diagnozy i szybkiego leczenia.

Szpiczak - co to jest? W języku greckim "myelos" oznacza "szpik kostny", a koniec "om" jest wspólny dla wszystkich chorób nowotworowych. Szpiczak krwi to patologia onkologiczna, która wpływa na układ krwiotwórczy.

W początkowych stadiach szpiczaka tworzą się w szpiku komórki nowotworowe powodujące stan zapalny i niszczenie kości - częściej żebra, kręgosłup, czaszka. W miarę postępu patologii stan zapalny przechodzi do krwi i rozwija się szpiczak krwi. Choroba charakteryzuje się zmniejszeniem lepkości krwi i naruszeniem tworzenia się komórek krwi.

  • Wszystkie informacje na stronie mają charakter informacyjny i NIE są wskazówkami do działania!
  • Możesz umieścić PRECYZYJNE DIAGNOZY tylko LEKARZ!
  • Prosimy, aby NIE przyjmować samoleczenia, ale umówić się na spotkanie ze specjalistą!
  • Zdrowie dla Ciebie i Twoich bliskich! Nie zniechęcaj się

Przyczyny

Jeśli chodzi o przyczyny choroby krwi, po dziś dzień nie ma jednej opinii wśród naukowców. Czynnikami ryzyka są starość, ponieważ większość pacjentów, u których zdiagnozowano szpiczaka krwi, ma więcej niż 60 lat. Przypadki osób młodych (poniżej 40 lat) są rzadkością.

Oprócz czynnika wieku, rozwój choroby może być spowodowany ekspozycją na promieniowanie i przedłużoną ekspozycją na ludzkie ciało niekorzystnych warunków środowiskowych.

Na negatywne czynniki, które przyczyniają się do rozwoju choroby, lekarze rozważają spożycie dużej ilości rakotwórczych produktów, zarządzanie niezdrowym stylem życia, złe nawyki.

Objawy szpiczaka

Choroba charakteryzuje się naruszeniem hematopoezy - produkcja limfocytów lub leukocytów w szpiku kostnym ustaje. Jednocześnie następuje intensywne rozmnażanie i dystrybucja komórek złośliwych w całym ciele. Komórki chorobotwórcze są osadzane w różnych narządach wewnętrznych w postaci ognisk zapalnych.

Leukocyty pełnią podstawową funkcję w mechanizmie ochronnym organizmu, a zaprzestanie ich produkcji prowadzi do prawie całkowitego obniżenia odporności. Ciało traci zdolność do walki z bakteriami pochodzącymi ze środowiska i wirusami. Dlatego szpiczakowi krwi towarzyszą stałe infekcyjne i zapalne choroby narządów wewnętrznych.

Główne objawy, na które pacjenci skarżą się, to:

  • silny ból w kościach (szczególnie w kręgosłupie i żebrach);
  • podatność na złamania;
  • ogólne złe samopoczucie;
  • nawracające przeziębienia;
  • zaburzenia nerwowe;
  • utrata apetytu, nudności, zaparcia, trudności w procesie opróżniania pęcherza i jelit;
  • znaczny spadek odporności.

Czasami pojawienie się niewielkich narośli na błonach śluzowych (na przykład w jamie ustnej). Jednak wymienione objawy są charakterystyczne dla innych patologii. Ponadto w początkowych stadiach choroby może wystąpić bez zewnętrznych objawów klinicznych. Dlatego wstępne etapy patologii są bardzo trudne do zdiagnozowania.

Diagnostyka

W celu postawienia diagnozy pacjent przechodzi pełne badanie, przechodzi analizę moczu i badanie krwi. Skład krwi jest skrupulatnie badany w laboratorium. Po otrzymaniu niepokojących wyników, pacjent jest konsultowany przez hematologa. Hematolog zwykle zaleca dłuższy test krwi i moczu. Materiał biologiczny bada się pod kątem obecności paraprotein wytwarzających komórki szpiczaka. Zaleca się również wykonanie zdjęć rentgenowskich i biopsji szpiku kostnego.

Promienie rentgenowskie mogą wykrywać zmiany w tkance kostnej spowodowane przez szpiczaka. Zazwyczaj promieniowanie rentgenowskie jest przepisywane dla strefy lokalizacji bólu, częściej - kręgosłupa, klatki piersiowej, czaszki, rzadziej - ramion, miednicy lub nóg. W niektórych przypadkach wymagane jest obrazowanie rezonansu magnetycznego lub tomografia komputerowa.

Wykonano biopsję szpiku kostnego w celu identyfikacji komórek szpiczaka. Materiał biologiczny pobiera się z mostka lub tylnej powierzchni kości miednicy w znieczuleniu miejscowym za pomocą specjalnej strzykawki, której igłę wprowadza się do kości. Procedura trwa kwadrans.

Że pacjent nie doświadczył wyraŜonych nieprzyjemnych wrażeń podczas zabiegu, otrzymuje lek nasenny o krótkim działaniu. Podczas manipulacji pacjent śpi. Po zabiegu zaleca się ulgę w bólu.

Wideo: o szpiczaku

Metody leczenia

Leczenie szpiczaka ma na celu zniszczenie komórek szpiczaka. Przeprowadza się go w wyspecjalizowanych szpitalach hematologicznych. Wybór konkretnego schematu leczenia zależy od charakterystyki przebiegu i stadium choroby, ogólnego stanu pacjenta, wieku i innych czynników.

Jaka jest średnia długość życia w przypadku szpiczaka mnogiego, ten artykuł powie.

Chemioterapia

Chemioterapia jest główną metodą leczenia szpiczaka krwi i polega na stosowaniu leków, które zapobiegają rozmnażaniu się złośliwych komórek i niszczą je. Leki wstrzykuje się do krwi, bezpośrednio wpływa na komórki szpiczaka.

Przebieg chemioterapii jest zwykle zaplanowany na kilka dni w odstępie 20-30 dni. Po chemioterapii następuje przerwa. W tym czasie pacjent kontynuuje wykonywanie badań krwi, zgodnie z którymi specjalista koryguje dalsze leczenie. Każdy cykl chemioterapii przeprowadzany jest w szpitalu.
Powszechnie stosowany lek "Melphalan" (roztwór do podawania dożylnego lub tabletki) w połączeniu z hormonem steroidowym - "Prednizolon."

Kroplowe podanie dożylne leków odbywa się w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym. Późne etapy choroby wymagają agresywnej chemioterapii wraz ze zwiększeniem dawki leków, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych (na przykład utraty włosów).

Całkowity czas trwania kursu to 4-6 miesięcy. Aby zapobiec nawrotowi choroby, przepisuje się preparaty interferonowe.

Przeszczep komórek macierzystych

Stosowanie dużych dawek leków przeciwnowotworowych hamuje hematopoezę. Dlatego przed cyklem chemioterapii pobierane są komórki macierzyste. Po kuracji chemioterapeutycznej komórki macierzyste są wstrzykiwane do organizmu.

Podczas przeszczepu organizm ulega dużemu obciążeniu. W związku z tym procedura ma wiele ograniczeń wiekowych (pacjenci starsi od 65 do 70 lat) i ogólne wskaźniki stanu pacjenta.

Promieniowanie radioaktywne

Terapia falami radiowymi ma na celu zniszczenie komórek nowotworowych w kościach. Przeprowadza się raz lub dwa razy.

W późnych stadiach choroby całe ciało pacjenta napromieniowuje się na dwie procedury w odstępie kilku dni. Czasami napromienianie przeprowadza się jako etap przygotowawczy przed przeszczepieniem komórek macierzystych.

Oto główne przyczyny szpiczaka.

Prognoza

Na pytanie, czy można ostatecznie wyleczyć, nie sposób jednoznacznie odpowiedzieć.
Rokowanie choroby wpływa na tempo rozwoju.

Według stopnia progresji, szpiczak krwi dzieli się na 3 formy:

  • powolna forma. Prognozy leczenia są korzystne. Nie ma to wpływu na narządy wewnętrzne, odzyskiwanie jest stosunkowo szybkie. Prognozy leczenia są korzystne;
  • aktywna forma. Obserwuje się intensywne rozmieszczenie komórek złośliwych w narządach wewnętrznych. Prognozy są korzystne tylko pod warunkiem wczesnego wykrycia patologii i szybkiego leczenia;
  • aforma progresywna. Złośliwe komórki rozmnażają się i rozprzestrzeniają poprzez tkanki kostne i narządy wewnętrzne w szybkim tempie. Rokowanie w leczeniu agresywnej postaci szpiczaka jest wyjątkowo niekorzystne.

Szpiczak mnogi kości

Złośliwe formacje tkanki krwiotwórczej i limfatycznej (lub hemoblastozy) są nadal ważnym palącym problemem onkologii. Powodem tego są trudności w leczeniu, a także wysoki odsetek zachorowań wśród dzieci i młodzieży, które wzrosły w ostatnich latach. W tym artykule rozważymy jeden z rodzajów hemoblastozy - szpiczaka kostnego.

Co to jest szpiczak: cechy choroby

Stwardnienie kości, szpiczak (inna nazwa - szpiczak mnogi lub szpiczaka) - ma rozrostowe, chorobę nowotworową, która jest zbliżona do białaczki, która jest umiejscowiona w szpiku kostnym, wpływając komórki plazmatyczne. Najczęstszy szpiczak kości kręgosłupa, miednicy, żeber, klatki piersiowej i kości czaszki. Czasami znajduje się w długich rurowych kościach. Nowotwór to miękki węzeł o średnicy do 10-12 cm. Znajdują się chaotycznie od razu w kilku kościach, 80-90% pacjentów ze szpiczakiem kości ma więcej niż 50 lat. Wśród nich dominują przedstawiciele mężczyzny.

Plazmmocy to komórki wytwarzające immunoglobuliny. Są to przeciwciała, związki białkowe osocza krwi, które są głównym czynnikiem ludzkiej odporności humoralnej. Komórki plazmatyczne, nowotworowych (zwane komórki plazmomielomnye) zaczyna się podzielić i syntezy niekontrolowany nieprawidłowy immunoglobulin: IgG, A, E, F, D. Te paraproteiny nie może odpowiednio chronić organizm przed infekcją wirusową, a tylko gromadzić w różnych narządach, co prowadzi do zaburzeń ich praca (w szczególności - nerki). W niektórych przypadkach, ze szpiczakiem krwi, plazmocyt nie syntetyzuje całych immunoglobulin, a jedynie część ich łańcucha. Najczęściej są to lekkie łańcuchy L, które nazywane są białkiem Bens-Johnsona. Wykryj je podczas analizy moczu.

Powstawanie Plasmacytoma skutkuje:

  • zwiększenie liczby patogennych plazmocytów i zmniejszenie poziomu erytrocytów, leukocytów i płytek krwi;
  • wzrost niedoboru odporności, który sprawia, że ​​osoba jest podatna na różne choroby;
  • naruszenie funkcji hematopoezy, metabolizmu białka i minerałów;
  • wzrost lepkości krwi;
  • zmiany patologiczne w samej kości. Wzrostowi guza towarzyszy ścienianie i niszczenie tkanki kostnej. Po kiełkowaniu przez warstwę korową rozciąga się na tkankę miękką.

Choroba ta jest uważana za układową, ponieważ oprócz porażenia układu krwiotwórczego, plazmacytoma infiltruje do innych narządów. Takie nacieki często nie manifestują się w żaden sposób, ale są wykrywane dopiero po autopsji.

Dowiedz się, co to jest białaczka, jak ją wykryć i leczyć, dowiedz się z następnego artykułu.

Szpiczak kostny: przyczyny jego powstania

W poszukiwaniu przyczyny szpiczaka kości naukowcy odkryli, że większość pacjentów w organizmie ma wirusy, takie jak wirus limfatyczny T lub B. Plasmocytes rozwijają się z limfocytów B. Każde naruszenie tego złożonego procesu doprowadzi do powstania patologicznych plazmocytów, które mogą prowadzić do nowotworowego guza.

Oprócz czynnika wirusowego, promieniowanie radioaktywne odgrywa ważną rolę w rozwoju chłoniaków. Według badań wpływu promieniowania po wybuchu w Czarnobylu AU, w Hiroszimie i Nagasaki, okazało się, że ludzie, którzy otrzymali wysoką dawkę promieniowania, wysokie ryzyko zachorowania hemoblastosis. Szczególnie dotyczy to nastolatków i dzieci.

Innym negatywnym czynnikiem w wystąpieniu szpiczaka jest palenie. Ryzyko zachorowania na raka krwi zależy od czasu palenia i liczby wypalanych papierosów.

Możliwe przyczyny szpiczaka kości to predyspozycje genetyczne, niedobór odporności i działanie chemikaliów.

Szpiczak kości: objawy

Objawy szpiczaka kości mogą się różnić w zależności od umiejscowienia nowotworu i jego występowania. Samotny samotny nowotwór kości może pozostać niezauważony przez długi czas. Nie ma objawów raka, zmian w krwi i moczu. Stan pacjenta jest zadowalający. Objawy, takie jak ból, patologiczne złamania kości, pojawiają się tylko wtedy, gdy warstwa korowa ulega rozpadowi, a plazmacytoma zaczyna rozprzestrzeniać się na otaczające tkanki.

Objawy szpiczaka kości uogólnionej postaci są bardziej wyraźne. Na początku osoba skarży się na ból w dolnej części pleców, klatce piersiowej, nogach, rękach lub innych miejscach, w zależności od umiejscowienia guza. Charakterystyka rozwoju niedokrwistości, która wiąże się z naruszeniem hemopoez, w szczególności - niedostateczna produkcja erytropoetyny. W niektórych przypadkach pierwszym objawem jest białkomocz (zwiększone stężenie białka w moczu).

W następnych etapach zespół bólu osiąga wysoki poziom, pacjent staje się twardy, porusza się, musi być w łóżku. Wzrostowi guza towarzyszą deformacje kości i spontaniczne złamania.

Rak szpiku kostnego kręgosłupa prowadzi do ucisku rdzenia kręgowego, w wyniku czego osoba jest dręczona przez ból korzeniowy. Może sparaliżować poniżej talii, inne ujawniają zaburzenia czucia, paraplegia, zaburzenia w pracy narządów miednicy.

Onkologii kości w 40% przypadków towarzyszy syndrom hiperkalcemii - podwyższona zawartość wapnia w osoczu krwi. Znajduje się również w moczu. Przejawia się w postaci nudności i wymiotów, senności, zaburzeń układu przedsionkowego i psychicznego. Ten stan wymaga natychmiastowego leczenia. Wywołana hiperkalcemia zagraża życiu. Zagraża niewydolnością nerek, śpiączką i śmiercią.

Ważnym znakiem szpiczaka szpiku kostnego jest zespół patologii białek (naruszenie metabolizmu białek), w wyniku którego powstają patologiczne immunoglobuliny, wzrasta zawartość białek we krwi i moczu. U 10-15% osób stwierdza się białkomocz Bensa-Johnsona. W niektórych przypadkach nie obserwuje się paraproteinozy, ale zmniejsza się poziom normalnych immunoglobulin.

Hiperkalcemia, białkomocz i amyloidoza prowadzą do nefropatii i ostrej niewydolności nerek, która często powoduje śmierć. Problemy z nerkami obserwuje się u ponad 50% pacjentów. Niewydolności nerek towarzyszy stwardnienie nerki i ostra nekroza. U 15% pacjentów wykryto paralyzoidozę, czyli nagromadzenie białek w innych narządach, co prowadzi do zakłócenia ich pracy. Mogą to być naczynia krwionośne, skóra właściwa, mięśnie, stawy.

Zaburzeniom hemopoeza towarzyszą takie zjawiska:

  • krwawienie z błon śluzowych;
  • retinopatia krwotoczna siatkówki gałki ocznej;
  • parestezja;
  • pojawienie się siniaków na skórze;
  • Zespół Raynauda, ​​czyli skurcz tętnic paliczków;
  • owrzodzenie kończyn;
  • hiperwolemia;
  • skaza krwotoczna (rzadko).

Jeśli nie jest to naruszenie mikrokrążenie w naczyniach mózgu - to zagraża produkcji komoy.Nedostatochnaya przeciwciał i immunoglobuliny powodować upośledzenia odporności, dzięki czemu łączenia różnych zakażeń bakteryjnych. Szczególnie często znajdują się w układzie moczowym. Infekcja pneumokokami i zapaleniem płuc nie jest rzadkością. Jeśli nie wyleczysz infekcji na czas - grozi to zagrażającymi życiu komplikacjami.

W ostatnim etapie objawy szpiczaka kości stale postępują. Kość nadal się rozpada, a guz - wyrasta w otaczającej tkance, zaczyna tworzyć odległe przerzuty. Stan chorego pogarsza się znacznie: gwałtownie traci wagę, wzrasta temperatura ciała.

Parametry paraprotein we krwi zmieniają się jeszcze bardziej, jest erythrocaryocytoza, szpiczak, małopłytkowość. Niedokrwistość staje się silna i oporna. Komórki szpiczaka w tym okresie mogą się zmieniać i nabywać cechy białaczki.

Etapy plazmocytomy

Stopień szpiczaka jest obliczany w zależności od masy guza, stanu osocza krwi, hemoglobiny i paraprotein.

  • Na etapie 1 masa guza jest niska - do około 6 kg. Hemoglobina jest wyższa niż 100 g / l. Poziom wapnia w surowicy jest prawidłowy. Nie ma oznak osteolizy i pojedynczych guzów. Immunoglobulina G (IgG) jest mniejsza niż 50 g / l, immunoglobulina A (IgA) wynosi 30 g / l, białko Bensa-Johnsona w moczu (BG) jest mniejsze niż 4 g / dzień. Ten etap jest bezobjawowy.
  • Szpiczak drugiego stopnia ma wartości średnie między etapami 1 i 2. Masa guza - 0,6-1,2 kg. Na tym etapie obserwuje się nasilenie objawów klinicznych w postaci bólu, niedokrwistości, niewydolności nerek i hiperkalcemii. Jeśli rozpoczniesz leczenie w tym okresie, możesz spowolnić postęp choroby i jej przejście do następnego etapu.
  • Szpiczak trzeciego stopnia charakteryzuje się wysoką masą guza (ponad 1,2 kg) i wyraźnym zniszczeniem tkanki kostnej. Poziom hemoglobiny we krwi jest niski (do 85 g / l), wapnia - 12 mg / 100 ml. IgA - więcej niż 50 g / l, IgG - więcej niż 70 g / l. BG - więcej niż 12 g / dzień. Przed przejściem do etapu 3, średnio 4-5 lat. Kończy się fatalnym wynikiem. Często przyczyną śmierci jest ostra niewydolność nerek lub zawał serca.

Klasyfikacja szpiczaka

Oprócz zwykłej plazmocytomy, która przechodzi przez 3 etapy opisane powyżej, występuje tląca się i powolna forma choroby. Nie pokazują się przez wiele lat, a nawet dziesięcioleci.

Przy powolnym spalaniu poziom paraprotein wynosi: IgA - mniej niż 50 g / l, IgG - mniej niż 70 g / l. Komórki plazmatyczne w szpiku kostnym są większe niż 30%. Nie ma żadnych objawów, takich jak niedokrwistość i hiperkalcemia. Ponadto nie ma rozległych uszkodzeń kości ze złamaniami. Ogólny stan pacjenta jest zadowalający, nie ma infekcji.

Żarząca się forma ma prawie takie same wskaźniki, tylko brak zmian kostnych ≤ 30%, a liczba komórek plazmatycznych - ponad 10%.

Istnieją takie kliniczno-anatomiczne typy szpiczaka mnogiego:

  • wielokrotnie dyfuzyjnie sferoidalny (60%);
  • samotny szpiczak. Pojedyncze guzy rozwijają się w sposób ograniczony, uderzając w jedną kość;
  • rozlany szpiczak (20-25%);
  • białaczka.

Odludna forma jest rzadka. Jest uważany za początkowy etap przed uogólnionym lub szpiczakiem mnogim.

Struktura histologiczna rozróżnia:

  • chłoniak plasmacityczny;
  • komórka plazmowa;
  • małe komórki;
  • polimorficzny-komórkowy.

Określić rodzaj guza na podstawie danych rentgenowskich i laboratoryjnego badania kości punktowej. Charakter choroby, metoda leczenia i rokowanie zależą od niej.

Diagnoza choroby

Rozpoznanie szpiczaka kostnego w początkowych stadiach może być trudne, ponieważ ból stawów zwykle powoduje, że lekarze myślą o zapaleniu korzeni nerwowych lub neuralgii. Często rozpoczynają leczenie niedokrwistości lub niewydolności nerek, nie podejrzewając ich przyczyn. Dlatego 1 stopień choroby rozpoznaje się tylko w 15% przypadków. A w 60% dzieje się późno - w 3 etapach.

Jakie metody są stosowane w celu wykrycia choroby?

  1. Pierwszym etapem diagnozy szpiczaka jest radiografia, która pomoże ocenić stan kości. W ogniskowej rozproszonej wiele ognisk jest widocznych na obrazie radiograficznym, z wyraźnymi konturami o średnicy 1-3 cm. Oprócz ścieniania tkanki kostnej i rozszerzania kanału szpikowego, w tym typie nowotworu mogą występować ogniska osteosklerozy. W przypadku szpiczaka kości czaszki obraz "nieszczelnej czaszki" jest charakterystyczny. Rak kręgosłupa manifestuje się w postaci spłaszczania kręgosłupa i skrzywienia kręgosłupa. Substancja kości jest rozrzedzona, kręgosłup kręgosłupa silnie podkreślony. W przypadku zmian rozproszonych trudniej jest wykryć zmiany w kościach na zdjęciu rentgenowskim niż w przypadku zmiany pojedynczej lub węzłowej. Dlatego potrzebne są dalsze badania. Od plazmacytomę jest podobne do objawów i obrazu radiologicznego z chorobą metastatichsekimi kości, ważne jest, aby przeprowadzić diagnostykę różnicową w oparciu o badania punkcji szpiku kostnego, krwi i badania biochemiczne moczu.
  2. Biopsja szpiku kostnego z aspiracji. Ze szpiku kości dotkniętych kości specjalną igłą w znieczuleniu miejscowym należy przyjąć punkt. Zgodnie ze wskazaniami wykonuje się trepanobiopsję, która obejmuje usunięcie kości. Aby zdiagnozować "szpiczaka" w wynikowej próbki powinien być obecny od 10% plazmocytów. Badanie histologiczne wykazuje rozrost i przemieszczenie normalnych elementów szpiczaka. Obraz cytologiczny charakteryzuje się proliferacją komórek szpiczaka. W 13% przypadków dochodzi do powiększenia wątroby, w 15% do parapsloidozy i patologii białek.
  3. OAK i OAM, biochemiczny test krwi z liczeniem liczby immunoglobulin. Badanie krwi przedstawia szpiczaka kości niskiej hemoglobinę (105 mg / l), zwiększenie stężenia kreatyniny w niektórych przypadkach - eritrokariotsitoz, szpiczak mnogi lub małopłytkowości. Liczba ESR może osiągnąć 60-80 mm / h. Przy analizie surowicy przez elektroforezę białka i frakcja białka jest zwykle wykrywane paraproteiny IgG o wysokiej zawartości (> 35 g / l) i IgA (> 20 g / l) lub niskie normalne immunoglobuliny. Innym ważnym kryterium diagnostycznym jest białkomocz Bensa-Johnsona (więcej niż 1 g / dzień) w analizie moczu. Innym charakterystycznym markerem szpiczaka mnogiego jest wzrost poziomu fosfatazy alkalicznej i fosforu.

Główne cechy szpiczaka - połączenie dużej zawartości komórek plazmatycznych w szpiku kostnym (> 10%), białkomocz Bence Johnson i duże zmiany we krwi (IgG> 35 g / l, IgA> 20 g / l). Nawet jeśli paraproteinoz niezbyt wyraźne, ale jest zmniejszenie stężenia zwykłych immunoglobulin poziom komórek plazmatycznych jest większa niż 30%, nie są kieszenie osteolizy kości na promieniowanie rentgenowskie, jest również wskaźnikiem szpiczaka mnogiego. Diagnoza musi zostać postawiona, jeśli przynajmniej jedno z większych kryteriów jest obecne, a drugie jest wtórne. Te ostatnie obejmują hiperkalcemię, anemię i zwiększoną kreatyninę, które wskazują na dysfunkcje charakterystyczne dla szpiczaka.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać kilka dodatkowych testów:

  • Prześwietlenie wszystkich kości szkieletu;
  • obliczanie dziennej utraty białka w moczu;
  • badanie funkcji nerek w Zimnitskiy;
  • badanie surowicy na kreatyninę, wapń, mocznik, bilirubinę, cholesterol, resztkowy azot, białko całkowite itd.

W niektórych przypadkach lekarz przepisuje MRI lub PET. Badania te pomagają skanować całe ciało i wykrywać nawet najmniejsze przerzuty do szpiczaka kości.

Szpiczak kości: leczenie

Leczenie szpiczaka mnogiego polega na:

  • chemioterapia;
  • przeszczep komórek macierzystych;
  • radioterapia;
  • Rekonujące operacje ortopedyczne (ze złamaniami);
  • eliminacja zaburzeń metabolicznych (hiperkalcemia, niewydolność nerek itp.);
  • wzrost statusu immunologicznego;
  • prowadzenie antybiotykoterapii;
  • łagodzenie bólu poprzez podawanie leków przeciwbólowych.

Przy powolnej lub tlącej się formie leczenie może być opóźnione. Pacjent jest stale monitorowany. Wskazania do rozpoczęcia terapii to pojawienie się objawów naruszeń hemopoez, złamań patologicznych, powikłań infekcyjnych, ucisku rdzenia kręgowego, niedokrwistości, a także zwiększenia liczby paraprotein.

Przed rozpoczęciem leczenia szpiczaka kostnego konieczne jest unieruchomienie kończyn, w których występuje wysokie prawdopodobieństwo złamań. Podczas ściskania rdzenia kręgowego wykonywana jest operacja usunięcia ramion kręgosłupa lub plastiku kręgów.

Chemioterapia

Chemioterapia ze szpiczakiem odgrywa główną rolę. Zastosuj różne schematy leków alkilujących: cyklofosfan, winkrystyna, prednizolon, Adriamycyna.

Na etapach 1 i 2 przedstawiono następujące schematy:

Szpiczak: przyczyny, oznaki, etapy, długość życia, terapia

Szpiczak jest określany jako grupa hemoblastoz paraproteinemicznych, w której Złotej transformacji komórek plazmatycznych towarzyszy hiperprodukcja nieprawidłowych białek immunoglobulin. Choroba występuje stosunkowo rzadko, średnio 4 osoby na 100 tys. Ludności. Uważa się, że mężczyźni i kobiety są jednakowo podatni na nowotwór, ale według niektórych doniesień kobiety częściej chorują. Ponadto istnieją oznaki zwiększonego ryzyka szpiczaka wśród czarnych w Afryce i Stanach Zjednoczonych.

Średni wiek pacjentów wynosił od 50 do 70 lat, to znaczy, że większość pacjentów to osoby starsze, które, oprócz mnogim, istnieją inne patologie narządów wewnętrznych, co znacznie pogarsza rokowanie i ogranicza stosowanie agresywnej terapii.

Szpiczak to nowotwór złośliwy, ale błędem jest nazywać go terminem "rak", ponieważ nie pochodzi on z nabłonka, ale z tkanki hemopoetycznej. Nowotwór rośnie w szpiku kostnym, a podstawa składa się z plazmocytów. Zwykle komórki te odpowiadają za odporność i tworzenie immunoglobulin niezbędnych do zwalczania różnych czynników zakaźnych. Plasmocytes pochodzą z limfocytów B. Jeśli dojdzie do zaburzeń dojrzewania komórek, pojawia się klon guza, który powoduje szpiczaka.

Pod wpływem niekorzystnych czynników w szpiku kostnym wzrasta namnażanie plazmablastów i plazmocytów, które nabywają zdolność do syntezy nieprawidłowych białek - paraprotein. Takie białka są uważane za immunoglobuliny, ale nie są w stanie wykonywać swoich bezpośrednich funkcji ochronnych, a ich zwiększona ilość prowadzi do zgrubienia krwi i uszkodzenia narządów wewnętrznych.

Rola różnych substancji biologicznie czynnych, w szczególności interleukina-6, który jest zwiększony u pacjentów. komórki zrębowe szpiku kostnego, a nośne przenoszące funkcji odżywczej (fibroblasty, makrofagi), interleukina-6, wydziela się w dużej ilości, przy czym nie jest aktywnym namnażanie komórek nowotworowych hamowały ich naturalnej śmierci (apoptozy) i guz aktywnie rośnie.

Inne interleukiny są w stanie aktywować osteoklasty - komórki niszczące tkankę kostną, więc uszkodzenia kości są tak powszechne w szpiczaku. Będąc pod wpływem interleukin, komórki szpiczaka mają pierwszeństwo przed zdrowymi, wypierają je i inne zarazki hemopozy, co prowadzi do anemii, zaburzeń odporności i krwawienia.

W trakcie przebiegu choroby przewlekły etap i ostry etap są konwencjonalnie izolowane.

  • W fazie przewlekłej komórki szpiczaka nie mają tendencji do szybkiego mnożenia się, a guz nie opuszcza kości, pacjenci czują się zadowalająco, a czasami nawet nie podejrzewają, że rozpoczął się wzrost guza.
  • W miarę rozwoju szpiczaka dochodzi do dodatkowych mutacji komórek nowotworowych, co powoduje pojawienie się nowych grup komórek plazmatycznych zdolnych do szybkiego i aktywnego podziału; Guz rozciąga się poza kość i rozpoczyna swoje aktywne rozprzestrzenianie się w organizmie. Trzewny hematopoezy i zwalczania drobnoustrojów powodować poważne objawy zatrucia, anemii, niedoboru odporności, które mają w ostrej fazie choroby zacisku, które może prowadzić do śmierci pacjenta.

Główne zaburzenia w szpiczaku to patologia kości, niedobór odporności i zmiany związane z syntezą dużej liczby nieprawidłowych immunoglobulin. Guz wpływa na kość miedniczną, żebra, kręgosłup, w którym zachodzą procesy niszczenia tkanek. Zajęcie nerek może prowadzić do chronicznej niewydolności, co jest dość typowe dla pacjentów cierpiących na szpiczaka.

Przyczyny szpiczaka

Dokładne przyczyny szpiczaka nadal są przedmiotem badań, a istotną rolę w tym mają badania genetyczne mające na celu wykrycie genów, których mutacje mogą prowadzić do nowotworu. Tak więc, u niektórych pacjentów odnotowano aktywację pewnych onkogenów, a także supresję genów supresorowych, blokujących normalny wzrost guza.

Istnieją dowody na możliwości wzrostu guza z długotrwałego kontaktu z olejem, benzen, azbest, oraz roli promieniowania jonizującego mówi zwiększoną częstość występowania szpiczaka mnogiego wśród ludzi w Japonii, cierpiał bombardowania atomowego.

Wśród czynników ryzyka naukowcy zwracają uwagę na:

  1. Osoby w podeszłym wieku - bezwzględna większość pacjentów przekroczyła linię 70-letnią, a tylko 1% z nich ma mniej niż 40 lat;
  2. Rasowa przynależność - czarna populacja Afryki cierpi na szpiczaka prawie dwukrotnie częściej niż biała, ale przyczyna tego zjawiska nie została ustalona;
  3. Predyspozycje rodzinne.

Izolacja gatunków i stadiów nowotworu odzwierciedla nie tylko cechy ich wzrostu i rokowania, ale także określa schemat leczenia, który wybiera lekarz. Szpiczak może być samotny, gdy jedno miejsce wzrostu nowotworu znajduje się w kości i może występować nadnaturalna proliferacja nowotworów, i wiele, w którym porażka jest uogólniona.

Szpiczak mnogi jest zdolny do tworzenia ognisk nowotworowych w różnych kościach i narządach wewnętrznych, a w zależności od charakteru występowania jest węzłowy, rozproszony i wielowęzłowy.

Cechy morfologiczne i biochemiczne komórek nowotworowych określają preferencyjny skład komórkowy szpiczaka - plazmocyt, plazmoblast, drobnokomórkowy, polimorficzny-komórkowy. Stopień dojrzałości klonów guza wpływa na tempo wzrostu nowotworu i agresywność przebiegu choroby.

Objawy kliniczne, osobliwości patologii kości i naruszenia spektrum białka we krwi determinują przydział stadiów klinicznych szpiczaka:

  1. Pierwszy etap szpiczaka jest względnie korzystny, z nią najdłuższa oczekiwana długość życia pacjentów z dobrą odpowiedzią na leczenie. Na tym etapie poziom hemoglobiny wynosi więcej niż 100 g / l, brak zmian kostnych i, w konsekwencji, normalne stężenie wapnia we krwi. Masa guza jest niska, a ilość uwolnionych paraprotein może być nieistotna.
  2. Drugi etap nie ma ściśle określonych kryteriów i jest wykazywany, gdy choroby nie można przypisać do dwóch pozostałych.
  3. Trzeci etap odzwierciedla progresję guza i postępuje ze znacznym wzrostem poziomu wapnia spowodowanym zniszczeniem kości, hemoglobina spada do 85 g / l i mniej, a rosnąca masa guza wytwarza znaczącą ilość paraprotein nowotworowych.

Poziom takiego wskaźnika, jak kreatynina, Odzwierciedla to stopień zaburzenia metaboliczne i zaburzenia czynności nerek, co wpływa na rokowanie jednak, zgodnie z jego stężenie w każdym etapie, jest podzielony na substages i B, gdy poziom kreatyniny poniżej 177 mmol / L (A) lub wyższy - etap IB, IIB, IIIB.

Manifestacje szpiczaka

Objawy kliniczne szpiczaka są różnorodne i pasują do siebie różne zespoły - patologia kości, zaburzenia immunologiczne, patologia krzepliwości krwi, zwiększona lepkość krwi i tak dalej.

podstawowe zespoły ze szpiczakiem mnogim

Opracowanie szczegółowego obrazu choroby jest zawsze poprzedzone przez okres bezobjawowy, który może trwać do 15 lat, pacjenci czują się dobrze, idą do pracy i są zaangażowani w rutynowy biznes. Na wzrost nowotworu może oznaczać wysoką ESR, niewyjaśnione pojawienie się białka w moczu i tak zwanego elektroforezy M gradiencie białek w surowicy, co wskazuje na występowanie nieprawidłowych immunoglobulin.

W miarę wzrostu tkanki nowotworowej choroba postępuje i pojawiają się pierwsze objawy nieprzyjemności: osłabienie, zmęczenie, zawroty głowy, utrata masy ciała i częste infekcje dróg oddechowych, ból kości. Objawy te stają się trudne do zmieszczenia w zmianach związanych z wiekiem, dlatego pacjent jest kierowany do specjalisty, który może postawić dokładną diagnozę na podstawie badań laboratoryjnych.

Pokonanie kości

Zespół urazu kostnego zajmuje centralne miejsce w klinice szpiczaka, ponieważ rozwija się w nim nowotwór i prowadzi do jego zniszczenia. Po pierwsze, dotyczy to żeber, kręgów, mostka, kości miednicy. Podobne zmiany są charakterystyczne dla wszystkich pacjentów. Klasycznym objawem szpiczaka jest obecność bólu, obrzęków i złamań kości.

Bolesny zespół występuje u 90% pacjentów. Ból, gdy guz rośnie dość intensywnie, odpoczynek w łóżku nie przynosi już ulgi, a pacjenci mają trudności z chodzeniem, ruchami kończyn, zgięciami. Ciężki ostry ból może być oznaką złamania, którego pojawienie się wystarczy nawet niewielkiego ruchu lub po prostu naciśnięcia. Wzrost guza obsz kości załamuje się i staje się bardzo krucha, kręgi są spłaszczone i podlegają złamań kompresyjnych i pacjent może wystąpić spadek wzrostu nowotworu i guzów widocznych na czaszce, żeber i innych kości.

niszczenie kości w szpiczaku

Na tle zmian kostnych szpiczak występuje osteoporoza (rozrzedzenie tkanki kostnej), co również przyczynia się do złamań patologicznych.

Zaburzenia układu hematopoetycznego

Już na samym początku szpiczaka występują zaburzenia hematopoezy związane ze wzrostem guza w szpiku kostnym. Na początku objawy kliniczne można usunąć, ale z biegiem czasu staje się widoczna anemia, której symptomami są blada skóra, osłabienie, duszność. Przemieszczenie innych hematopoetycznych zarazków prowadzi do niedoboru płytek krwi i neutrofili, tak więc zespół krwotoczny i powikłania infekcyjne nie są rzadkie w szpiczaku. Klasycznym objawem szpiczaka jest przyspieszenie ESR, co jest typowe nawet w bezobjawowym okresie choroby.

Syndrom patologii białek

Patologia białek jest uważana za najważniejszą cechę guza, ponieważ szpiczak jest w stanie wytworzyć znaczną ilość nieprawidłowego białka - paraprotein lub białka Bens-Jonesa (lekkie łańcuchy immunoglobulin). Przy znaczącym wzroście stężenia patologicznego białka w surowicy krwi, normalne frakcje białka zmniejszają się. Objawami klinicznymi tego zespołu będą:

  • Trwałe białko w moczu;
  • Rozwój amyloidozy z odkładaniem się amyloidu (białka, które pojawia się w ciele tylko w patologii) w narządach wewnętrznych i naruszenie ich funkcji;
  • Nadmierna lepkość zespół - zwiększona lepkość krwi ze względu na zwiększenie zawartości białka w tym, co objawia się bólem głowy, drętwienie kończyn, w widzeniu, zmiany troficzne aż zgorzel skłonnością do krwawienia.

Uszkodzenie nerek

Uszkodzenie nerek w szpiczaku dotyka do 80% pacjentów. Zaangażowanie tych narządów wiąże się z ich kolonizacją przez komórki nowotworowe, odkładaniem się nieprawidłowych białek w kanalikach i tworzeniem się kalcykatów w niszczeniu kości. Takie zmiany prowadzą do naruszenia filtracji moczu, zagęszczenia narządów i rozwoju przewlekłej niewydolności nerek (CRF), która często powoduje śmierć pacjentów (szpiczak pączków). CRF występuje z ciężkim zatruciem, nudnościami i wymiotami, odmową jedzenia, nasileniem anemii, a rezultatem jest śpiączka mocznicowa, gdy organizm zostaje zatruty przez azotowe żużle.

Oprócz tych zespołach pacjentów występują poważne uszkodzenia układu nerwowego, w mózgu i jej infiltracji błon komórek nowotworowych, a często wpływa na nerwy obwodowe, a następnie jest osłabienie, zaburzenia wrażliwość skóry, bólu i kompresję rdzenia korzeni nerwowych mogą nawet paraliż.

Niszczenie kości i wypłukiwania wapnia z nich przyczyni się nie tylko złamania, ale hiperkalcemia gdy wzrost wapnia we krwi prowadzi do pogorszenia nudności, wywołać wymioty, senność, zmiany w świadomości.

Wzrost guza w szpiku kostnym jest przyczyną niedoboru odporności, więc pacjenci mają skłonność do nawrotów zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc, zapalenia pręcia i infekcji wirusowych.

W końcowym stadium szpiczaka występuje szybki wzrost objawów zatrucia, nasilenie anemii, zespołów krwotocznych i niedoboru odporności. Pacjenci tracą na wadze, mają gorączkę, cierpią z powodu poważnych powikłań zakaźnych. Na tym etapie możliwe jest przejście szpiczaka do ostrej białaczki.

Rozpoznanie szpiczaka

Rozpoznanie szpiczaka obejmuje serię testów laboratoryjnych, które pozwalają ustalić dokładną diagnozę na pierwszych etapach choroby. Pacjenci są leczeni:

  1. Ogólne i biochemiczne badania krwi (ilość hemoglobiny, kreatyniny, wapnia, białka całkowitego i frakcji itp.);
  2. Określanie poziomu frakcji białkowych we krwi;
  3. Badanie moczu, w którym zwiększa się zawartość białka, można wykryć lekkie łańcuchy immunoglobulin (białko Bence-Jones);
  4. Trepanobiopsja szpiku kostnego w celu wykrycia komórek szpiczaka i oceny charakteru uszkodzenia drobnoustrojów hematopoezy;
  5. Radiografia, CT, MRI kości.

Aby prawidłowo ocenić wyniki badań, ważne jest, aby porównać je z klinicznymi objawami choroby, a przeprowadzenie jednej analizy nie będzie wystarczające do zdiagnozowania szpiczaka.

histologia szpiku kostnego: normalny (po lewej) i szpiczak (po prawej)

Leczenie

Leczenie szpiczaka przeprowadza hematolog w szpitalu o profilu hematologicznym i obejmuje:

  • Leczenie cytostatyczne.
  • Radioterapia.
  • Cel interferonu alfa2.
  • Leczenie i zapobieganie powikłaniom.
  • Przeszczep szpiku kostnego.

Szpiczak jest klasyfikowany jako nieuleczalny nowotwór tkanki krwiotwórczej, ale terminowa terapia umożliwia kontrolowanie guza. Uważa się, że możliwe jest odzyskanie tylko po udanym transplantacji szpiku.

Do tej pory chemioterapia pozostaje główną metodą leczenia szpiczaka, pozwalając przedłużyć życie pacjentom do 3,5-4 lat. Postęp chemioterapii związane z rozwojem grupy alkilujące chemioterapeutyków (Alkeran, cyklofosfamid), które są stosowane w połączeniu z prednizonem w połowie XX wieku. Cel polikhemerapii jest bardziej skuteczny, ale przeżycie pacjentów nie zwiększa się znacząco. Rozwój nowotworu chemooporności na te leki przepływu prowadzi do złośliwej choroby i do zapobiegania temu zjawisku zsyntetyzowano całkowicie nowe leki - induktorami apoptozy, inhibitory proteasomu (bortezomib) i immunomodulatorów.

Przyszłe taktyki są dopuszczalne u pacjentów z stadium IA i IIA choroby bez bólu i ryzyka złamań kości pod warunkiem ciągłego monitorowania składu krwi, ale w przypadku objawów progresji guza, leki cytotoksyczne są z konieczności przepisywane.

Wskazaniami do chemioterapii są:

  1. Hiperkalcemia (zwiększone stężenie wapnia w surowicy krwi);
  2. Anemia;
  3. Objawy uszkodzenia nerek;
  4. Zaangażowanie kości;
  5. Rozwój nadmiernej lepkości i zespołów krwotocznych;
  6. Amyloidoza;
  7. Infekcyjne powikłania.

Głównym schematem leczenia szpiczaka jest połączenie alkenu (melfalan) i prednizolonu (M + P), które hamują namnażanie się komórek nowotworowych i zmniejszają wytwarzanie paraprotein. W przypadku nowotworów opornych na leki, a także złośliwe początkowo ciężkim przebiegu choroby, jest możliwe wielolekowego gdy dalsze wyznaczony winkrystynę, adriablastin doksorubicyna zgodnie z ustalonymi protokołami polichemioterapii. Harmonogram M + P podaje się co cztery tygodnie, a jeśli występują oznaki niewydolności nerek, alken zastępuje się cyklofosfamidem.

Specjalny program leczenia cytostatycznego jest wybierany przez lekarza, wychodząc z cech przebiegu choroby, stanu i wieku pacjenta, wrażliwości guza na te lub inne leki.

Skuteczność leczenia jest wskazywana przez:

  • Stabilny lub rosnący poziom hemoglobiny (nie mniej niż 90 g / l);
  • Albumina surowicy powyżej 30 g / l;
  • Normalny poziom wapnia we krwi;
  • Brak postępu w niszczeniu kości.

Zastosowanie leku, takiego jak talidomid, wykazuje dobre wyniki ze szpiczakiem, zwłaszcza w opornych formach. Talidomid hamuje angiogenezę (rozwój naczyń nowotworowych), wzmaga odpowiedź immunologiczną przeciwko komórkom nowotworowym, prowokuje śmierć złośliwych plazmocytów. Połączenie talidomidu ze standardowymi schematami cytostatycznymi zapewnia dobry efekt i pozwala w niektórych przypadkach uniknąć przedłużonego podawania chemioterapii, obarczonej zakrzepicą w miejscu instalacji cewnika żylnego. Oprócz talidomidu, lek z chrząstki rekina (neovalast), który jest również przepisany szpiczakowi, może zapobiegać angiogenezie w nowotworze.

Pacjenci w wieku poniżej 55-60 lat są uważani za optymalną polikemioterapię z późniejszym przeszczepieniem własnych obwodowych komórek macierzystych. Takie podejście zwiększa średnią długość życia do pięciu lat, a całkowita remisja jest możliwa u 20% pacjentów.

Powołanie interferonu alfa w dużych dawkach wykonuje się, gdy pacjent opuszcza stan remisji i przez kilka lat służy jako składnik terapii podtrzymującej.

Wideo: wykład na temat leczenia szpiczaka mnogiego

Radioterapia nie ma niezależnego znaczenia w tej patologii, ale jest stosowany w pokonaniu kości z dużymi ogniskami destrukcji tkanki kostnej, silnym zespołem bólowym, szpiczakiem samotniczym. Całkowita dawka promieniowania jest zwykle nie większa niż 2500-4000 Gy.

Leczenie i zapobieganie powikłaniom obejmują:

  1. Antybiotykoterapia lekami o szerokim spektrum działania w przypadku powikłań o charakterze zakaźnym;
  2. Korekcja funkcji nerek w przypadku ich niewydolności (dieta, diuretyki, plazmafereza i hemosorpcja, w ciężkich przypadkach - hemodializa na aparacie "sztuczna nerka");
  3. Normalizacja poziomów wapnia (wymuszanie diurezy za pomocą diuretyków, glukokortykoidów, kalcytryny);
  4. Zastosowanie erytropoetyny, transfuzja składników krwi w ciężkiej niedokrwistości i zespole krwotocznym;
  5. Desintoksykacja po dożylnym podaniu roztworów leczniczych i odpowiedniej analgezji;
  6. Gdy stosowane są choroby kości, kalcytryna, sterydy anaboliczne, leki z grupy biofosfonianów (klodronian, zometa), które zmniejszają niszczące procesy w kościach i zapobiegają ich złamaniom. W przypadku pojawienia się złamań, osteosyntezy, trakcji, ewentualnie leczenia chirurgicznego, LFK jest obowiązkowe, a środkiem zapobiegawczym może być miejscowe naświetlanie proponowanego miejsca złamania;
  7. Dzięki wyraźnemu zespołowi nadmiernej lepkości i patologii nerek spowodowanej krążeniem znacznej ilości paraproteiny nowotworowej, pacjenci przechodzą hemosorpcję i plazmaferezę, pomagając usunąć duże cząsteczki białka z krwioobiegu.

Przeszczep szpiku kostnego nie znalazł jeszcze zastosowania masowego w szpiczaku, ponieważ ryzyko powikłań jest nadal duże, szczególnie u pacjentów w wieku powyżej 40-50 lat. Przeszczep komórek macierzystych pobranych od pacjenta lub dawcy jest bardziej powszechny. Wprowadzenie komórek macierzystych dawcy może nawet doprowadzić do całkowitego wyleczenia szpiczaka, ale zjawisko to rzadko zdarza się z powodu wysokiej toksyczności chemioterapii podawanej w maksymalnych możliwych dawkach.

Chirurgiczne leczenie szpiczaka jest rzadko stosowane, głównie z miejscowymi postaciami choroby, gdy masa guza wyciska kluczowe narządy, korzenie nerwowe, naczynia. Możliwe leczenie chirurgiczne w przypadku uszkodzenia kręgosłupa, mające na celu wyeliminowanie kompresji rdzenia kręgowego podczas kompresji złamań kręgów.

Oczekiwana długość życia po przeprowadzeniu chemioterapii u pacjentów wrażliwych na nią wynosi do 4 lat, jednak oporne formy guza zmniejszają ją do jednego roku lub mniej. Najdłuższy czas życia obserwuje się na etapie IA - 61 miesięcy, a w przypadku IIIB nie dłużej niż 15 miesięcy. W przypadku długotrwałej chemioterapii możliwe są nie tylko powikłania związane z toksycznym działaniem leków, ale także rozwój wtórnej oporności guza na leczenie i jego przekształcenie w ostrą białaczkę.

Ogólnie rzecz biorąc, rokowanie zależy od postaci szpiczaka mnogiego i jego odpowiedzi na leczenie, a także wieku pacjenta i obecności chorób współistniejących, ale zawsze był poważny i pozostaje niezadowalająca w większości przypadków. Lekarstwo jest rzadkie, ale poważne komplikacje, takie jak posocznica, krwawienie, niewydolności nerek, skrobiawicy i toksyczne uszkodzenie narządów wewnętrznych podczas leczenia cytostatyków w większości przypadków prowadzi do zgonu.

Objawy i leczenie szpiczaka

Szpiczak krwi lub szpiczak (plazmacytoma) jest złośliwym nowotworem szpiku kostnego. Choroba pochodzi ze szpiku kostnego, rozprzestrzeniając się dalej w całym ciele. Choroba manifestuje się bólem kości, kruchością tkanki kostnej, guz pojawia się w płaskich kościach. Przyczyna choroby nie została ostatecznie ustalona, ​​w większości przypadków na szpiczaka krwi cierpią osoby, które doznały radiacji, które przez długi czas miały styczność z produktami naftowymi, żyły w zanieczyszczonym środowisku. Ale te czynniki mogą być tylko znakami towarzyszącymi. Główną przyczynę można nazwać zmianami w organizmie związanymi z wiekiem, ponieważ osoby poniżej 40 roku życia praktycznie nie są podatne na szpiczaka.

Kto jest podatny na szpiczaka

Od początku dojrzewania komórek szpiczaka w szpiku kostnym może upłynąć 20-30 lat bez żadnych objawów. Ale gdy pojawiły się pierwsze oznaki choroby, konieczne jest natychmiastowe rozpoczęcie leczenia, ponieważ w ciągu 2 lat występują częste oznaki zgonu.

Osoby zagrożone szpiczakiem krwi:

  1. Mężczyźni. Choroba może pojawić się w czasie, gdy męskie hormony płciowe zaczynają słabnąć. U kobiet choroba występuje rzadziej.
  2. Wiek od 50 do 70 lat. W tym czasie ciało ludzkie jest słabsze, odporność maleje, a walka z komórkami nowotworowymi staje się trudniejsza, z tego powodu tylko 1% pacjentów to ludzie młodzi.
  3. Choroba może być przenoszona genetycznie. To zależy od mutacji we krwi genu odpowiedzialnego za dojrzewanie limfocytów B.
  4. Otyłość. U osoby otyłej metabolizm jest zepsuty, a ta okoliczność może służyć jako bodziec do dojrzewania komórek złośliwych.
  5. Ekspozycja na promieniowanie lub długotrwała ekspozycja na ciało różnych toksyn. W momencie, w którym powstaje plazmocyt pod wpływem tych czynników, może rozwijać się mutacja komórek. A plazmacyte przekształca się w komórkę szpiczaka, która zaczyna się dalej rozwijać.

Objawy szpiczaka

Z plazmocytem, ​​nerkami, kośćmi i odpornością są zagrożone. Objawy zależą od stopnia zaawansowania choroby. U 10% pacjentów choroba może przebiegać bezobjawowo. Wraz z rozwojem komórek nowotworowych objawy choroby również się zmieniają, komórki uwalniają paraproteiny do krwi, co negatywnie wpływa na stan całego organizmu.

Objawy choroby są następujące:

  1. Ból w kościach. Komórki nowotworowe tworzą wnęki w tkance kostnej. Kiedy są podrażnieni, ból w kościach jest bolesny.
  2. Patologiczne białka uwalniane z krwi, wywołują ból w sercu, stawach, mięśniach.
  3. Kruchość kości. Ze względu na to, że wnęka kości tworzy pustkę, tkanka kostna staje się cieńsza i staje się krucha, z tego powodu występują częste pęknięcia. Istnieje osteoporoza, osoba nie może znieść obciążenia, ponieważ przy każdym niewłaściwym ruchu występują złamania żeber, kości udowych, kręgów.
  4. Obniżenie odporności immunologicznej organizmu. Szpik kostny zaczyna produkować mniej leukocytów, które są odpowiedzialne za odporność. Do osłabionego organizmu mogą przyłączyć się choroby bakteryjne: zapalenie oskrzeli, zapalenie migdałków, zapalenie ucha, którego leczenie jest bardzo trudne z powodu osłabienia organizmu.
  5. Hiperkalcemia. Tkanka kostna w szpiczaku jest stopniowo niszczona, a dużo wapnia zaczyna wchodzić do krwi. W konsekwencji pacjent ma zaparcia, nudności, bóle brzucha, częste oddawanie moczu, osłabienie, zahamowanie.
  6. Nefropatia szpiczaka pojawia się, gdy nerki zaczynają słabo funkcjonować. Nadmiar wapnia w organizmie osiada w nerkach i tworzy kamienie. Komórki nowotworowe zaczynają aktywnie wytwarzać białka, przechodzą przez filtrację w nerkach i tam się osadzają. Przyczyny te prowadzą do naruszenia oddawania moczu. Ale z tą chorobą nie ma obrzęku i zwiększonego ciśnienia.
  7. Istnieje anemia i wszystkie jej objawy: duszność, zawroty głowy, bladość, palpitacje, zwiększone zmęczenie.
  8. Naruszenie krzepliwości krwi. Ze zwiększoną lepkością osocza krew zaczyna krążyć źle, pojawiają się skrzepy krwi w tętnicach. Poziom trombocytów zmniejsza się, co może powodować krwawienie z nosa. Jeśli małe naczynia włosowate są uszkodzone, siniaki pojawiają się siniaki na skórze.

Metody diagnostyczne

Początkowo lekarz przeprowadza rozmowę z pacjentem, dowiaduje się, kiedy występują pewne oznaki choroby, jak przebiegają zaburzenia w ciele, jakie są choroby przewlekłe pacjenta, złe nawyki, reakcje alergiczne na niektóre leki itp.

Podczas badania pacjenta lekarz może natychmiast podejrzewać szpiczaka, oto jej charakterystyczne objawy:

  1. Guzy na kościach i mięśniach.
  2. Z powodu niskiego krzepnięcia krwi obserwuje się krwotoki.
  3. Anemiczny wygląd twarzy.
  4. Ponieważ serce działa z większą siłą, następuje szybki puls.

W przypadku tych objawów lekarz zalecił kierunek ogólnych i biochemicznych badań krwi, mielogramów, ogólnej analizy moczu, prześwietleń rentgenowskich lub tomografii komputerowej kości.

Ogólną analizę krwi przeprowadza się rano na pusty żołądek, krew pobiera się z palca lub z żyły. Jeśli dana osoba ma szpiczaka, wówczas:

  • zwiększa ESR;
  • Zmniejsza liczbę czerwonych krwinek;
  • zmniejszone płytki krwi;
  • zmniejszona liczba leukocytów, retikulocytów, neutrofili;
  • wzrasta poziom monocytów;
  • Poziom hemoglobiny zmniejsza się, komórki plazmy pojawiają się we krwi.

Biochemiczne badanie krwi ma na celu określenie zmiany narządu. Krew pobierana jest z żyły rano na pusty żołądek. Jeśli całkowite białko wzrosło, albumina zmniejszyła się, zwiększyło się stężenie wapnia, kwasu moczowego, kreatyniny i mocznika, a wszystko to wskazuje na obecność plazmocytomy.

Mielogram (trepanobiopsia). Ta analiza ma na celu zbadanie cech szpiku kostnego. Za pomocą specjalnej igły dokonuje się nakłucia w okolicy klatki piersiowej i pobiera się próbkę szpiku kostnego. Komórka szpiku kostnego jest badana dalej pod mikroskopem.

Markery szpiczaka. Jeśli we krwi znajdują się paraproteiny, których nie obserwuje się u zdrowych osób, wówczas występuje choroba.

Ogólna analiza moczu. Analizę wykonuje się rano po wzięciu prysznica lub myciu narządów płciowych. Oznaki wskazujące na obecność szpiczaka krwi:

  • wzrost gęstości względnej;
  • obecność czerwonych krwinek;
  • obecność w moczu o wysokim stężeniu białka;
  • w moczu są cylindry;
  • obecność paraprotein.

Rentgen kości, aby zidentyfikować uszkodzone obszary na nich. Tomografia komputerowa metodą spiralną (SCT) jest wolumetrycznym rentgenem pobranym z różnych stron, co pozwala szczegółowo zbadać uszkodzenia kości.

Leczenie szpiczaka

Po diagnozie przepisano leczenie. Składa się z kilku etapów i metod:

  1. Chemioterapia polega na wprowadzeniu do organizmu specjalnych toksyn zabijających komórki nowotworowe.
  2. Radioterapia: komórki plazmy we krwi są zabijane przy użyciu promieni jonizujących.
  3. Interwencja chirurgiczna jest wykonywana z pojedynczymi plazmocytami, które wpłynęły na tkankę kostną, w tym przypadku operowana jest uszkodzona kość.
  4. Terapia mająca na celu wyeliminowanie innych przejawów choroby. W tym celu przepisuje się środki znieczulające w zależności od bólu pacjenta. Terapia ma na celu normalizację wapnia we krwi, eliminując niewydolność nerek. Zaleca się, aby pacjent pił więcej płynu. Dieta powinna mieć niską zawartość białka. Jeśli we krwi występuje wysoki poziom mocznika, zaleca się hemodializę.

Jakie są przewidywania szpiczaka krwi

Całkowite wyleczenie z tą diagnozą prawie nigdy nie występuje. Jeśli choroba została zdiagnozowana we wczesnym stadium i obserwuje się pojedynczy nowotwór, można podjąć następujące działania:

  1. Jeśli to możliwe, przeszczep szpiku kostnego.
  2. Usuń uszkodzoną kość.
  3. Przeszczep komórek macierzystych i jednoczesna chemioterapia melfalanem. Ta metoda nie jest możliwa dla wszystkich, ponieważ jest uważana za bardzo toksyczną.

Pełne wyleczenie nie może zagwarantować żaden lekarz, ale przedłużona remisja jest możliwa pod kilkoma warunkami:

  • wczesna diagnoza choroby;
  • pacjent nie miał żadnych chorób przewlekłych;
  • dobra tolerancja leków cytotoksycznych;
  • dobra tolerancja leczenia bez żadnych skutków ubocznych.

Leczenie powinno być wybrane indywidualnie i mieć złożony charakter.

Właściwie przeprowadzona chemioterapia i leczenie hormonami steroidowymi pozwolą osiągnąć remisję przez 2-4 lata, co w przypadku tej choroby jest całkiem spore.

Podczas wykonywania wszystkich zaleceń lekarskich możliwe jest przeżycie kolejnych 10 lat. Niemniej jednak należy uznać, że wskaźnik śmiertelności w tej chorobie przekracza 70%, zwłaszcza wśród osób starszych.

O Nas

Pierwszym miejscem występowania chorób onkoginekologicznych jest rak macicy lub rak endometrium. W Rosji każdego roku identyfikuje się do 16 000 nowych przypadków choroby, a liczba przypadków stale rośnie.