Czy rokowanie w przypadku chłoniaka Hodgkina może być korzystne w 2 etapach?

Dzisiaj, w przypadku chłoniaka Hodgkina (stadium 2), rokowanie jest całkiem korzystne, szczególnie dla dzieci. Dzięki nowoczesnym metodom i podejściom do leczenia tej złożonej choroby lekarze są leczeni z 9 pacjentów na 10, niezależnie od etapu edukacji nowotworowej. Dla każdego pacjenta indywidualnie wybrany leczenia, biorąc pod uwagę wiele czynników: wieku, płci, stopnia objawów, oraz obecności wystąpienia nawrotu wielkości guza.

Choroba Hodgkina - złośliwy guz w tkance limfatycznej, który rozprzestrzenia się do innych narządów w czasie. W tworzeniu komórek guz olbrzymiokomórkowy zaangażowanych Reed-Sternberga Bieriezowski. można je zobaczyć pod mikroskopem na powierzchni guza węzłów chłonnych. Przyczyna choroby nie badano dokładnie, więc lekarze sugerują, że może to być genetyczna predyspozycja, infekcja lub wirus, a wpływ chemikaliów.

Anatomia patologiczna

Limfogranulomatoza dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiety z tą samą częstotliwością. Zwykle pacjenci stają się osobami w wieku 20-29 lat i po 55 latach. Niezbędnym warunkiem rozwoju nowotworu będzie powstawanie olbrzymich komórek, które poprzedziły jednojądrowe komórki Hodgkina. Komórki o innej naturze, znalezione w próbce biopsyjnej podczas badań, uważane są za nienowotworowe. Według lekarzy, zwłóknienie i inne formacje są reakcją układu odpornościowego na wzrost wykształcenia w raku.

Choroba jest podzielona na 4 typy. Najczęściej u pacjentów zdiagnozowano stwardnienie guzkowe, w którym guz tworzy się w węzłach chłonnych. Ogólnie rzecz biorąc, takie nowotwory są wykrywane u młodych kobiet. Edukacja składa się z komórek olbrzymich i lakunarnych. Prognozy dotyczące przeżycia pacjentów są korzystne. Kolejną częstością występowania jest mieszany typ chłoniaka, który występuje u jednej trzeciej pacjentów z chłoniakiem Hodgkina. Zwykle rozwija się u dzieci i starszych mężczyzn.

Na trzecim miejscu znajduje się choroba typu limfogistocytowego (15%). Guz składa się z dojrzałych limfocytów, a komórki olbrzymie nie dominują i są dość rzadkie. Edukacja w zakresie raka odnosi się do niskiego stopnia złośliwości i ma dobre prognozy dotyczące przeżycia. Ostatnim i najrzadszym typem chłoniaka Hodgkina jest choroba z supresją tkanki limfatycznej (5%). Jest to najcięższy przypadek, którego objawy kliniczne odpowiadają 4 stadiom chłoniaka. W tworzeniu się limfocytów nie obserwuje się, ale wiele gigantycznych komórek Reed-Berezovsky-Sternberg.

Jak przebiega leczenie?

Drugi etap choroby charakteryzuje się tworzeniem guza w dwóch lub większej liczbie regionów jednej strony przepony (narządu). Przed wyznaczeniem przebiegu leczenia lekarze opracują indywidualny plan dotyczący konkretnego przypadku, biorąc pod uwagę lokalizację i wielkość guza, stan zdrowia człowieka i obecność współistniejących chorób. W drugim stadium chłoniaka Hodgkina stosuje się radioterapię. Ta metoda leczenia może być dwojakiego rodzaju: technika o dużym polu, która napromieniowuje wszystkie miejsca jednocześnie, oraz metoda wielobazowa, w której wszystkie węzły są napromieniane sekwencyjnie.

W przypadku metod na dużą skalę lekarze muszą opracować jasny i przemyślany plan działań krok po kroku z jasnym określeniem stref zmian. Ale ta metoda znacznie skróci czas leczenia i pomoże uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji promieniowania. To właśnie rozwój nowych metod radioterapii umożliwił lekarzom zwiększenie nie tylko życia pacjentów po leczeniu, ale także liczby pacjentów, którzy przeżyli.

W latach czterdziestych tylko 5% pacjentów żyło 5 lat po leczeniu. Teraz medycyna wystąpiła naprzód, więc po przebiegu radioterapii przeżywa ponad 60% pacjentów, którzy żyją bez nawrotów przez około 20 lat. Pacjenci z grupy, w której diagnozuje się lokalne zmiany patologiczne, mają prognozę przeżycia do 90%.

W drugim etapie, bez objawów choroby Hodgkina, u których lekarze zdiagnozowali miejscowe formacje, stosuje się radykalną radioterapię. Jest to grupa pacjentów bez czynnika ryzyka, więc lekarze dokonują korzystnych prognoz.

Całkowita remisja występuje u 95% pacjentów, 5 lat bez nawrotów - w 82%, a całkowita liczba pacjentów, którzy przeżyli po leczeniu przez 15 lat wynosi 98%.

Wynik leczenia zależy od agresywności choroby. Im szybciej i bardziej agresywna, tym trudniej jest leczyć pacjenta, a więc gorzej niż oczekiwano. Choroba Hodgkina jest uleczalna, więc szansa pacjenta z drugim stadium raka jest bardzo wysoka. Jeśli edukacja zmniejszy się po pierwszych krokach planu leczenia, a następnie pacjent ma dużą szansę remisji czekać. Korzystne rokowanie nie umieścić tylko grupa pacjentów z lokalnymi podmiotami i bezobjawowej przejaw choroby, ale także grupy, która została jasny obraz kliniczny z czynników ryzyka.

Niektóre osoby po leczeniu mogą cierpieć z powodu poważnych skutków ubocznych. Na przykład niepłodność może być zdiagnozowana u kobiet. Jest niewielki odsetek pacjentów (11%), którzy mają nawroty po zakończeniu leczenia. Ale nawet w takich przypadkach pacjenci mają szansę na poddanie się kolejnemu leczeniu i wykazują doskonały wynik z dobrym rokowaniem.

Najlepszymi wskaźnikami będą ci, którzy doświadczyli nawrotów później niż rok po zakończeniu terapii. Jeśli tylko kilka miesięcy po terapii, pacjent będzie musiał przejść intensywniejszy kurs chemioterapii przy użyciu dużej dawki promieniowania i przeszczepu szpiku kostnego. Tylko wtedy osoba może mieć kolejną szansę na normalne życie.

2 stadium chłoniaka Hodgkina

Drugim stadium chłoniaka Hodgkina jest choroba nowotworowa, która dotyka ludzi w różnych grupach wiekowych.

Zastosowanie nowoczesnych metod diagnostyki i leczenia pozwala osiągnąć pozytywne wyniki, zmniejszyć liczbę nawrotów.

Objawy

W drugim stadium rozwoju chłoniaka Hodgkina występują węzły chłonne w dwóch sąsiadujących ze sobą strefach. Mogą to być węzły chłonne umiejscowione na szyi, w okolicy pachwiny lub po jednej stronie przepony.

  • Wszystkie informacje na stronie mają charakter informacyjny i NIE są wskazówkami do działania!
  • Możesz umieścić PRECYZYJNE DIAGNOZY tylko LEKARZ!
  • Prosimy, aby NIE przyjmować samoleczenia, ale umówić się na spotkanie ze specjalistą!
  • Zdrowie dla Ciebie i Twoich bliskich! Nie zniechęcaj się

Obszar powiększonych węzłów chłonnych jest zwykle bolesny.

Wszystkie objawy choroby można podzielić na dwie duże grupy:

  • ogólne objawy;
  • objawy lokalne.

Ogólne objawy przejawiają się gorączką, gorączką, nadmiernym poceniem się, szybkim zmęczeniem i zwiększoną sennością. W niektórych przypadkach pojawia się swędzenie, może ono rozprzestrzeniać się zarówno w ciele, jak i na określonym obszarze.

Objawy lokalne - powiększone węzły chłonne, bolesne odczucia w dotkniętym obszarze. Powiększone węzły chłonne naciskają na pobliskie narządy, co może skutkować uciskowymi bólami w klatce piersiowej, drętwieniem okolicy lędźwiowej.

Zdjęcie: chłoniak Hodgkina

Diagnostyka

Prawidłowa diagnoza zależy w dużej mierze od jakości wizyty.

Chłoniak Hodgkina w 2 stadiach rozpoznawany jest według następującego schematu:

  1. gromadzenie wywiadu, które przejawia się w otrzymywaniu informacji od pacjenta w celu ustalenia klinicznego obrazu choroby;
  2. badanie palpacyjne węzłów chłonnych, badanie palpacyjne jamy brzusznej;
  3. Przebicie węzłów chłonnych przeprowadza się w celu badań nad obecnością komórek nowotworowych. Ogrodzenie komórek wykonane jest specjalną cienką igłą;
  4. biopsja węzła chłonnego jest prostą operacją chirurgiczną, w wyniku której komórki są pobierane do badania;
  5. badanie krwi na leukocyty, hemoglobinę, płytki krwi i ESR. Badania próbek biochemicznych;
  6. Badanie rentgenowskie i TK klatki piersiowej w dwóch projekcjach wykonuje się w celu wykrycia przerzutów;
  7. badanie ultrasonograficzne narządów otrzewnowych w celu wykluczenia uszkodzenia wątroby, śledziony i nerek z nowotworem złośliwym.

Kompletność i poprawność diagnozy w dużej mierze determinują wynik choroby.

Leczenie

Przez długi czas chłoniak Hodgkina uznawano za chorobę nieuleczalną, w XX wieku udało się osiągnąć pewne sukcesy w leczeniu.

We współczesnej medycynie do leczenia stosuje się następujące metody:

  • radioterapia;
  • chemioterapia;
  • terapia skojarzona

Radioterapia

Leczenie za pomocą radioterapii polega na narażeniu uszkodzonego obszaru układu limfatycznego na dawkę napromieniowania 40-45 Gy. Aby zapobiec remisji, radioterapia z dawką 35 Gy.

Chemioterapia

Leczenie za pomocą silnych leków zabijających komórki nowotworowe nazywa się chemioterapią.

W zależności od istniejących czynników ryzyka pacjentowi przepisuje się chemioterapię zgodnie z jednym z dwóch schematów - ABVD lub BEACORP.

Schemat ABVD jest podawany pacjentom, którzy mają korzystne rokowanie choroby.

Używane narkotyki:

Leki podaje się dożylnie. Istnieją dwa kursy chemioterapii w odstępie dwóch tygodni. Schemat BEACORR jest przepisywany pacjentom z niekorzystnym rokowaniem na rozwój chłoniaka Hodgkina w 2 stadiach.

Chłoniak Hodgkina: jak podejrzewać guz + schemat skutecznego leczenia

Szybka nawigacja po stronie

Chłoniak Hodgkina, często występujący u dzieci i młodzieży, odnosi się do złośliwej onkologii. Taka diagnoza naturalnie powoduje strach. Jednak ten typ onkologii jest dobrze uleczalny: nawet przy rozprzestrzenianiu się procesu złośliwego nowoczesne protokoły leczenia pozwalają na uzyskanie stabilnej remisji.

Chłoniak Hodgkina - co to za choroba?

Chłoniak jest procesem nowotworowym w układzie limfatycznym. Inne nazwy choroby: limfogranulomatoza, ziarniniak złośliwy. Istnieje kilka rodzajów tej choroby. Chłoniak Hodgkina to choroba, w której specyficzne komórki olbrzymów zwane włączeniem Reed-Berezovsky-Sternberg znajdują się w tkance limfatycznej. Badanie biopsji i określenie rodzaju guza jest ważnym punktem w projektowaniu skutecznego schematu leczenia.

Proces złośliwy powstaje w wyniku zmian w strukturze i funkcjonalności limfocytów B. Ponieważ całe ciało jest przesiąknięte naczyniami limfatycznymi i węzłami chłonnymi, chłoniak Hodgkina może wpływać na każdy wydział i narząd. Choroba jest często rejestrowana u młodzieży i młodzieży poniżej 35 roku życia, chociaż można uzyskać limfogranulomatozę w każdym wieku. Osoby w podeszłym wieku są najczęściej diagnozowane jako chłoniaki nieziarnicze.

Przyczyny chłoniaka Hodgkina nie są jasne. Jednak naukowcy identyfikują kilka czynników, które w pewnym stopniu zwiększają ryzyko tej choroby:

  • Rasa kaukaska - Azjaci i Afroamerykanie praktycznie nie są dotknięci limfogranulomatozą;
  • Naruszenie układu immunologicznego - przeniesione ciężkie zakażenia, częste stany zapalne, HIV, wrodzony niedobór odporności (Louis-Bar, syndrom Wiskott-Aldrich), stany autoimmunizacyjne (reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń, etc...);
  • Zakażenie wirusem Epsteina-Barra (mononukleoza), T-limfotropowym wirusem;
  • Historia rodziny - istnienie poprzednich pokoleń chłoniaka Hodgkina znacznie zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia choroby, ale wykrycie choroby Hodgkina w jednym bliźniaczej, choroba postępuje i drugi;
  • Toksyczny efekt - spożywanie pestycydów, herbicydów, rozpuszczalników chemicznych;
  • Kobiety mają późną ciążę (po 30 latach).

Czynniki te nie zawsze determinują stopień ryzyka chłoniaka Hodgkina. U wielu pacjentów z limfogranulomatozą nie stwierdzono żadnego z tych stanów.

Jakie jest niebezpieczeństwo choroby?

Chociaż limfogranulomatoza ma korzystniejsze rokowanie niż niektóre formy raka (na przykład złośliwe uszkodzenie płuc), choroba Hodgkina niesie szereg niebezpieczeństw dla pacjenta:

  • Przez długi czas choroba symuluje zwykłe, przedłużone, powiększone na zimno węzły chłonne, gorączkę, kaszel. Brak bólu nie zachęca pacjentów do szukania pomocy medycznej i poddania się pełnemu badaniu, więc pacjenci tracą cenny czas.
  • Chłoniak Hodgkina rozpoznaje się tylko wtedy, gdy w biopsji wykrywane są specyficzne objawy choroby.
  • Postępująca choroba Hodgkina niekorzystnie wpływa na obronę immunologiczną organizmu. Pacjenci mają skłonność do częstych przeziębień i innych poważnych infekcji (półpasiec, ciężkie zapalenie płuc wywołane przez pneumocystis).
  • Rozwinięta choroba może wpływać na każdy narząd. Najczęściej wątroba, śledziona, płuca, kości. Nawet ściskanie guza, utworzonego w śródpiersiu, powoduje problemy z oddychaniem i zaburzeniem pracy serca.
  • Terminowe leczenie nowoczesnych protokołów daje duże szanse na wyleczenie. Jednak nawrót chłoniaka Hodgkina, w zależności od postaci choroby, to może się zdarzyć, nawet po 5 latach.

Ważne! Choroba nie jest zaraźliwa dla innych.

Formy i stadia choroby Hodgkina

taktyki medyczne i na ogół rokowania w chorobie Hodgkina zależy od charakteru zmiany w tkance limfatycznej. WHO przyjęło następującą klasyfikację chłoniaka Hodgkina:

  • Ponieważ przewaga limfocytów (5-6% wszystkich przypadków, niski stopień złośliwości) - biopsja dominują dojrzałych limfocytów specyficznych komórek Reed - Bieriezowski - Sternberg mało;
  • Guzkowe rozsiane (guzkowe formie o połowę wszystkich przypadków) - powstają w węzłach chłonnych pasma włókniste są obecne w komórkach specyficznej tkanki i dużej wielkości, kasetonów wielojądrzaste komórki;
  • Mieszane przez komórkę postać (więcej niż jedną trzecią wszystkich przypadków), - na poziomie mikroskopowym, nie wszystkie rodzaje komórek (ciężar trzciny - BEREZOVSKY - Sternberg, limfocyty, fibroblasty, eozynofile), wysokie ryzyko propagacji dużych onkoprotsessa zgodnie kliniczne z etapu II-III;
  • Zmniejszenie ilości limfocytów (do 10%) - całkowity brak praktycznych limfocytów w biopsji ze względu na dużą liczbę poszczególnych komórek i wtrąceń włóknistych, takich warunków zazwyczaj obserwuje się choroby w stadium IV.

Onkolodzy oddzielnie rozróżniają guzkową limfogranulomatozę z częstością limfatyczną. Na tle rozwijających się zmian zwłóknieniowych w węzłach chłonnych istnieje wystarczająca liczba dojrzałych limfocytów, zdolnych do kompensacji niewydolności odporności.

Stan pacjenta i sposób leczenia zależy od częstości występowania procesu złośliwego. Etapy chłoniaka Hodgkina:

  • I - Złośliwy proces jest zlokalizowany w pojedynczej grupie limfocytów;
  • II - porażka układu limfatycznego po jednej stronie przepony (2 lub więcej grup zmienionych węzłów chłonnych znajduje się w jamie klatki piersiowej lub jamy brzusznej);
  • III - onkoprotsessa rozłożone po obu stronach membrany (III1 - śledziony, wątroby, węzłów chłonnych trzewnego III2 - okołoaortalnych krezkowych węzłów chłonnych i biodrowy);
  • IV - uogólnienie procesu złośliwego z rozlanym uszkodzeniem narządów (jelit, wątroby, śledziony, szpiku kostnego, itp.).

Pierwsze objawy chłoniaka

Choroba Hodgkina zaczyna się manifestować, często symulując przeziębienie. Pierwsze objawy choroby obejmują:

U 90% pacjentów na szyi (czasami po stronie potylicznej lub nad obojczykami, rzadziej w okolicy pachowej) wzrasta jeden lub więcej węzłów chłonnych. Węzły chłonne są bezbolesne, gęste w dotyku, nie przylutowane do otaczających tkanek. Na każdych 5-6 pacjentów onkoprotsess rozpoczyna się od węzłów chłonnych śródpiersia. W tym przypadku pacjent zauważa duszność, uporczywy kaszel, obrzęk i niebieską twarz, rzadko ból w klatce piersiowej. Czasami rozwija się onkologia z węzłami chłonnymi miednicznymi i zaotrzewnowymi. Głównymi objawami z takim rozwojem choroby są bóle w lędźwiach w nocy (ze zmianami węzłów chłonnych zlokalizowanych wzdłuż kręgosłupa), biegunka i ociężałość w jamie brzusznej.

Bez wyraźnego powodu pacjent wzrasta do 38 ° C i więcej. Takie skoki są początkowo łatwo tłumione przez indometacynę, ale wywołują obfite pocenie się w nocy, powodują ogólne osłabienie i szybkie zmęczenie. Pacjent nie ma apetytu.

Zmniejszenie masy ciała o 10% lub więcej w ciągu 6 miesięcy (pod warunkiem, że dieta, post i ciężkie choroby nie zostaną uszanowane) powinny być ostrzeżone i zmotywowane do pełnego zbadania ciała. Często jest to objaw onkopatologii, w tym chłoniaka Hodgkina.

Pacjenci z limfogranulomatozą często skarżą się na świąd skóry. Dorośli zauważają jego wzrost w obszarze powiększonych węzłów chłonnych po wypiciu alkoholu.

Brak krwinek czerwonych jest spowodowany uszkodzeniem szpiku kostnego. W tym przypadku pacjent ma wiele objawów - bladą skórę, spadek a / d, itp.

Często bolesne objawy chłoniaka Hodgkina rozwijają się powoli. W ciągu kilku tygodni / miesięcy mogą się powiększać węzły chłonne, a śledziona mogą się zwiększać i nieco zmniejszać. Szybkość rozwoju objawów zależy od indywidualnych cech ciała pacjenta. Gdy proces onkologiczny rozprzestrzenia się, pacjent zostaje zauważony:

  • Węzły chłonne ulegają rozproszeniu, są przyspawane do skóry i stają się bolesne;
  • Klęska płuc to gromadzenie się płynu w jamie opłucnej, w ciężkich przypadkach rozkład nacieków płucnych i tworzenie się ubytków;
  • Udział struktur kostnych - pokonanie żebra, miednicy, mostek (wykrywane w obrazie radiologicznym, chory uskarża się na ból kości), niedokrwistość umiarkowane leukocytoza we wczesnych etapach, to znaczny limfopenia;
  • Uszkodzenie wątroby - wzrost wczesnych stadiów i zgaga, później - nudności, żółtaczka, tkliwość w prawym podżebrzu;
  • Klęska brzusznych węzłów chłonnych to tępy ból w brzuchu, wodobrzusze;
  • Uszkodzenie rdzenia kręgowego - drętwienie nóg, paraliż jest możliwy.

Skuteczne leczenie chłoniaka Hodgkina

Tradycyjny schemat leczenia raka - chirurgia, napromienianie, chemioterapia - nie ma znaczenia w walce z limfogranulomatozą. Zabieg operacyjny jest zalecane tylko w przypadku, gdy pojedyncza chłonnych uszkodzenia węzła potwierdziły badania dokładności (CT, MRI), chłoniak nieziarniczy z dominacją limfocytów. W takich przypadkach onkolodzy często odmawiają dalszego radioterapii i chemioterapii.

Taktyka terapeutyczna w przypadku klasycznego chłoniaka Hodgkina ogranicza się do skojarzonego stosowania kilku leków stosowanych w chemioterapii. Intensywność i czas trwania leczenia zależy od stopnia zaawansowania choroby, - tak że w początkowym stadium chłoniaka nieziarniczego wyznaczony 2 cyklach stosowania leków cytostatycznych w późniejszych etapach korzystny przelotowych 4-6 kursy. Wysoka dawka chemioterapii niezbędna do zniszczenia komórek rakowych, zwiększa intensywność niepożądanych efektów. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, pomagają nowoczesne leki cytostatyczne (stosowane głównie za granicą) oraz najnowsze protokoły leczenia. Po każdym przebiegu bada się pacjenta i określa skuteczność leczenia.

W razie potrzeby (niewystarczający wynik terapeutyczny po leczeniu cytotoksycznym) pacjentowi przepisuje się cykl radioterapii. Dawka napromieniania i czas trwania sesji są również ustalane indywidualnie. Najbardziej progresywna ekspozycja na promieniowanie, prowadzona pod kontrolą CT.

Rokowanie w przypadku chłoniaka Hodgkina znacznie poprawia innowacyjne techniki. Obejmują one terapię przeciwciałami monoklonalnymi, punktowe niszczenie komórek nowotworowych i naprawę uszkodzonych części układu odpornościowego. Przeszczep szpiku kostnego również się rozprzestrzenia. Jednak metody te są dość drogie i wymagają wystarczającego doświadczenia od leczenia onkologa.

W późniejszych stadiach splenektomia (usunięcie śledziony), stosowanie hormonów kortykosteroidowych i inne działania objawowe uważa się za terapię paliatywną.

Prognoza

Głównym pytaniem, które niepokoi pacjenta i jego rodzinę, jest to, ile osób żyje z chłoniakiem Hodgkina na różnych etapach? Limfogranulomatoza, chociaż uważana za poważną chorobę i wymaga złożonego leczenia, nie jest chorobą nieuleczalną. Wraz z nowoczesnym leczeniem na długość życia wpływa wiek pacjenta (najmniejsza szansa na wyzdrowienie u osób starszych) i indywidualna odpowiedź guza na czynniki cytotoksyczne i napromienianie.

Całkowite wyleczenie w pierwszym etapie dochodzi do 98% pacjentów (na etapie II - 95%), pod warunkiem, że leczenie jest zgodne z nowoczesnymi protokołami. Na etapie III 5-letnie przeżycie osiąga się w 70% przypadków. Jednak na tym etapie ryzyko nawrotu chłoniaka jest wysokie. W tym samym czasie oczekiwana długość życia zależy od początku zaostrzenia: nawrót, który wystąpił w pierwszym roku po leczeniu, znacznie pogarsza ogólną prognozę.

W leczeniu IV stadium chłoniaka Hodgkina, zachęcające wyniki są rejestrowane u 60% pacjentów, pod warunkiem radioterapii wysokimi dawkami i chemioterapii.

Chłoniak Hodgkina

Chłoniak Co to jest ta choroba? Ta porażka układu limfatycznego organizmu przez różne nowotwory złośliwe, czyli węzły chłonne wraz z małymi naczyniami, że są zjednoczone. W przypadku chłoniaka komórki nowotworowe dzielą się bez ograniczeń, a potomstwo - w celu skolonizowania węzłów chłonnych (LU) i / lub narządów wewnętrznych i zakłócenia ich normalnego funkcjonowania.

Ponad 30 chorób o różnych objawach klinicznych, przebiegu i rokowaniu łączy pojęcie "chłoniaka". Główne rodzaje chłoniaków to chłoniak Hodgkina i chłoniak nieziarniczy. Dotyczą one chorób limfoproliferacyjnych, które wpływają na każdy narząd, który ma różne objawy histologiczne i kliniczne oraz rokowanie. Choroby limfoproliferacyjne limfocytów B i T (z wyjątkiem białaczek z komórek B i T) są zgrupowane razem jako "chłoniaki nieziarnicze".

Pierwotny rozwój choroby limfoproliferacyjnej w szpiku kostnym nazywa się białaczka (np. CLL). Pierwotne pojawienie się guza w tkance limfatycznej poza szpik kostny nazywa się chłoniakiem. Jeśli chłoniak powstaje z tkanki limfatycznej narządu wewnętrznego: mózgu, wątroby, jelita grubego i innych, to słowo "chłoniak" dodaje się do nazwy dotkniętego narządu, na przykład "chłoniaka żołądka".

Manifestacja, diagnostyka i leczenie chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina, co to jest?

Po raz pierwszy opisano chorobę w 1832 roku, Thomas Hodgkin, nazwa została wprowadzona w WHO w 2001 roku. Chłoniak Hodgkina ma drugie imię - limfogranulomatoza. Wpływa na organizmy mężczyzn częściej niż kobiety.

Chłoniak Hodgkina, co to za choroba? Przed klasyfikacją chłoniaków uważano, że chłoniak Hodgkina ma dwa szczyty rozwojowe - w wieku 15-40 lat i po 50 latach. Po dokonaniu przeglądu preparatów histologicznych zastosowano immunofenotypowanie. Wskazuje na brak drugiego szczytu lub jego nieznaczny rozwój. W związku z tym większość środków histologicznych po analizie retrospektywnej została przypisana do drugiego typu chłoniaka - dużego chłoniaka nieziarniczego.

Chłoniak Hodgkina, wcześniej nieuleczalny, po szybkim wykryciu i leczeniu nowoczesnymi technikami i lekami, zostaje wyleczony w 85% przypadków lub może wystąpić ciągła remisja.

Co to jest chłoniak Hodgkina? Specyficzne oznaki choroby pojawiają się po wczesnym etapie. Po pokonaniu węzłów chłonnych, limfogranulomatoza lub chłoniak Hodgkina jest podatna na rozprzestrzenianie się i pochwycenie każdego narządu, któremu towarzyszą poważne objawy zatrucia. Obraz kliniczny chłoniaka Hodgkina zależy od pierwotnej zmiany narządu lub układu.

Film informacyjny

Przyczyny chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina nie jest jeszcze w pełni poznany, ale naukowcy zidentyfikowali szereg czynników prowokujących, które wywołują chorobę.

Przyczyny chłoniaka Hodgkina są następujące:

  • osłabienie układu odpornościowego w związku z zakażeniem wirusem HIV, wykonywane przez operację przeszczepiania narządów, przymusowe przyjmowanie leków i obecność rzadkich chorób, negatywnie wpływających na odporność;
  • zakażenie wirusem Epstein-Barr, który wywołuje mononukleozę gruczołową.

Według badań nad chłoniakiem Hodgkina przyczyny i objawy choroby nie należą do choroby zakaźnej, a od pacjenta do drugiej osoby nie są przenoszone. Wyjątki obejmują bliźnięta, ponieważ mają wyższe ryzyko choroby niż reszta rodziny z czynnikiem genetycznym.

Objawy chłoniaka Hodgkina

Objawy i objawy chłoniaka Hodgkina:

  • na powierzchni skóry u 90% pacjentów (w tym dzieci) są badane LU: obrzęk, ale nie boli. Kumulują się w obszarach: szyi, szyi, pod pachami, powyżej obojczyka lub pachwiny, prawdopodobnie ich pojawienie się w kilku obszarach jednocześnie;
  • w obecności zmian w węzłach chłonnych klatki piersiowej, płuc lub opłucnej - objawiającej się dusznością i przewlekłym kaszlem;
  • kiedy dotyczy to węzłów chłonnych w otrzewnej lub innych narządach: śledzionie lub wątrobie - objawia się bólem w plecach, uczuciem ciężkości w jamie brzusznej lub biegunce;
  • kiedy komórki chłoniaka dostają się do szpiku kostnego - objawy są blade (niedokrwistość) z powodu niedoboru krwinek czerwonych;
  • z uszkodzeniem kości - ból w kościach i stawach.

Objawy chłoniaka Hodgkina pojawiają się powoli, wzrastają w ciągu miesiąca lub pół roku. Każdy pacjent ma własne objawy z różnymi objawami. U dzieci chłoniak Hodgkina może ukryć się za wspólną infekcją. Lub odwrotnie, wzrost węzłów chłonnych w infekcji wirusowej jest podejmowany w przypadku chłoniaka.

W przypadku wzrostu LU i odprowadzenia ich do dużych konglomeratów objawy chłoniaka Hodgkina przejawiają się bólem.

Powiększone węzły chłonne śródpiersia u 15-20% pacjentów wskazują na początek choroby. Można go wykryć tylko przez przypadek podczas fluorografii. W tym czasie może pojawić się kaszel, duszność i ucisk górnej żyły głównej, co jest zauważalne w obrzęku i błękicie twarzy, rzadziej w bólach za mostkiem.

Pojedyncze przypadki bólu w okolicy lędźwiowej ze względu na izolowane zmiany w długościowej LU wskazują na początek patologii.

Objawy chłoniaka Hodgkina objawiają się również ostrą gorączką, zwiększoną nocną potliwością, szybką utratą wagi, która występuje u 5-10% pacjentów w pierwszym stadium choroby. Zwiększyły one później LU, a wczesna leukopenia i niedokrwistość towarzyszą tej chorobie. Utrata wagi bez przyczyny jest wyraźnym objawem choroby.

Chłoniak charakteryzuje się dużą gorączką. Przy codziennym krótkotrwałym wzroście temperatury pojawia się chłód, potem pacjent nadmiernie się pocił i wszystko się kończy.

Przy rozłożonych przejawach chłoniaka wpływają na wszystkie narządy limfatyczne, układy i inne narządy w ciele. W 25-30% dotkniętej śledziony w obecności 1 i 2 stadium klinicznego, który jest diagnozowany przed splenektomią. Pierścień Valdeyorovo: migdałki i tkanka limfatyczna gardła rzadko chorują na chłoniaka.

Kiedy tkanka płuca jest uszkodzona:

  • naciekający wzrost komórek z LU śródpiersia;
  • powstają osobne ogniska lub nacieki rozproszone, które mogą rozpadać się i tworzyć wnęki;
  • płyn gromadzi się w jamach opłucnowych.

Specyficzne zmiany w opłucnej można zobaczyć na rentgenogramie. W płynie opłucnowym znajdują się komórki oncocell: limfoidalne, siatkowate i Berezovsky-Sternberg. Opłucnowość jest dotknięta limfogranulomatozą z obecnością powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia lub ognisk w tkance płucnej. Od LU śródpiersia, guz wyrasta do osierdzia, mięśnia sercowego, tchawicy i przełyku.

Choroba wpływa na układ kostny u 20% pacjentów, przechwytując proces kręgów, mostka, kości biodrowych, żeber, kości rurowych (rzadko). Zaangażowany w proces układu kostnego objawia się ból, co jest wyraźną oznaką limfogranulomatozy.

Kiedy szpik kostny ulega uszkodzeniu, płytki krwi i krwinki białe we krwi zmniejszają się, zaczyna się anemia lub objawy wcale się nie pojawiają.

Możliwości kompensacyjne wątroby nie pozwalają na wczesne wykrycie onkologii. W przypadku chłoniaka Hodgkina zwiększa się narząd, aktywność fosfatazy alkalicznej wzrasta, a albumina surowicy się zmniejsza.

Przy kiełkowaniu guza z dotkniętej LU lub ściskania przewód pokarmowy cierpi z drugiej strony. W przypadku zmian w żołądku i jelicie cienkim proces rozprzestrzenia się przez warstwę podśluzówkową bez owrzodzenia.

Wpływ na CNS: w rdzeniu kręgowym komórki nowotworowe gromadzą się w błonach mózgu, co prowadzi do poważnych zaburzeń neurologicznych lub całkowitego porażenia.

Niewielka wysypka z chłoniakiem Hodgkina powoduje swędzenie skóry u 25-30% pacjentów. Swędzenie może być spowodowane zapaleniem skóry lub w miejscach powiększonych węzłów chłonnych na całym ciele. Pacjenci cierpią boleśnie swędząco, tracą sen i apetyt, pojawiają się zaburzenia psychiczne.

W analizie krwi nie ma specyficznych zmian w przypadku chłoniaka. Najczęściej pacjenci mają umiarkowany poziom leukocytów. Tylko późne stadia chłoniaka charakteryzują się zmniejszeniem liczby limfocytów we krwi.

Film informacyjny

Rodzaje chłoniaka Hodgkina

Zidentyfikowano pięć rodzajów choroby Hodgkina pod mikroskopowym wyglądem komórek nowotworowych. Cztery gatunki łączą "klasyczny chłoniak Hodgkina".

Zgodnie z klasyfikacją WHO (2008), warianty morfologiczne limfogranulomatozy to:

  1. Chłoniak Hodgkina, guzkowy typ występowania limfatycznego.
  2. Klasyczny chłoniak Hodgkina. Obejmuje:
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - częstość występowania limfy;
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - stwardnienie guzkowe (forma guzkowa);
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - mieszane komórki;
  • Klasyczny chłoniak Hodgkina to zubożenie limfatyczne.

Rodzaj guzkowy częstości występowania limfatycznego

Gatunek ten stanowi 5% wszystkich odmian chłoniaka Hodgkina i jest bardziej powszechny u mężczyzn, począwszy od dzieciństwa, a po 30-40 latach. Ze względu na długi przebieg limfadenopatii patologię wykrywa się w I lub II stopniu u 80% pacjentów. Niektórzy pacjenci są leczeni za pomocą terapii wycinającej.

Różni się od klasycznego chłoniaka zachowaniem, strukturą histologiczną, charakterystyką: molekularno-genetyczną i immunohistochemiczną. Częstotliwość limfatyczna typu limfatycznego typu VU małych plastykowych komórek LH, wiele małych limfocytów B ma objawy guzkowe.

Dotyczy to węzłów chłonnych szyjnych, pachowych i pachwinowych (rzadziej). Jeszcze rzadziej chłoniaki występują w innych grupach LU.
U większości pacjentów przebieg choroby może być powolny, często występują nawroty, ale progresja i zgon występują rzadko - u 5% pacjentów.

Klasyczny chłoniak Hodgkina

Histologicznie klasyczny chłoniak zbudowany jest w różnej liczbie komórek:

  • Reed-Strenberg;
  • jednojądrzastego Hodgkina;
  • ich warianty (H / RS) znajdujące się wśród małych limfocytów (głównie limfocytów T);
  • eozynofile, neutrofilony, histiocyty, plazmocyt, fibroblasty komórek tła i kolagen.

Cztery podtypy wyróżniają się objawami klinicznymi i powiązaniami z wirusem Epstein-Barr. Zgodnie z charakterystyką immunohistochemiczną i molekularno-genetyczną komórek H / RS są identyczne. W przewadze limfoidalnej występuje niewiele komórek Reeda-Sternberga, wiele komórek B, przeważa stwardnienie siatkowe.

Klasyczny chłoniak Hodgkina choruje od wczesnego dzieciństwa, szczyt choroby ma 15-35 lat i jest w podeszłym wieku. Ludzie z zakaźną mononukleozą i zakażeniem wirusem HIV często chorują.

Z klasycznymi ziarnami chłoniaka Hodgkina występują w centralnych grupach LU:

  • szyjny
  • śródpiersia
  • pachowy
  • pachwinowy
  • paraorthal
  • krezka (rzadko)

Stwardnienie rozsiane chłoniaka Nodalu

Stwardnienie guzkowe chłoniaka Hodgkina występuje u 60% -67% pacjentów, najczęściej nowotworów śródpiersia atakujących LU i grasicę. Śledziona atakuje guz u 20% pacjentów, następnie hematogennie rozprzestrzenia się na wątrobę i szpik kostny. Rzadziej wpływa na pierścień Valdeira (w strefie podniebiennej i migdałków gardłowych). Rozwój stwardnienia guzkowego następuje stopniowo.

Mianowicie są zdziwieni:

  • w pierwszym etapie - jedna grupa LU lub struktury limfoidalnej;
  • w drugim etapie dwie grupy (lub więcej) struktur LU lub limfoidalnych po jednej stronie przepony;
  • w trzecim etapie - У lub struktury limfoidalne po obu stronach przepony;
  • na czwartym etapie - w strefach poza strefą, takich jak szpik kostny czy wątroba.

Klasyczny chłoniak Hodgkina jest określany przez objawy ogólnoustrojowe: gorączka, obfite nocne poty i utrata masy ciała odnosi się do kategorii "objawów B", co daje niekorzystne rokowanie.

Chłoniak z mieszanych komórek

Klinika chłoniaków grudkowych jest określona przez charakterystykę cytologiczną komórek tworzących pęcherzyki. Na powolny kurs, limfadenopatia jest wykryta kilka lat przed ustaleniem diagnozy. Pacjent może czuć się dobrze przez 5 lat i dłużej po postawieniu diagnozy. Ale może istnieć przejściowa manifestacja chłoniaka, która wymaga natychmiastowego leczenia. Teraz wiadomo, że chłoniak grudkowy o niskim stopniu złośliwości może się przekształcić. Z niego degeneruje się złośliwy rozlany chłoniak wielkokomórkowy.

Chłoniak mieszany drobnokomórkowy składa się z małych komórek z rozszczepionym jądrem i dużych komórek. W komórkach Reeda-Sternberga zauważalny jest mieszany naciek. Po jego leczeniu następuje długotrwała remisja bez nawrotów. Prognozy dotyczące odzysku są bardzo wysokie.

Zmniejszenie limfatyczne

Najrzadszym typem klasycznego chłoniaka jest zubożenie limfatyczne. Występuje u 5% osób po 50 latach,

W guzie przeważają komórki Reeda-Sternberga. Między nimi widoczne są niewielkie inkluzje limfocytów. W przypadku stwardnienia rozsianego przeważają kiełkowanie grubych pasm włókien tkanki łącznej, w których wypadają amorficzne masy białkowe. W komórkach nowotworowych poziom limfocytów stale się zmniejsza.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Przy ustalaniu etapy Hodgkina stosowane historię, badanie kliniczne, dane z biopsji oraz wyniki badań uzyskane na podstawie wizualnego różniły objawów choroby: chłonnych (węzłów) i pozawęzłowego (pozawęzłowy).

Symbol E oznacza ekstalatyczną (pozawęzłową) manifestację.

Klasyfikacja według etapów:

  1. W stadium I chłoniaka Hodgkina występuje jedna strefa limfatyczna lub struktura (I). Wpływa na jedną strefę limfatyczną lub strukturę, w tym sąsiadujące tkanki (IE). Na zewnątrz znajduje się jeden narząd zewnątrzfatyczny (IE).
  2. Na etapie 2 jeden narząd limfatyczny i jego regionalne węzły chłonne są zlokalizowane z uszkodzeniami (lub bez napadów) innych stref limfatycznych po jednej stronie przepony (IIE). Prognoza na 2 etapy w ciągu 5 lat wynosi 90-95%.
  3. Etap 3 wpływa na węzły chłonne po obu stronach przepony (III). Proces patologiczny jest połączony ze zlokalizowanym uszkodzeniem jednego narządu lub tkanki pozalimfalnej (IIIE), ze śledzioną (IIIS) lub z porażką obu (IIIE + S). Chłoniak Hodgkina 3 etap: rokowanie na przeżycie wynosi 65-70% (według różnych źródeł).
  4. W przypadku chłoniaka Hodgkina w stadium 4, jedno lub więcej narządów pozalimfatycznych podlega rozsianej infekcji z uszkodzeniem węzłów chłonnych lub bez nich; wyodrębniony jest narząd poza -limimetyczny z zajęciem odległego węzła chłonnego. Prognoza na przeżycie na 5 lat wynosi 55-60%.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Jeśli remisja przekracza barierę pięcioletnią, wówczas chłoniak jest uważany za wyleczony. Ciało powinno być jednak badane co roku, ponieważ nawrót choroby może wystąpić po 10-20 latach remisji. Możliwy objaw długofalowych następstw LH po chemioterapii - kardiomiopatia (uszkodzenie mięśnia sercowego).

Diagnoza choroby

Rozpoznanie chłoniaka Hodgkina jest następujące:

  • anamneza na objawy zatrucia;
  • ustanowienie "alkoholowych" bolesnych stref w zmianach;
  • określa się tempo wzrostu węzłów chłonnych;
  • dokładnie wyczuwalne: Wszystkie grupy obwodowej DR (podżuchwowych i raka szyjki macicy, nadobojczykowych, podobojczykowej i pachowych, biodrowych i pachwinowa, podkolanowe i kości udowej, kości łokciowej i potylicznego), wątroby i śledziony;
  • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
  • wykonać biopsję wycięcia od najwcześniejszego węzła chłonnego. Jest on usuwany całkowicie pod warunkiem, że nie ma uszkodzeń mechanicznych.

Badanie histopatologiczne potwierdza rozpoznanie, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje szczegółowy opis komórek diagnostycznych Berezovsky'ego-Rid-Sternberga i komórek towarzyszących, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

Aby przeprowadzić badanie histologiczne, nie należy przyjmować pachwinowej LU, jeśli w procesie uczestniczyły ich inne grupy. Wstępna diagnoza nie określa tylko jednej biopsji nakłucia.

Dlatego lista działań diagnostycznych jest kontynuowana:

  • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. Równocześnie badane są wątroba, śledziona, para-aortalna i biodrowa LU;
  • CT szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
  • według wskazań - osteoscintigraphy;
  • radiografia kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i wykrytymi zmianami na scintigramach);
  • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność poziomu czerwonych krwinek, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
  • biochemiczny test krwi na kreatyninę, bilirubinę, mocznik, białko całkowite, AST, ALT, LDH, fosfatazę alkaliczną;
  • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli zajęte są węzły chłonne szyjki macicy i planowane jest napromienienie szyi;
  • biopsja szpiku kostnego, natomiast trepanobiopsja skrzydła biodrowego, ponieważ badanie cytologiczne ostatecznie nie potwierdza diagnozy;
  • scyntygrafia z użyciem galu.

Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie ustalony, diagnoza zostanie sformułowana, wskazując etap, objawy B (jeśli występują), obszary masywnych zmian chorobowych, zajęcie stref pozawęzłowych i śledzionę.

Najważniejszymi czynnikami ryzyka, które określają rokowanie choroby, są:

  • A - masywne uszkodzenie śródpiersia o wskaźniku śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MIT określa się na podstawie stosunku maksymalnej szerokości śródpiersia do klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów strefy klatki piersiowej);
  • C - obrażenia pozawęzłowe;
  • C - ESR ≥ 50 mm / hw etapie A; ESR ≥ 30 mm / hw etapie B;
  • D - zmiana trzech stref limfatycznych i więcej.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Leczenie chłoniaka Hodgkina odbywa się z uwzględnieniem etapów i czynników ryzyka choroby. Współczesna terapia jest skorelowana z dokładną weryfikacją pod-wariantu nowotworu. Jeśli diagnoza zostanie uproszczona i zostanie postawiona diagnoza "grupowa" (na przykład "chłoniak z wysokim stopniem złośliwości"), wówczas pogorszy się możliwość udzielenia pacjentowi opieki medycznej.

Chemioterapia chłoniaka Hodgkina i napromienianie jest zawarta w programach, w zależności od diagnozy nozologicznej i stopnia zaawansowania choroby.

Czynniki cytostatyczne stają się programem CHOP:

Chemioterapia chłoniaka Hodgkina jest prowadzona intensywnie przy braku białaczki. Następnie następuje przeszczep autologicznego szpiku kostnego, który jest pobierany przed rozpoczęciem intensywnego leczenia.

Całkowita remisja po zastosowaniu nowoczesnych programów występuje u 70-90% pacjentów z pierwotnym chłoniakiem. Okres przeżycia wolnego od nawrotu po 20 latach z całkowitą remisją po pierwszym etapie leczenia przekracza 60%.

Jako niezależne leczenie, metoda chirurgiczna nie jest stosowana w przypadku chłoniaka Hodgkina. Radioterapię, jako niezależny reżim, stosuje się w pojedynczej dawce 1,5-2,0 Gy. Strefy klinicznie dotkniętych węzłów chłonnych są napromieniane całkowitą dawką ogniskową 40-45 Gy, jeśli stosowana jest tylko radioterapia. Strefy promieniowania zapobiegawczego otrzymują - 30-35 Gy. W Rosji stosują metodę napromieniania szerokiego pola.

Leczenie pierwotnych pacjentów monochemoterapią nie jest prowadzone. Wyjątek - osłabieni pacjenci w wieku starczym z niedorozwojem szpiku kostnego po wielokrotnych kursach chemii. Efekt monochemoterapii wynosi 15-30%, ale zapewnia również czas na dobre samopoczucie i hamuje rozwój chłoniaka Hodgkina u pacjentów, którzy nie mają możliwości prowadzenia nowoczesnych terapii.

Chemioterapeutyki, schematy leczenia i kursy stosowane w leczeniu chłoniaka Hodgkina

  • Najczęściej zabieg przeprowadzany jest w trybie mono przez Vinblastine. Dawka wynosi 6 mg / kg raz w tygodniu. Przedział wydłuża się do 2-3 tygodni po podaniu 3-4 zastrzyków.

Codziennie wchodzi się na kursy:

  1. 100 mg Natulan, całkowita dawka - 6-8 g;
  2. na 10 mg Chlorambucil (5 dni), całkowita dawka - 400-500 mg.
  • Pierwszym pacjentem z chłoniakiem Hodgkina jest skojarzone leczenie chemioradiacyjne zgodnie ze schematem ABVD. Preparaty wchodzące do schematu są wstrzykiwane do żył w ciągu 1-14 dni. Mianowicie, wprowadź (w odstępie 2 tygodni między kursami):
  1. 375 mg / m² - Dakarbazyna;
  2. 10 mg / m2 - bleomycyna;
  3. 25 mg / m² - Doksorubicyna;
  4. 6 mg - winblastyna.
  • Od 15 dnia po ostatnim podaniu leków rozpoczyna się kolejny cykl leczenia. Preferuj leczenie według schematu ВЕАСОРР w reżimie wraz z eskalacją dawki:
  1. dzień pierwszy - dożylnie wstrzykiwano 650 mg / m² cyklofosfamidu i 25 mg / m² doksorubicyny;
  2. dzień 1-3 (trzy) dni - podaje się 100 mg / m2 etopozydu;
  3. ósmy dzień - 10 mg / m2 bleomycyny i 1,4 kb / m² winkrystyny;
  4. wewnątrz zajmij 1-7 dni. - 100 mg / m² Procarbazyny i 2 tygodnie 40 mg / m² Prednizolonu.

Przerwa do następnego kursu wynosi 7 dni (po zażyciu Prednisolonu) i 21 dni po rozpoczęciu kursu. Radioterapię przeprowadza się po chemii.

chemioterapii w wysokich dawkach z chłoniakiem Hodgkina (z wyjątkiem pacjentów z etapu la z powodu braku czynników ryzyka i histologiczne limfatycznej przewaga przykładu wykonania, który stosuje się tylko jeden radioterapii w obszarze zagrożonym - ODS 30 Gy) stosuje się, na przykład, następujące Schematy:

1. Schemat ABVD

Leczenie odbywa się:

  • Doksorubicyna - 25 mg / m przez wlew dożylny (w ciągu 20-30 min), bleomycyna - 10 mg / m (10 min) i winblastyna - 6 mg / m (15-30 min) - 1 minuty i 15 dni;
  • Dakarbazyna - 375 mg / m² dożylnie przez 15-30 minut w 1-15 dniach.

Przerwa - 2 tygodnie, następny kurs rozpoczyna się w dniu 29 od początku kursu poprzedzającego.

2. Schemat oparty na BEACOPP

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid - 650 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Doksorubicyna - 25 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Etopozyd - dożylnie 100 mg / m² (przez 30-60 minut) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² doustnie w dniach 1-7;
  • Prednizolon - 40 mg / m² doustnie w 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m² - dosłownie w żyle w ósmym dniu (maksymalna dawka - 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² w żyle w ósmym dniu.

Następny kurs rozpoczyna się 7 dni po zastosowaniu Prednizolonu lub 22 dnia od rozpoczęcia pierwszego kursu.

3. Schemat eacalowany w BEACOPP

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid - 1250 mg / m² w żyle (przez 60 minut) - pierwszego dnia;
  • Doxorubicin 35 mg / m² IV (przez 20-30 minut) w pierwszym dniu;
  • Etopozyd - 200 mg / m² in / in (przez 60 min) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² w 1-7 dni;
  • Prednizolon - 40 mg / m² doustnie przez 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m² iv iv w ósmym dniu (nie więcej niż 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² IV (przez 10-15 minut) w ósmym dniu;
  • Czynnik stymulujący kolonię granulocytów (G-CSF) podskórnie przez 8-14 dni.

Rozpocznij następny kurs 7 dni po ukończeniu Prednisolonu lub w 22 dniu od rozpoczęcia poprzedniego kursu.

4. Schemat BEAM

Leczenie odbywa się:

  • BCNU (karmustyna) - 300 mg / m² pierwszego dnia;
  • Etopozyd - 100-200 mg / m² w dniach 2-5;
  • Cytosarum - 200 mg / m² co 12 godzin w dniach 2-5;
  • Melphalan 140 mg / m² 6 dnia;
  • Automyelotransplantacja i / lub powrót hematopoetycznych komórek progenitorowych krwi obwodowej w ósmym dniu.

5. Schemat CBV

Leczenie odbywa się:

  • Cyklofosfamid 1,5 g / m² w 1-4 dni;
  • Etopozyd 100-150 mg / m² co 12 godzin, 6 iniekcji w 1-3 dni;
  • BCNU (karmustyna) 300 mg / m² pierwszego dnia;
  • Przez autologiczny i / lub powrót hematopoetycznych komórek progenitorowych krwi obwodowej w 5. dniu.

Kolejnym obowiązkowym elementem leczenia jest radioterapia. Tylko strefy z oryginalnym procesem nowotworowym są napromieniowywane. Jeśli standardowe schematy chemioterapii nie przynoszą efektu, stosowana jest chemioterapia wysokodawkowa, a komórki macierzyste hemopoetyczne są przeszczepiane.

Do leczenia pacjentów z ograniczonymi etapami stosuje się program leczenia: 2-3 cykle ABVD i napromieniowanie stref procesem nowotworowym - dawka 30 Gy. Następny kurs trwa 2 tygodnie.

Film informacyjny

Terapia folklorystyczna z chłoniakiem Hodgkina

Leczenie chłoniaka Hodgkina za pomocą środków ludowych jest częścią ogólnej terapii.

Leczenie glistnikiem

Czystość zbiera się w kwietniu-maju podczas kwitnienia, pożądane jest zebranie rośliny z dala od dróg i skażonych obszarów. Korzenie należy czyścić nożem, nie trzeba myć i wyrabiać korzeni. Wyrzuć tylko suche i brudne liście z zeszłego roku. Pokrój roślin na kawałki 2-3 mm. na czystej desce, gdzie mięso nie było cięte.

Sterylizowana 3-litrowa butelka wypełniona oczyszczonym glistnikiem i zagęszczona czystym wałkiem do ciasta. Wytrzyj butelki gazą i połóż na 3 dni w temperaturze pokojowej w ciemnym miejscu. Wyczyść drewniany kij, aby przekłuć zawartość puszki 3-5 razy dziennie, np. Kapustę z zakwaszeniem.

Czwartego dnia wycisnąć sok za pomocą wyciskarki. Będzie to około 600-700 ml. sok z glistnika. W wysterylizowanych butelkach (słoikach) umieścić sok na 2 dni w ciemnym miejscu. Włóż ponownie ciasto z olejem do butelki i dodaj wódkę lub silny bimber - 500-700 ml. Nalegać - 8-9 dni w ciemności. Następnie nalewkę oddziela się od grubej warstwy i umieszcza się ją w postaci naparu, na przykład soku. Po 2 dniach sok nabrał koloru herbaty lub mętnej herbaty. Wlać sok i napar do butelek. Zamknąć je plastikowymi korkami i przykleić etykietę z datą produkcji.

Glista jaskółcze jest potrzebna do leczenia chłoniaka Hodgkina (lub dowolnego nowotworu). W celu leczenia, weź:

  • 1-2 stopnie - 1 łyżka. l. na 100 ml mleka (fermentowany produkt mleczny) - raz na noc. Nadal możesz pić więcej mleka - 100 ml. Stawka będzie potrzebna 0,5 litra lub nieco więcej;
  • 3-4 stopnie - 1 łyżka. l. na 100 ml mleka - 2 razy w odstępie 12 godzin. Wymagany będzie kurs o pojemności 0,7 litra. Rozważ tę metodę jako główny lek.

Do zapobiegania tej choroby będzie potrzebne - 350 ml. Po każdym piciu butelki z sokiem przeprowadź badanie krwi. Po pierwszym tygodniu stan może się pogorszyć, po tygodniu nastąpi poprawa, która pokaże badanie krwi.

Dodatkowym (współistniejącym) leczeniem będzie piwo kasztanowe. Do jej przygotowania:

  • kasztany (20-30 szt.), rosnące w parku podzielone na 2-4 części i złożyć butelkę - 3 l;
  • aby przygotować mieszankę ziół: do chistotelu (5 łyżek) dodać rumianek i nagietek, krwawnik i matkę i macochę - 2 łyżki. l. Zbierz (1 przedmiot) w etui z gazy z kawałkiem krzemu i umieść go w dniach rozruchu;
  • kasztany i trawa zalać surowicą, dodać śmietanę (1 łyżka stołowa);
  • Aby związać butelkę gazą w 2 warstwach i położyć ją na oknie, ale nie pod bezpośrednim promieniowaniem słońca;
  • jak tylko rozpocznie się fermentacja (po 2-3 tygodniach), musisz spożywać 1-2 łyżki dziennie, dodając do butelki stopioną wodę i miód (cukier).

Konsekwencje leczenia i nawrót choroby

Dzięki nowoczesnym metodom leczenia w ciągu ostatnich 5-8 lat chłoniak Hodgkina osiąga długotrwałą remisję (ponad 5 lat) i korzystne rokowanie dla ponad połowy pacjentów we wszystkich przypadkach. Najmniejsza grupa obejmuje pacjentów z stadiami chłoniaka IA-IIA. Przy niewielkiej ilości zabiegu żywotność 10 lat lub więcej wynosi 96-100%. Grupa obejmuje pacjentów w wieku poniżej 40 lat bez czynników ryzyka. Całkowitą remisję odnotowano u 93-95% pacjentów, nawracający przebieg - w 80-82%, 15-letnie przeżycie - u 93-98% pacjentów.

W obecności czynników ryzyka u pacjentów z stadium IIA, w stadiach IIB i IIIA, przeżywalność bez nawrotów w ciągu 5-7 lat po napromieniowaniu wynosi tylko 43-53%. Pacjenci przeżywają jedynie poprzez postępujące leczenie nawrotów.

Jeśli zdiagnozowano chłoniaka Hodgkina, ilu pacjentów żyje w pośredniej grupie prognostycznej? Według badań 15-letni wskaźnik przeżycia wynosił 69%. Ryzyko nawrotu chłoniaka Hodgkina w przypadku radykalnej radioterapii wynosiło 35%, a leczenie skojarzone - 16%.

Pacjenci z niekorzystnej grupy prognostycznej są leczeni za pomocą polikhemerapii. Całkowita remisja po skutecznym leczeniu wynosiła 60-80%. Nawrót chłoniaka Hodgkina po wprowadzeniu nowych leków (Etoposide) w programie pierwszego rzutu i skrócenie odstępów między podaniami wynosił 4-22%.

Ostatnio najczęściej zabieg przeprowadzany jest zgodnie z programem BEACORP-14 z wprowadzeniem od 9 do 13 dni czynników stymulujących wzrost kolonii w standardowych dawkach i wznowieniu przebiegu w dniu 15. Przeprowadzono również 8 cykli chemii, a następnie napromieniowanie, tak jak w trybie BEACORP, podstawowym. Efekt programu BESC-14 jest podobny do programu zwiększonego o BEACORP o toksyczności równej programowi BEACORP-BASIC. Ale program VEASORR-14 jest krótszy niż programy VEASORR-BASIC i VEASORR-eskalowane, co daje mu dodatkową zaletę.

Przy użyciu radykalnego napromieniania po nawrotach, całkowite remisje odnotowano u 90% pacjentów stosujących polychemotherapy jakiegokolwiek schematu pierwszego rzutu. Długotrwała remisja - w 60-70%, która zależy od stopnia uszkodzenia.

W przypadku rozpoznania chłoniaka Hodgkina - długość życia pacjentów z chorobą nawrotową lub w połączeniu polihimioterapevticheskogo po leczeniu indukcyjnym radiochemioterapię zależy od rodzaju leczenia choroby i odpowiedzią na leczenie.

Tacy pacjenci są podzieleni na trzy grupy:

  • Pierwsza grupa składa się z pacjentów, którzy nie mieli pełnej remisji po pierwszym programie leczenia. Są to pacjenci pierwotnie oporni, z medianą przeżywalności 1,3 roku.
  • Druga grupa składa się z pacjentów z remisją 1 roku i medianą przeżywalności 2,6 roku.
  • Trzecia grupa obejmuje pacjentów z remisją ponad 1 rok i medianą przeżycia 4,3 roku.

Po użyciu chemii pierwszej i drugiej linii schematów CEP, B-CAV CEVD, DEXA drogowych, DHAP powtarza się całkowitą remisję (po pierwszej remisji do 1 roku) zgłaszano u 10-15% pacjentów, w 50-85% pacjentów z pierwotnym remisji więcej 1 rok. Jednak, aby żyć ponad 20 lat po zakończeniu programu Ponowne leczenie pierwsze i drugie linie są statystycznie zarządzać tylko 11% pacjentów, u pacjentów z pierwotnym remisji przez ponad 1 rok - 24%.

Po wysokiej dawki przeżycie 3-5 latach od poprzedniego remisji przez ponad 1 rok, a obecność dobrym stanie 75% u pacjentów z remisją mniej niż 1 rok - 50%, u chorych opornych - 20%.

Takie objawy prognostyczne jak objawy B, pozawęśniowe zmiany w nawrocie i czasy remisji poniżej 1 roku mają wpływ na 3-letnie przeżycie. Jeśli są nieobecni, to 100% pacjentów może żyć przez trzy lata, obecność jednego znaku zmniejsza prognozę do 81%, obecność dwóch - do 40%, przy trzech - będzie 0%.

Powikłania infekcyjne wpływają na śmiertelną toksyczność terapii wysokimi dawkami. Według różnych badań osiąga on 0-13%, ale przy transplantacji podczas trzeciego lub kolejnego nawrotu osiąga 25%. Wynika z tego, że głównym wskazaniem do chemii o wysokim dawkowaniu są pierwsze wczesne i drugie nawroty. Potrzebny jest również specjalny sprzęt i wyszkolony personel medyczny.

Odpowiednie badanie i zastosowanie nowoczesnych schematów leczenia odnotowano całkowite remisje u 70-80% pacjentów w podeszłym wieku. Jednak współistniejące choroby wpływają na pełną objętość terapii. U tych pacjentów 5-letnie przeżycie wolne od choroby wynosi tylko - 43% przy ogólnym przepływie bez choroby - 60%. Pacjenci z obecnością stadiów lokalnych, którzy otrzymali odpowiednie leczenie, mają prognozę 5-letniego przeżycia wynoszącą 90%.

Film informacyjny

Komplikacje i rehabilitacja

Mimo wysokiego odsetka pięcioletnich przeżyć na etapach, komplikacje pogarszają jakość życia i prowadzą do śmierci.

Najpoważniejszym problemem jest wtórna onkogeneza. Nawet po 15-17 latach od początkowej terapii chłoniaka Hodgkina, limfogranulomatoza może prowadzić do śmierci pacjenta. Choroby ogólnoustrojowe i białaczka - wynikają z efektów radioterapii, guzów litych - od naświetlania narządów i tkanek, gdzie zaczynają rosnąć. Późne powikłania po leczeniu mogą prowadzić do zgonu, co zmniejsza 20-letnie przeżycie o 20%.

Pacjenci mogą zachorować:

  • dysfunkcja tarczycy;
  • patologia układu sercowo-naczyniowego;
  • zapalenie płuc;
  • dysfunkcja gruczołów płciowych;
  • wtórne choroby onkologiczne.

Najgroźniejszym powikłaniem jest powtarzający się nowotwór złośliwy, który rozwija się i jest:

  • wtórna białaczka szpikowa - 2,2%;
  • chłoniak nieziarniczy - 1,8%;
  • guz lity - 7,5%.

Rozwój pików wtórnej białaczki szpikowej u pacjentów z chłoniakiem Hodgkina występuje po 5-7 latach obserwacji. Guzy lite mogą pojawiać się w okresie od 5-7 lat do 20 lat. Czynnikiem ryzyka jest wiek powyżej 40 lat i radykalna radioterapia. Wtórne guzy mogą rozwijać się w płucach, żołądku, gruczole tarczycy, w gruczole mlekowym, możliwy jest czerniak. Palenie z chłoniakiem Hodgkina zwiększa ryzyko zachorowania na nawracające nowotwory.

Na ile użyteczny był dla ciebie artykuł?

Jeśli znajdziesz błąd, po prostu go podświetl i naciśnij Shift + Enter lub kliknij tutaj. Dziękuję bardzo!

Dziękuję za wiadomość. W najbliższym czasie poprawimy błąd

O Nas

Choroby onkologiczne mają różne typy, typy, formy i miejsca lokalizacji. Wśród żeńskiej części populacji drugim co do częstości występowania nowotworów po raku piersi jest rak szyjki macicy.