Etap 3 chłoniaka Hodgkina

Stadium 3 chłoniaka Hodgkina jest zmianą we wszystkich węzłach chłonnych. W tym przypadku może wystąpić miejscowa zmiana w dodatkowej tkance limfatycznej lub całym narządzie.

chłoniaka nieziarniczego, lub jak to jest określane również jako choroba Hodgkina lub chłoniak wpływa tkanek limfoidalnych, w wyniku zwiększenia w węzłach chłonnych. Choroba należy do jednej z odmian raka układu limfatycznego.

W zależności od ciężkości choroby zwykle rozróżnia się 4 okresy choroby, na które chorują:

  • Wszystkie informacje na stronie mają charakter informacyjny i NIE są wskazówkami do działania!
  • Możesz umieścić PRECYZYJNE DIAGNOZY tylko LEKARZ!
  • Prosimy, aby NIE przyjmować samoleczenia, ale umówić się na spotkanie ze specjalistą!
  • Zdrowie dla Ciebie i Twoich bliskich! Nie zniechęcaj się
  1. węzły chłonne jednego obszaru lub jednego narządu (poza węzłami chłonnymi);
  2. węzły chłonne dwóch regionów po jednej stronie przepony;
  3. węzły chłonne po obu stronach przepony;
  4. nie tylko układ limfatyczny, ale także inne narządy (zazwyczaj wątroba, nerki, jelita).

Stadium 3. chłoniaka Hodgkina przebiega w dwóch etapach. W pierwszym stadium choroba rozwija się w górnej części jamy brzusznej. Co więcej, dotyczy to pozostałych węzłów chłonnych, znajdujących się w jamie miednicy. W procesie rozwoju trzeciego stadium choroby znajduje się również uszkodzenie tych węzłów chłonnych, które znajdują się wzdłuż aorty.

Z reguły trzeciemu etapowi może towarzyszyć porażka nie tylko węzłów w pobliżu przepony, ale także samej przepony, ale są przypadki, kiedy można tego uniknąć. Ponadto często atakowany jest ważny organ, taki jak śledziona. W niektórych przypadkach oba narządy mogą być dotknięte jednocześnie, co oczywiście negatywnie wpływa na stan chorego.

Wideo: szczegółowe informacje o chłoniaku

Objawy

Pierwszym i głównym objawem tej choroby jest zmiana wielkości węzłów chłonnych i niezależnie od grup, do których należą:

  • szyjne węzły chłonne;
  • pachnące limfocyty;
  • pachowe węzły chłonne.

Ponadto objawy tej choroby obejmują:

  • niekontrolowana utrata masy ciała (średnio około 10 kg na miesiąc);
  • swędzenie całego ciała bez wyraźnego powodu;
  • aktywne pocenie się, szczególnie w nocy;
  • okresowe ataki gorączki;
  • podwyższona temperatura ciała;
  • ból w okolicy lędźwiowej;
  • kaszel i duszność;
  • osłabienie i zmęczenie.

Do grupy ryzyka należą osoby starsze (powyżej pięćdziesięciu), kobiety w ciąży powyżej trzydziestki, dzieci poniżej dziesiątego roku życia.

Rokowania dla stadium 4 chłoniaka Hodgkina opisano w tym artykule.

Diagnostyka

Aby zdiagnozować tę chorobę, należy najpierw przeprowadzić badanie lekarskie i biochemiczne badanie krwi. W przypadku podejrzenia o chorobę Hodgkina wykonuje się biopsję. Dotkniętą tkankę poddaje się badaniu immunologicznemu i morfologicznemu.

W przypadku stwierdzenia obecności komórek Berezovskiego-Sternberga-Readera charakterystycznych dla chłoniaka Hodgkina w pobieranych próbkach, dokonuje się odpowiedniej diagnozy i rozpoczyna się okres leczenia.

Leczenie

Główne metody leczenia choroby Hodgkina to radioterapia, chemioterapia, a także ich kompleks. Zdaniem ekspertów, radioterapia jest najskuteczniejszym sposobem walki z tą chorobą we wczesnych stadiach.

W 3 stadiach chłoniaka Hodgkina stosuje się z reguły chemioterapię. W przypadku, gdy nie ma pożądanego rezultatu przy stosowaniu tej metody leczenia, stosuje się zestaw miar: zwiększenie dawki leków chemioterapeutycznych i zastosowanie komórek macierzystych.

W niektórych przypadkach, jednocześnie z chemioterapią, stosuje się sterydy. To pozwala nam nieco złagodzić działanie leków chemioterapeutycznych na organizm ludzki.

W artykule opisano, jak przebiega diagnoza chłoniaka.

Leczenie chłoniaka Burkitta jest złożonym procesem krok po kroku. Więcej tutaj.

Prognoza

Jeśli chodzi o prognozy rozwoju takiej choroby, warto zauważyć, że jeśli leczenie rozpoczyna się na pierwszym lub drugim etapie, szanse na całkowite wyleczenie są dość wysokie - 70%. Początek trzeciego etapu choroby znacznie zmniejsza szanse na wyleczenie, ponieważ narządy życiowe są uszkodzone, co znacznie komplikuje proces leczenia.

Etap 3 chłoniaka Hodgkina z korzystnym wynikiem leczenia pozwala liczyć na cztery do pięciu lat życia, ale nie wyklucza się prawdopodobieństwa nawrotu.

Ale ludzkie ciało to system, który nie został jeszcze w pełni zrozumiany, czego dowodem są rzadkie przypadki całkowitego wyleczenia człowieka nawet w obecności trzeciego stadium rozwoju choroby. Naukowcy mogą wyjaśnić takie przypadki wyłącznie na podstawie indywidualnych cech konkretnego organizmu.

Terapie terapeutyczne często mają skutki uboczne, w tym niepłodność u kobiet i zwiększoną wrażliwość na inne choroby.

Chłoniak hodgkina, co to za choroba? Objawy i leczenie u dorosłych

chłoniaka nieziarniczego (choroba Hodgkina), - jest złośliwą chorobą tkanki limfatycznej, z wytworzeniem granulek, przedstawione na poziomie mikroskopowym specyficzne komórki olbrzymie Bieriezowski komórek Reed-Sternberga, jak również ich mikrośrodowiska.

Limfogranulomatoza jest uważana za niezwykły chłoniak, ponieważ złośliwe komórki są mniejsze niż 1%, a guz składa się głównie z komórek zapalnych i włókien tkanki łącznej. Ten obraz wynika z działania cytokin (substancji biologicznie czynnych) syntetyzowanych przez komórki Reeda-Berezovskiego.

Czym jest ta choroba?

Chłoniak Hodgkina jest rodzajem wzrostu guza, który wpływa na układ limfatyczny organizmu, składający się z węzłów chłonnych połączonych małymi naczyniami. W wyniku stałego podziału dotkniętych limfocytów ich nowe komórki przechodzą do narządów somatycznych i węzłów chłonnych, zakłócając ich prawidłowe funkcjonowanie. Choroba została po raz pierwszy opisana w 1832 roku przez Thomasa Hodgkina. Aż do 2001 roku nazywano ją limfogranulozą lub chorobą Hodgkina. Ten patologiczny proces dotyka ludzi w każdym wieku. Statystyki pokazują, że kobiety cierpią na tę chorobę znacznie rzadziej niż mężczyźni.

W bardzo częstym pytaniu "chłoniak jest nowotworem czy nie?" Możesz odpowiedzieć krótko i jednoznacznie: "Tak." Termin "rak" jest rosyjskojęzycznym kaligrafiem (to jest dosłownym tłumaczeniem) łacińskiego słowa "kantser" (krab). W oryginalnym języku nauki - łacinie tzw. Od starożytności, wszystkie guzy wewnętrzne, asymetryczne i mające nieregularny kątowy kształt, gdy są sondowane i towarzyszą im nieznośne bóle porodowe.

Dlatego termin "rak" (lub w dosłownym rosyjskim tłumaczeniu - "rak") zakorzenił się we wszystkich nowotworach złośliwych. W szerokim pojęciu często przenoszone na każdy proces nowotworowy, chociaż są stosowane w połączeniu potocznie „rak krwi” lub „nowotwór limfatyczny” Jar słuchu jak rak - złośliwego nowotworu komórek nabłonkowych. Postępując w ten sposób, lepiej będzie nazwać złośliwe nowotwory chłoniaka, niż termin "rak".

Przyczyny

Podczas gdy specjaliści nie zdołali w końcu ustalić konkretnych przyczyn limfogranulomatozy. Niektórzy naukowcy mają skłonność do wirusowej etiologii choroby. Uważają oni, że podstawową przyczyną chłoniaka Hodgkina jest wirus Epsteina-Barr, który prowokuje rozwój zmian komórkowych i mutacji na poziomie genów.

Ponadto eksperci zidentyfikowali szereg patologicznych czynników wywołujących patologię:

  • Wpływ promieniowania;
  • Życie w niekorzystnych warunkach środowiskowych;
  • Pracować z substancjami rakotwórczymi lub chemicznymi, takimi jak pestycydy, benzeny, herbicydy, rozpuszczalniki pochodzenia organicznego, itp.;
  • Obecność w rodzinnej historii przodków z patologią układu limfatycznego (czynnik kontrowersyjny)

Pojawienie się chłoniaków często odzwierciedla leki przeciwnowotworowe stosowane w chemioterapii lub leki na bazie hormonów. Ponadto, wpływa na obecność patologii choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów, itp.,

Wbrew powszechnemu przekonaniu, czynnik genetyczny nie jest szczególnie ważny w powstawaniu chłoniaków. Chociaż w przypadku znalezienia zmiany u jednego z bliźniąt jednojajowych, będzie ona również w innym bliźniaku.

Klasyfikacja

WHO identyfikuje kilka rodzajów chłoniaka Hodgkina:

  • Mieszany typ komórki. Występuje w 20 procentach przypadków ziarniniaka. Forma dość agresywna, ale prognoza jest nadal korzystna;
  • Stwardnienie guzkowe. Najczęściej diagnozowaną postacią jest 80 procent pacjentów, którzy często są wyleczeni;
  • Chłoniak Hodgkina z dużą liczbą limfocytów jest również rzadką postacią choroby;
  • Chłoniak guzowaty. Kolejny rzadki rodzaj choroby występuje najczęściej u nastolatków. Objawy się nie objawiają, charakteryzują się bardzo powolnym przebiegiem;
  • Dystrofia tkanki limfatycznej. Bardzo rzadka postać, około 3 procent chorych. Trudno to rozpoznać, ale prognoza jest niekorzystna.

Objawy chłoniaka Hodgkina

Głównym objawem chłoniaka Hodgkina jest wzrost węzłów chłonnych. Wzrost węzłów chłonnych następuje stopniowo i bezboleśnie. Kiedy wzrost staje się zauważalny dla oka, pacjent nagle dostrzega gęste, okrągłe, bezbolesne formacje częściej w okolicy szyi lub nad obojczykiem. Węzły chłonne, zlokalizowane w innych obszarach - pachowej, pachwinowej, mogą również wzrosnąć.

Klęska węzłów chłonnych położonych w jamie brzusznej i klatce piersiowej nie jest determinowana przez oko, ale powoduje objawy spowodowane kompresją narządów wewnętrznych - kaszel, trudności w oddychaniu, ból. Choroba objawia się i jest wspólna dla wszystkich chłoniaków - osłabienie, nocne poty, okresowy wzrost temperatury.

Etapy

Klasyfikuj stadia chłoniaka Hodgkina zgodnie z nasileniem i występowaniem zmiany nowotworowej.

  • Na etapie 1, prawie we wszystkich przypadkach, nie ma objawów klinicznych. Choroba jest zwykle odkrywana przez przypadek, gdy jest badana z innego powodu. W jednej grupie węzłów chłonnych lub jednego pobliskiego narządu występują guzy.
  • W 2 stadiach chłoniaka Hodgkina proces nowotworowy rozprzestrzenia się na kilka grup węzłów chłonnych powyżej przegrody rdzeniastej, w najbliższej strukturze znajdują się formacje ziarniste.
  • Etap 3 charakteryzuje się rozległe tworzenie powiększonych węzłach chłonnych po obu stronach przeponowego przegrody (membrany) w obecności wielu ziarniniakowe włączania do różnych tkanek i organów wewnętrznych. Prawie wszystkich pacjentów zdiagnozowano nowotwór z tkanki śledziony i wątroby struktury narządów hematopoezy.
  • W 4 stadiach chłoniaka obserwuje się rozwój procesów nowotworowych w wielu strukturach, zmieniając i zaburzając ich funkcjonalną aktywność. U ponad połowy pacjentów węzły chłonne rosną równolegle.

Charakter klinicznych objawów chłoniaka Hodgkina jest bardzo zróżnicowany, ale przez długi czas patologia może nie objawiać się w jakikolwiek sposób, co staje się częstą przyczyną późnej diagnozy.

Diagnostyka

Rozpoznanie chłoniaka Hodgkina jest następujące:

  • określa się tempo wzrostu węzłów chłonnych;
  • ustanowienie "alkoholowych" bolesnych stref w zmianach;
  • anamneza na objawy zatrucia;
  • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
  • wykonać biopsję wycięcia od najwcześniejszego węzła chłonnego. Jest on usuwany całkowicie pod warunkiem, że nie ma uszkodzeń mechanicznych;
  • dokładnie wyczuwalne: cała grupa obwodowe LN (podżuchwowych i raka szyjki macicy, nadobojczykowych, podobojczykowej i pachowych, pachwinowy i biodrowy, udowy i podkolanowych, łokciowej i potylicznego), wątroby i śledziony.

Badanie histopatologiczne potwierdza rozpoznanie, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje szczegółowy opis komórek diagnostycznych Berezovsky'ego-Rid-Sternberga i komórek towarzyszących, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

Aby przeprowadzić badanie histologiczne, nie należy przyjmować pachwinowej LU, jeśli w procesie uczestniczyły ich inne grupy. Wstępna diagnoza nie określa tylko jednej biopsji nakłucia.

Dlatego lista działań diagnostycznych jest kontynuowana:

  • według wskazań - osteoscintigraphy;
  • CT szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
  • radiografia kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i wykrytymi zmianami na scintigramach);
  • biochemiczny test krwi na kreatyninę, bilirubinę, mocznik, białko całkowite, AST, ALT, LDH, fosfatazę alkaliczną;
  • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność poziomu czerwonych krwinek, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
  • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli zajęte są węzły chłonne szyjki macicy i planowane jest napromienienie szyi;
  • scyntygrafia za pomocą galu;
  • biopsja szpiku kostnego, natomiast trepanobiopsja skrzydła biodrowego, ponieważ badanie cytologiczne ostatecznie nie potwierdza diagnozy;
  • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. W tym przypadku badane są wątroba, śledziona, para-aorty i chłoniaki biodrowe

Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie ustalony, diagnoza zostanie sformułowana, wskazując etap, objawy B (jeśli występują), obszary masywnych zmian chorobowych, zajęcie stref pozawęzłowych i śledzionę. Najważniejszymi czynnikami ryzyka, które określają rokowanie choroby, są:

  • A - masywne uszkodzenie śródpiersia o wskaźniku śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MIT określa się na podstawie stosunku maksymalnej szerokości śródpiersia do klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów strefy klatki piersiowej);
  • C - obrażenia pozawęzłowe;
  • C - ESR ≥ 50 mm / hw etapie A; ESR ≥ 30 mm / hw etapie B;
  • D - zmiana trzech stref limfatycznych i więcej.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Leczenie zależy od stadium rozwoju i rodzaju chłoniaka. Ogólny stan zdrowia pacjenta i towarzyszące mu choroby wpływają również na taktykę leczenia.

Celem środków terapeutycznych jest całkowita remisja (zanik objawów i objawów choroby). Jeśli nie można osiągnąć całkowitej remisji, lekarze twierdzą, że częściowa remisja. W tym przypadku guz zmniejsza się i przestaje oddziaływać na nowe tkanki ciała.

Leczenie chłoniaka Hodgkina obejmuje:

  • metody medyczne (immunoterapia i chemioterapia),
  • radioterapia (napromieniowanie).

Czasami stosuje się chirurgiczne metody leczenia. We wczesnych stadiach choroby chłoniak Hodgkina jest leczony chemioterapią i radioterapią. W późniejszych etapach stosuje się chemioterapię, radioterapię i immunoterapię.

  • Chemioterapia z powodu chłoniaka Hodgkina oznacza przyjmowanie specjalnych leków niszczących komórki złośliwe. Dzisiaj lekarze przepisują tabletki i zastrzyki dożylne. Aby zwiększyć szanse na wyleczenie, użyj kilku różnych leków naraz. Kombinacja leków jest wykonywana przez specjalistę, w oparciu o indywidualne cechy pacjenta.
  • Radioterapia może niszczyć komórki złośliwe w węzłach chłonnych lub narządach wewnętrznych. Napromieniowanie jest poddawane wszystkim obszarom ciała, w których komórki rakowe mogłyby się rozprzestrzeniać.
  • Immunoterapia ma na celu wspomaganie ludzkiego układu odpornościowego. W domu można stosować tradycyjne metody leczenia raka.

Prognoza

Limfogranulomatoza, która jest najczęstszym z chłoniaków, należy do najkorzystniejszych rokowań. W wykrywaniu chłoniaka Hodgkina w pierwszym lub drugim stadium klinicznego wyzdrowienia po leczeniu występuje u 70% pacjentów.

Rozwój choroby zmniejsza poziom korzystnego wyniku. Etap 4 choroby powoduje niekorzystne rokowanie. Jednak, jak zawsze w prognozowaniu w medycynie, nie wolno nam zapominać, że jest to unikalny organizm w swojej indywidualności. Prosty transfer wskaźników statystycznych nie może być prawdziwie determinujący w wyniku choroby.

Takie niewymierne czynniki, jak wiara, nadzieja, wytrwałość - wpływają na odporność organizmu i dają korzystne wyniki, zwiększając skuteczność leczenia.

Zapobieganie

Jasne wytyczne dotyczące zapobiegania chorobie nie istnieją. Zaleca się zabezpieczyć się przed infekcjami wirusami i wirusem HIV, narażeniem na działanie czynników rakotwórczych, a także w celu wykrycia i leczenia opryszczki różnego rodzaju na czas.

Choroba Hodgkina to choroba onkologiczna układu limfatycznego. Na szczęście ma bardzo wysoki procent odzysku - ponad 90 procent w drugim etapie. Wymaga to jedynie czujności i corocznej kontroli lekarskiej.

Chłoniak Hodgkina

Chłoniak Co to jest ta choroba? Ta porażka układu limfatycznego organizmu przez różne nowotwory złośliwe, czyli węzły chłonne wraz z małymi naczyniami, że są zjednoczone. W przypadku chłoniaka komórki nowotworowe dzielą się bez ograniczeń, a potomstwo - w celu skolonizowania węzłów chłonnych (LU) i / lub narządów wewnętrznych i zakłócenia ich normalnego funkcjonowania.

Ponad 30 chorób o różnych objawach klinicznych, przebiegu i rokowaniu łączy pojęcie "chłoniaka". Główne rodzaje chłoniaków to chłoniak Hodgkina i chłoniak nieziarniczy. Dotyczą one chorób limfoproliferacyjnych, które wpływają na każdy narząd, który ma różne objawy histologiczne i kliniczne oraz rokowanie. Choroby limfoproliferacyjne limfocytów B i T (z wyjątkiem białaczek z komórek B i T) są zgrupowane razem jako "chłoniaki nieziarnicze".

Pierwotny rozwój choroby limfoproliferacyjnej w szpiku kostnym nazywa się białaczka (np. CLL). Pierwotne pojawienie się guza w tkance limfatycznej poza szpik kostny nazywa się chłoniakiem. Jeśli chłoniak powstaje z tkanki limfatycznej narządu wewnętrznego: mózgu, wątroby, jelita grubego i innych, to słowo "chłoniak" dodaje się do nazwy dotkniętego narządu, na przykład "chłoniaka żołądka".

Manifestacja, diagnostyka i leczenie chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina, co to jest?

Po raz pierwszy opisano chorobę w 1832 roku, Thomas Hodgkin, nazwa została wprowadzona w WHO w 2001 roku. Chłoniak Hodgkina ma drugie imię - limfogranulomatoza. Wpływa na organizmy mężczyzn częściej niż kobiety.

Chłoniak Hodgkina, co to za choroba? Przed klasyfikacją chłoniaków uważano, że chłoniak Hodgkina ma dwa szczyty rozwojowe - w wieku 15-40 lat i po 50 latach. Po dokonaniu przeglądu preparatów histologicznych zastosowano immunofenotypowanie. Wskazuje na brak drugiego szczytu lub jego nieznaczny rozwój. W związku z tym większość środków histologicznych po analizie retrospektywnej została przypisana do drugiego typu chłoniaka - dużego chłoniaka nieziarniczego.

Chłoniak Hodgkina, wcześniej nieuleczalny, po szybkim wykryciu i leczeniu nowoczesnymi technikami i lekami, zostaje wyleczony w 85% przypadków lub może wystąpić ciągła remisja.

Co to jest chłoniak Hodgkina? Specyficzne oznaki choroby pojawiają się po wczesnym etapie. Po pokonaniu węzłów chłonnych, limfogranulomatoza lub chłoniak Hodgkina jest podatna na rozprzestrzenianie się i pochwycenie każdego narządu, któremu towarzyszą poważne objawy zatrucia. Obraz kliniczny chłoniaka Hodgkina zależy od pierwotnej zmiany narządu lub układu.

Film informacyjny

Przyczyny chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina nie jest jeszcze w pełni poznany, ale naukowcy zidentyfikowali szereg czynników prowokujących, które wywołują chorobę.

Przyczyny chłoniaka Hodgkina są następujące:

  • osłabienie układu odpornościowego w związku z zakażeniem wirusem HIV, wykonywane przez operację przeszczepiania narządów, przymusowe przyjmowanie leków i obecność rzadkich chorób, negatywnie wpływających na odporność;
  • zakażenie wirusem Epstein-Barr, który wywołuje mononukleozę gruczołową.

Według badań nad chłoniakiem Hodgkina przyczyny i objawy choroby nie należą do choroby zakaźnej, a od pacjenta do drugiej osoby nie są przenoszone. Wyjątki obejmują bliźnięta, ponieważ mają wyższe ryzyko choroby niż reszta rodziny z czynnikiem genetycznym.

Objawy chłoniaka Hodgkina

Objawy i objawy chłoniaka Hodgkina:

  • na powierzchni skóry u 90% pacjentów (w tym dzieci) są badane LU: obrzęk, ale nie boli. Kumulują się w obszarach: szyi, szyi, pod pachami, powyżej obojczyka lub pachwiny, prawdopodobnie ich pojawienie się w kilku obszarach jednocześnie;
  • w obecności zmian w węzłach chłonnych klatki piersiowej, płuc lub opłucnej - objawiającej się dusznością i przewlekłym kaszlem;
  • kiedy dotyczy to węzłów chłonnych w otrzewnej lub innych narządach: śledzionie lub wątrobie - objawia się bólem w plecach, uczuciem ciężkości w jamie brzusznej lub biegunce;
  • kiedy komórki chłoniaka dostają się do szpiku kostnego - objawy są blade (niedokrwistość) z powodu niedoboru krwinek czerwonych;
  • z uszkodzeniem kości - ból w kościach i stawach.

Objawy chłoniaka Hodgkina pojawiają się powoli, wzrastają w ciągu miesiąca lub pół roku. Każdy pacjent ma własne objawy z różnymi objawami. U dzieci chłoniak Hodgkina może ukryć się za wspólną infekcją. Lub odwrotnie, wzrost węzłów chłonnych w infekcji wirusowej jest podejmowany w przypadku chłoniaka.

W przypadku wzrostu LU i odprowadzenia ich do dużych konglomeratów objawy chłoniaka Hodgkina przejawiają się bólem.

Powiększone węzły chłonne śródpiersia u 15-20% pacjentów wskazują na początek choroby. Można go wykryć tylko przez przypadek podczas fluorografii. W tym czasie może pojawić się kaszel, duszność i ucisk górnej żyły głównej, co jest zauważalne w obrzęku i błękicie twarzy, rzadziej w bólach za mostkiem.

Pojedyncze przypadki bólu w okolicy lędźwiowej ze względu na izolowane zmiany w długościowej LU wskazują na początek patologii.

Objawy chłoniaka Hodgkina objawiają się również ostrą gorączką, zwiększoną nocną potliwością, szybką utratą wagi, która występuje u 5-10% pacjentów w pierwszym stadium choroby. Zwiększyły one później LU, a wczesna leukopenia i niedokrwistość towarzyszą tej chorobie. Utrata wagi bez przyczyny jest wyraźnym objawem choroby.

Chłoniak charakteryzuje się dużą gorączką. Przy codziennym krótkotrwałym wzroście temperatury pojawia się chłód, potem pacjent nadmiernie się pocił i wszystko się kończy.

Przy rozłożonych przejawach chłoniaka wpływają na wszystkie narządy limfatyczne, układy i inne narządy w ciele. W 25-30% dotkniętej śledziony w obecności 1 i 2 stadium klinicznego, który jest diagnozowany przed splenektomią. Pierścień Valdeyorovo: migdałki i tkanka limfatyczna gardła rzadko chorują na chłoniaka.

Kiedy tkanka płuca jest uszkodzona:

  • naciekający wzrost komórek z LU śródpiersia;
  • powstają osobne ogniska lub nacieki rozproszone, które mogą rozpadać się i tworzyć wnęki;
  • płyn gromadzi się w jamach opłucnowych.

Specyficzne zmiany w opłucnej można zobaczyć na rentgenogramie. W płynie opłucnowym znajdują się komórki oncocell: limfoidalne, siatkowate i Berezovsky-Sternberg. Opłucnowość jest dotknięta limfogranulomatozą z obecnością powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia lub ognisk w tkance płucnej. Od LU śródpiersia, guz wyrasta do osierdzia, mięśnia sercowego, tchawicy i przełyku.

Choroba wpływa na układ kostny u 20% pacjentów, przechwytując proces kręgów, mostka, kości biodrowych, żeber, kości rurowych (rzadko). Zaangażowany w proces układu kostnego objawia się ból, co jest wyraźną oznaką limfogranulomatozy.

Kiedy szpik kostny ulega uszkodzeniu, płytki krwi i krwinki białe we krwi zmniejszają się, zaczyna się anemia lub objawy wcale się nie pojawiają.

Możliwości kompensacyjne wątroby nie pozwalają na wczesne wykrycie onkologii. W przypadku chłoniaka Hodgkina zwiększa się narząd, aktywność fosfatazy alkalicznej wzrasta, a albumina surowicy się zmniejsza.

Przy kiełkowaniu guza z dotkniętej LU lub ściskania przewód pokarmowy cierpi z drugiej strony. W przypadku zmian w żołądku i jelicie cienkim proces rozprzestrzenia się przez warstwę podśluzówkową bez owrzodzenia.

Wpływ na CNS: w rdzeniu kręgowym komórki nowotworowe gromadzą się w błonach mózgu, co prowadzi do poważnych zaburzeń neurologicznych lub całkowitego porażenia.

Niewielka wysypka z chłoniakiem Hodgkina powoduje swędzenie skóry u 25-30% pacjentów. Swędzenie może być spowodowane zapaleniem skóry lub w miejscach powiększonych węzłów chłonnych na całym ciele. Pacjenci cierpią boleśnie swędząco, tracą sen i apetyt, pojawiają się zaburzenia psychiczne.

W analizie krwi nie ma specyficznych zmian w przypadku chłoniaka. Najczęściej pacjenci mają umiarkowany poziom leukocytów. Tylko późne stadia chłoniaka charakteryzują się zmniejszeniem liczby limfocytów we krwi.

Film informacyjny

Rodzaje chłoniaka Hodgkina

Zidentyfikowano pięć rodzajów choroby Hodgkina pod mikroskopowym wyglądem komórek nowotworowych. Cztery gatunki łączą "klasyczny chłoniak Hodgkina".

Zgodnie z klasyfikacją WHO (2008), warianty morfologiczne limfogranulomatozy to:

  1. Chłoniak Hodgkina, guzkowy typ występowania limfatycznego.
  2. Klasyczny chłoniak Hodgkina. Obejmuje:
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - częstość występowania limfy;
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - stwardnienie guzkowe (forma guzkowa);
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - mieszane komórki;
  • Klasyczny chłoniak Hodgkina to zubożenie limfatyczne.

Rodzaj guzkowy częstości występowania limfatycznego

Gatunek ten stanowi 5% wszystkich odmian chłoniaka Hodgkina i jest bardziej powszechny u mężczyzn, począwszy od dzieciństwa, a po 30-40 latach. Ze względu na długi przebieg limfadenopatii patologię wykrywa się w I lub II stopniu u 80% pacjentów. Niektórzy pacjenci są leczeni za pomocą terapii wycinającej.

Różni się od klasycznego chłoniaka zachowaniem, strukturą histologiczną, charakterystyką: molekularno-genetyczną i immunohistochemiczną. Częstotliwość limfatyczna typu limfatycznego typu VU małych plastykowych komórek LH, wiele małych limfocytów B ma objawy guzkowe.

Dotyczy to węzłów chłonnych szyjnych, pachowych i pachwinowych (rzadziej). Jeszcze rzadziej chłoniaki występują w innych grupach LU.
U większości pacjentów przebieg choroby może być powolny, często występują nawroty, ale progresja i zgon występują rzadko - u 5% pacjentów.

Klasyczny chłoniak Hodgkina

Histologicznie klasyczny chłoniak zbudowany jest w różnej liczbie komórek:

  • Reed-Strenberg;
  • jednojądrzastego Hodgkina;
  • ich warianty (H / RS) znajdujące się wśród małych limfocytów (głównie limfocytów T);
  • eozynofile, neutrofilony, histiocyty, plazmocyt, fibroblasty komórek tła i kolagen.

Cztery podtypy wyróżniają się objawami klinicznymi i powiązaniami z wirusem Epstein-Barr. Zgodnie z charakterystyką immunohistochemiczną i molekularno-genetyczną komórek H / RS są identyczne. W przewadze limfoidalnej występuje niewiele komórek Reeda-Sternberga, wiele komórek B, przeważa stwardnienie siatkowe.

Klasyczny chłoniak Hodgkina choruje od wczesnego dzieciństwa, szczyt choroby ma 15-35 lat i jest w podeszłym wieku. Ludzie z zakaźną mononukleozą i zakażeniem wirusem HIV często chorują.

Z klasycznymi ziarnami chłoniaka Hodgkina występują w centralnych grupach LU:

  • szyjny
  • śródpiersia
  • pachowy
  • pachwinowy
  • paraorthal
  • krezka (rzadko)

Stwardnienie rozsiane chłoniaka Nodalu

Stwardnienie guzkowe chłoniaka Hodgkina występuje u 60% -67% pacjentów, najczęściej nowotworów śródpiersia atakujących LU i grasicę. Śledziona atakuje guz u 20% pacjentów, następnie hematogennie rozprzestrzenia się na wątrobę i szpik kostny. Rzadziej wpływa na pierścień Valdeira (w strefie podniebiennej i migdałków gardłowych). Rozwój stwardnienia guzkowego następuje stopniowo.

Mianowicie są zdziwieni:

  • w pierwszym etapie - jedna grupa LU lub struktury limfoidalnej;
  • w drugim etapie dwie grupy (lub więcej) struktur LU lub limfoidalnych po jednej stronie przepony;
  • w trzecim etapie - У lub struktury limfoidalne po obu stronach przepony;
  • na czwartym etapie - w strefach poza strefą, takich jak szpik kostny czy wątroba.

Klasyczny chłoniak Hodgkina jest określany przez objawy ogólnoustrojowe: gorączka, obfite nocne poty i utrata masy ciała odnosi się do kategorii "objawów B", co daje niekorzystne rokowanie.

Chłoniak z mieszanych komórek

Klinika chłoniaków grudkowych jest określona przez charakterystykę cytologiczną komórek tworzących pęcherzyki. Na powolny kurs, limfadenopatia jest wykryta kilka lat przed ustaleniem diagnozy. Pacjent może czuć się dobrze przez 5 lat i dłużej po postawieniu diagnozy. Ale może istnieć przejściowa manifestacja chłoniaka, która wymaga natychmiastowego leczenia. Teraz wiadomo, że chłoniak grudkowy o niskim stopniu złośliwości może się przekształcić. Z niego degeneruje się złośliwy rozlany chłoniak wielkokomórkowy.

Chłoniak mieszany drobnokomórkowy składa się z małych komórek z rozszczepionym jądrem i dużych komórek. W komórkach Reeda-Sternberga zauważalny jest mieszany naciek. Po jego leczeniu następuje długotrwała remisja bez nawrotów. Prognozy dotyczące odzysku są bardzo wysokie.

Zmniejszenie limfatyczne

Najrzadszym typem klasycznego chłoniaka jest zubożenie limfatyczne. Występuje u 5% osób po 50 latach,

W guzie przeważają komórki Reeda-Sternberga. Między nimi widoczne są niewielkie inkluzje limfocytów. W przypadku stwardnienia rozsianego przeważają kiełkowanie grubych pasm włókien tkanki łącznej, w których wypadają amorficzne masy białkowe. W komórkach nowotworowych poziom limfocytów stale się zmniejsza.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Przy ustalaniu etapy Hodgkina stosowane historię, badanie kliniczne, dane z biopsji oraz wyniki badań uzyskane na podstawie wizualnego różniły objawów choroby: chłonnych (węzłów) i pozawęzłowego (pozawęzłowy).

Symbol E oznacza ekstalatyczną (pozawęzłową) manifestację.

Klasyfikacja według etapów:

  1. W stadium I chłoniaka Hodgkina występuje jedna strefa limfatyczna lub struktura (I). Wpływa na jedną strefę limfatyczną lub strukturę, w tym sąsiadujące tkanki (IE). Na zewnątrz znajduje się jeden narząd zewnątrzfatyczny (IE).
  2. Na etapie 2 jeden narząd limfatyczny i jego regionalne węzły chłonne są zlokalizowane z uszkodzeniami (lub bez napadów) innych stref limfatycznych po jednej stronie przepony (IIE). Prognoza na 2 etapy w ciągu 5 lat wynosi 90-95%.
  3. Etap 3 wpływa na węzły chłonne po obu stronach przepony (III). Proces patologiczny jest połączony ze zlokalizowanym uszkodzeniem jednego narządu lub tkanki pozalimfalnej (IIIE), ze śledzioną (IIIS) lub z porażką obu (IIIE + S). Chłoniak Hodgkina 3 etap: rokowanie na przeżycie wynosi 65-70% (według różnych źródeł).
  4. W przypadku chłoniaka Hodgkina w stadium 4, jedno lub więcej narządów pozalimfatycznych podlega rozsianej infekcji z uszkodzeniem węzłów chłonnych lub bez nich; wyodrębniony jest narząd poza -limimetyczny z zajęciem odległego węzła chłonnego. Prognoza na przeżycie na 5 lat wynosi 55-60%.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Jeśli remisja przekracza barierę pięcioletnią, wówczas chłoniak jest uważany za wyleczony. Ciało powinno być jednak badane co roku, ponieważ nawrót choroby może wystąpić po 10-20 latach remisji. Możliwy objaw długofalowych następstw LH po chemioterapii - kardiomiopatia (uszkodzenie mięśnia sercowego).

Diagnoza choroby

Rozpoznanie chłoniaka Hodgkina jest następujące:

  • anamneza na objawy zatrucia;
  • ustanowienie "alkoholowych" bolesnych stref w zmianach;
  • określa się tempo wzrostu węzłów chłonnych;
  • dokładnie wyczuwalne: Wszystkie grupy obwodowej DR (podżuchwowych i raka szyjki macicy, nadobojczykowych, podobojczykowej i pachowych, biodrowych i pachwinowa, podkolanowe i kości udowej, kości łokciowej i potylicznego), wątroby i śledziony;
  • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
  • wykonać biopsję wycięcia od najwcześniejszego węzła chłonnego. Jest on usuwany całkowicie pod warunkiem, że nie ma uszkodzeń mechanicznych.

Badanie histopatologiczne potwierdza rozpoznanie, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje szczegółowy opis komórek diagnostycznych Berezovsky'ego-Rid-Sternberga i komórek towarzyszących, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

Aby przeprowadzić badanie histologiczne, nie należy przyjmować pachwinowej LU, jeśli w procesie uczestniczyły ich inne grupy. Wstępna diagnoza nie określa tylko jednej biopsji nakłucia.

Dlatego lista działań diagnostycznych jest kontynuowana:

  • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. Równocześnie badane są wątroba, śledziona, para-aortalna i biodrowa LU;
  • CT szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
  • według wskazań - osteoscintigraphy;
  • radiografia kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i wykrytymi zmianami na scintigramach);
  • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność poziomu czerwonych krwinek, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
  • biochemiczny test krwi na kreatyninę, bilirubinę, mocznik, białko całkowite, AST, ALT, LDH, fosfatazę alkaliczną;
  • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli zajęte są węzły chłonne szyjki macicy i planowane jest napromienienie szyi;
  • biopsja szpiku kostnego, natomiast trepanobiopsja skrzydła biodrowego, ponieważ badanie cytologiczne ostatecznie nie potwierdza diagnozy;
  • scyntygrafia z użyciem galu.

Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie ustalony, diagnoza zostanie sformułowana, wskazując etap, objawy B (jeśli występują), obszary masywnych zmian chorobowych, zajęcie stref pozawęzłowych i śledzionę.

Najważniejszymi czynnikami ryzyka, które określają rokowanie choroby, są:

  • A - masywne uszkodzenie śródpiersia o wskaźniku śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MIT określa się na podstawie stosunku maksymalnej szerokości śródpiersia do klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów strefy klatki piersiowej);
  • C - obrażenia pozawęzłowe;
  • C - ESR ≥ 50 mm / hw etapie A; ESR ≥ 30 mm / hw etapie B;
  • D - zmiana trzech stref limfatycznych i więcej.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Leczenie chłoniaka Hodgkina odbywa się z uwzględnieniem etapów i czynników ryzyka choroby. Współczesna terapia jest skorelowana z dokładną weryfikacją pod-wariantu nowotworu. Jeśli diagnoza zostanie uproszczona i zostanie postawiona diagnoza "grupowa" (na przykład "chłoniak z wysokim stopniem złośliwości"), wówczas pogorszy się możliwość udzielenia pacjentowi opieki medycznej.

Chemioterapia chłoniaka Hodgkina i napromienianie jest zawarta w programach, w zależności od diagnozy nozologicznej i stopnia zaawansowania choroby.

Czynniki cytostatyczne stają się programem CHOP:

Chemioterapia chłoniaka Hodgkina jest prowadzona intensywnie przy braku białaczki. Następnie następuje przeszczep autologicznego szpiku kostnego, który jest pobierany przed rozpoczęciem intensywnego leczenia.

Całkowita remisja po zastosowaniu nowoczesnych programów występuje u 70-90% pacjentów z pierwotnym chłoniakiem. Okres przeżycia wolnego od nawrotu po 20 latach z całkowitą remisją po pierwszym etapie leczenia przekracza 60%.

Jako niezależne leczenie, metoda chirurgiczna nie jest stosowana w przypadku chłoniaka Hodgkina. Radioterapię, jako niezależny reżim, stosuje się w pojedynczej dawce 1,5-2,0 Gy. Strefy klinicznie dotkniętych węzłów chłonnych są napromieniane całkowitą dawką ogniskową 40-45 Gy, jeśli stosowana jest tylko radioterapia. Strefy promieniowania zapobiegawczego otrzymują - 30-35 Gy. W Rosji stosują metodę napromieniania szerokiego pola.

Leczenie pierwotnych pacjentów monochemoterapią nie jest prowadzone. Wyjątek - osłabieni pacjenci w wieku starczym z niedorozwojem szpiku kostnego po wielokrotnych kursach chemii. Efekt monochemoterapii wynosi 15-30%, ale zapewnia również czas na dobre samopoczucie i hamuje rozwój chłoniaka Hodgkina u pacjentów, którzy nie mają możliwości prowadzenia nowoczesnych terapii.

Chemioterapeutyki, schematy leczenia i kursy stosowane w leczeniu chłoniaka Hodgkina

  • Najczęściej zabieg przeprowadzany jest w trybie mono przez Vinblastine. Dawka wynosi 6 mg / kg raz w tygodniu. Przedział wydłuża się do 2-3 tygodni po podaniu 3-4 zastrzyków.

Codziennie wchodzi się na kursy:

  1. 100 mg Natulan, całkowita dawka - 6-8 g;
  2. na 10 mg Chlorambucil (5 dni), całkowita dawka - 400-500 mg.
  • Pierwszym pacjentem z chłoniakiem Hodgkina jest skojarzone leczenie chemioradiacyjne zgodnie ze schematem ABVD. Preparaty wchodzące do schematu są wstrzykiwane do żył w ciągu 1-14 dni. Mianowicie, wprowadź (w odstępie 2 tygodni między kursami):
  1. 375 mg / m² - Dakarbazyna;
  2. 10 mg / m2 - bleomycyna;
  3. 25 mg / m² - Doksorubicyna;
  4. 6 mg - winblastyna.
  • Od 15 dnia po ostatnim podaniu leków rozpoczyna się kolejny cykl leczenia. Preferuj leczenie według schematu ВЕАСОРР w reżimie wraz z eskalacją dawki:
  1. dzień pierwszy - dożylnie wstrzykiwano 650 mg / m² cyklofosfamidu i 25 mg / m² doksorubicyny;
  2. dzień 1-3 (trzy) dni - podaje się 100 mg / m2 etopozydu;
  3. ósmy dzień - 10 mg / m2 bleomycyny i 1,4 kb / m² winkrystyny;
  4. wewnątrz zajmij 1-7 dni. - 100 mg / m² Procarbazyny i 2 tygodnie 40 mg / m² Prednizolonu.

Przerwa do następnego kursu wynosi 7 dni (po zażyciu Prednisolonu) i 21 dni po rozpoczęciu kursu. Radioterapię przeprowadza się po chemii.

chemioterapii w wysokich dawkach z chłoniakiem Hodgkina (z wyjątkiem pacjentów z etapu la z powodu braku czynników ryzyka i histologiczne limfatycznej przewaga przykładu wykonania, który stosuje się tylko jeden radioterapii w obszarze zagrożonym - ODS 30 Gy) stosuje się, na przykład, następujące Schematy:

1. Schemat ABVD

Leczenie odbywa się:

  • Doksorubicyna - 25 mg / m przez wlew dożylny (w ciągu 20-30 min), bleomycyna - 10 mg / m (10 min) i winblastyna - 6 mg / m (15-30 min) - 1 minuty i 15 dni;
  • Dakarbazyna - 375 mg / m² dożylnie przez 15-30 minut w 1-15 dniach.

Przerwa - 2 tygodnie, następny kurs rozpoczyna się w dniu 29 od początku kursu poprzedzającego.

2. Schemat oparty na BEACOPP

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid - 650 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Doksorubicyna - 25 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Etopozyd - dożylnie 100 mg / m² (przez 30-60 minut) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² doustnie w dniach 1-7;
  • Prednizolon - 40 mg / m² doustnie w 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m² - dosłownie w żyle w ósmym dniu (maksymalna dawka - 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² w żyle w ósmym dniu.

Następny kurs rozpoczyna się 7 dni po zastosowaniu Prednizolonu lub 22 dnia od rozpoczęcia pierwszego kursu.

3. Schemat eacalowany w BEACOPP

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid - 1250 mg / m² w żyle (przez 60 minut) - pierwszego dnia;
  • Doxorubicin 35 mg / m² IV (przez 20-30 minut) w pierwszym dniu;
  • Etopozyd - 200 mg / m² in / in (przez 60 min) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² w 1-7 dni;
  • Prednizolon - 40 mg / m² doustnie przez 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m² iv iv w ósmym dniu (nie więcej niż 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² IV (przez 10-15 minut) w ósmym dniu;
  • Czynnik stymulujący kolonię granulocytów (G-CSF) podskórnie przez 8-14 dni.

Rozpocznij następny kurs 7 dni po ukończeniu Prednisolonu lub w 22 dniu od rozpoczęcia poprzedniego kursu.

4. Schemat BEAM

Leczenie odbywa się:

  • BCNU (karmustyna) - 300 mg / m² pierwszego dnia;
  • Etopozyd - 100-200 mg / m² w dniach 2-5;
  • Cytosarum - 200 mg / m² co 12 godzin w dniach 2-5;
  • Melphalan 140 mg / m² 6 dnia;
  • Automyelotransplantacja i / lub powrót hematopoetycznych komórek progenitorowych krwi obwodowej w ósmym dniu.

5. Schemat CBV

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid 1,5 g / m² w 1-4 dni;
  • Etopozyd 100-150 mg / m² co 12 godzin, 6 iniekcji w 1-3 dni;
  • BCNU (karmustyna) 300 mg / m² pierwszego dnia;
  • Przez autologiczny i / lub powrót hematopoetycznych komórek progenitorowych krwi obwodowej w 5. dniu.

Kolejnym obowiązkowym elementem leczenia jest radioterapia. Tylko strefy z oryginalnym procesem nowotworowym są napromieniowywane. Jeśli standardowe schematy chemioterapii nie przynoszą efektu, stosowana jest chemioterapia wysokodawkowa, a komórki macierzyste hemopoetyczne są przeszczepiane.

Do leczenia pacjentów z ograniczonymi etapami stosuje się program leczenia: 2-3 cykle ABVD i napromieniowanie stref procesem nowotworowym - dawka 30 Gy. Następny kurs trwa 2 tygodnie.

Film informacyjny

Terapia folklorystyczna z chłoniakiem Hodgkina

Leczenie chłoniaka Hodgkina za pomocą środków ludowych jest częścią ogólnej terapii.

Leczenie glistnikiem

Czystość zbiera się w kwietniu-maju podczas kwitnienia, pożądane jest zebranie rośliny z dala od dróg i skażonych obszarów. Korzenie należy czyścić nożem, nie trzeba myć i wyrabiać korzeni. Wyrzuć tylko suche i brudne liście z zeszłego roku. Pokrój roślin na kawałki 2-3 mm. na czystej desce, gdzie mięso nie było cięte.

Sterylizowana 3-litrowa butelka wypełniona oczyszczonym glistnikiem i zagęszczona czystym wałkiem do ciasta. Wytrzyj butelki gazą i połóż na 3 dni w temperaturze pokojowej w ciemnym miejscu. Wyczyść drewniany kij, aby przekłuć zawartość puszki 3-5 razy dziennie, np. Kapustę z zakwaszeniem.

Czwartego dnia wycisnąć sok za pomocą wyciskarki. Będzie to około 600-700 ml. sok z glistnika. W wysterylizowanych butelkach (słoikach) umieścić sok na 2 dni w ciemnym miejscu. Włóż ponownie ciasto z olejem do butelki i dodaj wódkę lub silny bimber - 500-700 ml. Nalegać - 8-9 dni w ciemności. Następnie nalewkę oddziela się od grubej warstwy i umieszcza się ją w postaci naparu, na przykład soku. Po 2 dniach sok nabrał koloru herbaty lub mętnej herbaty. Wlać sok i napar do butelek. Zamknąć je plastikowymi korkami i przykleić etykietę z datą produkcji.

Glista jaskółcze jest potrzebna do leczenia chłoniaka Hodgkina (lub dowolnego nowotworu). W celu leczenia, weź:

  • 1-2 stopnie - 1 łyżka. l. na 100 ml mleka (fermentowany produkt mleczny) - raz na noc. Nadal możesz pić więcej mleka - 100 ml. Stawka będzie potrzebna 0,5 litra lub nieco więcej;
  • 3-4 stopnie - 1 łyżka. l. na 100 ml mleka - 2 razy w odstępie 12 godzin. Wymagany będzie kurs o pojemności 0,7 litra. Rozważ tę metodę jako główny lek.

Do zapobiegania tej choroby będzie potrzebne - 350 ml. Po każdym piciu butelki z sokiem przeprowadź badanie krwi. Po pierwszym tygodniu stan może się pogorszyć, po tygodniu nastąpi poprawa, która pokaże badanie krwi.

Dodatkowym (współistniejącym) leczeniem będzie piwo kasztanowe. Do jej przygotowania:

  • kasztany (20-30 szt.), rosnące w parku podzielone na 2-4 części i złożyć butelkę - 3 l;
  • aby przygotować mieszankę ziół: do chistotelu (5 łyżek) dodać rumianek i nagietek, krwawnik i matkę i macochę - 2 łyżki. l. Zbierz (1 przedmiot) w etui z gazy z kawałkiem krzemu i umieść go w dniach rozruchu;
  • kasztany i trawa zalać surowicą, dodać śmietanę (1 łyżka stołowa);
  • Aby związać butelkę gazą w 2 warstwach i położyć ją na oknie, ale nie pod bezpośrednim promieniowaniem słońca;
  • jak tylko rozpocznie się fermentacja (po 2-3 tygodniach), musisz spożywać 1-2 łyżki dziennie, dodając do butelki stopioną wodę i miód (cukier).

Konsekwencje leczenia i nawrót choroby

Dzięki nowoczesnym metodom leczenia w ciągu ostatnich 5-8 lat chłoniak Hodgkina osiąga długotrwałą remisję (ponad 5 lat) i korzystne rokowanie dla ponad połowy pacjentów we wszystkich przypadkach. Najmniejsza grupa obejmuje pacjentów z stadiami chłoniaka IA-IIA. Przy niewielkiej ilości zabiegu żywotność 10 lat lub więcej wynosi 96-100%. Grupa obejmuje pacjentów w wieku poniżej 40 lat bez czynników ryzyka. Całkowitą remisję odnotowano u 93-95% pacjentów, nawracający przebieg - w 80-82%, 15-letnie przeżycie - u 93-98% pacjentów.

W obecności czynników ryzyka u pacjentów z stadium IIA, w stadiach IIB i IIIA, przeżywalność bez nawrotów w ciągu 5-7 lat po napromieniowaniu wynosi tylko 43-53%. Pacjenci przeżywają jedynie poprzez postępujące leczenie nawrotów.

Jeśli zdiagnozowano chłoniaka Hodgkina, ilu pacjentów żyje w pośredniej grupie prognostycznej? Według badań 15-letni wskaźnik przeżycia wynosił 69%. Ryzyko nawrotu chłoniaka Hodgkina w przypadku radykalnej radioterapii wynosiło 35%, a leczenie skojarzone - 16%.

Pacjenci z niekorzystnej grupy prognostycznej są leczeni za pomocą polikhemerapii. Całkowita remisja po skutecznym leczeniu wynosiła 60-80%. Nawrót chłoniaka Hodgkina po wprowadzeniu nowych leków (Etoposide) w programie pierwszego rzutu i skrócenie odstępów między podaniami wynosił 4-22%.

Ostatnio najczęściej zabieg przeprowadzany jest zgodnie z programem BEACORP-14 z wprowadzeniem od 9 do 13 dni czynników stymulujących wzrost kolonii w standardowych dawkach i wznowieniu przebiegu w dniu 15. Przeprowadzono również 8 cykli chemii, a następnie napromieniowanie, tak jak w trybie BEACORP, podstawowym. Efekt programu BESC-14 jest podobny do programu zwiększonego o BEACORP o toksyczności równej programowi BEACORP-BASIC. Ale program VEASORR-14 jest krótszy niż programy VEASORR-BASIC i VEASORR-eskalowane, co daje mu dodatkową zaletę.

Przy użyciu radykalnego napromieniania po nawrotach, całkowite remisje odnotowano u 90% pacjentów stosujących polychemotherapy jakiegokolwiek schematu pierwszego rzutu. Długotrwała remisja - w 60-70%, która zależy od stopnia uszkodzenia.

W przypadku rozpoznania chłoniaka Hodgkina - długość życia pacjentów z chorobą nawrotową lub w połączeniu polihimioterapevticheskogo po leczeniu indukcyjnym radiochemioterapię zależy od rodzaju leczenia choroby i odpowiedzią na leczenie.

Tacy pacjenci są podzieleni na trzy grupy:

  • Pierwsza grupa składa się z pacjentów, którzy nie mieli pełnej remisji po pierwszym programie leczenia. Są to pacjenci pierwotnie oporni, z medianą przeżywalności 1,3 roku.
  • Druga grupa składa się z pacjentów z remisją 1 roku i medianą przeżywalności 2,6 roku.
  • Trzecia grupa obejmuje pacjentów z remisją ponad 1 rok i medianą przeżycia 4,3 roku.

Po użyciu chemii pierwszej i drugiej linii schematów CEP, B-CAV CEVD, DEXA drogowych, DHAP powtarza się całkowitą remisję (po pierwszej remisji do 1 roku) zgłaszano u 10-15% pacjentów, w 50-85% pacjentów z pierwotnym remisji więcej 1 rok. Jednak, aby żyć ponad 20 lat po zakończeniu programu Ponowne leczenie pierwsze i drugie linie są statystycznie zarządzać tylko 11% pacjentów, u pacjentów z pierwotnym remisji przez ponad 1 rok - 24%.

Po wysokiej dawki przeżycie 3-5 latach od poprzedniego remisji przez ponad 1 rok, a obecność dobrym stanie 75% u pacjentów z remisją mniej niż 1 rok - 50%, u chorych opornych - 20%.

Takie objawy prognostyczne jak objawy B, pozawęśniowe zmiany w nawrocie i czasy remisji poniżej 1 roku mają wpływ na 3-letnie przeżycie. Jeśli są nieobecni, to 100% pacjentów może żyć przez trzy lata, obecność jednego znaku zmniejsza prognozę do 81%, obecność dwóch - do 40%, przy trzech - będzie 0%.

Powikłania infekcyjne wpływają na śmiertelną toksyczność terapii wysokimi dawkami. Według różnych badań osiąga on 0-13%, ale przy transplantacji podczas trzeciego lub kolejnego nawrotu osiąga 25%. Wynika z tego, że głównym wskazaniem do chemii o wysokim dawkowaniu są pierwsze wczesne i drugie nawroty. Potrzebny jest również specjalny sprzęt i wyszkolony personel medyczny.

Odpowiednie badanie i zastosowanie nowoczesnych schematów leczenia odnotowano całkowite remisje u 70-80% pacjentów w podeszłym wieku. Jednak współistniejące choroby wpływają na pełną objętość terapii. U tych pacjentów 5-letnie przeżycie wolne od choroby wynosi tylko - 43% przy ogólnym przepływie bez choroby - 60%. Pacjenci z obecnością stadiów lokalnych, którzy otrzymali odpowiednie leczenie, mają prognozę 5-letniego przeżycia wynoszącą 90%.

Film informacyjny

Komplikacje i rehabilitacja

Mimo wysokiego odsetka pięcioletnich przeżyć na etapach, komplikacje pogarszają jakość życia i prowadzą do śmierci.

Najpoważniejszym problemem jest wtórna onkogeneza. Nawet po 15-17 latach od początkowej terapii chłoniaka Hodgkina, limfogranulomatoza może prowadzić do śmierci pacjenta. Choroby ogólnoustrojowe i białaczka - wynikają z efektów radioterapii, guzów litych - od naświetlania narządów i tkanek, gdzie zaczynają rosnąć. Późne powikłania po leczeniu mogą prowadzić do zgonu, co zmniejsza 20-letnie przeżycie o 20%.

Pacjenci mogą zachorować:

  • dysfunkcja tarczycy;
  • patologia układu sercowo-naczyniowego;
  • zapalenie płuc;
  • dysfunkcja gruczołów płciowych;
  • wtórne choroby onkologiczne.

Najgroźniejszym powikłaniem jest powtarzający się nowotwór złośliwy, który rozwija się i jest:

  • wtórna białaczka szpikowa - 2,2%;
  • chłoniak nieziarniczy - 1,8%;
  • guz lity - 7,5%.

Rozwój pików wtórnej białaczki szpikowej u pacjentów z chłoniakiem Hodgkina występuje po 5-7 latach obserwacji. Guzy lite mogą pojawiać się w okresie od 5-7 lat do 20 lat. Czynnikiem ryzyka jest wiek powyżej 40 lat i radykalna radioterapia. Wtórne guzy mogą rozwijać się w płucach, żołądku, gruczole tarczycy, w gruczole mlekowym, możliwy jest czerniak. Palenie z chłoniakiem Hodgkina zwiększa ryzyko zachorowania na nawracające nowotwory.

Na ile użyteczny był dla ciebie artykuł?

Jeśli znajdziesz błąd, po prostu go podświetl i naciśnij Shift + Enter lub kliknij tutaj. Dziękuję bardzo!

Dziękuję za wiadomość. W najbliższym czasie poprawimy błąd

O Nas

Metody leczenia nie zawsze są wystarczająco skuteczne w walce z rakiem wątroby i innymi narządami wewnętrznymi. Gdy nowotwór znajduje się na 4 etapach rozwoju, jest zbyt późno, aby zastosować metodę chirurgiczną, ponieważ przerzuty już rozprzestrzeniły się na wszystkie narządy.