Limfogranulomatoza

Limfogranulomatoza - złośliwy przerost tkanki limfatycznej, którego cechą charakterystyczną jest tworzenie ziarniaków z komórkami Berezovsky'ego-Sternberga. W przypadku limfogranulomatozy, specyficzny wzrost w różnych grupach węzłów chłonnych (częściej żuchwowych, nadobojczykowych, śródpiersia), powiększona śledziona, stan podgorączkowy, ogólne osłabienie, utrata masy ciała. W celu potwierdzenia diagnozy wykonuje się biopsję węzłów chłonnych, operacje diagnostyczne (torakoskopia, laparoskopia), RTG klatki piersiowej, USG, CT, biopsję szpiku kostnego. W celach terapeutycznych, z limfogranulomatozą, przeprowadza się polikhemerię, napromieniowanie zajętych węzłów chłonnych, splenektomię.

Limfogranulomatoza

Limfogranulomatoza (LGM) jest chorobą limfoproliferacyjną, która występuje z tworzeniem swoistych ziarniniaków wielopierwiastkowych w zajętych narządach (węzłach chłonnych, śledzionie, itp.). W imieniu autora, który jako pierwszy opisał objawy choroby i zaproponował jej oddzielenie w niezależną formę, limfogranulomatoza jest również nazywana chorobą Hodgkina lub chłoniakiem Hodgkina. Średnia częstość występowania limfogranulomatozy wynosi 2,2 przypadków na 100 tys. Ludności. Wśród przypadków przeważają młodzież w wieku 20-30 lat; drugi szczyt zapadalności przypada na wiek ponad 60 lat. U mężczyzn choroba Hodgkina rozwija się 1,5-2 razy częściej niż u kobiet. W strukturze hemoblastozy, limfogranulomatoza jest trzecią częstością występowania po białaczce.

Przyczyny limfogranulomatozy

Etiologia limfogranulomatozy nie została jeszcze wyjaśniona. Do dnia dzisiejszego wirus, dziedziczne i immunologiczne teorie genezy choroby Hodgkina są uważane za główne, ale żaden z nich nie może być uważany za wyczerpujący i ogólnie akceptowany. Na korzyść możliwego wirusowego pochodzenia limfogranulomatozy jest jego częsta korelacja z przenoszoną mononukleozą zakaźną i obecnością przeciwciał przeciwko wirusowi Epstein-Barr. Stwierdzono, że co najmniej 20% komórek Berezovsky'ego-Sternberga zawiera materiał genetyczny wirusa Epsteina-Barr, który ma właściwości immunosupresyjne. Nie wyklucza się także etiologicznego działania retrowirusów, w tym HIV.

Na rolę czynników dziedzicznych wskazuje występowanie rodzinnej postaci limfogranulomatozy i identyfikacja określonych markerów genetycznych tej patologii. Zgodnie z teorią immunologiczną istnieje możliwość przeniesienia przez łożysko limfocytów matczynych do płodu, po którym następuje rozwój reakcji immunopatologicznej. Nie wyklucza się etiologicznego znaczenia czynników mutagennych, takich jak substancje toksyczne, promieniowanie jonizujące, leki i inne czynniki wywołujące limfogranulomatozę.

Oczekuje się, że rozwój choroby Hodgkina, jest to możliwe w niedoborem odporności komórek T, o czym świadczy spadek we wszystkich częściach komórek układu odpornościowego, naruszeniem proporcji pomocniczych T i T-tłumik. Główną cechą morfologiczne złośliwych proliferacji chlamydią (w porównaniu z chłoniakiem Hodgkina i białaczka limfatyczna) jest obecny w tkance limfatycznej z komórek olbrzymich wielojądrowych, znane jako komórki-Bieriezowskiego Reed-Sternberga i ich wstępne stadia - komórek jednojądrzastych Hodgkina. Oprócz tego podłoża nowotworów obejmuje poliklonalne limfocytów T, histiocyty tkanki, komórki plazmatyczne i eozynofile. Gdy Hodgkina nowotwór rozwija unitsentricheski - jedno palenisko, często w szyi, nadobojczykowych śródpiersia węzłów chłonnych. Jednak możliwość kolejnych przerzutów powoduje pojawienie się charakterystycznych zmian w płucach, przewodzie pokarmowym, nerkach, szpiku kostnym.

Klasyfikacja limfogranulomatozy

W hematologii rozróżnić pojedyncze (lokalnego) formy ziarnicy złośliwej, która wpływa na jednej grupy węzłów chłonnych, oraz uogólnione - proliferację złośliwych śledziony, wątroby, żołądka, płuc i skóry. Na podstawie lokalizacji przydzielone obwodowych śródpiersia, płuc, jamy brzusznej, przewodu pokarmowego, skóry, kości, nerwowy formy ziarnicy złośliwej.

W zależności od szybkości procesu patologicznego ziarnica złośliwa mogą mieć ostre dla (kilka miesięcy od początkowej do końcowej fazy) i przewlekłe (przedłużone, wieloletnich cykle przemian zaostrzeń i remisji).

Na podstawie badań morfologicznych guza i stosunku ilościowego różnych elementów komórkowych wyróżniono cztery formy histologiczne limfogranulomatozy:

  • limfogistocytoza lub prewalencja limfatyczna
  • stwardnienie guzowate lub stwardnienie guzkowe
  • mieszana komórka
  • wyczerpanie limfoidalne

Klasyfikacja kliniczna limfogranulomatozy opiera się na kryterium rozpowszechnienia procesu nowotworowego; zgodnie z tym rozwój choroby Hodgkina przebiega w czterech etapach:

I etap (lokalny) - dotyczy to jednej grupy węzłów chłonnych (I) lub jednego narządu pozasfitalnego (IE).

II etap (regionalny) - dotyczy to dwóch lub więcej grup węzłów chłonnych umiejscowionych po jednej stronie przepony (II) lub jednego narządu zewnątrzlimfatycznego i regionalnych węzłów chłonnych (IIE).

III etap (uogólniony) - Zainfekowane węzły chłonne znajdują się po obu stronach przepony (III). Ponadto jeden narząd pozalimfalny (IIIE), śledziona (IIIS) lub mogą być dotknięte razem (IIIE + IIIS).

Etap IV (rozpowszechniany) - zmiana dotyczy jednego lub więcej narządów pozalimfatycznych (płuca, opłucna, szpik kostny, wątroba, nerki, przewód pokarmowy itp.) z równoczesnym uszkodzeniem węzłów chłonnych lub bez niego.

Aby wskazać obecność lub brak ogólnych objawów limfogranulomatozy w ciągu ostatnich 6 miesięcy (gorączka, nocne poty, utrata masy ciała) do liczby wskazującej stadium choroby, dodaje się odpowiednio litery A lub B.

Objawy limfogranulomatozy

Wśród charakterystycznych kompleksów objawowych dla limfogranulomatozy są: zatrucie, powiększenie węzłów chłonnych i pojawienie się ognisk ekstranodalnych. Często choroba zaczyna się od niespecyficznych objawów - okresowej gorączki o szczytach temperatur do 39 ° C, nocnych potów, osłabienia, utraty wagi, swędzenia skóry.

Często pierwszym "zwiastunem" limfogranulomatozy jest wzrost dostępnych węzłów chłonnych, które pacjenci odkrywają. Częściej są to szyjne, nadobojczykowe węzły chłonne; rzadziej - pachowy, udowy, pachwinowy. Obwodowe węzły chłonne są gęste, bezbolesne, ruchliwe, nie są przylutowane do siebie, ze skórą i otaczającymi tkankami; zwykle rozciągają się w postaci łańcucha.

U 15-20% pacjentów limfogranulomatoza zadebiutuje zwiększeniem węzłów chłonnych śródpiersia. Po zaatakowaniu węzłów chłonnych śródpiersia pierwsze kliniczne objawy choroby Hodgkina to: dysfagia, suchy kaszel, duszność, zespół ERW. Jeśli proces nowotworowy wpływa na zaotrzewnowe i krezkowe węzły chłonne, pojawiają się bóle brzucha, obrzęk kończyn dolnych.

Wśród pozawęzłowych lokalizacji z limfogranulomatozą najczęściej (w 25% przypadków) jest zajęcie płuc. Limfogranulomatoza płuc przebiega zgodnie z typem zapalenia płuc (czasami z tworzeniem się pieczarek w tkance płucnej), a wraz z towarzyszącą mu opłucną towarzyszy mu rozwój wysiękowego zapalenia opłucnej.

Kiedy kostna forma limfogranulomatozy jest częściej dotknięta kręgosłupem, żebrami, mostkiem, kościami miednicznymi; znacznie rzadziej - kości czaszki i rurkowate kości. W takich przypadkach stwierdza się bóle kręgosłupa i bóle mięśniowe, może dojść do zniszczenia kręgosłupa; Zmiany rentgenowskie zwykle rozwijają się po kilku miesiącach. Naciekanie szpiku przez nowotwór prowadzi do rozwoju niedokrwistości, białaczki i trombocytopenii.

Limfogranulomatoza przewodu żołądkowo-jelitowego występuje wraz z inwazją warstwy mięśniowej jelita, owrzodzeniem błony śluzowej, krwawieniem jelitowym. Występują powikłania w postaci perforacji ściany jelita i zapalenia otrzewnej. Objawami uszkodzenia wątroby w chorobie Hodgkina są hepatomegalia, zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej. Jeśli rdzeń kręgowy zostanie uszkodzony w ciągu kilku dni lub tygodni, może dojść do paraliżu poprzecznego. W końcowym stadium limfogranulomatozy uogólnione zmiany mogą wpływać na skórę, oczy, migdałki, tarczycę, gruczoły sutkowe, serce, jądra, jajniki, macicę i inne narządy.

Rozpoznanie limfogranulomatozy

Wzrost obwodowych węzłów chłonnych, wątroby i śledziony wraz z objawami klinicznymi (gorączka gorączkowa, pocenie się, utrata masy ciała) zawsze wywołuje obawy o raka. W przypadku choroby Hodgkina techniki obrazowania instrumentalnego odgrywają rolę pomocniczą.

Wiarygodna weryfikacja, prawidłowa ocena stopnia zaawansowania i odpowiedni dobór metody leczenia limfogranulomatozy są możliwe dopiero po przeprowadzeniu diagnostyki morfologicznej. W celu pobrania materiału diagnostycznego przedstawiono biopsję obwodowych węzłów chłonnych, diagnostyczną torakoskopię, laparoskopię, laparotomię z splenektomią. Kryterium potwierdzającym obecność limfogranulomatozy jest wykrycie w biopsji osobnika gigantycznych komórek Berezovsky'ego-Sternberga. Identyfikacja komórek Hodgkin pozwala jedynie zakładać odpowiednią diagnozę, ale nie może służyć jako podstawa do wyznaczenia specjalnego leczenia.

Rozpoznanie laboratorium na zbadanie systemu Hodgkina pełną morfologię krwi, chemię krwi, w celu oceny funkcji wątroby (transaminazy zasadowy fosforan). Jeśli podejrzewa się zajęcie szpiku kostnego, wykonuje się nakłucie lub trepanobiopsję. W różnych postaciach choroby, jak również do określania wymaganej etap Hodgkin radiografii klatki piersiowej i brzucha, CT, USG brzucha i tłuszczu zaotrzewnowego, CT śródpiersia, limfoscyntygrafii szkieletowe scyntygrafii, etc.

Różnica planu diagnostycznego wymaga różnicowania Hodgkin węzłów chłonnych i różnej etiologii (gruźlica, toksoplazmozę, promienicy, brucelozy, mononukleozę zakaźną, ból gardła, grypę, różyczka, posocznica, AIDS). Ponadto wykluczono sarkoidozę, chłoniaki nieziarnicze, przerzuty nowotworowe.

Leczenie limfogranulomatozy

Nowoczesne podejście do leczenia limfogranulomatozy opiera się na możliwości całkowitego wyleczenia tej choroby. W takim przypadku leczenie powinno być stopniowe, kompleksowe i uwzględniać stopień zaawansowania choroby. Choroba Hodgkina wykorzystuje radioterapię, cykliczną polikhemerię, połączenie radioterapii i chemioterapii.

Jako niezależną metodę stosuje się radioterapię w stadium I-IIA (zmiany pojedynczych węzłów chłonnych lub jednego narządu). W takich przypadkach napromienianie może być poprzedzone usunięciem węzłów chłonnych i splenektomią. W Hodgkin prowadzi subtotalnej lub całkowite węzłów chłonnych (naświetlanie, pachowe, szyjne i podobojczykowej nad-, klatki piersiowej, krezkowych, zaotrzewnowego, pachwiny) wzbudzenia dotkniętych grup, jak również węzły chłonne niezmodyfikowane (ten drugi - jako środka zapobiegawczego).

Pacjenci w stadium IIB i IIIA jest przypisany do połączonego chemioterapią, pierwsze chemioterapii wstępnej jedynie za pomocą promieniowania powiększeniem węzłów chłonnych (o minimalnym programu), a następnie - narażenia pozostałych węzłów chłonnych (przy maksymalnej programu) oraz chemioterapię nośnej przez 2-3 lata.

Gdy rozpowszechnione etapu III i IV Hodgkina indukcji remisji chemioterapią z wykorzystaniem cyklicznego, w etapie utrzymywania remisji - cykle terapii lekowej rodnik lub napromienianie. Polichemioterapii chlamydią jest wykonywane tylko przez specjalnie opracowane systemy onkologicznych (MOPP, COPP, Surrey, SVPP, Dorr i in.).

Wyniki terapii mogą być:

  • całkowita remisja (zanik i brak subiektywnych i obiektywnych objawów limfogranulomatozy w ciągu 1 miesiąca)
  • częściowa remisja (złagodzenie subiektywnych objawów i zmniejszenie wielkości węzłów chłonnych lub pozawęzłowych ognisk o więcej niż 50% w ciągu 1 miesiąca)
  • Poprawa kliniczna (złagodzenie subiektywnych objawów i zmniejszenie wielkości węzłów chłonnych lub ognisk pozawęzłowych o mniej niż 50% w ciągu 1 miesiąca)
  • brak dynamiki (zachowanie lub progresja objawów limfogranulomatozy).

Rokowanie w przypadku limfogranulomatozy

W przypadku I i II stadium limfogranulomatozy wolne 5-letnie przeżycie po leczeniu wynosi 90%; na etapie IIIA - 80%, IIIB - 60%, a IV - mniej niż 45%. Niekorzystnymi objawami prognostycznymi są ostre zmiany w limfogranulomatozie; masywne konglomeraty węzłów chłonnych o średnicy powyżej 5 cm; ekspansja cienia śródpiersia o ponad 30% objętości klatki piersiowej; jednoczesna porażka 3 lub więcej grup węzłów chłonnych, śledziony; wariant histologiczny ubytku limfatycznego itp.

Nawroty limfogranulomatozy mogą wystąpić, jeśli reżim leczenia podtrzymującego zostanie zakłócony, wywołany stresem fizycznym, ciążą. Pacjenci z chorobą Hodgkina powinni być obserwowani u hematologa lub onkologa. Przedkliniczne stadia limfogranulomatozy w wielu przypadkach można wykryć podczas profilaktycznej fluorografii.

Limfogranulomatoza - co to jest? Objawy, rodzaje, leczenie i leki

Szybka nawigacja po stronie

Limfogranulomatoza, chociaż jest chorobą nowotworową, nie oznacza kary śmierci i agonii.

Nazywana chłoniakiem Hodgkina (Thomas Hodgkin po raz pierwszy opisał jej objawy), w większości przypadków udaje się wyleczyć onkologię układu limfatycznego. A najnowsze protokoły leczenia, planowane indywidualnie, minimalizują negatywne konsekwencje.

Limfogranulomatoza - co to jest?

Choroba Hodgkina - jest złośliwą uszkodzenie układu limfatycznego, główny objaw, który jest istotny wzrost regionalnych węzłów chłonnych (szyjny, pachowy, przepuklina).

W przypadku braku leczenia komórki nowotworowe rozprzestrzeniają się do jamy klatki piersiowej lub jamy brzusznej z uszkodzeniem różnych narządów. Choroba Hodgkina jest potwierdzona przez wykrycie specyficznych komórek Rid-Berezovsky'ego-Sternberga w badaniu mikroskopowym tkanek węzłów chłonnych.

Ważne! Konieczne jest rozróżnienie chłoniaka Hodgkina od limfogranulomatozy pachwinowej. Ta ostatnia jest chorobą weneryczną wywołaną przez chlamydię. Objawy limfogranulomatozy pachwinowej są spowodowane ropnym zapaleniem węzłów chłonnych strefy moczowo-płciowej.

Ryzyko zachorowalności na limfogranulomatozę wzrasta u osób cierpiących na:

  • Infekcyjna mononukleoza (obecność wirusa Epstein-Barr w organizmie wyjaśnia parodystyczne przypadki intruktów limfogranulomatozy u krewnych nerwowych);
  • Wrodzone lub nabyte niedobory odporności;
  • Autoimmunologiczna patologia (reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty itp.).

Limfogranulomatoza u dzieci jest najczęściej diagnozowana w okresie dojrzewania, ale maksymalne szczyty zapadalności spadają do późnego wieku: około 20 i po 45 latach.

Objawy limfogranulomatozy, pierwsze oznaki

Objawy limfogranulomatozy

Pierwszym objawem wystąpienia limfogranulomatozy jest wzrost węzłów chłonnych (na zdjęciu klatki piersiowej, zajęte węzły chłonne zajmują 0,3 szerokości) z charakterystycznym scenariuszem:

  • Lokalizacja - szyjki macicy i podobojczykowe (70-75% przypadków), pachowe i limfatyczne w śródpiersiu (15-20%), jamy pachwinowej i jamy brzusznej (10%);
  • Rozmiary - od orzecha do jaja kurzego;
  • Bezbolesny i elastyczny.

Limfogranulomatoza śródpiersia prowadzi do ucisku na narządy oddechowe (oskrzela, płuca), co wywołuje kaszel i duszność, szczególnie podczas leżenia. chorej limfa Hodgkina węzłów jamę brzuszną często powoduje kompresję rdzenia kręgowego i nerwów objawów neurologicznych (ból radikulopaticheskie) z objawami układu pokarmowego.

Ważne! Dotknięte węzły chłonne limfogranulomatozy nie zmniejszają rozmiaru przyjmowania antybiotyków. Jednak spontaniczne zmniejszenie i ponowne zwiększenie są często rejestrowane.

Ogólny obraz choroby jest uzupełniony:

  • stałe osłabienie bez wyraźnego powodu, brak apetytu;
  • swędzenie skóry;
  • wodobrzusze;
  • ból w kościach.

Objawy limfogranulomatozy, często świadczące o powszechnej onkologii i niekorzystnym rokowaniu, obejmują:

  • Okresowy wzrost temperatury powyżej 38 ° C;
  • Odlewanie potu podczas snu;
  • Utrata więcej niż 10% wagi w ciągu sześciu miesięcy (przy normalnej diecie, bez diety).

W zależności od położenia węzłów chłonnych i rozprzestrzeniania onkoprotsessa może spowodować (w początkowej fazie, a rzadko), wątroby, śledziony (splenomegalii), płuc, szpiku kostnego lub nerwów piersiowego i lędźwiowego, co najmniej - nerek i szpiku kostnego.

Jednocześnie z powodu upośledzenia funkcji komórek odpornościowych u pacjentów z chorobą Hodgkina jest często diagnozowana półpasiec (zakażenie opryszczki skóry), nawracające kandydozy, niezakaźne zapalenie opon mózgowych, zapalenie płuc i toksoplazmoza pierwotniaków.

Ze znaczną leukopenią i narastającym niedoborem odporności często rozpoznaje się powszechne infekcje bakteryjne.

Histologiczne typy i stadia limfogranulomatozy

Na tle powstawania gigantycznych specyficznych komórek Berezowski-Sternberg tworzył dużą liczbę limfocytów T o małych rozmiarach. Kolejne ogniwo układu immunologicznego - limfocyty B - można zmienić zarówno w kierunku zwiększania i zmniejszania ilościowego.

Typ histologiczny chłoniaka Hodgkina określa stopień onkogenności i pozwala przewidzieć stadium choroby:

  1. Typ limfogistiocytowy - znaleziono małe, dojrzałe limfocyty T i specyficzne komórki. Często diagnozuje się go w młodym wieku, ma niską onkogenność i najkorzystniejszy wynik.
  2. Stwardnienie guzkowe - prawie połowa wszystkich przypadków choroby Hodgkina, występuje u młodych kobiet. Charakterystyczną cechą mikroskopową jest obecność specyficznych komórek i duże rozmiary ze zmienionym jądrem komórek lakunarnych. Tkanka limfatyczna jest piaskowana włóknistymi pasmami. Prognozy są dobre.
  3. Mieszane typy komórek - w tkance limfocirulatycznej znajdują się komórki RBS, limfocyty, eozynofile, fibroblasty i komórki plazmatyczne. Ten typ odpowiada etapowi I-III, częściej występuje u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku. Wysokie ryzyko uogólnienia procesu przetwarzania.
  4. Zmniejszenie limfatyczne jest najrzadszym wariantem histologicznym, odpowiada kliniki IV stadium. W biopsji węzła chłonnego wykrywa się warstwowy układ określonych komórek i wtrętów włóknistych.

Charakterystyka histologiczna zmiany onkologicznej ujawnia się po pobraniu biopsji powiększonych węzłów chłonnych.

Pod względem rozpowszechnienia procesu onkologicznego, lyfogranulomatosis dzieli się na 4 etapy:

  • Etap 1 - zajęcie węzłów chłonnych w jednym obszarze;
  • 2 etap - onkologia wpłynęła na dwie lub więcej grup węzłów chłonnych w jamie klatki piersiowej lub jamy brzusznej z zaangażowaniem pobliskiego organu (II E);
  • Etap 3 - onkologia węzłów chłonnych w klatce piersiowej (III 1) oraz w jamie brzusznej (III 2) z możliwym zaangażowaniem śledziony (IIIS);
  • Etap 4 - rozlane uszkodzenia wątroby, jelit, szpiku kostnego i innych narządów.

Skrót "A" oznacza bezobjawowy przebieg limfogranulomatozy, znak "B" wskazuje na obecność niekorzystnych oznak (utrata masy ciała, nadmierne pocenie się, hipertermia).

Limfogranulomatoza u dzieci, cechy

W wyjątkowych przypadkach zdiagnozowano chłoniaka Hodgkina u dzieci w wieku poniżej 3 lat. W wieku 4-6 lat choroba występuje częściej u chłopców, ale w okresie dojrzewania tożsamość seksualna traci na znaczeniu.

Typowe dziecięce objawy limfogranulomatozy: zwiększone szyjne węzły chłonne przy braku procesu zapalnego w gardle.

Często chore dziecko ma gorączkę podgorączkową (do 37,5 ° C), która rozwija się przez 1-2 tygodnie i ma słabość, ale ogólna kondycja dziecka jest całkiem zadowalająca.

Choroba może rozwijać się szybko (stadium IV pojawia się za kilka miesięcy) lub powoli postępować przez kilka lat.

Leczenie limfogranulomatozy - leki i techniki

Taktyka terapeutyczna w przypadku limfogranulomatozy opiera się na nasileniu objawów choroby, jej stadium zaawansowania i parametrów badania krwi (niedokrwistość, limfocytopenia, tromobocytopenia).

Wskazaniem do radioterapii lub chemioterapii jest wykrywanie specyficznych komórek w biopsji węzłów chłonnych i obecność antygenów CD15 (wyjątkiem jest typ limfohistiocytów) i CD30.

Pełny pakiet leczenia chłoniaka Hodgkina obejmuje:

1) Radioterapia - Niskie dawki napromieniowane zajętych węzłów chłonnych w stadium I-III choroby. Ekspansja strefy efektu jonizującego jest niecelowa ze względu na brak wzmocnienia efektu.

Obliczenie optymalnej dawki mocy napromieniowania powoduje również minimalne ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków (białaczka, toksyczne uszkodzenie narządów itp.).

2) Chemioterapia - długie (co najmniej sześć miesięcy) wprowadzenie małych dawek cytostatyków. W przypadku braku efektu leczniczego wskazane jest przeszacowanie dawki.

Leczenie cytostatykami jest połączone z radioterapią niskodawkową, a podawanie kortykosteroidów (prednizolon) na etapach I i IIA może nie być zalecane. Na etapie IV chemioterapia jest priorytetową metodą leczenia.

3) Leczenie objawowe - wlew erytrocytów, masa płytek, leczenie chorób powstających na tle postępującego niedoboru odporności.

4) Przeszczep szpiku kostnego - nowoczesna metoda leczenia onkologii za pomocą wszczepienia komórek macierzystych znacznie zwiększa szanse na wyleczenie nawet w późnych stadiach limfogranulomatozy. Jedyną wadą tej metody jest zbyt wysoki koszt.

5) Bioterapia - Innowacyjna technologia wykorzystująca specjalne przeciwciała monoklonalne niszczy komórki onkocell, takie jak chemioterapia, ale nie uszkadza zdrowych tkanek organizmu.

Prognoza

Zwykle prawidłowo sformułowany przebieg radioterapii, uzupełniany w razie potrzeby przez leczenie cytostatyczne, zapewnia stabilną remisję. Korzystne rokowanie dla limfogranulomatozy potwierdzono w 95% przypadków na etapie I-II, w 70% w stadium III-IV.

Wymagane jest bardziej poważne leczenie u pacjentów, którzy mają następujące nieprawidłowości w badaniu krwi:

  • leukocytoza powyżej 15 x 10 ⁹ / l;
  • limfocytopenia mniejsza niż 600;
  • krytyczny spadek poziomu hemoglobiny i albuminy.

W rzadkich przypadkach (najczęściej u pacjentów w podeszłym wieku) choroba postępuje pomimo leczenia lub nawrót chłoniaka występuje w ciągu następnego roku.

Takie sytuacje wskazują na niezwykle agresywny kurs onkopatologii i minimalizują szanse na wyzdrowienie.

Limfogranulomatoza

Limfogranulomatoza to patologiczne ziarniniakowe uszkodzenie układu limfatycznego, które jest również nazywane chłoniakiem Hodgkina. Limfogranulomatoza została po raz pierwszy opisana w 1832 roku przez lekarza Thomasa Hodgkina, który wyjaśnił kilka momentów przebiegu choroby. Początkowo zwykle zwiększają węzły chłonne i śledzionę, następnie występuje gorączka i kacheksja, co prowadzi do śmierci pacjentów. I już w 1875 roku Kutarev przeprowadził pierwsze badanie histologiczne węzła chłonnego, które usunięto w trakcie życia pacjenta.

W 1890 r. Rosyjski naukowiec Berezowski opisał histologiczny obraz limfogranulomatozy. Zdiagnozowano patognomoniczne komórki olbrzymów, charakterystyczne dla tej choroby. Wiedeńskie w patolog już w latach 1897-1898 opisali wielojądrzastych komórek ziarniniaka, co ma ogromny wielojądrzastych komórek, które następnie stały się znane jako komórki Bieriezowski-Reed-Sternberga.

Potrzeba badania limfogranulomatozy tłumaczy się klęską pacjentów, począwszy od młodego wieku (głównie od 15 do 40 lat). Choroba ta charakteryzuje się falistością jej przebiegu. Pierwszy jest w wieku dwudziestu lat, a drugi - po 60 latach.

Limfogranulomatoza zajmuje dziesiąte miejsce wśród patologii onkologicznych, w których największy odsetek zmian dotyczy mężczyzn, a nie kobiet.

Przyczyny limfogranulomatozy

Do niedawna limfogranulomatoza była uważana za chorobę o zaraźliwym pochodzeniu. Uważano, że jego patogen może być prętem gruźlicy. Rzadziej tej roli przypisywano paciorkowca, Escherichia coli, blado krętą i błoniczą. Pojawiły się również sugestie dotyczące wirusowej etiologii limfogranulomatozy, ale nie zostało to również potwierdzone.

W chwili obecnej stwierdzono, że guz (gematosarkomy i białaczki) uważane pewnych zaburzeń układu krwiotwórczego i komórek nowotworowych Bieriezowskiego - komórki Sternberg są przyczyną choroby Hodgkina.

Ponadto niektóre czynniki życia, które mogą przyczynić się do wystąpienia choroby, nie są w pełni zrozumiałe. Należą do nich styl życia, złe nawyki, nawyki żywieniowe i zagrożenia zawodowe. Liczne badania dostarczają danych na temat ewentualnego ryzyka choroby Hodgkina u osób, którzy byli chorzy z mononukleoza zakaźna lub chorób skóry, działa na zszycie lub przemysłu drzewnego, w rolnictwie, a także chemików i lekarzy.

Zgłaszano przypadki limfogranulomatozy u kilku członków jednej rodziny lub w jednej grupie. Sugeruje to, że istnieje rola słabo zjadliwej infekcji o etiologii wirusowej i genetycznych predyspozycji organizmu, jednak jak dotąd nie ma na to żadnego ostatecznego dowodu. W związku z tym nie znaleziono jeszcze dokładnych i dokładnych przyczyn wystąpienia limfogranulomatozy.

Objawy limfogranulomatozy

Obraz kliniczny limfogranulomatozy charakteryzuje się dwoma rodzajami: naturalnym i przewlekłym.

Podczas naturalnego przebiegu choroby Hodgkina występuje przeplatania procesów zaostrzeń i remisji, ale czasami choroba staje się szybki, ostre zapoczątkowania UPS wysokich temperatur, ciężki pocenie się i proliferacji nowotworu w różnych organach wewnętrznych. Bez opieki medycznej tacy pacjenci mogą umrzeć w ciągu kilku tygodni od początku procesu patologicznego lub w nadchodzących miesiącach.

Ale przede wszystkim w 90%, choroba Hodgkina jest przewlekłą, okresowych zaostrzeń, w wyniku procesu patologicznego przyjęcia nowych węzłów chłonnych, tkanki i narządy.

Na przebieg limfogranulomatozy niekorzystnie wpływa kilka czynników, takich jak promieniowanie słoneczne, ciąża i fizjoterapia.

W przypadku objawów klinicznych choroby charakterystyczne są objawy miejscowe i ogólne. Podczas diagnozy patologii ogromne znaczenie mogą mieć ogólne objawy. Wśród nich występuje wzrost liczby różnych węzłów chłonnych i pojawienie się patologicznych zmian w tkankach i narządach wewnętrznych. Przede wszystkim dotknięte są węzły chłonne obwodowe, które charakteryzują się wzrostem wielkości bez szczególnych przyczyn, lub mogą pokrywać się z chorobami nieżytowymi. Takie węzły chłonne przy palpacji mają nierówny okrągły lub owalny kształt o elastycznej konsystencji. Z reguły nie są połączone ze sobą iz sąsiednimi tkankami, mobilnymi i bezbolesnymi. Skóra nie ma żadnych zmian i można ją łatwo zebrać w fałdę, nie pojawiają się przetoki.

W 80% z limfogranulomatozy dotyka węzłów chłonnych zlokalizowanych w szyi. Jego obwód wzrasta, kontury nabierają nieregularności, a czasami wypukłości węzłów chłonnych są zauważalne wizualnie, jeśli są dotknięte w liczbie mnogiej. W chwili wizyty lekarza prawie 25% pacjentów jest jednocześnie wyczuwalnych z węzłami chłonnymi szyjki macicy i znacznie powiększonym nadobojczykiem.

W pierwotnych węzłach chłonnych bardzo rzadko zdiagnozowano pachowe i pachwinowe węzły chłonne. Znacznie powszechniejsze jest równoczesne uszkodzenie tych węzłów chłonnych za pomocą szyjnych węzłów chłonnych lub śródpiersia. Czasami choroba może rozpoczynać się od zapalenia węzłów chłonnych potylicznych, podżuchwowych i ślinianek przyusznych.

U 20% pacjentów ziarniaki z węzłów chłonnych pośredniczą w węzłach chłonnych śródpiersia. Rozpoznanie tego okresu choroby jest możliwe przy losowym badaniu radiologicznym płuc. Ale obraz kliniczny nie wykazują żadnych objawów, ale gdy węzły chłonne są powiększone o dużym rozmiarze, pacjenci skarżą się na duszność, świszczący oddech, ból w klatce piersiowej i kaszel przez długi okres.

W przypadku instrumentów perkusyjnych niemożliwe jest określenie małych rozmiarów węzłów chłonnych. Ale powiększony konglomerat tępy dźwięk perkusji, a oddech osłabia się w dużych i małych obszarach klatki piersiowej. W późniejszych stadiach choroby, po zespoleniu węzłów chłonnych przewodu klatki piersiowej lub po dodaniu drugiej infekcji, powstaje zapalenie opłucnej. Czasami pacjenci rozwijają zespół śródpiersia typu kompresyjnego lub niedodmy płuc.

W rzadkich przypadkach można spotkać zaotrzewnowe węzły chłonne lub biodrowe w pierwotnej postaci limfogranulomatozy. Takie uszkodzenie występuje bez szczególnych widocznych objawów klinicznych. Jedynie podczas wielu zmian występują bóle o stałym lub nawracającym charakterze w okolicy lędźwiowej, brzuchu, kończynach dolnych; wzdęcia i zaburzenia stolca.

Przy znacznym wzroście węzłów chłonnych w okolicy biodrowej dochodzi do naruszenia odpływu limfy z kończyn, co jest następstwem obrzęku dystalnych części stopy i dolnej części nogi.

Limfogranulomatoza wpływa na narządy wewnętrzne. Drugie miejsce po węzłach chłonnych w uszkodzeniu zajmuje śledziona. Jednak nie objawia się to objawami klinicznymi. W badaniu palpacyjnym śledziona jest prawie normalna i nie osiąga dużych rozmiarów, więc trudno ją wyczuć i można to zrobić tylko przy wielu i dużych zmianach narządu.

Znacznie mniej powszechna jest limfogranulomatoza innych narządów z pierwotnymi objawami choroby. Zasadniczo ten patologiczny proces przechodzi w połączeniu z porażką limfocytów i jest pokazany w formie bólów, a także objawów związanych z naruszeniem funkcji tych narządów.

Gdy limfogranulomatoza dotyka kości, pacjenci skarżą się na ból o różnym nasileniu i obrzęk z palucha dotkniętego chorobą.

Czasami choroba rozprzestrzenia się na skórę. W tym przypadku są małe, zaokrąglone nacieki wrzody, otrzymanie ciemnoczerwony kolor, lub zmiany postaci wysypkę, pokrzywkę, wyprysk związane z pacjentami o obniżonej odporności.

Prawie 50% pacjentów ma objawy zatrucia, które zwiększają temperaturę ciała, pocą się w nocy, świąd skóry i gwałtowny spadek masy ciała. Wielu pacjentów skarży się na stan ogólnego osłabienia, bóle stawów, mięśni i kości, a także ból głowy.

Istnieją trzy główne objawy kliniczne, które pogarszają prognozę limfogranulomatozy. Po pierwsze, jest to utrata masy ciała bez pewnych przyczyn przez pół roku do dziesięciu procent. Po drugie, jest to obfita pot nocna. I po trzecie, niewytłumaczalny wzrost temperatury ciała powyżej 39 ° C przez trzy dni.

Ujawnienie uogólnionego swędzenia skóry odnosi się również do objawów zatrucia.

Limfogranulomatoza atakuje szpik kostny bez specyficznych cech i jest rozpoznawana w 5%, au autopsji w 30% przypadków.

Etapy limfogranulomatozy

Limfogranulomatoza zazwyczaj atakuje węzły chłonne, znacznie rzadziej proces patologiczny rozciąga się na śledzionę, wątrobę, płuca i inne narządy. Dlatego objawy limfogranulomatozy są klasyfikowane jako limfatyczne i pozalimfatyczne.

W przypadku "limfatycznych" węzłów chłonnych, śledziony, grasicy, limfoidalnego pierścienia gardłowego, wyrostka robaczkowego i blaszek Peyera. Wszystkie inne uszkodzenia są pozalfatycznymi objawami choroby.

Dziś klasyfikacja limfogranulomatozy, którą zaproponował w 1966 r. Lukasem, była najbardziej rozpowszechniona. Wyróżnia cztery typy histologiczne limfogranulomatozy: limfohistiocytarną, sferoidalną, mieszaną i siatkową.

Uważa się, że limfogranulomatoza rozwija się unicentrically. Przede wszystkim dotknięte jest jedno miejsce tkanki limfatycznej w węźle chłonnym, a następnie złośliwe komórki rozprzestrzeniają się przez układ limfatyczny do nowych ognisk, a tam wpływają nowe węzły chłonne. Dlatego właśnie ta limfogranulomatoza różni się od innych patologicznych formacji, ponieważ może wpływać na tkankę limfatyczną w odległych obszarach od głównego ogniska nowotworowego. W pewnym momencie utrudniło to rozwój podziału limfogranulomatozy na etapie, który został ostatecznie przyjęty przez międzynarodową klasyfikację w 1971 roku. Ona rozważa cztery etapy choroby.

Na pierwszym lub lokalnym etapie limfogranulomatozy występuje jedna strefa węzłów chłonnych lub jedna tkanka pozasfatyczna, a może narząd.

W drugim lub regionalnym stadium limfogranulomatozy występują dwie strefy węzłów chłonnych, a czasem więcej, zlokalizowane po jednej stronie przepony. Ale różne strefy węzłów chłonnych mogą być zaangażowane w proces patologiczny równocześnie z uszkodzeniami jednej tkanki pozasfatycznej, narządami umiejscowionymi po tej samej stronie przepony.

W trzecim lub uogólnionym stadium limfogranulomatozy, dotknięte są strefy węzłów chłonnych w liczbie pojedynczej lub mnogiej po obu stronach przepony. Proces ten może obejmować dotkniętą śledzioną śledzionę, jedną pozalimfatyczną tkankę lub narząd.

W czwartym lub rozsianym stadium limfogranulomatozy jedna lub więcej tkanek lub narządów pozasfatycznych podlega dyfundyjnemu wpływowi z jednoczesnymi zmianami lub bez nich, węzłami chłonnymi.

Ponadto, z objawami zatrucia obecnymi u pacjentów, indeks dodaje się do stadium - "B" i przy braku "A". Wiadomo również, że rokowanie limfogranulomatozy pogarsza się, gdy objawy te łączą się z etapami procesu patologicznego.

Limfogranulomatoza u dzieci

Ta złośliwa patologia występuje wśród dzieci w stosunku 1: 100 000. A to jest znacznie niższe niż u dorosłych. Limfogranulomatoza nie wpływa również na dzieci do pierwszego roku życia. Głównym szczytem choroby jest wiek przedszkolny. Ponadto, nawet do dziesięciu lat, ta grupa wiekowa wśród chłopców z zapadalnością dominuje nad dziewczętami. I już za 15-16 lat wyrównuje się równość płci.

Limfogranulomatoza u dzieci charakteryzuje się złośliwymi zmianami w tkance limfatycznej i rozprzestrzenianiem się limfogranulatów w węzłach chłonnych i narządach somatycznych. Z reguły limfogranulomatoza przechodzi z jednego obszaru dotkniętego chorobą do drugiego.

U dzieci zdiagnozowano limfadenopatię szyjną, która charakteryzuje się różnymi procesami zapalnymi w obrębie nosa i gardła. Z reguły zmiany te są związane ze zmianami w górnych i podszczytowych węzłach chłonnych. I tutaj już przy porażce nadobojczykowej i nizhneysheinyh pojawia się podejrzenie w przypadku limfogranulomatozy. Czasami (w 20% przypadków) węzłowe węzły chłonne są zaangażowane w proces patologiczny, aw mniej niż 5% - pachwinowy.

Jeśli dotyczy w dużej liczbie węzłów chłonnych śródpiersia, chorej tkanki i płuc i opłucnej i osierdzia, a piersi z możliwym rozwojem zespołu uciskowego. W tym czasie twarz dziecka staje się opuchnięta z objawami sinicy, rozwija się kaszel i duszność z niewielkim wysiłkiem fizycznym i tachykardią.

Z rzadkimi zmianami w przeponowych węzłach chłonnych dzieci nie robią żadnych szczególnych dolegliwości. Następnie patologiczny proces łączy się ze śledzioną, aw rzadkich przypadkach - z wątrobą. Dziecko ma wysoką temperaturę ciała, osłabienie, nocne poty, zmniejsza apetyt, staje się stale senne i apatyczne. W analizie krwi możliwe jest zwiększenie ESR. Na czwartym etapie (rozsianym) limfogranulomatozie określa się redukcję erytrocytów i płytek we krwi. Dlatego przy tych manifestacjach biopsja jest obowiązkowa.

Nadal zaznaczaj pewne oznaki aktywności procesu patologicznego. Obejmują one: podwyższony poziom haptoglobiny, obecność zwiększonych ilości ceruloplazminy, fibrynogenu i dehydrogenazy mleczanowej.

W przypadku zmian z limfogranulomatozą wewnątrz klatkowo-węzłowych węzłów chłonnych u dziecka pojawia się kaszel, który zaczyna się od kaszlu i przechodzi w drgawki. Dziecko nieustannie skarży się na bóle w klatce piersiowej lub sercu, co jest gorsze po kolejnym ataku kaszlu.

U dzieci z limfogranulomatozą znajduje się uszkodzenie węzłów chłonnych para-aortalnych, które znajdują się obok naczyń, w okolicy wrót wątroby, nerek i śledziony. W przypadku zmian w węzłach chłonnych zaotrzewnowych w połączeniu ze śledzioną, dzieci skarżą się na występowanie okresowego bólu w jamie brzusznej o różnym nasileniu.

Limfogranulomatoza praktycznie zmienia wszystkie tkanki i narządy w ciele chorych dzieci. Do pozawęzłowych zmian należą: tkanka płucna, kości, opłucna i wątroba. Znacznie rzadziej, limfogranulomatoza zmienia szpik kostny.

W celu zdiagnozowania tego złośliwego uszkodzenia u dzieci, w USA w 1971 roku, podjęto określone rodzaje badań, które są niezbędne do prawidłowego określenia stadium limfogranulomatozy i wyboru jej leczenia. Przede wszystkim, gdy gromadzi się anamnezę dziecka, szczególną uwagę zwraca się na wszystkie objawy. Następnie, jeśli to konieczne, wykonaj biopsję i zbadaj zaatakowane obszary. Następnie zaplanowano testy laboratoryjne w celu określenia parametrów biochemicznych. Obowiązkowym badaniem jest radiografia narządów klatki piersiowej w różnych projekcjach, zarówno bezpośrednich, jak i bocznych, a także tomografii komputerowej. W przypadkach, gdy podejrzewa się zmiany patologiczne w szpiku kostnym, przepisuje się trepanobiopsję, a w przypadku uszkodzenia kości, nerek i wątroby wykonuje się skanowanie.

Leczenie limfatyczne

Głównymi metodami leczenia patologicznego procesu w układzie limfatycznym są metoda medyczna, radioterapia i ich połączenie.

Jednak w ostatnich kilku dekadach jednym ze sposobów leczenia limfogranulomatozy było chirurgiczne wycięcie dotkniętych węzłów chłonnych. Ale już w XIX wieku stwierdzono, że interwencje chirurgiczne prowadzą do rozprzestrzeniania się procesu patologicznego. Dlatego leczenie limfogranulomatozy ograniczono do środków odbudowujących.

Pierwsze napromienianie węzłów chłonnych wykonano w 1901 r. U dwóch pacjentów z limfogranulomatozą. I w 1906 ta metoda leczenia pojawiła się w Rosji. Jednak dopiero w latach 40. XX wieku do radioterapii dodano chemioterapię. Pierwszym lekiem chemoterapeutycznym był Mustargen, który jest częścią grupy chloroetylaminozy. Od 1947 roku Larionov używa swojego analogu - embichin. Jednak do lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku leki chemioterapeutyczne stosowane w leczeniu limfogranulomatozy stosowano nieregularnie. Zasadniczo wyglądało to na paliatywne i miało charakter badawczy. W sercu leczenia choroby pozostało promieniowanie, ale od początku 1960 roku zaproponowano najnowszy kurs terapii lekowej - MORP.

W przypadku radykalnego leczenia napromienianiem jako niezależnej terapii całkowita dawka dotkniętych zmian wynosi 40 Gy przez cztery lub sześć tygodni, a dla stref profilaktycznych - 30-50 Gy przez trzy lub cztery tygodnie. Ta metoda leczenia jest zalecana pacjentom w I-II stadium patologicznym limfogranulomatozy z korzystnym rokowaniem.

Programy terapii łączonych stały się bardziej popularne w ostatnim czasie. Pacjenci, u których rozpoznano rokowanie choroby Hodgkina, terapia dla danego programu: dwa kursy chemioterapii dla każdego systemu z pierwszej linii, promieniowania do obszaru dotkniętego w dawce 36 Gy, dwa cykle terapii lekowej z wybranego programu, który był podawany przed napromieniowaniem.

Terapia skojarzona odnosi się do metody rozważanej w przypadku wyboru limfogranulatozy pacjentów I, II (I E-II E) z niekorzystnym rokowaniem. Terapia w tym przypadku rozpoczyna się od leczenia polychemotherapy. Pod względem objętości, takie leczenie jest zawsze o wiele większe niż przy korzystnym rokowaniu. W tym przypadku program jest stosowany w trzech kursach polikhemerapii z dowolnego schematu związanego z pierwszą linią, radioterapii dotkniętych obszarów (36 Gy) i trzech kursów konsolidacji chemioterapii.

Do leczenia trzeciego etapu (A) limfogranulomatozy stosuje się głównie terapię skojarzoną z chemioradioterapią. Tacy pacjenci z korzystnym rokowaniem są przepisywani na cztery cykle pierwszego rzutu polikhemerapii, a następnie naświetlanie promieniowaniem dla dotkniętych stref (30-40 Gy). A dla pacjentów z niekorzystnym rokowaniem - 6-8 kursów chemioterapii z terapii pierwszego rzutu, napromienianie 30 Gy (z absolutną remisją) i 40 Gy (z resztkowymi procesami nowotworowymi). Pacjenci trzeciego (B) - czwarty etap z uogólnieniem procesu stosują cykliczną chemioterapię.

Schematy pierwszej linii to: MOPP, MVPP, CVPP, COPP, LVPP, ABVD.

Schemat MOPP obejmuje podawanie leków dożylnych, takich jak Embihina i Onkovina; Wewnątrz - Procarbazine i Prednisolon z przerwami w ciągu dwóch tygodni.

Schemat MVPP, podobny do MORP, tylko Onkovin został zastąpiony przez Vinblastine z przerwą między cyklami w cztery tygodnie.

Schemat CVPP: doustnie podawano Procarbazine i Prednisolon przez dwa tygodnie; w 1. i 8. dniu dożylnie: winblastyna i cyklofosfamid z przerwami w ciągu dwóch tygodni.

Schemat CORP, identyczny z CVPP, tylko Vinblastine zastąpiono Vincristine, z przerwą między kursami za dwa tygodnie.

Schemat LVPP podobny do CVPP, ale zastępując cyklofosfamid chlorambucil na pierwszy przez czternastego dnia o spożyciu i przerwy między cyklami trzy lub cztery tygodnie.

Układ ABVD obejmuje dożylne pierwszej i czternastego dnia takich preparatów: DTIK 375 mg / m2, bleomycyna 10 mg / m2, winblastyny ​​w dawce 6 mg / m2 do 25 mg / m2 adriamycyny z cykli pomiędzy przerwami w ciągu dwóch tygodni.

Gdy stosuje się cykliczną chemioterapię u pacjentów na dowolnym etapie limfogranulomatozy, leczenie przeprowadza się do momentu całkowitego ustąpienia remisji. Następnie musisz zrobić jeszcze dwa kursy kontrolne. Bezwzględne wyleczenie u pacjentów z uogólnionymi stadiami limfogranulomatozy, przed czwartym cyklem leczenia polichemioterapii nie można osiągnąć. Dlatego konieczne jest przeprowadzenie minimalnego kursu całego programu w sześciu cyklach.

W leczeniu późnych nawrotów procesów patologicznych, które wystąpiły po dwóch latach całkowitego wyzdrowienia, w leczeniu stosuje się te same metody, co w przypadku pierwszej diagnozy choroby.

Wczesne nawroty (do dwóch lat), które nie doprowadziły do ​​pełnej remisji, powodują duże trudności w leczeniu. Pacjenci na początku i drugi stopień choroby Hodgkina z korzystnym rokowaniem w krańcowych nawrotów, które pojawiły się na pięć miesięcy po naświetlaniu są radioterapia w dawce 40 Gy. Wszyscy pozostali pacjenci zmieniają chemioterapię.

Do leczenia wczesnych form uogólnionego nawrotu po chemioterapią dla pacjentów opornych na podstawowej jak i pacjentów z nawrotem dalszego wyznacza drugi obwód liniowy lub chemioterapia wysokimi dawkami (schemat linii trzecich).

Schematy drugiej linii to:

B CAVE, który obejmuje takie leki są podawane dożylnie w pierwszym dniu - to winblastyna 6 mg / m2, doksorubicyny w dawce 60 mg / m2, i bleomycyna również dożylnie 5 mg / m2 w pierwszym dwudziestym ósmym trzydzieści dni piąty i Lomustyna w dawce 100 mg / m2 doustnie. Kurs powtarza się czterdziestego drugiego dnia.

CEP: kroplówkę dożylną podaje się od pierwszego do piątego dnia etopozydu w dawce 100 mg / m2; wewnątrz - w pierwszym dniu CCNU przy 80 mg / m2 i prednizolonie przy 60 mg / m2 od pierwszego do piątego dnia. Z powtórzeniem kursu w 28 dniu.

Res: wszystkie leki podawane doustnie - w pierwszym dniu CCNU 100 mg / m2 etopozyd w dawce 200 mg / m2 w pierwszym dni trzecim Leykeron 20 mg / m2 w pierwszym do piątego i prednizolon 40 mg / m2, z pierwszego do siódmego dni. Przerwa - trzy tygodnie.

ABVD: przepisuj leki tylko dożylnie. Jest to 1 i 14 dzień bleomycyny w dawce 10 mg / m2 i doksorubicyny w dawce 25 mg / m2; od pierwszego do piątego dnia - imidazol-karboksyamid 175 mg / m2. Przerwa - cztery, sześć tygodni.

MOPP / ABV: dożylnie w 1. dzień - Oncovin i Mustargen i 8. dzień - winblastyna, adriamycyna i bleomycyna; Wewnątrz - Natulan i Prednisolon. Z przerwą między cyklami za trzy tygodnie.

Wysokodawkowej chemioterapii - to obwód BEAM tym dożylnego podawania leków, takie jak karmustyna, etopozyd, melfalan, cytosar szóstego dnia i przeszczep komórek macierzystych w siódmym dniu.

U pacjentów z chorobą Hodgkina trzecim etapie jest przyporządkowany objawów splenektomia wyrażony śledziony oraz słabe krwinek, która zapobiega leczenia cytostatycznego, po radiochemioterapię nieefektywności.

Po wybranym i przeprowadzonym leczeniu stan pacjenta ulega pewnej ocenie. Istnieją pewne kryteria oceny wyników leczenia pacjentów z limfogranulomatozą. Jest przeprowadzany na podstawie badania fizykalnego, prześwietlenia rentgenowskiego i ultrasonografii po trzecim i szóstym kursie terapii.

Główne kryteria obejmują całkowitą i częściową remisję, stabilizację lub progresję. Po całkowitej remisji wszystkie kliniczne objawy limfogranulomatozy całkowicie zanikają, w tym wskazania laboratoryjne procesu nowotworowego z okresem czterech tygodni. Częściowa remisja charakteryzuje się spadkiem patologii nowotworowej o prawie 50%. Stabilizacja wskazuje na zmniejszenie guza również o połowę, przy braku i pojawieniu się nowych zmian złośliwych o 25%. Wraz z postępem pojawiają się nowe ogniska zmian, a guzy powiększają się.

Prognoza limfogranulomatozy

Całkowita i pięcioletniego przeżycia bez nawrotów u pacjentów z Hodgkina supradiaphragmatic miejscowego w postaci guza i leczenia zespołu wynosi 90%. W trzecim etapie choroby typu A 80% wskaźnika przeżywalności, dla tego samego stadium typu B - 60%, a dla czwartego etapu - około 45%.

Limfogranulomatoza 3 stadium rokowania

chłoniaka nieziarniczego (nazwisko Hodgkina) - odnosi się do wielu chorób nowotworowych i charakteryzuje się tym, choroby układu limfatycznego, w których chłonnego komórki tkanki można zidentyfikować Bieriezowskiego-Sternberga-Reed (naukowców, którzy odkryli tej choroby).

Rozpoznanie choroby u dzieci i dorosłych. Bardziej wyraźna limfogranulomatoza u nastolatków, a także występuje u dorosłych w wieku 20, 50 lat.

Co to jest?

Chłoniaka Hodgkina (synonimy: chłoniaka, choroby Hodgkina, złośliwy ziarniniak) - (Eng.), Nowotwory złośliwe tkanki limfoidalnej, cechą charakterystyczną, która jest obecność komórek olbrzymich Reeda - - Bieriezowski Sternberg rosyjski wykrywalny przez badanie mikroskopowe dotkniętych węzłów chłonnych..

Przyczyny

Do niedawna limfogranulomatoza była uważana za chorobę o zaraźliwym pochodzeniu. Uważano, że jego patogen może być prętem gruźlicy. Rzadziej tej roli przypisywano paciorkowca, Escherichia coli, blado krętą i błoniczą. Pojawiły się również sugestie dotyczące wirusowej etiologii limfogranulomatozy, ale nie zostało to również potwierdzone.

W chwili obecnej stwierdzono, że guz (gematosarkomy i białaczki) uważane pewnych zaburzeń układu krwiotwórczego i komórek nowotworowych Bieriezowskiego - komórki Sternberg są przyczyną choroby Hodgkina.

Ponadto niektóre czynniki życia, które mogą przyczynić się do wystąpienia choroby, nie są w pełni zrozumiałe. Należą do nich styl życia, złe nawyki, nawyki żywieniowe i zagrożenia zawodowe. Liczne badania dostarczają danych na temat ewentualnego ryzyka choroby Hodgkina u osób, którzy byli chorzy z mononukleoza zakaźna lub chorób skóry, działa na zszycie lub przemysłu drzewnego, w rolnictwie, a także chemików i lekarzy.

Zgłaszano przypadki limfogranulomatozy u kilku członków jednej rodziny lub w jednej grupie. Sugeruje to, że istnieje rola słabo zjadliwej infekcji o etiologii wirusowej i genetycznych predyspozycji organizmu, jednak jak dotąd nie ma na to żadnego ostatecznego dowodu. W związku z tym nie znaleziono jeszcze dokładnych i dokładnych przyczyn wystąpienia limfogranulomatozy.

Anatomia patologiczna

Wykrywanie olbrzymich komórek Reeda-Bieriezowskiego-Sternberga i ich jednopierścieniowych komórek progenitorowych, komórek Hodgkina, w biopsji jest obowiązkowym kryterium rozpoznania limfogranulomatozy. Według wielu autorów tylko te komórki są komórkami nowotworowymi.

Wszystkie inne komórki i zwłóknienie jest odbiciem odpowiedzi immunologicznej organizmu na wzrost guza. Głównymi komórkami tkanki limfogranulatycznej, z reguły, będą małe, dojrzałe limfocyty T o fenotypie CD2, CD3, CD4> CD8, CD5 o różnej ilości limfocytów B. Do pewnego stopnia istnieją histiocyty, eozynofile, neutrofile, komórki plazmatyczne i zwłóknienie.

W związku z tym istnieją 4 podstawowe typy histologiczne:

  1. Wariant ze stwardnieniem guzowatym jest najczęstszą postacią, 40-50% wszystkich przypadków. Zwykle występuje u młodych kobiet, często w węzłach chłonnych śródpiersia i ma dobre rokowanie. Charakteryzuje się włóknistymi pasmami, które dzielą tkankę limfatyczną na "węzły". Ma dwie główne cechy: komórki Reeda-Berezovskiego-Sternberga i komórki lakunarne. Komórki Lacunar są duże, mają wiele jąder lub jedno jądro wielopłytkowe, ich cytoplazma jest szeroka, lekka i spieniona.
  2. Wariant limfogystiocytowy - około 15% przypadków chłoniaka Hodgkina. Najczęściej mężczyźni młodsi niż 35 lat są chorzy, znajdują się we wczesnym stadium i mają dobre rokowanie. Przeważają dojrzałe limfocyty, komórki Rid-Berezovsky'ego-Sternberga są rzadkie. Wariant niskiej złośliwości.
  3. Wariant z supresją tkanki limfatycznej jest najrzadszy, mniej niż 5% przypadków. Klinicznie odpowiada IV stadium choroby. Jest częstsze u pacjentów w podeszłym wieku. Całkowity brak limfocytów w próbce biopsyjnej, komórki Reeda-Bieriezowskiego-Sternberga w postaci warstw lub włóknistych pasm lub ich kombinacji przeważają.
  4. Wariant mieszanych komórek - około 30% przypadków chłoniaka Hodgkina. Najczęściej występująca opcja w krajach rozwijających się, u dzieci, osób starszych. Mężczyźni częściej chorują, klinicznie odpowiadają II-III stadium choroby z typowymi ogólnymi objawami i tendencją do uogólniania tego procesu. Obraz mikroskopowy wyróżnia się dużym polimorfizmem z mnóstwem komórek Reeda-Berezovskiego-Sternberga, limfocytów, plazmocytów, eozynofili, fibroblastów.

Częstość występowania choroby wynosi około 1/25 000 osób rocznie, co stanowi około 1% wskaźnika dla wszystkich nowotworów złośliwych na świecie i około 30% wszystkich złośliwych chłoniaków.

Objawy

Pierwsze objawy, które ludzie zauważają, to powiększone węzły chłonne. Początek choroby charakteryzuje się pojawieniem się rozszerzonych gęstych formacji pod skórą. Są one bezbolesne w dotyku i mogą czasami zmniejszać rozmiar, ale później znowu się zwiększają. Znaczny wzrost i bolesność w obszarze węzłów chłonnych obserwuje się po wypiciu alkoholu.

W niektórych przypadkach możliwe jest zwiększenie liczby grup regionalnych węzłów chłonnych:

  • Szyjki macicy i nadobojczykowy - 60-80% przypadków;
  • Węzły chłonne śródpiersia - 50%.

Wraz z miejscowymi objawami pacjenta, ogólne objawy (objawy grupy B) są poważnie zaburzone:

  • Obfite pocenie się w nocy (patrz przyczyny nadmiernej potliwości u kobiet i mężczyzn);
  • Niekontrolowana utrata masy ciała (więcej niż 10% masy ciała przez 6 miesięcy);
  • Gorączka trwająca dłużej niż tydzień.

Klinika "B" charakteryzuje bardziej zaawansowany przebieg choroby i pozwala określić potrzebę intensywnej opieki.

Wśród innych objawów charakterystycznych dla limfogranulomatozy są:

  • Swędzenie swędzące;
  • Wodobrzusze;
  • Słabość, utrata siły, pogorszenie apetytu;
  • Ból w kościach;
  • Kaszel, ból w klatce piersiowej, duszność;
  • Ból brzucha, niestrawność.

W wielu przypadkach jedynym objawem limfogranulomatozy przez długi czas jest tylko stałe uczucie zmęczenia.

Problemy z oddychaniem występują wraz ze wzrostem wewnątrz klatkowo-węzłowych węzłów chłonnych. W miarę wzrostu węzłów stopniowo ściskają tchawicę i powodują uporczywy kaszel i inne zaburzenia oddychania. Objawy te nasilają się w pozycji leżącej. W niektórych przypadkach pacjenci zauważają ból za mostkiem.

Etapy limfogranulomatozy

Kliniczne objawy ziarniniakowatości rosną stopniowo i przechodzą w 4 etapach (w zależności od częstości występowania i nasilenia objawów).

Etap 1 - guz znajduje się w węzłach chłonnych jednego regionu (I) lub w jednym narządzie poza węzłami chłonnymi.

Etap 2 - zajęcia węzłów chłonnych w dwóch lub więcej obszarach po jednej stronie przepony (u góry, u dołu) (II) lub narządów i węzłów chłonnych po jednej stronie przepony (IIE).

Etap 3 - zajęcie węzłów chłonnych po obu stronach przepony (III), z towarzyszącym lub nie uszkodzeniem narządu (IIIE) lub zmianą śledziony (IIIS) lub razem.

  • Etap III (1) - proces nowotworowy zlokalizowany jest w górnej części jamy brzusznej.
  • Etap III (2) - uszkodzenie węzłów chłonnych zlokalizowanych w jamie miednicy i wzdłuż aorty.

Etap 4 - choroba rozprzestrzenia się oprócz węzłów chłonnych do narządów wewnętrznych: wątroby, nerek, jelit, szpiku kostnego, itp. Z ich zmianami rozproszonymi

Aby wyjaśnić lokalizację użyj liter E, S i X, ich znaczenie podano poniżej. Każdy etap dzieli się odpowiednio na kategorie A i B, jak pokazano poniżej.

Litera A - brak objawów choroby u pacjenta

Litera B - obecność jednego lub więcej z następujących elementów:

  • niewyjaśniona utrata masy ciała o ponad 10% wartości pierwotnej w ciągu ostatnich 6 miesięcy,
  • niewyjaśniona gorączka (t> 38 ° C),
  • ciężkie poty.

Litera E - guz rozciąga się na narządy i tkanki znajdujące się obok dotkniętych grup dużych węzłów chłonnych.

Litera S - porażka śledziony.

Litera X - tworzenie objętościowych dużych rozmiarów.

Diagnostyka

Obecnie do wykrywania złośliwego ziarniniaka stosuje się najnowocześniejsze metody badań laboratoryjnych i instrumentalnych. Założona przez:

  • po wdrożonych badaniach krwi;
  • wysoce specyficzne monitorowanie - testy poziomu markerów nowotworowych;
  • Badania PET;
  • Badanie RM narządów otrzewnej, piersi i szyi;
  • radiografia;
  • Badanie ultrasonograficzne węzłów chłonnych w otrzewnej i miednicy.

Stan morfologiczny guza ujawnia się metodą interpunkcji węzłów chłonnych lub metodą całkowitego usunięcia węzła w celu wykrycia dużych komórek dwujądrowych (Reed-Berezovsky-Sternberg). Za pomocą badania szpiku kostnego (po biopsji) przeprowadza się zróżnicowaną diagnozę, z wyłączeniem innych nowotworów złośliwych.

Możliwe wyznaczenie testów cytogenetycznych i molekularno-genetycznych.

Jak leczyć limfogranulomatozę?

Główną metodą leczenia pacjentów z limfogranulomatozą jest skojarzona chemioradioterapia, która różni się intensywnością w zależności od objętości masy guza, czyli całkowitej liczby komórek nowotworowych we wszystkich dotkniętych narządach.

Ponadto na prognozę wpływ mają następujące czynniki:

  • masywne uszkodzenie śródpiersia;
  • rozproszony naciek i powiększenie śledziony lub obecność w niej więcej niż 5 ognisk;
  • uszkodzenie tkanek poza węzłami chłonnymi;
  • pokonanie węzłów chłonnych w trzech lub więcej obszarach;
  • wzrost ESR większy niż 50 mm / hw etapie A i więcej niż 30 mm / hw etapie B.

W leczeniu pacjentów z początkowo korzystnym rokowaniem stosuje się od 2 do 4 cykli chemioterapii w połączeniu z napromienianiem tylko dotkniętych węzłów chłonnych. W grupie z pośrednim rokowaniem stosuje się 4-6 cykli polikhemerapii i napromieniania dotkniętych stref węzłów chłonnych. U chorych z niekorzystnym rokowaniem choroby przeprowadza się 8 cykli polikhemerapii i napromienianie stref z dużą liczbą zajętych węzłów chłonnych.

Prognoza

Stadium choroby ma największe znaczenie w prognozowaniu limfogranulomatozy. Pacjenci z chorobą w stadium 4 mają 75% pięcioletnie przeżycie, u pacjentów z stadium 1-2, 95%. W sposób prognostyczny obecność oznak zatrucia jest niska. Wczesne oznaki niekorzystnego przebiegu choroby są "biologicznymi" wskaźnikami aktywności.

Biologiczne wskaźniki aktywności obejmują:

  • alfa-2-globulina większa niż 10 g / l,
  • haptoglobina więcej niż 1,5 mg%
  • zwiększenie całkowitej próby krwi w zakresie OB powyżej 30 mm / h,
  • zwiększenie stężenia fibrynogenu powyżej 5 g / l,
  • ceruloplasmin więcej niż 0,4 jednostki wyginięcia.

Jeśli co najmniej 2 z tych 5 wskaźników przekroczy te poziomy, wówczas zostanie stwierdzona aktywność biologiczna procesu.

Zapobieganie

Niestety, jak dotąd nie opracowano skutecznego zapobiegania tej chorobie. Więcej uwagi poświęcono zapobieganiu nawrotom, wymaga to ścisłego przestrzegania programu przepisanego leczenia limfogranulomatozy oraz niezbędnego reżimu i rytmu codziennego życia.

Wśród najczęstszych przyczyn powtarzających się objawów choroby można nazwać nasłonecznieniem, ciążą. Po przeniesieniu choroby możliwość zajścia w ciążę jest dopuszczalna po dwóch latach od momentu umorzenia.

O Nas

Rak jest chorobą wystarczająco poważną i poważną, a mimo najnowocześniejszych technologii i leków praktycznie nie nadaje się do leczenia. Każdy może zachorować na raka.