Chłoniak Hodgkina: rodzaj choroby, przyczyny, objawy (zdjęcia pacjentów) i leczenie

Chłoniak Hodgkin (limfogranulomatoza, ziarniniak złośliwy) jest chorobą nowotworową układu limfatycznego, to znaczy raka.

Rak jest rodzajem złośliwego guza. Kiedy komórki naszego ciała zaczynają się dzielić w sposób niekontrolowany, zastępując zdrową tkankę. W związku z tym narządy dotknięte rakiem nie mogą już pełnić swojej funkcji. W tym przypadku cierpi immunologiczna obrona.

W klasyfikacji istnieją dwa główne typy raka układu limfatycznego:

  1. Ziarniak Hodgkina;
  2. chłoniaki nieziarnicze.

Chłoniaki nieziarnicze są reprezentowane w 30 wariantach, ale najniebezpieczniejszym z nich jest chłoniak limfoblastyczny, bardzo podobny w przypadku chłoniaka Hodgkina.

W przypadku tego typu limfozy charakteryzuje się strukturą limfogranulomatozy z obecnością gigantycznych komórek Reeda-Berezovsky'ego-Sternberga, stopniowo wypierających zdrową tkankę i tworząc specyficzny wzór histologiczny, zgodnie z którym rozpoznaje się guz. Pochodzenie chłoniaka z reguły przyjmuje jeden z węzłów chłonnych, w którym powstają komórki odpornościowe.

W 70-75% przypadków węzły chłonne szyjne i nadobojczykowe najpierw zapadają na stan zapalny. Następnie patologiczne komórki z prądem limfy są przenoszone do innych węzłów i narządów limfatycznych.

Narządy limfatyczne obejmują węzły chłonne, szpik kostny, grasicę i śledzionę. Skupiska tkanki limfatycznej występują również w:

  • oskrzela;
  • nerka;
  • wątroba;
  • błona śluzowa jelit;
  • gruczoł mleczny;
  • jajniki;
  • tarczycy.

Na jakie węzły chłonne wpływa:

  • z jednej strony szyjki macicy, z drugiej strony i podobojczyka;
  • węzły chłonne śródpiersia i korzeń płuc, z jednej strony;
  • bramy wątroby, śledziony, korzenia krezki (cienki film pokrywający wszystkie narządy jamy brzusznej);
  • paraaortalne i krezkowe węzły chłonne (jama brzuszna)

Przyczyny

Przyczyny rozwoju limfogranulomatozy nie są w pełni zrozumiałe. Istnieje możliwość, że choroba jest związana z herpeswirusem Epstein-Barr. Założenie jego zaangażowania opiera się na specjalnych badaniach, zgodnie z którymi gen wirusa znajduje się w 20% biopsji.

Często chłoniak występuje na tle deficytu układu odpornościowego (HIV)

Według statystyk, w regionach o wysokiej częstości występowania chłoniaka Hodgkina należą kraje afrykańskie, Stany Zjednoczone i Japonia. Może wystąpić w każdym wieku, ale szczyt choroby przypada na dwa okresy: od 15 do 35 lat lub po 50 latach. Z wyjątkiem dzieci poniżej 10 roku życia, które są głównie chłopcami, dystrybucja chorych według płci jest prawie taka sama. Limfogranulomatoza u dzieci stanowi prawie 10% ogólnej liczby przypadków. Chłoniak z Hodgkin u dorosłych w wieku powyżej 50 lat zwykle występuje z powikłaniami.

Czynniki ryzyka wystąpienia choroby:

  • wśród chorych 60-70% to mężczyźni w wieku od 15 do 35 lat lub od 50 lat;
  • obciążona dziedziczność: Przypadki choroby występują trzy razy częściej w rodzinach, w których krewni już zarejestrowali chorobę, co pozwala nam mówić o genetycznych predyspozycjach. Jednak u dzieci urodzonych przez chorą matkę nie ma choroby;
  • przytomna (na przykład z powodu chemioterapii przeciwnowotworowej) lub nabyta (HIV) depresja odporności;
  • Chłoniaka Hodgkina u dorosłych pracujących z promieniowaniem (np. Pracownicy służby zdrowia) lub czynników rakotwórczych.

Klasyfikacja patologii

  • Pierwszy etap Chłoniak Hodgkina (postać lokalna) - dotyczy jednego węzła chłonnego lub narządu, który zawiera tkankę limfatyczną.
  • Drugi etap (forma regionalna) - dotyczy dwóch lub więcej oddzielnych węzłów chłonnych po jednej stronie przepony.
  • Trzeci etap (postać uogólniona) - po obu stronach przepony występuje uszkodzenie dwóch lub więcej węzłów chłonnych. Dalsze rozprzestrzenianie się w organizmie przechwytywanie w procesie śledziony, wątroby i innych narządów limfatycznych.
  • Czwarty etap (forma rozsiana) - rozproszone kiełkowanie przerzutów do innych narządów. Chłoniak Hodgkina w 4 stadiach jest trudny do leczenia ze względu na uogólnienie procesu.

Każdy etap limfatyczny należy podzielić na A i B, w zależności od braku lub obecności pewnych objawów, które wpływają na ogólny problem. A - nieobecność. B - obecność. Z tego powodu etap 2 może wymagać leczenia, które ma zastosowanie do trzeciego etapu.

Istnieją 4 typy histologiczne choroby:

  • Chorobowość limfoidalna - najkorzystniejsza opcja leczenia choroby. Często charakterystyczne dla pierwszego etapu. Charakteryzuje go jedynie obecność wtrętów komórek Reeda-Sternberga otoczonych limfocytami. Uważa się, że gatunek ten jest powiązany z dobrą odpowiedzią układu odpornościowego.
  • Stwardnienie guzkowe - Komórki Reeda-Sternberga tworzą pasma kolagenu i dzielą tkankę guza na zaokrąglone obszary.
  • Wariant mieszanych komórek - klasyczna postać limfomatozy. Pstrobarwny wzór komórek, wiele z nich wewnątrz guza, są ogniska nekrozy (śmierć komórki)
  • Zmniejszenie limfatyczne - bardzo duża liczba komórek Reeda-Sternberga, pomiędzy którymi znajdują się limfocyty. Kiedy choroba postępuje, całkowicie znikają ze zmian.

Objawy

Wszystkie etapy mogą być bezobjawowe. Ale aby zrozumieć, czym jest chłoniak, należy wziąć pod uwagę główne objawy. W większości przypadków takie częste objawy chłoniaka jak:

  • wzrost obwodowych węzłów chłonnych (zdjęcie powyżej);
  • podwyższona temperatura ciała, najczęściej w godzinach wieczornych, do 38;
  • nocne pocenie się;
  • ogólne zmęczenie, zawroty głowy, osłabienie;
  • utrata apetytu;
  • gwałtowna utrata do 10% masy (zaostrzenie lub etapy końcowe);
  • lekkie swędzenie w naczyniach limfatycznych;
  • w niektórych przypadkach świądowi towarzyszy drapanie po całym ciele, pozbawianie snu, aż po zaburzenia psychiczne.

Po raz pierwszy lymphosis został opisany przez dr Hodgkina w 1832 roku. Odkrył, że 7 osób miało objawy gorączki, zwiększone węzły chłonne, śledzionę i ostrą utratę wagi. Zakładając, że ma do czynienia z chorobą zakaźną, natknął się na takie czynniki, które podały w wątpliwość jego wyniki: nieskuteczność antybiotyków, brak bezpośrednich infekcji osób, które były w bardzo bliskim kontakcie z pacjentami. To, co pozwoliło w ostatnich dziesięcioleciach na jednoznaczny wniosek, że w ten sposób pojawiają się objawy chłoniaka.

Obraz kliniczny chłoniaka

Choroba hamuje odporność komórkową poprzez działanie na limfocyty T. Limfogranulomatoza, w zależności od lokalizacji ognisk, może objawiać się zupełnie inaczej. Jednak w przypadku uniknięcia leczenia szansa na zaostrzenie się objawów chłoniaka jest nieunikniona. Poniżej omówimy przypadki lokalizacji zmian pierwotnych i wtórnych oraz towarzyszących im objawów.

Najbardziej rozpowszechniona forma limfatyczna zaczyna się od wzrostu węzłów chłonnych, któremu towarzyszą objawy zatrucia o różnym nasileniu. Zwykle osoba nie zauważa drobnych objawów osłabienia, niewielki wzrost węzłów chłonnych i choroba są niezidentyfikowane. Jednak objawy u dorosłych są z reguły zauważalne.

Węzły chłonne są ruchome, palpacyjnie oddzielone od otaczających tkanek, a nie bolesne. Wraz z postępem choroby wzrastają i koagulują z otaczającymi tkankami.

Zauważono niezwykły ogólny wzór - po spożyciu alkoholu węzły chłonne są bolesne.

  • Węzły śródpiersia (45% przypadków w 1-2 etapach).

Zwykle po przejściu planowej fluorografii ujawnia się, że objawy chłoniaka w pierwszych stadiach są niewidoczne, a ogniska są wykrywane w losowej kolejności.
Obrazy są ciemne. Objawy są połączone:

Ze względu na złożoność wykrywania diagnoza jest często ustalana w późniejszym terminie. Ponadto, zespół ściskania narządów śródpiersia (ściskanie), porażka nerwów znajdujących się w śródpiersiu, zapalenie opłucnej. Od śródpiersia przerzuty kiełkują do płuc, limfocyty otrzewnej, serca, przełyku, tchawicy.

Na płuca wpływa wzrost guza z śródpiersia, podobnie jak pojedyncze ogniska, z rozpadem i powstawaniem jam. Podczas rutynowego badania płuc można wykryć określone zapalenie opłucnej. Płuca gromadzą płyn, ściskając klatkę piersiową, skąd - ciężkość za mostkiem i duszność, w miarę upływu czasu może dochodzić do kaszlu krwią. W płynie opłucnowym znajdują się charakterystyczne komórki Berezovsky'ego-Sternberga.

Jest rozpoznawany w 25-30% przypadków w 1-2 etapach. Charakterystyczna splenomegalia (powiększona śledziona) i ból w lewym podżebrzu.

  • System kostny (25-45% przypadków w 4 etapach).

Dotknięte kręgi i mostek, kości miednicy, żebra, towarzyszy ból w kościach. Jest kruchość kości, częste złamania. Zaangażowanie szpiku kostnego w ten proces może spowodować anemię i trombocytopenię. Jeśli chodzi o rdzeń kręgowy, ściskając jego powłoki - poważne zaburzenia neurologiczne, takie jak porażenie, niedowład nóg z mimowolnym oddawaniem moczu i wypróżnieniem.

  • Wątroba (5% w początkowej fazie, 65% w drugiej).

Wątroba zwiększa się, nie ma objawów charakterystycznych dla chłoniaka, dlatego jest późno, a diagnoza jest ustalana tylko na podstawie wyników biopsji. U 10-15% pacjentów stwierdza się żółtaczkę.

Istnieje limfogranulomatoza żołądka i jelita cienkiego, która przepływa pod błoną śluzową, nie powstają owrzodzenia. Po zaatakowaniu jelita cienkiego obserwuje się wzdęcia, ból i biegunkę u dorosłych. Podczas ściskania jelita powiększonymi węzłami chłonnymi jamy brzusznej możliwa jest niedrożność jelit.

Specyficzne kiełkowanie komórek Reeda-Sternberga.

Diagnostyka

Oto tradycyjne metody diagnozowania tego typu raka.

  • Diagnostyka wizualna. Przeprowadź odczucie węzłów chłonnych. Szczególną uwagę zwraca się na ich lokalizację, w tym na gardło, szyję, okolicę nadobojczykową, pachwinową, podkolanową, a także dokładne badanie jamy brzusznej.
  • Zbieranie wywiadu (obecność w rodzinie przypadków choroby, chorób współistniejących, w przypadku nawrotu choroby - przebieg choroby i określenie przyczyn jej odnowienia)
  • Badania rentgenowskie, w tym tomografia komputerowa, pozytronowa tomografia emisyjna, skanowanie ultradźwiękowe, obrazowanie metodą jądrowego rezonansu magnetycznego.
  • USD narządów otrzewnowych, TK klatki piersiowej i skanowanie kości za pomocą radionuklidów - odwoływać się do bardziej agresywnych metod podyktowanych potrzebą dodatkowego badania. Skany USU z kontrastem są szczególnie skuteczne w przypadku lokalizacji chłoniaka w klatce piersiowej i jamy brzusznej, kości, wątroby, śledziony, nerek.
    • węzły chłonne;
    • śledziona;
    • Pierścień Valdeiera (limfadenoidalny pierścień gruczołowy)
    • struktury pozalimfatyczne: wątroba, płuca, kości.Diagnostyka morfologiczna (wykorzystanie metod badania struktury narządów, tkanek i komórek pacjenta, tj. biopsji). Następujące elementy podlegają kontroli:

Diagnostyka morfologiczna jest uważana za wiarygodną tylko wtedy, gdy komórki Berezovsky'ego-Sternberga specyficzne dla złośliwego ziarniniaka są wykrywane w tkankach. Taka diagnoza nie tylko potwierdza diagnozę - chłoniaka Hodgkina, przesiewowego wariantu "chłoniaków nieziarniczych", ale także określa morfologiczny typ choroby. Diagnozy nie można przeprowadzić bez histologicznego badania tkanek.

Podczas badania węzłów chłonnych śródpiersia wykonuje się torakotomię (wycięcie klatki piersiowej).

Zaotrzewnowe węzły chłonne to diagnostyczne laparotomia z biopsją. Laparotomia jest wskazana dla pacjentów z etapem 1,2 i etapem 3, którzy mają zostać poddani radioterapii.

Również trepanobiopsja szpiku kostnego (z podejrzeniem włączenia układu kostnego w proces).

  • Badania laboratoryjne:
    • pełne badanie krwi na chłoniaka (obserwuj małą leukocytozę z neutrofilią);
    • ESR;
    • biochemiczne badanie krwi, w tym analiza dla białka C-reaktywnego;
    • fosfataza alkaliczna (wzrasta, gdy guz wpływa na tkankę limfatyczną wątroby);
    • analiza albuminy;
    • LDH (zwiększone stężenie we krwi);
    • analiza β-mikroglobulin, elektroforezy wapnia i białka w surowicy.

W ostatnich latach w Stanach Zjednoczonych istnieje również praktyka badania rearanżacji genów immunoglobulin i limfocytów T

Diagnozę różnicową należy przeprowadzić z zapaleniem węzłów chłonnych w chorobach:

  • kiła;
  • gruźlica płucna;
  • mononukleoza zakaźna;
  • toksoplazmoza;
  • bruceloza;
  • Choroba Bénye-Becka-Schaumana;
  • reaktywna hiperplazja tkanki limfatycznej;
  • chłoniak limfoblastyczny.

Leczenie chłoniaka

W ciągu ostatnich dwóch dekad kompleksowa terapia stała się skuteczna i pożądana. Współczesne wyobrażenia o patogenezie nowotworów nie budzą wątpliwości co do potrzeby.

Pod złożoną terapią rozumie się stosowanie kilku metod przeciwnowotworowych, różniących się ich fizyczną naturą. Więc niektórzy działają lokalnie, a inni dają systemowy wpływ. Na przykład użycie składników chemioterapii i ekspozycji na promieniowanie + leczenie chirurgiczne.

  • Radioterapia jest wytwarzana po radykalnym programie, w zależności od etapu procesu. Napromienianie jest wykonywane po chemioterapii, miejscowo, w miejscu, w którym powstał guz. Z reguły przeprowadzana jest kilka tygodni po daniu głównym i może nie być wymagana, jeśli leczenie chłoniaka zakończy się sukcesem i większość guza jest już zebrana.
  • Chemioterapia polega na stosowaniu cyklicznych schematów chemioterapii (cyklofosfamid, winblastyna, prokarbazyna, mustargen, adriloblastyna, prednizolon)

U pacjentów z chłoniakiem Hodgkina zidentyfikowano trzy grupy prognostyczne. Po rozdzieleniu pacjenta na jedną z tych grup, wybiera się najbardziej skuteczną terapię dla jego przypadku. Ilość leczenia powinna odpowiadać zakresowi zmiany. W przypadku lokalnej ekspozycji do ochrony są stosowane specjalne filtry ołowiowe.

  1. Korzystne rokowanie - stadium 1a i 2a choroby. Nie ma czynników ryzyka. W leczeniu takich pacjentów wykonywane są 2-4 kursy chemioterapii + guzy lokalne.
  2. Prognoza śródokresowa - etap 1c i 2c. Czynniki ryzyka - pokonanie trzech lub więcej obszarów, zwiększenie ESR i ciężkich objawów zatrucia, pozawędzeń. Leczenie: 4-6 cykli chemioterapii + napromienianie lokalnych guzów.
  3. Niekorzystne rokowanie to 3 i 4. Czynnikami ryzyka są ogromne zmiany śródpiersia. Maksymalna ilość leczenia: 8 cykli chemioterapii lub całkowite naświetlanie węzłów chłonnych.

Wybór chemioterapii powinien być ściśle indywidualny dla każdego pacjenta, w zależności od stadium chłoniaka.

Najczęściej stosuje się takie schematy leczenia chłoniaka przez chemioterapię:

  • MORP (embichin, onkovin, prokarbazyna, prednisolon);
  • ABVD (adriamycyna, bleomycyna, winblastyna, dakarbazyna).

Po ukończeniu kursu chemioterapii przepisywane są zastrzyki czynnika wzrostu, które stymulują tworzenie komórek macierzystych. Czasami pacjent jest przeszczepiony komórkami dawcy.

Leczenie chirurgiczne

Chirurgiczne leczenie chłoniaka z powodu zajęcia węzłów chłonnych w procesie i systemowego charakteru choroby - nie ma sensu. W przypadku, gdy guz rośnie za bardzo i nie ma możliwości usunięcia wyżej wymienionych metod, stosuje się interwencję chirurgiczną.

Ma również guzy, które znajdują się w późnym stadium dojrzewania i istnieje szansa na otwarcie, w tym gdy guz zamyka oddech lub ściska narządy trawienne, co prowadzi do niedrożności jelit lub przemieszczenia płuc.

Guz jest wycinany całkowicie lub 3 cm od widocznej krawędzi guza, przylutowany do organu anatomicznego.

Niezależnie od metody operacji usunięcia nowotworu nowotwory stosują się do takich zasad:

  • wraz z guzem usunięto miejsce poprzedniej biopsji;
  • podczas operacji kapsułka nowotworowa nie jest odsłonięta, w przeciwnym razie może prowadzić do zakażenia zdrowych tkanek nowymi przerzutami, w wyniku rozproszenia zakażonych komórek;
  • nie polecam usuwania regionalnych węzłów chłonnych.

Pacjenci poddani leczeniu nowotworu powinni być regularnie obserwowani przez lekarza prowadzącego, aby zapobiec nawrotowi choroby.

Ile osób żyje, w oczekiwaniu na całkowite wyleczenie? Okres obserwacji wynosi 5 lat. Pierwsze 2 lata pacjentów są badane co 3 miesiące, a następnie co 6 miesięcy. Za każdym razem konieczne jest wykonanie pełnego badania krwi na chłoniaka, wykonanie badań RTG i USG.

Alternatywne terapie

W ostatnich latach nieobliczalna liczba autorów opublikowała całą serię książek na temat walki z rakiem. Są związani własnymi doświadczeniami uzdrawiania lub manipulowania regalią lekarza medycyny - on nie odgrywa żadnej roli. Wszyscy, autorzy, przyznają się do wielu poważnych błędów i nieporozumień, i niestety nie znają tak dobrze ludzkiego ciała, by oceniać tak złożone procesy, jak powstawanie guzów. Próby podążania za niezatwierdzonymi technikami przeszkadzają osobie na drodze do wyzdrowienia. I w końcu rak może wygrać. Na późniejszych etapach nawet tradycyjne leczenie raka będzie bezsilne. Wniosek sugeruje, że powinieneś poświęcić więcej wysiłku, aby monitorować swoje zdrowie i nie lekceważyć planowanych badań, ponieważ nikt nie wie więcej o zdrowiu człowieka niż o swoim lekarzu.

Po postawieniu diagnozy niektóre leki ludowe mogą towarzyszyć wzmocnieniu odporności w połączeniu z ogólną terapią, ale nie będą one leczyć chłoniaka.

Istnieje kilka przydatnych roślin, które można przyjmować w postaci wywarów lub nalewek.

  • Żeń-szeń - bardzo często żeń-szeń jest stosowany jako główny składnik preparatów leczniczych na bazie ziół, stymulujących układ odpornościowy i tonizujących organizm. Take nalewki z żeń-szenia zaleca się raz dziennie, kilka dni w tygodniu. Jako prewencja w zimnych porach roku.
  • Echinacea - zwiększa funkcje ochronne organizmu przed zakażeniem, takim jak opryszczka i grypa, jest również odpowiednie dla dzieci.
    Przepis na nalewkę do domu: posiekaną trawę zalej wrzącą wodą w stosunku 1: 2 i wstaw do łaźni wodnej na 15-30 minut. Następnie wywar do filtrowania. Odbiór: jedna czwarta szklanki 3 razy dziennie.

Prognoza

O uzdrowieniu pacjenta można mówić w przypadku, gdy objawy choroby nie są obserwowane przez 10 lat i dłużej.

Do tej pory chłoniak jest leczony z powodzeniem, aw 70-84% przypadków możliwe jest uzyskanie całkowitej remisji, nawroty raka obserwuje się tylko w 30-35%.

Warto jednak zauważyć, że dość agresywne metody leczenia w przeważającej większości przypadków nie przechodzą bez śladu. Oczywiście każda osoba toleruje terapię całkowicie indywidualnie.

Ale czego należy się obawiać w przypadku radioterapii i chemioterapii?

  • Niepłodność męska. Lekarze zdecydowanie doradzają młodym mężczyznom, którzy jeszcze nie mają potomstwa, ale planują je rozpocząć później - zanim terapia stworzy zasób funduszu genetycznego. Wraz z rozwojem obecnych technologii, możliwe jest umieszczenie plemników w ciekłym azocie i wykorzystanie do zapłodnienia w przyszłości, umożliwia to okres przydatności do spożycia.
  • Choroby zakaźne. Ponieważ leczenie polega na napromieniowaniu węzłów chłonnych, ich możliwym usunięciu i stłumieniu układu immunologicznego jako całości, często zdarza się, że zakażenie jest połączone. Zalecane są metody poprawy odporności i antybiotykoterapii we wczesnych przypadkach infekcji.
  • Zapalenie płuc, zwłóknienie. Dzięki długiemu przebiegowi radioterapii w płucach mogą rozwijać się procesy zapalne wpływające na jamę opłucnową. Ciecz gromadzi się w jamie. Jeśli nie leczysz zapalenia - prawidłową tkankę płuc zastąpi włókniaki - rozpoznano zwłóknienie. Jeśli pojawią się powikłania, przepisane są leki przeciwbakteryjne i przeciwzapalne, a także leki poprawiające krążenie krwi w płucach.
  • Ryzyko powrotu złośliwych guzów. Nawrót choroby jest znacznie trudniejszy do wyleczenia. Obliczanie nowej terapii i napromienianie odbywa się z uwzględnieniem już podjętych dawek.

Zapobieganie

Brak jest wyczerpującej wiedzy na temat przyczyn tej choroby, co powoduje, że należy szerzej przyjrzeć się środkom zapobiegawczym. Głównym elementem profilaktyki jest wizyta u lekarza w odpowiednim czasie, regularne badania profilaktyczne i ciągłe domowe badanie własnych węzłów chłonnych, uważne podejście do widocznych zmian w ciele. Szczególnie musisz traktować siebie ostrożnie, jeśli w rodzinie są przypadki chorób nowotworowych.

Jeśli istnieją pewne obawy ze względów zdrowotnych - niezbędna podróż do lekarza. Ponadto nie zapominaj, że zdrowie naraża na ryzyko niewłaściwy sposób życia i złe nawyki.

Chłoniak hodgkina, co to za choroba? Objawy i leczenie u dorosłych

chłoniaka nieziarniczego (choroba Hodgkina), - jest złośliwą chorobą tkanki limfatycznej, z wytworzeniem granulek, przedstawione na poziomie mikroskopowym specyficzne komórki olbrzymie Bieriezowski komórek Reed-Sternberga, jak również ich mikrośrodowiska.

Limfogranulomatoza jest uważana za niezwykły chłoniak, ponieważ złośliwe komórki są mniejsze niż 1%, a guz składa się głównie z komórek zapalnych i włókien tkanki łącznej. Ten obraz wynika z działania cytokin (substancji biologicznie czynnych) syntetyzowanych przez komórki Reeda-Berezovskiego.

Czym jest ta choroba?

Chłoniak Hodgkina jest rodzajem wzrostu guza, który wpływa na układ limfatyczny organizmu, składający się z węzłów chłonnych połączonych małymi naczyniami. W wyniku stałego podziału dotkniętych limfocytów ich nowe komórki przechodzą do narządów somatycznych i węzłów chłonnych, zakłócając ich prawidłowe funkcjonowanie. Choroba została po raz pierwszy opisana w 1832 roku przez Thomasa Hodgkina. Aż do 2001 roku nazywano ją limfogranulozą lub chorobą Hodgkina. Ten patologiczny proces dotyka ludzi w każdym wieku. Statystyki pokazują, że kobiety cierpią na tę chorobę znacznie rzadziej niż mężczyźni.

W bardzo częstym pytaniu "chłoniak jest nowotworem czy nie?" Możesz odpowiedzieć krótko i jednoznacznie: "Tak." Termin "rak" jest rosyjskojęzycznym kaligrafiem (to jest dosłownym tłumaczeniem) łacińskiego słowa "kantser" (krab). W oryginalnym języku nauki - łacinie tzw. Od starożytności, wszystkie guzy wewnętrzne, asymetryczne i mające nieregularny kątowy kształt, gdy są sondowane i towarzyszą im nieznośne bóle porodowe.

Dlatego termin "rak" (lub w dosłownym rosyjskim tłumaczeniu - "rak") zakorzenił się we wszystkich nowotworach złośliwych. W szerokim pojęciu często przenoszone na każdy proces nowotworowy, chociaż są stosowane w połączeniu potocznie „rak krwi” lub „nowotwór limfatyczny” Jar słuchu jak rak - złośliwego nowotworu komórek nabłonkowych. Postępując w ten sposób, lepiej będzie nazwać złośliwe nowotwory chłoniaka, niż termin "rak".

Przyczyny

Podczas gdy specjaliści nie zdołali w końcu ustalić konkretnych przyczyn limfogranulomatozy. Niektórzy naukowcy mają skłonność do wirusowej etiologii choroby. Uważają oni, że podstawową przyczyną chłoniaka Hodgkina jest wirus Epsteina-Barr, który prowokuje rozwój zmian komórkowych i mutacji na poziomie genów.

Ponadto eksperci zidentyfikowali szereg patologicznych czynników wywołujących patologię:

  • Wpływ promieniowania;
  • Życie w niekorzystnych warunkach środowiskowych;
  • Pracować z substancjami rakotwórczymi lub chemicznymi, takimi jak pestycydy, benzeny, herbicydy, rozpuszczalniki pochodzenia organicznego, itp.;
  • Obecność w rodzinnej historii przodków z patologią układu limfatycznego (czynnik kontrowersyjny)

Pojawienie się chłoniaków często odzwierciedla leki przeciwnowotworowe stosowane w chemioterapii lub leki na bazie hormonów. Ponadto, wpływa na obecność patologii choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów, itp.,

Wbrew powszechnemu przekonaniu, czynnik genetyczny nie jest szczególnie ważny w powstawaniu chłoniaków. Chociaż w przypadku znalezienia zmiany u jednego z bliźniąt jednojajowych, będzie ona również w innym bliźniaku.

Klasyfikacja

WHO identyfikuje kilka rodzajów chłoniaka Hodgkina:

  • Mieszany typ komórki. Występuje w 20 procentach przypadków ziarniniaka. Forma dość agresywna, ale prognoza jest nadal korzystna;
  • Stwardnienie guzkowe. Najczęściej diagnozowaną postacią jest 80 procent pacjentów, którzy często są wyleczeni;
  • Chłoniak Hodgkina z dużą liczbą limfocytów jest również rzadką postacią choroby;
  • Chłoniak guzowaty. Kolejny rzadki rodzaj choroby występuje najczęściej u nastolatków. Objawy się nie objawiają, charakteryzują się bardzo powolnym przebiegiem;
  • Dystrofia tkanki limfatycznej. Bardzo rzadka postać, około 3 procent chorych. Trudno to rozpoznać, ale prognoza jest niekorzystna.

Objawy chłoniaka Hodgkina

Głównym objawem chłoniaka Hodgkina jest wzrost węzłów chłonnych. Wzrost węzłów chłonnych następuje stopniowo i bezboleśnie. Kiedy wzrost staje się zauważalny dla oka, pacjent nagle dostrzega gęste, okrągłe, bezbolesne formacje częściej w okolicy szyi lub nad obojczykiem. Węzły chłonne, zlokalizowane w innych obszarach - pachowej, pachwinowej, mogą również wzrosnąć.

Klęska węzłów chłonnych położonych w jamie brzusznej i klatce piersiowej nie jest determinowana przez oko, ale powoduje objawy spowodowane kompresją narządów wewnętrznych - kaszel, trudności w oddychaniu, ból. Choroba objawia się i jest wspólna dla wszystkich chłoniaków - osłabienie, nocne poty, okresowy wzrost temperatury.

Etapy

Klasyfikuj stadia chłoniaka Hodgkina zgodnie z nasileniem i występowaniem zmiany nowotworowej.

  • Na etapie 1, prawie we wszystkich przypadkach, nie ma objawów klinicznych. Choroba jest zwykle odkrywana przez przypadek, gdy jest badana z innego powodu. W jednej grupie węzłów chłonnych lub jednego pobliskiego narządu występują guzy.
  • W 2 stadiach chłoniaka Hodgkina proces nowotworowy rozprzestrzenia się na kilka grup węzłów chłonnych powyżej przegrody rdzeniastej, w najbliższej strukturze znajdują się formacje ziarniste.
  • Etap 3 charakteryzuje się rozległe tworzenie powiększonych węzłach chłonnych po obu stronach przeponowego przegrody (membrany) w obecności wielu ziarniniakowe włączania do różnych tkanek i organów wewnętrznych. Prawie wszystkich pacjentów zdiagnozowano nowotwór z tkanki śledziony i wątroby struktury narządów hematopoezy.
  • W 4 stadiach chłoniaka obserwuje się rozwój procesów nowotworowych w wielu strukturach, zmieniając i zaburzając ich funkcjonalną aktywność. U ponad połowy pacjentów węzły chłonne rosną równolegle.

Charakter klinicznych objawów chłoniaka Hodgkina jest bardzo zróżnicowany, ale przez długi czas patologia może nie objawiać się w jakikolwiek sposób, co staje się częstą przyczyną późnej diagnozy.

Diagnostyka

Rozpoznanie chłoniaka Hodgkina jest następujące:

  • określa się tempo wzrostu węzłów chłonnych;
  • ustanowienie "alkoholowych" bolesnych stref w zmianach;
  • anamneza na objawy zatrucia;
  • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
  • wykonać biopsję wycięcia od najwcześniejszego węzła chłonnego. Jest on usuwany całkowicie pod warunkiem, że nie ma uszkodzeń mechanicznych;
  • dokładnie wyczuwalne: cała grupa obwodowe LN (podżuchwowych i raka szyjki macicy, nadobojczykowych, podobojczykowej i pachowych, pachwinowy i biodrowy, udowy i podkolanowych, łokciowej i potylicznego), wątroby i śledziony.

Badanie histopatologiczne potwierdza rozpoznanie, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje szczegółowy opis komórek diagnostycznych Berezovsky'ego-Rid-Sternberga i komórek towarzyszących, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

Aby przeprowadzić badanie histologiczne, nie należy przyjmować pachwinowej LU, jeśli w procesie uczestniczyły ich inne grupy. Wstępna diagnoza nie określa tylko jednej biopsji nakłucia.

Dlatego lista działań diagnostycznych jest kontynuowana:

  • według wskazań - osteoscintigraphy;
  • CT szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
  • radiografia kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i wykrytymi zmianami na scintigramach);
  • biochemiczny test krwi na kreatyninę, bilirubinę, mocznik, białko całkowite, AST, ALT, LDH, fosfatazę alkaliczną;
  • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność poziomu czerwonych krwinek, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
  • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli zajęte są węzły chłonne szyjki macicy i planowane jest napromienienie szyi;
  • scyntygrafia za pomocą galu;
  • biopsja szpiku kostnego, natomiast trepanobiopsja skrzydła biodrowego, ponieważ badanie cytologiczne ostatecznie nie potwierdza diagnozy;
  • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. W tym przypadku badane są wątroba, śledziona, para-aorty i chłoniaki biodrowe

Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie ustalony, diagnoza zostanie sformułowana, wskazując etap, objawy B (jeśli występują), obszary masywnych zmian chorobowych, zajęcie stref pozawęzłowych i śledzionę. Najważniejszymi czynnikami ryzyka, które określają rokowanie choroby, są:

  • A - masywne uszkodzenie śródpiersia o wskaźniku śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MIT określa się na podstawie stosunku maksymalnej szerokości śródpiersia do klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów strefy klatki piersiowej);
  • C - obrażenia pozawęzłowe;
  • C - ESR ≥ 50 mm / hw etapie A; ESR ≥ 30 mm / hw etapie B;
  • D - zmiana trzech stref limfatycznych i więcej.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Leczenie zależy od stadium rozwoju i rodzaju chłoniaka. Ogólny stan zdrowia pacjenta i towarzyszące mu choroby wpływają również na taktykę leczenia.

Celem środków terapeutycznych jest całkowita remisja (zanik objawów i objawów choroby). Jeśli nie można osiągnąć całkowitej remisji, lekarze twierdzą, że częściowa remisja. W tym przypadku guz zmniejsza się i przestaje oddziaływać na nowe tkanki ciała.

Leczenie chłoniaka Hodgkina obejmuje:

  • metody medyczne (immunoterapia i chemioterapia),
  • radioterapia (napromieniowanie).

Czasami stosuje się chirurgiczne metody leczenia. We wczesnych stadiach choroby chłoniak Hodgkina jest leczony chemioterapią i radioterapią. W późniejszych etapach stosuje się chemioterapię, radioterapię i immunoterapię.

  • Chemioterapia z powodu chłoniaka Hodgkina oznacza przyjmowanie specjalnych leków niszczących komórki złośliwe. Dzisiaj lekarze przepisują tabletki i zastrzyki dożylne. Aby zwiększyć szanse na wyleczenie, użyj kilku różnych leków naraz. Kombinacja leków jest wykonywana przez specjalistę, w oparciu o indywidualne cechy pacjenta.
  • Radioterapia może niszczyć komórki złośliwe w węzłach chłonnych lub narządach wewnętrznych. Napromieniowanie jest poddawane wszystkim obszarom ciała, w których komórki rakowe mogłyby się rozprzestrzeniać.
  • Immunoterapia ma na celu wspomaganie ludzkiego układu odpornościowego. W domu można stosować tradycyjne metody leczenia raka.

Prognoza

Limfogranulomatoza, która jest najczęstszym z chłoniaków, należy do najkorzystniejszych rokowań. W wykrywaniu chłoniaka Hodgkina w pierwszym lub drugim stadium klinicznego wyzdrowienia po leczeniu występuje u 70% pacjentów.

Rozwój choroby zmniejsza poziom korzystnego wyniku. Etap 4 choroby powoduje niekorzystne rokowanie. Jednak, jak zawsze w prognozowaniu w medycynie, nie wolno nam zapominać, że jest to unikalny organizm w swojej indywidualności. Prosty transfer wskaźników statystycznych nie może być prawdziwie determinujący w wyniku choroby.

Takie niewymierne czynniki, jak wiara, nadzieja, wytrwałość - wpływają na odporność organizmu i dają korzystne wyniki, zwiększając skuteczność leczenia.

Zapobieganie

Jasne wytyczne dotyczące zapobiegania chorobie nie istnieją. Zaleca się zabezpieczyć się przed infekcjami wirusami i wirusem HIV, narażeniem na działanie czynników rakotwórczych, a także w celu wykrycia i leczenia opryszczki różnego rodzaju na czas.

Choroba Hodgkina to choroba onkologiczna układu limfatycznego. Na szczęście ma bardzo wysoki procent odzysku - ponad 90 procent w drugim etapie. Wymaga to jedynie czujności i corocznej kontroli lekarskiej.

Chłoniak Hodgkina

Chłoniak Co to jest ta choroba? Ta porażka układu limfatycznego organizmu przez różne nowotwory złośliwe, czyli węzły chłonne wraz z małymi naczyniami, że są zjednoczone. W przypadku chłoniaka komórki nowotworowe dzielą się bez ograniczeń, a potomstwo - w celu skolonizowania węzłów chłonnych (LU) i / lub narządów wewnętrznych i zakłócenia ich normalnego funkcjonowania.

Ponad 30 chorób o różnych objawach klinicznych, przebiegu i rokowaniu łączy pojęcie "chłoniaka". Główne rodzaje chłoniaków to chłoniak Hodgkina i chłoniak nieziarniczy. Dotyczą one chorób limfoproliferacyjnych, które wpływają na każdy narząd, który ma różne objawy histologiczne i kliniczne oraz rokowanie. Choroby limfoproliferacyjne limfocytów B i T (z wyjątkiem białaczek z komórek B i T) są zgrupowane razem jako "chłoniaki nieziarnicze".

Pierwotny rozwój choroby limfoproliferacyjnej w szpiku kostnym nazywa się białaczka (np. CLL). Pierwotne pojawienie się guza w tkance limfatycznej poza szpik kostny nazywa się chłoniakiem. Jeśli chłoniak powstaje z tkanki limfatycznej narządu wewnętrznego: mózgu, wątroby, jelita grubego i innych, to słowo "chłoniak" dodaje się do nazwy dotkniętego narządu, na przykład "chłoniaka żołądka".

Manifestacja, diagnostyka i leczenie chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina, co to jest?

Po raz pierwszy opisano chorobę w 1832 roku, Thomas Hodgkin, nazwa została wprowadzona w WHO w 2001 roku. Chłoniak Hodgkina ma drugie imię - limfogranulomatoza. Wpływa na organizmy mężczyzn częściej niż kobiety.

Chłoniak Hodgkina, co to za choroba? Przed klasyfikacją chłoniaków uważano, że chłoniak Hodgkina ma dwa szczyty rozwojowe - w wieku 15-40 lat i po 50 latach. Po dokonaniu przeglądu preparatów histologicznych zastosowano immunofenotypowanie. Wskazuje na brak drugiego szczytu lub jego nieznaczny rozwój. W związku z tym większość środków histologicznych po analizie retrospektywnej została przypisana do drugiego typu chłoniaka - dużego chłoniaka nieziarniczego.

Chłoniak Hodgkina, wcześniej nieuleczalny, po szybkim wykryciu i leczeniu nowoczesnymi technikami i lekami, zostaje wyleczony w 85% przypadków lub może wystąpić ciągła remisja.

Co to jest chłoniak Hodgkina? Specyficzne oznaki choroby pojawiają się po wczesnym etapie. Po pokonaniu węzłów chłonnych, limfogranulomatoza lub chłoniak Hodgkina jest podatna na rozprzestrzenianie się i pochwycenie każdego narządu, któremu towarzyszą poważne objawy zatrucia. Obraz kliniczny chłoniaka Hodgkina zależy od pierwotnej zmiany narządu lub układu.

Film informacyjny

Przyczyny chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina nie jest jeszcze w pełni poznany, ale naukowcy zidentyfikowali szereg czynników prowokujących, które wywołują chorobę.

Przyczyny chłoniaka Hodgkina są następujące:

  • osłabienie układu odpornościowego w związku z zakażeniem wirusem HIV, wykonywane przez operację przeszczepiania narządów, przymusowe przyjmowanie leków i obecność rzadkich chorób, negatywnie wpływających na odporność;
  • zakażenie wirusem Epstein-Barr, który wywołuje mononukleozę gruczołową.

Według badań nad chłoniakiem Hodgkina przyczyny i objawy choroby nie należą do choroby zakaźnej, a od pacjenta do drugiej osoby nie są przenoszone. Wyjątki obejmują bliźnięta, ponieważ mają wyższe ryzyko choroby niż reszta rodziny z czynnikiem genetycznym.

Objawy chłoniaka Hodgkina

Objawy i objawy chłoniaka Hodgkina:

  • na powierzchni skóry u 90% pacjentów (w tym dzieci) są badane LU: obrzęk, ale nie boli. Kumulują się w obszarach: szyi, szyi, pod pachami, powyżej obojczyka lub pachwiny, prawdopodobnie ich pojawienie się w kilku obszarach jednocześnie;
  • w obecności zmian w węzłach chłonnych klatki piersiowej, płuc lub opłucnej - objawiającej się dusznością i przewlekłym kaszlem;
  • kiedy dotyczy to węzłów chłonnych w otrzewnej lub innych narządach: śledzionie lub wątrobie - objawia się bólem w plecach, uczuciem ciężkości w jamie brzusznej lub biegunce;
  • kiedy komórki chłoniaka dostają się do szpiku kostnego - objawy są blade (niedokrwistość) z powodu niedoboru krwinek czerwonych;
  • z uszkodzeniem kości - ból w kościach i stawach.

Objawy chłoniaka Hodgkina pojawiają się powoli, wzrastają w ciągu miesiąca lub pół roku. Każdy pacjent ma własne objawy z różnymi objawami. U dzieci chłoniak Hodgkina może ukryć się za wspólną infekcją. Lub odwrotnie, wzrost węzłów chłonnych w infekcji wirusowej jest podejmowany w przypadku chłoniaka.

W przypadku wzrostu LU i odprowadzenia ich do dużych konglomeratów objawy chłoniaka Hodgkina przejawiają się bólem.

Powiększone węzły chłonne śródpiersia u 15-20% pacjentów wskazują na początek choroby. Można go wykryć tylko przez przypadek podczas fluorografii. W tym czasie może pojawić się kaszel, duszność i ucisk górnej żyły głównej, co jest zauważalne w obrzęku i błękicie twarzy, rzadziej w bólach za mostkiem.

Pojedyncze przypadki bólu w okolicy lędźwiowej ze względu na izolowane zmiany w długościowej LU wskazują na początek patologii.

Objawy chłoniaka Hodgkina objawiają się również ostrą gorączką, zwiększoną nocną potliwością, szybką utratą wagi, która występuje u 5-10% pacjentów w pierwszym stadium choroby. Zwiększyły one później LU, a wczesna leukopenia i niedokrwistość towarzyszą tej chorobie. Utrata wagi bez przyczyny jest wyraźnym objawem choroby.

Chłoniak charakteryzuje się dużą gorączką. Przy codziennym krótkotrwałym wzroście temperatury pojawia się chłód, potem pacjent nadmiernie się pocił i wszystko się kończy.

Przy rozłożonych przejawach chłoniaka wpływają na wszystkie narządy limfatyczne, układy i inne narządy w ciele. W 25-30% dotkniętej śledziony w obecności 1 i 2 stadium klinicznego, który jest diagnozowany przed splenektomią. Pierścień Valdeyorovo: migdałki i tkanka limfatyczna gardła rzadko chorują na chłoniaka.

Kiedy tkanka płuca jest uszkodzona:

  • naciekający wzrost komórek z LU śródpiersia;
  • powstają osobne ogniska lub nacieki rozproszone, które mogą rozpadać się i tworzyć wnęki;
  • płyn gromadzi się w jamach opłucnowych.

Specyficzne zmiany w opłucnej można zobaczyć na rentgenogramie. W płynie opłucnowym znajdują się komórki oncocell: limfoidalne, siatkowate i Berezovsky-Sternberg. Opłucnowość jest dotknięta limfogranulomatozą z obecnością powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia lub ognisk w tkance płucnej. Od LU śródpiersia, guz wyrasta do osierdzia, mięśnia sercowego, tchawicy i przełyku.

Choroba wpływa na układ kostny u 20% pacjentów, przechwytując proces kręgów, mostka, kości biodrowych, żeber, kości rurowych (rzadko). Zaangażowany w proces układu kostnego objawia się ból, co jest wyraźną oznaką limfogranulomatozy.

Kiedy szpik kostny ulega uszkodzeniu, płytki krwi i krwinki białe we krwi zmniejszają się, zaczyna się anemia lub objawy wcale się nie pojawiają.

Możliwości kompensacyjne wątroby nie pozwalają na wczesne wykrycie onkologii. W przypadku chłoniaka Hodgkina zwiększa się narząd, aktywność fosfatazy alkalicznej wzrasta, a albumina surowicy się zmniejsza.

Przy kiełkowaniu guza z dotkniętej LU lub ściskania przewód pokarmowy cierpi z drugiej strony. W przypadku zmian w żołądku i jelicie cienkim proces rozprzestrzenia się przez warstwę podśluzówkową bez owrzodzenia.

Wpływ na CNS: w rdzeniu kręgowym komórki nowotworowe gromadzą się w błonach mózgu, co prowadzi do poważnych zaburzeń neurologicznych lub całkowitego porażenia.

Niewielka wysypka z chłoniakiem Hodgkina powoduje swędzenie skóry u 25-30% pacjentów. Swędzenie może być spowodowane zapaleniem skóry lub w miejscach powiększonych węzłów chłonnych na całym ciele. Pacjenci cierpią boleśnie swędząco, tracą sen i apetyt, pojawiają się zaburzenia psychiczne.

W analizie krwi nie ma specyficznych zmian w przypadku chłoniaka. Najczęściej pacjenci mają umiarkowany poziom leukocytów. Tylko późne stadia chłoniaka charakteryzują się zmniejszeniem liczby limfocytów we krwi.

Film informacyjny

Rodzaje chłoniaka Hodgkina

Zidentyfikowano pięć rodzajów choroby Hodgkina pod mikroskopowym wyglądem komórek nowotworowych. Cztery gatunki łączą "klasyczny chłoniak Hodgkina".

Zgodnie z klasyfikacją WHO (2008), warianty morfologiczne limfogranulomatozy to:

  1. Chłoniak Hodgkina, guzkowy typ występowania limfatycznego.
  2. Klasyczny chłoniak Hodgkina. Obejmuje:
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - częstość występowania limfy;
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - stwardnienie guzkowe (forma guzkowa);
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - mieszane komórki;
  • Klasyczny chłoniak Hodgkina to zubożenie limfatyczne.

Rodzaj guzkowy częstości występowania limfatycznego

Gatunek ten stanowi 5% wszystkich odmian chłoniaka Hodgkina i jest bardziej powszechny u mężczyzn, począwszy od dzieciństwa, a po 30-40 latach. Ze względu na długi przebieg limfadenopatii patologię wykrywa się w I lub II stopniu u 80% pacjentów. Niektórzy pacjenci są leczeni za pomocą terapii wycinającej.

Różni się od klasycznego chłoniaka zachowaniem, strukturą histologiczną, charakterystyką: molekularno-genetyczną i immunohistochemiczną. Częstotliwość limfatyczna typu limfatycznego typu VU małych plastykowych komórek LH, wiele małych limfocytów B ma objawy guzkowe.

Dotyczy to węzłów chłonnych szyjnych, pachowych i pachwinowych (rzadziej). Jeszcze rzadziej chłoniaki występują w innych grupach LU.
U większości pacjentów przebieg choroby może być powolny, często występują nawroty, ale progresja i zgon występują rzadko - u 5% pacjentów.

Klasyczny chłoniak Hodgkina

Histologicznie klasyczny chłoniak zbudowany jest w różnej liczbie komórek:

  • Reed-Strenberg;
  • jednojądrzastego Hodgkina;
  • ich warianty (H / RS) znajdujące się wśród małych limfocytów (głównie limfocytów T);
  • eozynofile, neutrofilony, histiocyty, plazmocyt, fibroblasty komórek tła i kolagen.

Cztery podtypy wyróżniają się objawami klinicznymi i powiązaniami z wirusem Epstein-Barr. Zgodnie z charakterystyką immunohistochemiczną i molekularno-genetyczną komórek H / RS są identyczne. W przewadze limfoidalnej występuje niewiele komórek Reeda-Sternberga, wiele komórek B, przeważa stwardnienie siatkowe.

Klasyczny chłoniak Hodgkina choruje od wczesnego dzieciństwa, szczyt choroby ma 15-35 lat i jest w podeszłym wieku. Ludzie z zakaźną mononukleozą i zakażeniem wirusem HIV często chorują.

Z klasycznymi ziarnami chłoniaka Hodgkina występują w centralnych grupach LU:

  • szyjny
  • śródpiersia
  • pachowy
  • pachwinowy
  • paraorthal
  • krezka (rzadko)

Stwardnienie rozsiane chłoniaka Nodalu

Stwardnienie guzkowe chłoniaka Hodgkina występuje u 60% -67% pacjentów, najczęściej nowotworów śródpiersia atakujących LU i grasicę. Śledziona atakuje guz u 20% pacjentów, następnie hematogennie rozprzestrzenia się na wątrobę i szpik kostny. Rzadziej wpływa na pierścień Valdeira (w strefie podniebiennej i migdałków gardłowych). Rozwój stwardnienia guzkowego następuje stopniowo.

Mianowicie są zdziwieni:

  • w pierwszym etapie - jedna grupa LU lub struktury limfoidalnej;
  • w drugim etapie dwie grupy (lub więcej) struktur LU lub limfoidalnych po jednej stronie przepony;
  • w trzecim etapie - У lub struktury limfoidalne po obu stronach przepony;
  • na czwartym etapie - w strefach poza strefą, takich jak szpik kostny czy wątroba.

Klasyczny chłoniak Hodgkina jest określany przez objawy ogólnoustrojowe: gorączka, obfite nocne poty i utrata masy ciała odnosi się do kategorii "objawów B", co daje niekorzystne rokowanie.

Chłoniak z mieszanych komórek

Klinika chłoniaków grudkowych jest określona przez charakterystykę cytologiczną komórek tworzących pęcherzyki. Na powolny kurs, limfadenopatia jest wykryta kilka lat przed ustaleniem diagnozy. Pacjent może czuć się dobrze przez 5 lat i dłużej po postawieniu diagnozy. Ale może istnieć przejściowa manifestacja chłoniaka, która wymaga natychmiastowego leczenia. Teraz wiadomo, że chłoniak grudkowy o niskim stopniu złośliwości może się przekształcić. Z niego degeneruje się złośliwy rozlany chłoniak wielkokomórkowy.

Chłoniak mieszany drobnokomórkowy składa się z małych komórek z rozszczepionym jądrem i dużych komórek. W komórkach Reeda-Sternberga zauważalny jest mieszany naciek. Po jego leczeniu następuje długotrwała remisja bez nawrotów. Prognozy dotyczące odzysku są bardzo wysokie.

Zmniejszenie limfatyczne

Najrzadszym typem klasycznego chłoniaka jest zubożenie limfatyczne. Występuje u 5% osób po 50 latach,

W guzie przeważają komórki Reeda-Sternberga. Między nimi widoczne są niewielkie inkluzje limfocytów. W przypadku stwardnienia rozsianego przeważają kiełkowanie grubych pasm włókien tkanki łącznej, w których wypadają amorficzne masy białkowe. W komórkach nowotworowych poziom limfocytów stale się zmniejsza.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Przy ustalaniu etapy Hodgkina stosowane historię, badanie kliniczne, dane z biopsji oraz wyniki badań uzyskane na podstawie wizualnego różniły objawów choroby: chłonnych (węzłów) i pozawęzłowego (pozawęzłowy).

Symbol E oznacza ekstalatyczną (pozawęzłową) manifestację.

Klasyfikacja według etapów:

  1. W stadium I chłoniaka Hodgkina występuje jedna strefa limfatyczna lub struktura (I). Wpływa na jedną strefę limfatyczną lub strukturę, w tym sąsiadujące tkanki (IE). Na zewnątrz znajduje się jeden narząd zewnątrzfatyczny (IE).
  2. Na etapie 2 jeden narząd limfatyczny i jego regionalne węzły chłonne są zlokalizowane z uszkodzeniami (lub bez napadów) innych stref limfatycznych po jednej stronie przepony (IIE). Prognoza na 2 etapy w ciągu 5 lat wynosi 90-95%.
  3. Etap 3 wpływa na węzły chłonne po obu stronach przepony (III). Proces patologiczny jest połączony ze zlokalizowanym uszkodzeniem jednego narządu lub tkanki pozalimfalnej (IIIE), ze śledzioną (IIIS) lub z porażką obu (IIIE + S). Chłoniak Hodgkina 3 etap: rokowanie na przeżycie wynosi 65-70% (według różnych źródeł).
  4. W przypadku chłoniaka Hodgkina w stadium 4, jedno lub więcej narządów pozalimfatycznych podlega rozsianej infekcji z uszkodzeniem węzłów chłonnych lub bez nich; wyodrębniony jest narząd poza -limimetyczny z zajęciem odległego węzła chłonnego. Prognoza na przeżycie na 5 lat wynosi 55-60%.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Jeśli remisja przekracza barierę pięcioletnią, wówczas chłoniak jest uważany za wyleczony. Ciało powinno być jednak badane co roku, ponieważ nawrót choroby może wystąpić po 10-20 latach remisji. Możliwy objaw długofalowych następstw LH po chemioterapii - kardiomiopatia (uszkodzenie mięśnia sercowego).

Diagnoza choroby

Rozpoznanie chłoniaka Hodgkina jest następujące:

  • anamneza na objawy zatrucia;
  • ustanowienie "alkoholowych" bolesnych stref w zmianach;
  • określa się tempo wzrostu węzłów chłonnych;
  • dokładnie wyczuwalne: Wszystkie grupy obwodowej DR (podżuchwowych i raka szyjki macicy, nadobojczykowych, podobojczykowej i pachowych, biodrowych i pachwinowa, podkolanowe i kości udowej, kości łokciowej i potylicznego), wątroby i śledziony;
  • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
  • wykonać biopsję wycięcia od najwcześniejszego węzła chłonnego. Jest on usuwany całkowicie pod warunkiem, że nie ma uszkodzeń mechanicznych.

Badanie histopatologiczne potwierdza rozpoznanie, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje szczegółowy opis komórek diagnostycznych Berezovsky'ego-Rid-Sternberga i komórek towarzyszących, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

Aby przeprowadzić badanie histologiczne, nie należy przyjmować pachwinowej LU, jeśli w procesie uczestniczyły ich inne grupy. Wstępna diagnoza nie określa tylko jednej biopsji nakłucia.

Dlatego lista działań diagnostycznych jest kontynuowana:

  • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. Równocześnie badane są wątroba, śledziona, para-aortalna i biodrowa LU;
  • CT szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
  • według wskazań - osteoscintigraphy;
  • radiografia kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i wykrytymi zmianami na scintigramach);
  • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność poziomu czerwonych krwinek, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
  • biochemiczny test krwi na kreatyninę, bilirubinę, mocznik, białko całkowite, AST, ALT, LDH, fosfatazę alkaliczną;
  • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli zajęte są węzły chłonne szyjki macicy i planowane jest napromienienie szyi;
  • biopsja szpiku kostnego, natomiast trepanobiopsja skrzydła biodrowego, ponieważ badanie cytologiczne ostatecznie nie potwierdza diagnozy;
  • scyntygrafia z użyciem galu.

Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie ustalony, diagnoza zostanie sformułowana, wskazując etap, objawy B (jeśli występują), obszary masywnych zmian chorobowych, zajęcie stref pozawęzłowych i śledzionę.

Najważniejszymi czynnikami ryzyka, które określają rokowanie choroby, są:

  • A - masywne uszkodzenie śródpiersia o wskaźniku śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MIT określa się na podstawie stosunku maksymalnej szerokości śródpiersia do klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów strefy klatki piersiowej);
  • C - obrażenia pozawęzłowe;
  • C - ESR ≥ 50 mm / hw etapie A; ESR ≥ 30 mm / hw etapie B;
  • D - zmiana trzech stref limfatycznych i więcej.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Leczenie chłoniaka Hodgkina odbywa się z uwzględnieniem etapów i czynników ryzyka choroby. Współczesna terapia jest skorelowana z dokładną weryfikacją pod-wariantu nowotworu. Jeśli diagnoza zostanie uproszczona i zostanie postawiona diagnoza "grupowa" (na przykład "chłoniak z wysokim stopniem złośliwości"), wówczas pogorszy się możliwość udzielenia pacjentowi opieki medycznej.

Chemioterapia chłoniaka Hodgkina i napromienianie jest zawarta w programach, w zależności od diagnozy nozologicznej i stopnia zaawansowania choroby.

Czynniki cytostatyczne stają się programem CHOP:

Chemioterapia chłoniaka Hodgkina jest prowadzona intensywnie przy braku białaczki. Następnie następuje przeszczep autologicznego szpiku kostnego, który jest pobierany przed rozpoczęciem intensywnego leczenia.

Całkowita remisja po zastosowaniu nowoczesnych programów występuje u 70-90% pacjentów z pierwotnym chłoniakiem. Okres przeżycia wolnego od nawrotu po 20 latach z całkowitą remisją po pierwszym etapie leczenia przekracza 60%.

Jako niezależne leczenie, metoda chirurgiczna nie jest stosowana w przypadku chłoniaka Hodgkina. Radioterapię, jako niezależny reżim, stosuje się w pojedynczej dawce 1,5-2,0 Gy. Strefy klinicznie dotkniętych węzłów chłonnych są napromieniane całkowitą dawką ogniskową 40-45 Gy, jeśli stosowana jest tylko radioterapia. Strefy promieniowania zapobiegawczego otrzymują - 30-35 Gy. W Rosji stosują metodę napromieniania szerokiego pola.

Leczenie pierwotnych pacjentów monochemoterapią nie jest prowadzone. Wyjątek - osłabieni pacjenci w wieku starczym z niedorozwojem szpiku kostnego po wielokrotnych kursach chemii. Efekt monochemoterapii wynosi 15-30%, ale zapewnia również czas na dobre samopoczucie i hamuje rozwój chłoniaka Hodgkina u pacjentów, którzy nie mają możliwości prowadzenia nowoczesnych terapii.

Chemioterapeutyki, schematy leczenia i kursy stosowane w leczeniu chłoniaka Hodgkina

  • Najczęściej zabieg przeprowadzany jest w trybie mono przez Vinblastine. Dawka wynosi 6 mg / kg raz w tygodniu. Przedział wydłuża się do 2-3 tygodni po podaniu 3-4 zastrzyków.

Codziennie wchodzi się na kursy:

  1. 100 mg Natulan, całkowita dawka - 6-8 g;
  2. na 10 mg Chlorambucil (5 dni), całkowita dawka - 400-500 mg.
  • Pierwszym pacjentem z chłoniakiem Hodgkina jest skojarzone leczenie chemioradiacyjne zgodnie ze schematem ABVD. Preparaty wchodzące do schematu są wstrzykiwane do żył w ciągu 1-14 dni. Mianowicie, wprowadź (w odstępie 2 tygodni między kursami):
  1. 375 mg / m² - Dakarbazyna;
  2. 10 mg / m2 - bleomycyna;
  3. 25 mg / m² - Doksorubicyna;
  4. 6 mg - winblastyna.
  • Od 15 dnia po ostatnim podaniu leków rozpoczyna się kolejny cykl leczenia. Preferuj leczenie według schematu ВЕАСОРР w reżimie wraz z eskalacją dawki:
  1. dzień pierwszy - dożylnie wstrzykiwano 650 mg / m² cyklofosfamidu i 25 mg / m² doksorubicyny;
  2. dzień 1-3 (trzy) dni - podaje się 100 mg / m2 etopozydu;
  3. ósmy dzień - 10 mg / m2 bleomycyny i 1,4 kb / m² winkrystyny;
  4. wewnątrz zajmij 1-7 dni. - 100 mg / m² Procarbazyny i 2 tygodnie 40 mg / m² Prednizolonu.

Przerwa do następnego kursu wynosi 7 dni (po zażyciu Prednisolonu) i 21 dni po rozpoczęciu kursu. Radioterapię przeprowadza się po chemii.

chemioterapii w wysokich dawkach z chłoniakiem Hodgkina (z wyjątkiem pacjentów z etapu la z powodu braku czynników ryzyka i histologiczne limfatycznej przewaga przykładu wykonania, który stosuje się tylko jeden radioterapii w obszarze zagrożonym - ODS 30 Gy) stosuje się, na przykład, następujące Schematy:

1. Schemat ABVD

Leczenie odbywa się:

  • Doksorubicyna - 25 mg / m przez wlew dożylny (w ciągu 20-30 min), bleomycyna - 10 mg / m (10 min) i winblastyna - 6 mg / m (15-30 min) - 1 minuty i 15 dni;
  • Dakarbazyna - 375 mg / m² dożylnie przez 15-30 minut w 1-15 dniach.

Przerwa - 2 tygodnie, następny kurs rozpoczyna się w dniu 29 od początku kursu poprzedzającego.

2. Schemat oparty na BEACOPP

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid - 650 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Doksorubicyna - 25 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Etopozyd - dożylnie 100 mg / m² (przez 30-60 minut) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² doustnie w dniach 1-7;
  • Prednizolon - 40 mg / m² doustnie w 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m² - dosłownie w żyle w ósmym dniu (maksymalna dawka - 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² w żyle w ósmym dniu.

Następny kurs rozpoczyna się 7 dni po zastosowaniu Prednizolonu lub 22 dnia od rozpoczęcia pierwszego kursu.

3. Schemat eacalowany w BEACOPP

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid - 1250 mg / m² w żyle (przez 60 minut) - pierwszego dnia;
  • Doxorubicin 35 mg / m² IV (przez 20-30 minut) w pierwszym dniu;
  • Etopozyd - 200 mg / m² in / in (przez 60 min) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² w 1-7 dni;
  • Prednizolon - 40 mg / m² doustnie przez 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m² iv iv w ósmym dniu (nie więcej niż 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² IV (przez 10-15 minut) w ósmym dniu;
  • Czynnik stymulujący kolonię granulocytów (G-CSF) podskórnie przez 8-14 dni.

Rozpocznij następny kurs 7 dni po ukończeniu Prednisolonu lub w 22 dniu od rozpoczęcia poprzedniego kursu.

4. Schemat BEAM

Leczenie odbywa się:

  • BCNU (karmustyna) - 300 mg / m² pierwszego dnia;
  • Etopozyd - 100-200 mg / m² w dniach 2-5;
  • Cytosarum - 200 mg / m² co 12 godzin w dniach 2-5;
  • Melphalan 140 mg / m² 6 dnia;
  • Automyelotransplantacja i / lub powrót hematopoetycznych komórek progenitorowych krwi obwodowej w ósmym dniu.

5. Schemat CBV

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid 1,5 g / m² w 1-4 dni;
  • Etopozyd 100-150 mg / m² co 12 godzin, 6 iniekcji w 1-3 dni;
  • BCNU (karmustyna) 300 mg / m² pierwszego dnia;
  • Przez autologiczny i / lub powrót hematopoetycznych komórek progenitorowych krwi obwodowej w 5. dniu.

Kolejnym obowiązkowym elementem leczenia jest radioterapia. Tylko strefy z oryginalnym procesem nowotworowym są napromieniowywane. Jeśli standardowe schematy chemioterapii nie przynoszą efektu, stosowana jest chemioterapia wysokodawkowa, a komórki macierzyste hemopoetyczne są przeszczepiane.

Do leczenia pacjentów z ograniczonymi etapami stosuje się program leczenia: 2-3 cykle ABVD i napromieniowanie stref procesem nowotworowym - dawka 30 Gy. Następny kurs trwa 2 tygodnie.

Film informacyjny

Terapia folklorystyczna z chłoniakiem Hodgkina

Leczenie chłoniaka Hodgkina za pomocą środków ludowych jest częścią ogólnej terapii.

Leczenie glistnikiem

Czystość zbiera się w kwietniu-maju podczas kwitnienia, pożądane jest zebranie rośliny z dala od dróg i skażonych obszarów. Korzenie należy czyścić nożem, nie trzeba myć i wyrabiać korzeni. Wyrzuć tylko suche i brudne liście z zeszłego roku. Pokrój roślin na kawałki 2-3 mm. na czystej desce, gdzie mięso nie było cięte.

Sterylizowana 3-litrowa butelka wypełniona oczyszczonym glistnikiem i zagęszczona czystym wałkiem do ciasta. Wytrzyj butelki gazą i połóż na 3 dni w temperaturze pokojowej w ciemnym miejscu. Wyczyść drewniany kij, aby przekłuć zawartość puszki 3-5 razy dziennie, np. Kapustę z zakwaszeniem.

Czwartego dnia wycisnąć sok za pomocą wyciskarki. Będzie to około 600-700 ml. sok z glistnika. W wysterylizowanych butelkach (słoikach) umieścić sok na 2 dni w ciemnym miejscu. Włóż ponownie ciasto z olejem do butelki i dodaj wódkę lub silny bimber - 500-700 ml. Nalegać - 8-9 dni w ciemności. Następnie nalewkę oddziela się od grubej warstwy i umieszcza się ją w postaci naparu, na przykład soku. Po 2 dniach sok nabrał koloru herbaty lub mętnej herbaty. Wlać sok i napar do butelek. Zamknąć je plastikowymi korkami i przykleić etykietę z datą produkcji.

Glista jaskółcze jest potrzebna do leczenia chłoniaka Hodgkina (lub dowolnego nowotworu). W celu leczenia, weź:

  • 1-2 stopnie - 1 łyżka. l. na 100 ml mleka (fermentowany produkt mleczny) - raz na noc. Nadal możesz pić więcej mleka - 100 ml. Stawka będzie potrzebna 0,5 litra lub nieco więcej;
  • 3-4 stopnie - 1 łyżka. l. na 100 ml mleka - 2 razy w odstępie 12 godzin. Wymagany będzie kurs o pojemności 0,7 litra. Rozważ tę metodę jako główny lek.

Do zapobiegania tej choroby będzie potrzebne - 350 ml. Po każdym piciu butelki z sokiem przeprowadź badanie krwi. Po pierwszym tygodniu stan może się pogorszyć, po tygodniu nastąpi poprawa, która pokaże badanie krwi.

Dodatkowym (współistniejącym) leczeniem będzie piwo kasztanowe. Do jej przygotowania:

  • kasztany (20-30 szt.), rosnące w parku podzielone na 2-4 części i złożyć butelkę - 3 l;
  • aby przygotować mieszankę ziół: do chistotelu (5 łyżek) dodać rumianek i nagietek, krwawnik i matkę i macochę - 2 łyżki. l. Zbierz (1 przedmiot) w etui z gazy z kawałkiem krzemu i umieść go w dniach rozruchu;
  • kasztany i trawa zalać surowicą, dodać śmietanę (1 łyżka stołowa);
  • Aby związać butelkę gazą w 2 warstwach i położyć ją na oknie, ale nie pod bezpośrednim promieniowaniem słońca;
  • jak tylko rozpocznie się fermentacja (po 2-3 tygodniach), musisz spożywać 1-2 łyżki dziennie, dodając do butelki stopioną wodę i miód (cukier).

Konsekwencje leczenia i nawrót choroby

Dzięki nowoczesnym metodom leczenia w ciągu ostatnich 5-8 lat chłoniak Hodgkina osiąga długotrwałą remisję (ponad 5 lat) i korzystne rokowanie dla ponad połowy pacjentów we wszystkich przypadkach. Najmniejsza grupa obejmuje pacjentów z stadiami chłoniaka IA-IIA. Przy niewielkiej ilości zabiegu żywotność 10 lat lub więcej wynosi 96-100%. Grupa obejmuje pacjentów w wieku poniżej 40 lat bez czynników ryzyka. Całkowitą remisję odnotowano u 93-95% pacjentów, nawracający przebieg - w 80-82%, 15-letnie przeżycie - u 93-98% pacjentów.

W obecności czynników ryzyka u pacjentów z stadium IIA, w stadiach IIB i IIIA, przeżywalność bez nawrotów w ciągu 5-7 lat po napromieniowaniu wynosi tylko 43-53%. Pacjenci przeżywają jedynie poprzez postępujące leczenie nawrotów.

Jeśli zdiagnozowano chłoniaka Hodgkina, ilu pacjentów żyje w pośredniej grupie prognostycznej? Według badań 15-letni wskaźnik przeżycia wynosił 69%. Ryzyko nawrotu chłoniaka Hodgkina w przypadku radykalnej radioterapii wynosiło 35%, a leczenie skojarzone - 16%.

Pacjenci z niekorzystnej grupy prognostycznej są leczeni za pomocą polikhemerapii. Całkowita remisja po skutecznym leczeniu wynosiła 60-80%. Nawrót chłoniaka Hodgkina po wprowadzeniu nowych leków (Etoposide) w programie pierwszego rzutu i skrócenie odstępów między podaniami wynosił 4-22%.

Ostatnio najczęściej zabieg przeprowadzany jest zgodnie z programem BEACORP-14 z wprowadzeniem od 9 do 13 dni czynników stymulujących wzrost kolonii w standardowych dawkach i wznowieniu przebiegu w dniu 15. Przeprowadzono również 8 cykli chemii, a następnie napromieniowanie, tak jak w trybie BEACORP, podstawowym. Efekt programu BESC-14 jest podobny do programu zwiększonego o BEACORP o toksyczności równej programowi BEACORP-BASIC. Ale program VEASORR-14 jest krótszy niż programy VEASORR-BASIC i VEASORR-eskalowane, co daje mu dodatkową zaletę.

Przy użyciu radykalnego napromieniania po nawrotach, całkowite remisje odnotowano u 90% pacjentów stosujących polychemotherapy jakiegokolwiek schematu pierwszego rzutu. Długotrwała remisja - w 60-70%, która zależy od stopnia uszkodzenia.

W przypadku rozpoznania chłoniaka Hodgkina - długość życia pacjentów z chorobą nawrotową lub w połączeniu polihimioterapevticheskogo po leczeniu indukcyjnym radiochemioterapię zależy od rodzaju leczenia choroby i odpowiedzią na leczenie.

Tacy pacjenci są podzieleni na trzy grupy:

  • Pierwsza grupa składa się z pacjentów, którzy nie mieli pełnej remisji po pierwszym programie leczenia. Są to pacjenci pierwotnie oporni, z medianą przeżywalności 1,3 roku.
  • Druga grupa składa się z pacjentów z remisją 1 roku i medianą przeżywalności 2,6 roku.
  • Trzecia grupa obejmuje pacjentów z remisją ponad 1 rok i medianą przeżycia 4,3 roku.

Po użyciu chemii pierwszej i drugiej linii schematów CEP, B-CAV CEVD, DEXA drogowych, DHAP powtarza się całkowitą remisję (po pierwszej remisji do 1 roku) zgłaszano u 10-15% pacjentów, w 50-85% pacjentów z pierwotnym remisji więcej 1 rok. Jednak, aby żyć ponad 20 lat po zakończeniu programu Ponowne leczenie pierwsze i drugie linie są statystycznie zarządzać tylko 11% pacjentów, u pacjentów z pierwotnym remisji przez ponad 1 rok - 24%.

Po wysokiej dawki przeżycie 3-5 latach od poprzedniego remisji przez ponad 1 rok, a obecność dobrym stanie 75% u pacjentów z remisją mniej niż 1 rok - 50%, u chorych opornych - 20%.

Takie objawy prognostyczne jak objawy B, pozawęśniowe zmiany w nawrocie i czasy remisji poniżej 1 roku mają wpływ na 3-letnie przeżycie. Jeśli są nieobecni, to 100% pacjentów może żyć przez trzy lata, obecność jednego znaku zmniejsza prognozę do 81%, obecność dwóch - do 40%, przy trzech - będzie 0%.

Powikłania infekcyjne wpływają na śmiertelną toksyczność terapii wysokimi dawkami. Według różnych badań osiąga on 0-13%, ale przy transplantacji podczas trzeciego lub kolejnego nawrotu osiąga 25%. Wynika z tego, że głównym wskazaniem do chemii o wysokim dawkowaniu są pierwsze wczesne i drugie nawroty. Potrzebny jest również specjalny sprzęt i wyszkolony personel medyczny.

Odpowiednie badanie i zastosowanie nowoczesnych schematów leczenia odnotowano całkowite remisje u 70-80% pacjentów w podeszłym wieku. Jednak współistniejące choroby wpływają na pełną objętość terapii. U tych pacjentów 5-letnie przeżycie wolne od choroby wynosi tylko - 43% przy ogólnym przepływie bez choroby - 60%. Pacjenci z obecnością stadiów lokalnych, którzy otrzymali odpowiednie leczenie, mają prognozę 5-letniego przeżycia wynoszącą 90%.

Film informacyjny

Komplikacje i rehabilitacja

Mimo wysokiego odsetka pięcioletnich przeżyć na etapach, komplikacje pogarszają jakość życia i prowadzą do śmierci.

Najpoważniejszym problemem jest wtórna onkogeneza. Nawet po 15-17 latach od początkowej terapii chłoniaka Hodgkina, limfogranulomatoza może prowadzić do śmierci pacjenta. Choroby ogólnoustrojowe i białaczka - wynikają z efektów radioterapii, guzów litych - od naświetlania narządów i tkanek, gdzie zaczynają rosnąć. Późne powikłania po leczeniu mogą prowadzić do zgonu, co zmniejsza 20-letnie przeżycie o 20%.

Pacjenci mogą zachorować:

  • dysfunkcja tarczycy;
  • patologia układu sercowo-naczyniowego;
  • zapalenie płuc;
  • dysfunkcja gruczołów płciowych;
  • wtórne choroby onkologiczne.

Najgroźniejszym powikłaniem jest powtarzający się nowotwór złośliwy, który rozwija się i jest:

  • wtórna białaczka szpikowa - 2,2%;
  • chłoniak nieziarniczy - 1,8%;
  • guz lity - 7,5%.

Rozwój pików wtórnej białaczki szpikowej u pacjentów z chłoniakiem Hodgkina występuje po 5-7 latach obserwacji. Guzy lite mogą pojawiać się w okresie od 5-7 lat do 20 lat. Czynnikiem ryzyka jest wiek powyżej 40 lat i radykalna radioterapia. Wtórne guzy mogą rozwijać się w płucach, żołądku, gruczole tarczycy, w gruczole mlekowym, możliwy jest czerniak. Palenie z chłoniakiem Hodgkina zwiększa ryzyko zachorowania na nawracające nowotwory.

Na ile użyteczny był dla ciebie artykuł?

Jeśli znajdziesz błąd, po prostu go podświetl i naciśnij Shift + Enter lub kliknij tutaj. Dziękuję bardzo!

Dziękuję za wiadomość. W najbliższym czasie poprawimy błąd

O Nas

Leczenie raka jest obecnie największym problemem na całym świecie. A to ze względu na fakt, że choroba jest niezwykle trudna, podstępna i całkowicie nieprzewidywalna.