Niedrobnokomórkowy rak płuc

Wiodącym miejscem w strukturze umieralności ze wszystkich nowotworów jest rak płuc. Naukowcy próbują znaleźć idealne sposoby leczenia raka płuc, ale pomimo tych statystyk pokazują, że prognozy nadal są rozczarowujące. 85% jest śmiertelnym wynikiem osób z rakiem płuc i jest największa spośród wszystkich chorób nowotworowych.

Niedrobnokomórkowy rak płuc jest złośliwym nowotworem, który powstaje z nabłonkowej tkanki płuc. Nowotwory pojawiają się z powodu naruszenia struktury i funkcjonowania DNA normalnych komórek. Podstawą degeneracji komórek mogą być czynniki środowiskowe lub zmiany zachodzące w samym ciele. Onco-guza rozwija się z powodu licznych zmian w DNA, które prowadzą do zakłóceń w funkcjonowaniu komórki. Komórki wychodzą z ciała, tracą zdolność do apoptozy, w wyniku czego następuje ich niekontrolowany podział. Takie formacje powstają przez zmianę jednej lub więcej komórek.

Rozwój nowotworu jest złożonym i długotrwałym procesem, który przebiega w trzech etapach: inicjacji, awansu i progresji.

Nowotwór złośliwy pochodzi z nabłonka płaskiego i gruczołowego, w wyniku którego rozwija się rak płaskonabłonkowy i gruczolakorak. Nie ma jednej zasady przypisywania histologicznej nazwy onkologii. Nazwa odzwierciedla cechy struktury komórek lub zręby edukacji.

Objawy i leczenie niedrobnokomórkowego raka płuc

Klasyfikacja histologiczna rozróżnia:

Ważne! Aby określić prawidłową taktykę leczenia i dalsze prognozy choroby, to zróżnicowanie jest bardzo ważne!

Rodzaje niedrobnokomórkowego raka płuc

Niedrobnokomórkowy rak płuca występuje u 80-85% pacjentów. Najczęściej choroba ta jest związana z paleniem tytoniu u 90% mężczyzn i 80% kobiet. Do momentu rozpoznania choroby większość pacjentów ma wspólną postać choroby.

Rodzaje niedrobnokomórkowego raka płuc:

  1. rak płaskonabłonkowy płuc jest również nazywany rakem naskórkowym - występuje w 25% przypadków, powstaje w tkankach dróg oddechowych. Głównym powodem jest palenie;
  2. Gruczolakorak płuca występuje w 40% wszystkich przypadków, występuje w tkankach gruczołów. Wpływa na zewnętrzną część płuc. Ten typ niedrobnokomórkowego raka płuc rozprzestrzenia się znacznie wolniej niż inne typy raka płuc;
  3. rak wielkokomórkowy ma swoją nazwę z powodu okrągłych komórek widocznych pod mikroskopem. Jest inna nazwa - niezróżnicowany rak. Choroba może wpływać na dowolną część narządu i występuje w jednym przypadku na dziesięć. Ten rodzaj raka rośnie i rozprzestrzenia się szybciej, co stanowi trudność w jego leczeniu.

Każdy typ nowotworu ma swoje osobliwości manifestacji klinicznej. Nie zawsze możliwe jest dokładniejsze i terminowe określenie rodzaju raka płuca.

Objawy i oznaki niedrobnokomórkowego raka płuc

Z reguły objawy raka pojawiają się w późniejszych stadiach, kiedy leczenie jest prawie bezsilne. Jednakże, jeśli pacjent zwróci uwagę na oznaki choroby w czasie i poprosi o pomoc, ma szansę przezwyciężyć tę dolegliwość.

Objawy niedrobnokomórkowego raka płuc:

  • kaszel - o przedłużonej naturze;
  • duszność;
  • plwocina z żyłami krwi;
  • chrypka głosu;
  • ból w klatce piersiowej;
  • utrata apetytu, utrata masy ciała, zwiększone zmęczenie;
  • trudności w połykaniu;
  • obrzęk twarzy i szyi;
  • ból w kościach, kręgosłup.

Ważne! Rozpowszechnianie może powodować powstawanie złośliwy opłucnej lub wysięk osierdziowy, ramiennej plexopathy, zespołu żyły głównej górnej i innych. Nowe objawy mogą pojawić Gdy przerzut i dalsze przerzuty.

Rozpoznanie niedrobnokomórkowego raka płuca

Bardzo ważne jest wczesne i prawidłowe rozpoznanie raka płuca, ponieważ zależy to od leczenia choroby i jej prognozy. Bardzo ważne jest również dokładne określenie stadium raka płuca, zależy to od prawidłowego wyboru tego lub metody leczenia.

Jak rozpoznać niedrobnokomórkowego raka płuc?

  • Badanie lekarskie i badanie choroby.
  • Badanie rentgenowskie.
  • Tomografia komputerowa (CT).
  • Rezonans magnetyczny (MRI).
  • Bronchoskopia.
  • Thorascoscopy.
  • Mediastinoskopia.
  • Torakotomia.
  • Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa.
  • Badanie cytologiczne plwociny.
  • Pozytonowa tomografia emisyjna (PET).
  • Ogólna analiza krwi, krwi na onkomarkery.

Etapy niedrobnokomórkowego raka płuca

Klasyfikacja raka płuca etapami pozwala określić stopień raka płuc.

Istnieją 4 stadia raka płuca:

  • na etapie 1 guz o niewielkich rozmiarach i umiejscowiony w jednym płucu. Nie ma rozprzestrzeniania się do węzłów chłonnych;
  • w 2 etapach raka płuc guz wzrósł, jest w jednym płucu. Istnieje uszkodzenie pobliskich węzłów chłonnych;
  • w 3 etapach nowotwór rozprzestrzenił się na pobliskie węzły chłonne i narządy;
  • 4, ostatni etap niedrobnokomórkowego raka płuc. Oba płuca są dotknięte, nowotwór przerzutuje do innych narządów ludzkiego ciała.

Leczenie niedrobnokomórkowego raka płuc

Bardzo często, w momencie wykrycia niedrobnokomórkowego raka płuca, guz staje się nieoperacyjny, a rokowanie jest niekorzystne. Ale pomimo tego, nawet w najbardziej zaniedbanych przypadkach możliwe jest wstrzymanie lub zatrzymanie wzrostu nowotworu złośliwego, a tym samym ułatwienie życia pacjenta. Jak wybrać tę lub inną metodę leczenia. Bardzo dużo zależy od stanu zdrowia pacjenta i stadium choroby w momencie rozpoczęcia terapii.

Interwencja operacyjna

Interwencja chirurgiczna jest raczej pozytywną metodą leczenia. Chirurgia dla non-małych guzów płuca może uratować ludzi z rakiem w ogóle, lecz tylko we wczesnych stadiach rozwoju choroby. Chirurgiczne usunięcie raka płuc jest usunięcie chorej części płuc (płuca), Audio (Lobektomia), dwa (bilobektomiya) frakcji. Zabieg operacyjny jest konieczne do odprowadzania cieczy, która gromadzi się w drogach oddechowych.

Całkowite lub częściowe usunięcie płuca

Przed podjęciem decyzji o operacji należy ocenić stan zdrowia pacjenta i przeprowadzić badania:

  • Aby potwierdzić diagnozę, konieczne jest badanie histologiczne i cytologiczne;
  • operatywność pacjenta: zdrowie pacjenta, wiek, badanie funkcji serca, stan ogólny, stopień wyczerpania pacjenta;
  • resekcyjność guza: (I lub II stopień), częstość występowania guza w ciele i uszkodzenie węzłów chłonnych;
  • W przypadku zmian w węzłach chłonnych interwencja chirurgiczna powinna zostać odroczona.

W zależności od specyficznych cech guza wykonuje się lobektomię. Guz jest całkowicie usunięty, a następnie histologiczne badanie brzegów wyciętej tkanki. Również podczas operacji konieczne jest badanie histologiczne regionalnych węzłów chłonnych.

Ograniczoną resekcję płuca można wykonać torakoskopowo, ale pomimo tych odległych wyników takich operacji i ich bezpieczeństwa raka nie są badane.

Okres pooperacyjny:

  • po operacji pacjenci są przenoszeni na oddział intensywnej opieki medycznej, gdzie monitoruje się podstawowe funkcje życiowe, takie jak:
  1. ciśnienie krwi;
  2. centralne ciśnienie żylne;
  3. częstość oddechów;
  4. nasycenie krwi tlenem;
  5. wskaźniki aktywności serca.
  • po wykonaniu operacji na klatce piersiowej wielka wartość ma znieczulenie, które wykonuje się w następujący sposób:
  1. znieczulenie dożylne opioidami;
  2. blokada międzyżebrowa z rozwiązaniem znieczulenia miejscowego;
  3. znieczulenie zewnątrzoponowe na poziomie kręgów piersiowych.

Ważne! Pacjenci po operacjach narządów oddechowych są przepisywani do leków rozszerzających oskrzela, a ćwiczenia oddechowe są bardzo ważne.

Komplikacje w okresie pooperacyjnym:

  • krwawienie;
  • niewydolność oddechowa;
  • długotrwały wyciek powietrza do lobektomii ambasadora;
  • zaburzenie rytmu serca;
  • zakażenie płuc;
  • ból w klatce piersiowej;
  • nawrót guza.

Chemioterapia niedrobnokomórkowego raka płuca

Jego istotą jest akceptacja leków przeciwnowotworowych, które są podawane doustnie w formie iniekcji. Konieczne jest zmniejszenie lub zatrzymanie rozwoju nowotworu złośliwego. Terapia ta jest prowadzona przez długi czas w cyklach 3-4 tygodni.

Aby rosnąć i rozwijać guzy, konieczne są naczynia krwionośne. Angiogenezę nazywa się wzrostem naczyń. Ukierunkowaną terapię NSCLC często przechowywane inhibitory angiogenezy - leki, które zatrzymują się na rozwój naczyń krwionośnych nowotworu.

Bevacizumab (Avastin) jest inhibitorem angiogenezy, stosowanym w niedrobnokomórkowym raku płuca w późniejszych stadiach rozwoju. Jest to przeciwciało monoklonalne (sztuczne białko układu odpornościowego), którego działanie jest skierowane na VEGF - czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego.

Pewnego razu lek ten jest stosowany w połączeniu z chemioterapią. Gdy wzrost guza ustaje, chemioterapia jest zatrzymywana, a bewacizumab jest kontynuowany do czasu pojawienia się nowego guza.

Leki działające na EGFR

Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR lub EGFR) - białko, które znajduje się na powierzchni komórki, pozwalając im rosnąć i dzielić. W niektórych nie-małych komórek raka płuca jest dość duża ilość EGFR, który pomaga przyspieszyć rozwój raka patologii. Ukierunkowane leczenie niedrobnokomórkowego raka płuca, mających na celu stłumienie EGFR.

Obejmuje następujące leki:

Leki te blokują sygnał EGFR, w którym komórki zaczynają się dzielić. Erlotynibem Afatynib mogą być stosowane samodzielnie (bez chemioterapię), jako pierwszy etap do leczenia zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuc z mutacji genu EGFR. Ten typ nowotworu występuje częściej u kobiet niepalących. Erlotynib stosowane do leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc, ale bez mutacji genu EGFR z chemioterapią nieefektywności.

Leki zdolne do działania na gen ALK

W 5% wszystkich przypadków niedrobnokomórkowego raka płuc rejestrowano zmiany w genie ALK (anaplastyczna chłoniakowa kinaza). Typ nowotworu występuje najczęściej u osób niepalących i przyjmuje postać gruczolakoraka płuca. Do rozwoju patologicznie zmienionego białka, które powoduje wzrost i rozwój komórek nowotworowych, prowadzi do pokonania genu ALK. Terapia docelowa niedrobnokomórkowego raka płuc skierowana na gen ALK.

Obejmuje następujące leki:

  • Crysotinib (Xalqori);
  • Tseritinib (Zikadia).

Powyższe leki są w stanie blokować zmienione białko ALK i zmniejszać wielkość guza w przypadkach, gdy rakowi towarzyszy zmiana w genie ALK. Najczęściej są stosowane zamiast chemioterapii, chociaż mogą również pomóc, gdy chemioterapia staje się nieskuteczna.

Leki stosowane w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuc:

  • TAXOTER® jest środkiem przeciwnowotworowym o działaniu alkilującym.
  • PAKLITAXEL - leki przeciwnowotworowe. Alkaloidy pochodzenia roślinnego.
  • AVASTIN® jest środkiem przeciwnowotworowym.
  • TARTSEVA - środek przeciwnowotworowy, inhibitory białkowej kinazy tyrozynowej.
  • IRESSA jest środkiem przeciwnowotworowym, inhibitorem białkowej kinazy tyrozynowej.
  • Cytogem® - środki przeciwnowotworowe, antymetabolity.
  • MITOTAX® jest środkiem przeciwnowotworowym pochodzenia roślinnego.

Chemioterapia raka płuc, a raczej jej leki niszczą komórki nowotworowe. Leki podaje się zarówno dożylnie, jak i domięśniowo lub stosuje się w postaci tabletek. Dzięki temu leki mogą poruszać się w krwiobiegu i niszczyć komórki nowotworowe w całym organizmie.

Napromieniowanie niedrobnokomórkowym rakiem płuc

Radioterapia (radioterapia) jest konieczna, aby zmniejszyć wielkość guza i złagodzić objawy w opiece paliatywnej. Również w celu zmniejszenia bólu w ostatnim etapie choroby. Napromieniowanie można przeprowadzić na wcześniejszych etapach choroby, w przypadku gdy pacjent odmówił operacji.

Radioterapia jest wskazana w następujących przypadkach:

  • pacjenci z niedrobnokomórkowym rakiem płuc 1 - 2 stadia choroby, które nie są odpowiednie do leczenia chirurgicznego;
  • pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca stadium 3 choroby, jeżeli stan zdrowia i czynność płuc są względnie zadowalające.

Dawka promieniowania zgodna z normami jest akceptowana na całym świecie i wynosi 60-66 Gy. Podziel go na długotrwałe leczenie przez 6 tygodni w 30-33 Gy.

Nie przeprowadzono randomizowanych badań w celu wyjaśnienia zakresu napromieniania za pomocą radioterapii. Na ogół objętość ta obejmuje guzy pierwotne, podstawowe i śródpiersia. W retrospektywnym porównaniu takie podejście nie ujawniło żadnych korzyści w stosunku do napromieniania tylko guzów i osób biorących udział w badaniu prześwietlenia węzłów chłonnych. Badania nad terapią konformalną ze zwiększającą się dawką promieniowania wykazały, że przy napromienianiu adiuwantów zaangażowanych węzłów chłonnych można zmniejszyć dawkę dostarczaną do guza pierwotnego. Pozostałe nienaruszone węzły chłonne nie napromieniowane, widocznie częstość rzutów lokalnych nie ma wpływu.

Ponadto radioterapia może zmniejszyć objawy typowych objawów, poprawić apetyt, zmniejszyć tempo utraty wagi, a także objawy związane z odległymi przerzutami w węzłach chłonnych, kościach i mózgu.

Niedrobnokomórkowy rak płuca jest jednym z najpoważniejszych wśród wszystkich nowotworów, pomimo różnych metod leczenia. Każdego roku rejestruje się coraz więcej nowych przypadków choroby.

Prognoza niedrobnokomórkowego raka płuc

Rokowanie choroby różni się w zależności od stadium raka płuc. Ponad 60% przypadków zdiagnozowano na późniejszych etapach. Ilu pacjentów żyje z rakiem płuca w stopniu 4. Przetrwanie przez 5 lat nie przekracza 17%. Choroba rozpoznana we wczesnych stadiach (1, 2) jest uleczalna, a wskaźnik przeżycia przez 5 lat wynosi 40-50%.

Niedrobnokomórkowy rak płuc

Wszystkie rodzaje i typy nowotworów złośliwych, które wpływają na układ oddechowy i nie nadają się do opisu małej komórki, są połączone terminem niedrobnokomórkowy rak płuca. Według statystyk ten rodzaj raka dotyka ponad 80% wszystkich przypadków wykrycia raka.

Klasyfikacja

Do opisanego rodzaju onkologii zalicza się następujące rodzaje raka:

  1. Gruczolakorak płuca - ten gatunek rośnie dość wolno. Gruczolakorak stanowi około 40% wszystkich przypadków niedrobnokomórkowego raka.
  2. Rak płaskonabłonkowy płuc występuje w 20-25% przypadków. Lokalizacja - drogi oddechowe płucne.
  3. Rak wielkokomórkowy - stanowi do 15% chorób. Charakteryzuje się szybkim rozprzestrzenianiem się, co utrudnia leczenie.
  4. Mieszany rak.

Co jest niebezpieczne dla niedrobnokomórkowego raka płuc?

Głównym zagrożeniem tego typu nowotworu jest spokojny przebieg pierwszych trzech stadiów choroby. W zdecydowanej większości przypadków (około 70%) choroba jest rozpoznawana już w 3-4 etapach. W przypadku późnego wykrycia, niedrobnokomórkowy rak płuca nie może być całkowicie wyleczony, w wyniku czego 5 próg przeżycia przekracza nie więcej niż 20% pacjentów.

Ponadto rozprzestrzenianie się komórek nowotworowych do innych narządów wewnętrznych. Intensywność przerzutów w różnych postaciach niedrobnokomórkowego raka płuc jest bardzo różna. Główne narządy, które przechodzą tworzenie przerzutów to:

  • węzły chłonne;
  • narządy trawienne;
  • nadnercza;
  • serce;
  • mózg.

Całkowite wyleczenie jest możliwe tylko w przypadku terminowej diagnozy i odpowiednio dobranej terapii.

Czy możliwe jest wczesne rozpoznanie NSCLC?

Pomimo faktu, że NSCLC jest dość trudne do wykrycia we wczesnym stadium rozwoju, istnieje wiele objawów, gdy pojawiają się one (zwłaszcza jeśli rozwijają kompleks), należy natychmiast skontaktować się z onkologiem, aby potwierdzić lub obalić obecność guzem nowotworowym:

Pierwszą oznaką pojawienia się raka płuc jest kaszel. Dźwięk alarmu brzmi: gdy jest przewlekły, suchy, towarzyszy mu ból i skaleczenia, a także wydzielanie śluzu z domieszką krwi.

Na tle osłabienia odporności ciało szybko staje się zmęczone, często występują silne zawroty głowy, omdlenia, następuje chroniczny spadek siły.

Niedrobnokomórkowemu rakowi płuc często towarzyszy nieprzyjemny zapach z dróg oddechowych, duszność, ciężki oddech (szczególnie w nocy).

Jest podwyższona temperatura ciała (około 37-38 stopni), która nie zmniejsza się przez długi czas.

Ból w mostku:

Jeśli wystąpi ból w klatce piersiowej onkologów zaleca również, aby nie opóźnić wizytę specjalistyczną klinikę - inwazję nowotworu stale do oskrzeli prowadzi do bólu w rejonie mostka.

W przypadku przerzutów komórek nowotworowych do tkanek kostnych, często pojawia się ból w kościach (najczęściej są one odczuwane w kręgosłupie).

Warto zauważyć, że wszystkie powyższe objawy same w sobie nie mogą być uznane za dowód na obecność nowotworu w płucach, ponieważ mogą one być wskaźnikiem przepływu organizmu innych procesów patologicznych (gruźlica, bóle pleców, zapalenie płuc).

Szczególną uwagę na przejawianie wszystkich objawów należy poświęcić palaczom, ponieważ grupą osób, które jako pierwsze wpadną w grupę ryzyka, są palacze.

Co zawiera diagnostyka medyczna niedrobnokomórkowego raka płuc?

W przypadku złożonej manifestacji głównych objawów NSCLC, należy niezwłocznie przejść pełne badanie i przejść wszystkie niezbędne testy w celu potwierdzenia lub odrzucenia diagnozy:

  1. Obowiązkowe jest podanie ogólnego i biochemicznego testu krwi, markerów płuc (w celu wykrycia komórek rakowych we krwi).
  2. Badanie prześwietlenia płuc jest niezbędne do określenia umiejscowienia guza nowotworowego (jeśli występuje).
  3. Wykonuje się tomografię rekonstrukcyjną w celu określenia obecności przerzutów w ciele. Ponadto za pomocą tego badania można dokładnie określić stadium przebiegu choroby.
  4. Specjalne badania molekularne i genetyczne pomagają zidentyfikować pewne niuanse przebiegu choroby.

Prognoza

Niestety, tylko 30% przypadków wykrywa się raka we wczesnym stadium, kiedy choroba nadal pozwala na skuteczne leczenie.

W stadium 3-4 niedrobnokomórkowego raka płuc nie można już leczyć chirurgicznie, a ze względu na powszechne rozprzestrzenianie przerzutów komórki nowotworowe wpływają na większość narządów wewnętrznych. Zdecydowana większość pacjentów umiera w pierwszych 4-5 latach choroby.

Niemniej jednak, wybierając właściwą metodę leczenia, rokowanie znacznie się poprawia. Interwencja chirurgiczna jest wskazana tylko we wczesnych stadiach, kiedy przerzuty nie wpłynęły jeszcze na inne narządy wewnętrzne. Chemioterapia w połączeniu z radioterapią przynosi również dobre wyniki. W niektórych przypadkach można osiągnąć wzrost średniej długości życia do 10 lat.

Po wykryciu NSCLC na 4 etapy, aby przeprowadzić kosztowne leczenie nie ma sensu, ponieważ w tym przypadku choroba nie jest podatne na leczenie, a wykonywane wyłącznie w celu przedłużenia życia chorych na raka.

Objawy niedrobnokomórkowego raka płuca i ilu z tą chorobą żyje przy odpowiednim leczeniu?

Onkologia z taką szybkością wpływa na ludzkie ciało, co naprawdę staje się przerażające. W końcu każdego dnia częstość występowania wzrasta. Oczywiście pod tym względem znacznie poprawiły się sposoby i metody diagnozowania patologii onkologicznej.

Klasyfikacja

Najczęstszą postacią jest niedrobnokomórkowy rak płuc. Miliony ludzi umiera na tę chorobę każdego roku na całym świecie. Nawet lekarzom trudno jest odpowiedzieć na pytanie: "Jak długo może żyć osoba z tą chorobą?". W końcu lekarze starają się znaleźć lekarstwo na te patologie. Niestety, jak dotąd bez powodzenia. Jednak lekarze osiągnęli już pewien sukces w tej dziedzinie, gdy diagnozuje się wczesny etap choroby.

Niedrobnokomórkowy rak płuca jest postacią złośliwego nowotworu tkanki nabłonkowej. Pojawienie się nowego typu tego typu następuje w wyniku złożonego i nieodwracalnie niszczącego procesu DNA w strukturze i funkcjonowaniu normalnych komórek. Z tego powodu komórki wychodzą spod "kontroli" ciała, tracąc zdolność apoptozy i pojawia się podział bezgranicznego obrazu.

Jednym z czynników wyglądu jest wpływ środowiska lub znaczące zmiany w ludzkim ciele.

Ten guz rozwija się w długim i złożonym czasie. Lekarze klasyfikują trzy etapy rozwoju:

  1. Etap inicjacji.
  2. Promocja na scenie.
  3. Stopień zaawansowania.

Najczęściej guz powstaje w wyniku raka płaskokomórkowego, gruczolakoraka gruczołowego lub innych typów nabłonka.

Niedrobnokomórkowy rak płuc występuje znacznie częściej - w 40-50% przypadków. Na ogół mężczyźni w podeszłym wieku są narażeni na infekcje.

Etapy

  • Etap 1 - niewielki rozmiar nowotworu pojawia się po jednej stronie, a nie "wybierany" poza granice węzłów chłonnych;
  • Etap 2 - tworzenie się może zwiększać się, wpływając na węzły chłonne;
  • Etap 3 - guz staje się duży i dotknięte są węzły chłonne;
  • Etap 4 - guz jest w stanie całkowicie przełączyć się na nabłonek innego płuca, wpływa na węzły chłonne i cały zebrany płyn. Występuje powstawanie przerzutów (gdy mały guz wpływa na inne części ciała).

Istnieją trzy formy rozwoju nmrl:

  • postać płaskonabłonkowa;
  • kształt dużej komórki;
  • gruczolakorak.

Objawy

Wszystkie etapy rozwoju niedrobnokomórkowego raka płuca dzielą się na dwa okresy:

  • przedkliniczne (ostatnie około pięć lat, a oczekiwana długość życia zależy od rodzaju struktury guza);
  • kliniczny.

Specyficzne objawy tej choroby są trudne do ustalenia. Istnieją jednak cztery wyraźnie przejawiane oznaki:

  • kaszel;
  • duszność;
  • podwyższa temperaturę ciała;
  • krew podczas odkrztuszania.
  1. Najpierw pojawia się suchy kaszel, a następnie jego czas trwania wzrasta. Podczas kaszlu śluzu wydzielana jest plwocina z ropą. Stopień siły kaszlu zależy bezpośrednio od umiejscowienia guza. Im większy i silniejszy kaszel, tym bardziej dotyczy oskrzeli.
  2. Pojawienie się duszności jest wynikiem "wypychania" guza oskrzeli. Podczas oddychania płuco nie działa. Podobnie jak w przypadku kaszlu, wielkość guza bezpośrednio wpływa na duszność. Szczególnie objaw ten objawia się w szybkim kroku, gdy osoba wchodzi na schody lub podczas wysiłku fizycznego.
  3. Podwyższona temperatura jest oznaką rozpadu guza. Więc oskrzela, co może dodatkowo prowokować plwocinę, infekcję. To stan gorączkowy może spowodować błąd w diagnozie.
  4. Prawie połowa chorych zachoruje na wykrztuszanie krwi. Krew w flegmie potwierdza, że ​​nowotwór ulega rozkładowi.

Niedrobnokomórkowy rak płuc prowokuje zespół Marie-Bamberger. Przejawia się w ten sposób:

  • ostry ból w stawach, obrzęk holonostopa;
  • pogrubione kości podudzia, przedramienia;
  • zagęszczone palce stają się jak pałki.

Jakie powinno być leczenie?

Leczenie niedrobnokomórkowego raka powinno odbywać się wyłącznie przy pomocy chirurga. Tylko on może chirurgicznie usunąć dotknięty obszar płuca (pneumonektomia), jedno płuco - lobektomię, a jeśli oba - bilobektomię.

Interwencja chirurga może być skuteczna absolutnie na każdym etapie rozwoju raka. Jednak lekarz będzie w stanie pomóc tylko wtedy, gdy nie ma przerzutów w organizmie. Specjalista "usuwa" część, a w przypadku ekspansji guza można go całkowicie usunąć. Następnie konieczne jest poddanie się zabiegom złożonym: od radioterapii aż po chemioterapię.

Podczas pierwszej terapii dotkniętego obszaru chore komórki "usuwają" metodę promieniowania jonizującego.

W przypadku chemioterapii konieczne jest przyjmowanie specjalnych preparatów medycznych, które mają wpływ na dotknięte miejsca.

Po zabiegu chirurgicznym należy przestrzegać lekarza. W przeciwnym razie może wystąpić nawrót.

Ile żyć z nmrl?

Oczywiście nie da się jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Ponieważ wszystko zależy od indywidualnego przebiegu choroby. Rozpoczęty etap daje prawo do życia nie dłużej niż sześć miesięcy wraz z utrzymaniem terapii. Jeśli pacjent nie przyjmuje żadnych leków, to maksymalna - 2-3 miesiące.

Jeśli choroba zostanie wykryta we wczesnym stadium, wtedy przy stałej terapii podtrzymującej możesz żyć do późnej starości. Jednak nie należy zapominać, że na długość życia wpływa rodzaj raka. W końcu rak płaskonabłonkowy praktycznie nie daje pacjentowi prawa do życia.

Należy pamiętać, że jeśli u pacjenta zdiagnozowano NMR, choroba ta, mimo powolnego rozwoju, dobrze nadaje się do interwencji chirurgicznej. Jeśli pacjent jest operowany, to już ma dużą szansę na długie lata życia. Dlatego słuchaj swojego ciała, ponieważ każda choroba może zostać przezwyciężona na wczesnym etapie rozwoju.

Niedrobnokomórkowy rak płuc

Niedrobnokomórkowy rak płuc jest złośliwym nowotworem tkanki nabłonkowej. Takie nowotwory pojawiają się z powodu nieodwracalnych zaburzeń w strukturze i funkcjonowaniu DNA normalnych komórek. Podstawa może służyć jako wpływ czynników środowiskowych lub modyfikacji samego ciała. Nowotwór złośliwy rozwija się z powodu licznych zmian w DNA, które prowadzą do zaburzeń w komórkach struktury i funkcji. W rezultacie uciekają przed wpływem ciała, tracą zdolność do apoptozy (zaprogramowane niszczenie komórek po określonej liczbie podziałów) rozpoczynają nieograniczony podział.

Najczęściej takie formacje powstają w wyniku zmiany jednej komórki, czasem źródłem nowego wzrostu jest grupa komórek. Rozwój guza w czasie jest złożonym i długotrwałym procesem, dzielącym trzy etapy rozwoju:

  1. Faza inicjacji
  2. Faza promocji
  3. Stadium postępu

Guz może powstać z płaskiego (rak płaskokomórkowy), gruczołowego (gruczolakorak) i innych typów nabłonka. Nie ma jednej zasady przypisywania histologicznej nazwy nowotworom złośliwym. Częściej w nazwie odzwierciedlają cechy struktury komórek lub nowotwór zrębu. W 1997 r. Światowa Organizacja Zdrowia zaproponowała klasyfikację etapów zgodnie z ustalonymi kryteriami TNM. Systematyzacja stadiów TNM charakteryzuje rozmiar nowotworu, poziom wzrostu chorego narządu, a także wzrost otaczającej tkanki i innych narządów, węzłów chłonnych.

Klasyfikacja i metody badania

Rak płuca jest najczęstszym nowotworem u danej osoby. 25% całkowitej liczby guzów przypada na ten gatunek. Choroba mężczyzn jest 10 razy większa niż u kobiet. Wraz z wiekiem wzrasta ryzyko zachorowania.

Palenie tytoniu jest uważane za czynnik przyczyniający się do powstawania raka płuc. Zagrożenie to wywiera:

  • zaczął palić w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania;
  • Ci, którzy palą 25 papierosów dziennie lub dłużej;
  • palenie papierosów o niedrogich odmianach lub bez filtra.

Tworzenie się guzów jest ułatwione przez zanieczyszczone powietrze, szkodliwe warunki pracy, promieniowanie, procesy zapalne w oskrzelach, które przekształcają się w chroniczny organizm predysponujący.

Zgodnie z histologią klasyfikowane są dwie kategorie raka:

Główną metodą badania jest:

Przebieg, rokowanie i sposób leczenia zależą od struktury guza według histologii.

Raki drobnokomórkowe są małymi komórkami bez oznak różnicowania. Odkryj 20-25% ludzi, głównie palaczy i pracujących w niebezpiecznych branżach. Najczęściej obserwowano u osób w wieku 50-60 lat. Szybko rosnące, wcześnie silne przerzuty. Prognozy nie są pocieszające, po ustaleniu diagnozy pacjent umiera za kilka miesięcy.

Niedrobnokomórkowy rak występuje częściej i występuje w 40-50% przypadków, głównie u starszych mężczyzn. Charakterystyka histologiczna, obecność rogowacenia i tworzenie napalonych pereł.

Typ niedrobnokomórkowy obejmuje następujące typy nowotworów:

  • płaskonos,
  • gruczolakorak,
  • duże komórki
  • mieszany rak.

Konieczność oddzielenia raka na dwie grupy: małe i niedrobnokomórkowe wynika z różnic w podejściach i wyboru metody leczenia.

Niedrobnokomórkowy rak płuc dzieli się na 4 etapy:

Na etapie 1 mały guz jest umieszczony po prawej i lewej stronie, nie wychodzi poza granice i do węzłów chłonnych.

W 2 etapach - guz może mieć różne rozmiary, z zajęciem węzłów chłonnych.

W stadium 3 guz jest znacznie większy i rozprzestrzenia się na węzły chłonne.

W 4 etapach - guz przechodzi do tkanek drugiego płuca, wpływając na węzły chłonne i płyn wokół. Na 4 etapach zaczynają się tworzyć przerzuty.

Niewielki rozmiar guza, który przechodzi do różnych części ciała, nazywa się przerzutami.

Niedrobnokomórkowy rak płuc, objawy

W rozwoju raka istnieją:

  • okres przedkliniczny
  • okres kliniczny

Jeśli przedkliniczny okres niedrobnokomórkowy może wynosić około 5 lat. I zależy od czasu trwania i struktury guza przez histologię.

Dokładne objawy, które pozwalają rozpoznać raka płuc, nie istnieją. Istnieją 4 objawy:

  • Kaszel
  • Skrócenie oddechu
  • Wzrost temperatury
  • Hemoptysis
  1. Kaszel pobrany na sucho, następnie staje się coraz dłuższy, w nocy nasila się kaszel. Kaszel z jednoczesnym rozładowaniem śluzu lub flegmą z obecnością ropy w śluzie. Od lokalizacji guza zależy kaszel i poziom światła oskrzeli. Im silniejszy kaszel, tym większe uszkodzenie oskrzeli.
  2. Występuje duszność z powodu zatykania guza oskrzelowego, a podczas oddychania płuca nie działa. Wielkość dotkniętego obszaru zależy od ciężkości duszności. Może to wynikać z szybkiego chodzenia, wchodzenia po schodach lub wysiłku fizycznego.
  3. Wzrost temperatury często wskazuje, że guz zaczął się rozpadać. W przypadku nowotworów centralnych występują częściej. Rosnący guz zwęża oskrzela i może prowadzić do stagnacji plwociny i infekcji. Temperatura może wzrastać od czasu do czasu. Gorączka często prowadzi do błędów w diagnozie. Podwyższona temperatura jest często mylona z zapaleniem płuc, grypą i innymi rodzajami chorób.
  4. Hemoptysis obserwuje się w prawie 50% przypadków. W plwocinie można zaobserwować rozpryski kropelek krwi. Rzadkie krwawienie występuje rzadko w plwocinie, a krwawienie występuje rzadko. Obecność krwi w plwocinie świadczy o tym, że nowotwór znajduje się na etapie rozkładu. Powtarzające się krwioplucie może mieć jeden lub dwa. Wykrywanie rozprysków krwi w plwocinie jest już wystarczającym powodem, aby zadzwonić do lekarza, aby przeprowadzić badanie i wykluczyć raka.

Nowotwory, które osiągnęły znaczne rozmiary, powodują ból w mostku, osłabienie, ogólne zmęczenie, zmniejszony apetyt, zmniejszoną zdolność do pracy. Dość rzadkie, objawy te można znaleźć we wczesnym stadium.

W przypadku niedrobnokomórkowego raka płuc obserwuje się również zespół Marie-Bamberger:

  • ból w stawach, obrzęk kostek, nadgarstki;
  • pogrubienie kości podudzia i przedramienia;
  • ze względu na pogrubienie palców może przybrać formę pałeczek bębenkowych.

Diagnostyka

Przy każdym podejrzeniu konieczne jest przeprowadzenie kompleksowego badania pacjenta:

  1. laboratorium
  2. RTG
  3. bronchologiczny

Sygnały alarmowe

  • Przedłużony suchy kaszel, prawdopodobnie torebka z flegmą;
  • Choroby układu oddechowego w towarzystwie kaszlu i gorączki;
  • Pojedyncza i nawracająca hemoptyza;
  • Nie przejściu bólu w klatce piersiowej;
  • Po długotrwałych chorobach układu oddechowego, przedłużonym stanie podgorączkowym.

Leczenie

Leczenie niedrobnokomórkowego raka chirurgicznie polega na usunięciu dotkniętego obszaru płuca (wycięcie pneumonektomii), jednego (lobektomia), dwóch płatów (bilobektomii).

Interwencja chirurgiczna jest wykonywana na wszystkich etapach choroby.

Lekarz usuwa część chirurga, gdy guz rozprzestrzenia się, całe płuco jest usuwane. Następnie wykonują złożone zabiegi: radioterapię i chemioterapię.

Podczas radioterapii obszary dotknięte nowotworem są napromieniowane promieniowaniem jonizującym, które zabija chore komórki.

W chemioterapii stosuje się leki medyczne, które zabijają komórki dotknięte nowotworem.

Po zakończeniu leczenia konieczne jest wizyty u lekarza co sześć miesięcy. Ponieważ może się nawrócić.

Rozprzestrzenianie się guza zmniejsza objętość płuc, zmniejsza się zdolność do pobierania tlenu z powietrza. Może to prowadzić do niedotlenienia (obniżenia poziomu tlenu we krwi). Terapia tlenowa w niedotlenieniu zmniejsza duszność, poprawia zdrowie.

W przypadku odmowy interwencji chirurgicznej, w celu przywrócenia drożności oskrzeli, należy zastosować terapię fotodynamiczną.

Wybór metody leczenia

Wybierając metodę leczenia pacjenta, należy wziąć pod uwagę strukturę histologiczną i rozprzestrzenianie się guza. W przypadku niedrobnokomórkowego raka główną metodą leczenia jest operacja, przy użyciu złożonego leczenia leków i radioterapii.

Objawy i leczenie niedrobnokomórkowego raka płuc

Onkologia płucna corocznie zabiera życie dziesiątkom tysięcy Rosjan, przy czym przeważająca liczba przypadków tego nowotworu stanowiła populację męską. Najbardziej podatni na raka płuc są palacze, a także pracownicy w szkodliwych branżach.

Ogólnie rzecz biorąc rak płuc dzieli się na małą i niedrobnokomórkową postać histologiczną. Około 80% onkologii płucnych to niedrobnokomórkowe nowotwory.

Czym jest niedrobnokomórkowy rak płuca?

Niedrobnokomórkowy guz płuc nazywa się złośliwym formowaniem, utworzonym z tkanek pochodzenia nabłonkowego.

Wielokrotne zakłócenia DNA powodują zmiany w strukturze i funkcjach komórek, co prowadzi do niekontrolowanego i nieuporządkowanego podziału komórek. Patologia jest zwykle diagnozowana na etapach, gdy procesy nowotworowe znajdują się na etapie aktywnego rozwoju, co znacznie komplikuje leczenie płucnego niedrobnokomórkowego raka.

Specjaliści wyróżniają kilka charakterystycznych odmian onkologii niedrobnokomórkowej, z których każdy wyróżnia się indywidualnymi cechami klinicznymi.

Istnieje kilka podstawowych typów takich formacji:

  • Rak wielkokomórkowy płuc - może wystąpić w dowolnej części ciała. Charakteryzuje się bardziej przyspieszonym wzrostem, rozwojem i przerzutami niż inne niedrobnokomórkowe formacje. Pod mikroskopem stwierdzono, że taki guz składa się z zaokrąglonych struktur komórkowych. Rak wielkokomórkowy stanowi około 11-15% przypadków onkologii płucnej;
  • Gruczolakorak - podobny guz występuje u 40% pacjentów z rakiem płuca. Ta forma niedrobnokomórkowego raka najczęściej rozwija się na tle długotrwałego palenia. Edukacja stopniowo rośnie w strukturach komórkowych odpowiedzialnych za wytwarzanie wydzieliny śluzowej. Ten typ guzów niedrobnokomórkowych rozwija się w tkankach gruczołowych i wpływa na zewnętrzny obszar narządu;
  • Rak naskórkowego pochodzenia lub rak płaskonabłonkowy. Występuje w jednej czwartej przypadków wszystkich onkologii płucnej. Tworzy formę niedrobnokomórkowego nowotworu ze struktur komórkowych, które wyścielają wewnętrzną stronę dróg oddechowych.

Niestety, specjaliści nie zawsze potrafią w odpowiednim czasie określić rodzaj zmiany nowotworowej płuc. Następnie diagnoza jest wyrażana jako niezróżnicowany rak. Ale taki czynnik nie wpływa na jakość terapii.

Objawy

Niedrobnokomórkowe formy raka charakteryzują się szczególną inscenizacją i specyficznymi przejawami, które odróżniają je od innych typów onkologii. Najwcześniejszą swoistą manifestacją niedrobnokomórkowego raka jest kaszel. Początkowo taki znak jest suchy i nieproduktywny, ale z biegiem czasu staje się przedłużony.

Eksperci wyjaśniają wystąpienie takiej symptomatologii przez rozwój edukacji w oskrzelach lub zewnętrzne ciśnienie guza na strukturach oskrzelowych. Nadmiar ataków kaszlu pojawia się częściej, wyczerpując pacjenta. Wraz z rozwojem onkologii kaszel staje się produktywny, któremu towarzyszy ropne lub śluzowe wydzielanie.

Oprócz kaszlu, niedrobnokomórkowym postaciom raka towarzyszy inna typowa symptomatologia.

  • Bolesna symptomatologia w rejonie klatki piersiowej. Jest taki znak z powodu kompresji struktur śródpiersia, pojawienia się wysięku w jamie opłucnej lub penetracji nieprawidłowych komórek do tkanek nerwowych. Symptomatologia bólu może być ostra i okresowa, występująca w napadach paroksyzmowych lub stale przeszkadzających.
  • Wykrztuszanie we krwi. Takie objawy występują u prawie połowy pacjentów z chorobą nowotworową z podobną diagnozą. Określić obecność krwioplucia może być przez krwawe skrzepy lub małe żyły w plwocinie oddzielone od kaszlu. W stanie zaniedbanym plwocina ma krwawą strukturę spienioną.
  • Manifestacje duszności. Ta cecha wynika z nieprawidłowej zwężenia światła oskrzeli, występowanie płynu opłucnowego, problemy z wentylacją płuc lub rozprzestrzenianie się raka procesu limfouzlovye w strukturach znajdujących się na klatce piersiowej.

Taka symptomatologia pojawia się głównie w procesie wykonywania jakiejkolwiek aktywności fizycznej, chodzenia lub innej aktywności motorycznej. Wraz ze wzrostem wykształcenia duszność staje się coraz bardziej niepokojąca, zyskuje trwały charakter. Często podczas świszczącego oddechu osoby postronne gwiżdżejące są wyraźnie słyszalne.

  • Znaki hipertermiczne. Objaw ten ma charakter niestabilny, ponieważ może przejawiać się tymczasowo. Zwykle pojawianie się podwyższonych wartości temperatury ma miejsce w przypadku rozpadu płucnego, któremu towarzyszą procesy zapalne.

Pacjenci często są zaniepokojeni obrzęk szyi i tkanek twarzy, trudności w przełykaniu, chrypka w głosie, bóle kości i tak dalej. W późniejszych etapach niedrobnokomórkowym rakiem powstaje procesów typowych objawów zniszczenia zatrucia organizmu, takich jak utrata masy ciała, zmęczenie, wyczerpania i tak dalej.

Przyczyny

Głównym czynnikiem sprawczym złośliwości niedrobnokomórkowej w płucach jest palenie.

Dym tytoniowy składa się z wielu niebezpiecznych związków rakotwórczych, które również prowokują procesy onkologiczne w tkance płucnej.

Prawdopodobieństwo onkologii wzrasta, jeśli palacz ma imponujące doświadczenie uzależnienia od nikotyny iw ciągu jednego dnia pali więcej niż 1,5 paczki papierosów.

Rzadziej patologia rozwija się z powodu zatrudnienia w szkodliwych branżach chemicznych, metalurgicznych i innych. Innymi słowy, czasami niedrobnokomórkowy rak płuc może być pochodzenia profesjonalnego. Zanieczyszczona atmosfera w regionach uprzemysłowionych również odgrywa ważną rolę w procesie powstawania raka.

Etapy

W rozwoju nowotworów niedrobnokomórkowych wyróżnia się kilka następujących po sobie etapów:

  • Początkowy etap charakteryzuje się pojedynczym zlokalizowanym tworzeniem małych rozmiarów, umiejscowionym tylko w jednym narządzie, węzły chłonne nie rozprzestrzeniają się jeszcze do węzłów chłonnych;
  • Edukacja na dwóch etapach staje się bardziej agresywna, ponieważ procesy onkologiczne zaczynają przemieszczać się w kierunku położonych blisko węzłów chłonnych;
  • Trzeci etap niedrobnokomórkowego raka płuc charakteryzuje się rozprzestrzenianiem do węzłów chłonnych i otaczających tkanek;
  • Etap 4 jest uważany za terminalny i nieuleczalny, guz znajduje się w obu płucach, daje rozległe nieorganiczne przerzuty.

Diagnostyka

Metody diagnostyczne tego typu nowotworu obejmują stosowanie takich procedur jak:

Współczesne podejścia do diagnostyki immunohistochemicznej raka płuc, w tym filmie:

Leczenie

Podejście do terapii przeciwnowotworowej zależy od stadium i rodzaju niedrobnokomórkowego raka. Ponieważ większość pacjentów w diagnozie już zaniedbała formy raka, przewidywania są często negatywne.

Chociaż w 3 etapach możliwe jest znaczne spowolnienie postępu nowotworu lub całkowite zatrzymanie dalszego rozwoju procesu nowotworowego.

Ogólnie leczenie opiera się na kilku podejściach: chemioterapeutycznym, radioterapeutycznym i operacyjnym.

Podejście chemioterapeutyczne jest niezastąpione z powodu nieoperacyjnego działania guza, znacznie zmniejsza objawy objawowe procesu onkologicznego, przedłużając życie pacjentów. Przy podobnym działaniu stosuje się leki niszczące złośliwe struktury komórkowe.

Miejscowe leki przeciwnowotworowe to obecnie: Tactoser, Avastin, Paclitaxel, Iressa, Tarceva, Mitotax, Cytohem, itp.

Radioterapia pomaga zmniejszyć edukację, eliminuje zespół bólowy i jest niezbędna do złagodzenia objawów w opiece paliatywnej. Często radioterapię przeprowadza się w połączeniu z chemioterapią, co tylko zwiększa skuteczność obu metod. Dość często takie leczenie stosuje się, gdy pacjent odmawia operacji lub jego nowotwór jest nieoperacyjny.

Prognozy i zapobieganie

Trudno jest przewidzieć niedrobnokomórkowego raka płuca, ponieważ obraz i wyniki leczenia są zdeterminowane przez stadium, w którym rozpoznano onkologię.

Statystyki pokazują, że ponad połowa pacjentów z rakiem trafia do lekarzy, gdy rak osiąga późne stadium rozwoju, dlatego pięcioletni okres nie przekracza 17%.

Jeśli mimo to możliwe było wczesne wykrycie raka płuc (o 1-2), to odsetek osób, które przeżyły, wzrósł do prawie 50%.

Film o leczeniu chorych na NSCLC w stadium 3:

Niedrobnokomórkowy rak płuca, leczenie

Inscenizacja lub ustalenie etapu procesu.

Określenie stadium procesu nowotworowego

  • Badanie kliniczne (należy zwrócić uwagę na to, czy węzły chłonne są powiększone, czy istnieją guzy nowotworowe w tkankach miękkich, na przykład ściana piersiowa).
  • Bronchoskopia: niedowład strun głosowych; lokalizacja guza wewnątrzoskrzelowego w stosunku do stępki tchawicy lub głównego oskrzela.
  • CT klatki piersiowej i jamy brzusznej: lokalizacja guza względem szczelin międzyłbio- wych, śródpiersia, ściany klatki piersiowej; wzrost węzłów chłonnych śródpiersia lub węzłów chłonnych innej lokalizacji; przerzuty, szczególnie w płucach, opłucnej, wątrobie, nadnerczach, kościach; gdy podejrzenie przerzutów w mózgu i kości wykonuje tomografię komputerową scyntygrafii głowy i kości.

Pozytonowa tomografia emisyjna

W Wielkiej Brytanii PET jest nadal stosowany tylko w kilku ośrodkach akademickich.

Interdyscyplinarne podejście do leczenia

Kluczem do optymalnego leczenia raka płuc staje się częścią jego wybór różnych specjalistów: radiolog, radiolog, specjalista radioterapii, patologii, pulmonologii, chirurgii klatki piersiowej, chemotherapist.

Leczenie

Leczenie chirurgiczne

  • Całkowite usunięcie guza z NSCLC zapewnia największe szanse na wyleczenie.
  • Najbardziej skuteczny i uzasadniony u pacjentów z I i II etapem procesu nowotworowego.

Chemioterapia

  • Systemowa chemioterapia zmniejsza kliniczne objawy choroby w późniejszych stadiach i nieco poprawia przeżycie.

Radioterapia

  • Skuteczne sposoby wpływania na nowotwór, pozwalające osiągnąć szybką poprawę kliniczną za pomocą wspólnego procesu nowotworowego, zwłaszcza gdy guz wyrasta w duże oskrzela.
  • Na I i II etapie leczenia NSCLC jest możliwe, w III etapie przypadki leczenia są rzadkie.

Chirurgiczne leczenie niedrobnokomórkowego raka płuc

Chirurgiczne usunięcie guza z NSCLC daje największe szanse na wyleczenie.

Każdy pacjent z NSCLC bez przerzutów powinien być traktowany jako kandydat do leczenia chirurgicznego.

Odległy proces nowotworowy i ciężkie współistniejące choroby powodują, że leczenie chirurgiczne jest niepraktyczne.

W Wielkiej Brytanii operacja NDRP jest wykonywana tylko u 11% pacjentów, w Stanach Zjednoczonych - w 21%.

Celem interwencji chirurgicznej jest wyleczenie pacjenta. W przypadkach, w których nie jest to wykonalne, należy odwoływać się do niechirurgicznych metod leczenia.

Przed podjęciem decyzji o interwencji chirurgicznej należy dokładnie ocenić stan pacjenta i przeprowadzić szereg badań.

  • Aby potwierdzić rozpoznanie, konieczne jest badanie histologiczne lub cytologiczne.
  • Resektability guza (stadium I lub II): wykonuj mediastinoskopię z biopsją węzłów chłonnych śródpiersia; w węzłach chłonnych, które mają normalny rozmiar (mniej niż 1 cm), mogą również występować komórki nowotworowe, a powiększenie węzłów chłonnych może być konsekwencją reaktywnego zapalenia (w 45% przypadków); w obecności wysięku w jamie opłucnej wykonać nakłucie opłucnej, a następnie badanie cytologiczne płynu aspiracyjnego i biopsję opłucnej; wykrywanie komórek nowotworowych w tych badaniach jest przeciwwskazaniem do leczenia chirurgicznego.
  • Zdolność operacyjna pacjenta: wiek pacjenta powinien być brany pod uwagę w połączeniu z innymi czynnikami (stanem ogólnym, stopniem wyczerpania, chorobami współistniejącymi), zdolnym do wykluczenia możliwości przeprowadzenia operacji; badanie funkcji serca (jeśli to konieczne - przy próbie obciążenia).

Torakotomia i rozległa resekcja płuc są obarczone poważnymi komplikacjami, a nawet śmiercią. Do obsługi pacjentów z rakiem płuc powinny być w instytucjach medycznych, gdzie znaczące doświadczenie w leczeniu chirurgicznym tej kategorii pacjentów. Nieuzasadnione opóźnienie operacji może uniemożliwić jej późniejsze wykonanie z powodu progresji guza.

Operacja

W zależności od charakterystyki guza wykonuje się lobektomię, bilobektomię lub pulmonektomię. Guz należy całkowicie usunąć za pomocą badania histologicznego brzegów wyciętej tkanki.

Nie zaleca się wycięcia klatki piersiowej ze względu na większe ryzyko niepełnego usunięcia guza, chociaż czasami wykonuje się je z niewielkim rozmiarem guza i ciężkim zaburzeniem oddychania.

Podczas operacji konieczne jest badanie histologiczne regionalnych węzłów chłonnych.

Po wykiełkowaniu guza na ścianę klatki piersiowej, osierdzie lub przepony może wyciąć tych struktur w jednym bloku z chorą tkanką płuc, lecz taka operacja wzrost objętości na przeżycie nie ulega zmianie.

Celowość powiększonej limfadenektomii z usunięciem śródpiersiowych węzłów chłonnych nie jest rozpoznawana przez wszystkich.

Ograniczoną resekcję płuca można wykonać torakoskopowo, ale długoterminowe wyniki takich operacji i ich bezpieczeństwo raka nie zostały jeszcze zbadane.

Okres pooperacyjny

Po operacji pacjenci są przenoszeni na oddział intensywnej terapii, gdzie można monitorować parametry życiowe:

  • wskaźniki aktywności serca (elektrokardiografia);
  • Ciśnienie krwi;
  • centralne ciśnienie żylne (CVP);
  • częstość oddechów (BH);
  • nasycenie krwi tętniczej tlenem.

Ogromna wartość w operacji na narządach klatki piersiowej ma skuteczną analgezję, zapewnianą za pomocą następujących metod:

  • znieczulenie zewnątrzoponowe na poziomie kręgów piersiowych;
  • znieczulenie dożylne, opioidy kontrolowane przez pacjenta (AKB);
  • blokada międzyżebrowa z roztworem miejscowego znieczulenia przed zszyciem rany torakotomijnej.

We wczesnym okresie pooperacyjnym konieczne jest stosowanie terapii tlenowej, a pacjenci z ciężkimi obturacyjnymi zmianami w drogach oddechowych są również przepisywani lekami rozszerzającymi oskrzela. Ogromne znaczenie mają regularne ćwiczenia oddechowe.

Powikłania pooperacyjne Wczesne (we wczesnych dniach).

  • Krwawienie (np. Po rozwarstwieniu zrostów opłucnej) może powodować hemothorax.
  • Niewydolność oddechowa: ucisk oddychania opioidowymi lekami przeciwbólowymi; odma opłucnowa z lub bez rozedmy płuc; niedodma spowodowana opóźnieniem w wydzielaniu oskrzeli.
  • Długotrwały wyciek powietrza po lobektomii.
  • Naruszenie rytmu serca, zwłaszcza migotania przedsionków.
  • Sepsa: zakażenie płucne; ropienie rany; ropień opłucnej.
  • Przetoka oskrzelowo-opłucnowa (szczególnie po usunięciu prawego płuca). Późno (w pierwszych tygodniach lub miesiącach).
  • Ból w klatce piersiowej związany z torakotomią.
  • Późna przetoka oskrzelowo-opłucnowa z rozwojem ropni opłucnej.
  • Nawrotowe nowotwory.

Wyniki leczenia chirurgicznego

Śmiertelność po lobektomii nie przekracza 3%, a po pneumonektomii - 5%. 5-letnie przeżycie zależy od wielu czynników, z których najważniejszym jest etap procesu nowotworowego. 5-letnie przeżycie chorych po resekcji płuca sięga 40%, a przy braku przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych (N0) zbliża się do 70%. Jednakże, gdy uczestniczy się w procesie śródpiersia w węzłach chłonnych (N2), próg 5 lat zostaje pokonany tylko przez 15% pacjentów.

Chemioterapia niedrobnokomórkowego raka płuca

Wczesne badania skuteczności lekami alkilującymi w NSCLC wykazały, że czas przeżycia jest niska, a przed 1980 nie chemioterapeutyki, których użycie nie było bardziej skuteczne niż 20% pacjentów.

W ostatnim dziesięcioleciu nastąpił znaczny postęp w tej dziedzinie, a chemioterapia jest coraz częściej stosowana w raku płuc, zwłaszcza w dalekosiężnych formach.

Rak płuc z przerzutami

Skuteczność chemioterapii i przeżycia

Cisplatynę schemat chemioterapii MVP i mikrofonem (mitomycyna, ifosfamid, cisplatyna) znacząco poprawia stan chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca w stadium IV.

  • Subiektywna poprawa i zwiększona aktywność występują u ponad 50% pacjentów.
  • Celem poprawę zaobserwowano w 20-30% pacjentów: pacjenci z aktywnością funkcjonalną od 0 do 2 punkty od ECOG efektu leczenia i niewielkich toksyczne skutki leków silniej: niewielki wpływ na przeżycie: średni czas przeżycia ulega wydłużeniu o 2 miesiącach w porównaniu z pacjentami bez chemioterapii; wskaźnik przeżycia przez 1 rok wynosi 25% (bez chemioterapii, nie przekracza 15%).
  • Do toksycznych efektów chemioterapii należą: nudności, wymioty, senność, zahamowanie czynności szpiku, neuropatia.

W latach 90. XX w. Pojawiło się kilka leków o działaniu przeciwnowotworowym, które były stosowane w NSCLC w monoterapii lub w połączeniu z karboplatyną lub cisplatyną.

  • Leczenie tymi lekami było bardziej skuteczne (pod względem poprawy klinicznej i przeżycia) niż w programach MVP i MIC.
  • Nowe schematy chemioterapii nie różniły się istotnie między sobą skutecznością.
  • W połączeniu z chemioterapią z cisplatyną lub karboplatyną i jeden z czterech następujących leków (gemcytabiny, winorelbiny, pakpitaksel, docetaksel) obecnie służy jako standardowe leczenie niedrobnokomórkowego raka płuca, który przyszedł z dala.
  • Istnieją dowody na nieco większą skuteczność skojarzonej chemioterapii z powyższymi lekami przez więcej niż 4 cykle.
  • Monochemoterapia przy użyciu gemcytabiny lub winorelbiny jest skuteczna u niektórych pacjentów z dalekosiężnym NSCLC i czynnościową czynnością 2 punktów.

Jakość życia

Chociaż chemioterapia hamuje wzrost guza z daleko idącym NSCLC w około 20-50% przypadków, subiektywną poprawę osiąga się u większej liczby pacjentów.

  • Kaszel, krwioplucie i ból zmniejszają się u 70% pacjentów.
  • Apetyt poprawia się u 40% pacjentów.
  • Duszność zmniejsza się u 30% pacjentów.

III stadium niedrobnokomórkowego raka płuca

W przybliżeniu u 30% pacjentów z NSCLC w momencie rozpoznania, tylko pierwotny guz w płucach jest wykryty bez objawów przerzutów. Ta kategoria pacjentów jest heterogenna i ogólnie charakteryzuje się niekorzystnym rokowaniem, ale obejmuje również pacjentów, którzy mogą uzyskać długotrwałą remisję. Ogólnie chemioterapia z miejscowymi postaciami procesu nowotworowego jest bardziej skuteczna niż w przypadku przerzutów, ale w przypadku braku tych ostatnich jest bardziej skuteczna u pacjentów z zadowalającym stanem ogólnym.

Chemioterapia za pomocą cisplatyny lub karboplatyny jest przeprowadzana zgodnie z następującymi zasadami.

  • Chemioterapia może poprawić ogólny stan pacjenta, zmniejszyć wielkość guza pierwotnego i stłumić mikroskopowe przerzuty.
  • Przeżycie po skojarzonej chemioterapii z preparatami platyny i radioterapią jest wyższe niż po jednej radioterapii.
  • Połączona chemioterapia z preparatami platyny o aktywności funkcjonalnej 0-1 punktów jest wykonywana w czterech cyklach, a następnie radioterapii pozostałego nowotworu.
  • Przy szybkim postępie nowotworu lub poważnych efektach toksycznych chemioterapii należy niezwłocznie rozpocząć terapię radiologiczną.
  • U pacjentów z niską aktywnością czynnościową można ograniczyć się wyłącznie do radioterapii paliatywnej.
  • Aby przygotować plan leczenia i skoordynować wysiłki, konieczna jest ścisła współpraca chemioterapeuty i radiologa.

Chemioradioterapia

Cisplatyna i kilka nowych leków stosowanych w chemioterapii, takie jak gemcytabiną i taksany, mają znaczący wpływ na promieniowanie, które powoduje rosnące zainteresowanie tymi lekami połączonych promieniowanie i chemioterapii. Wstępne wyniki wykazały, że jednoczesne podawanie promieniowaniem i chemioterapii mogą być bardziej efektywne niż sekwencyjne, a efekty toksyczne w tym trybie są większe (w szczególności, przełyku), a jednak nie opracowano optymalny schemat przypisywania trybie frakcjonowania dawki napromieniania i chemioterapii.

Terapia adiuwantowa

Metaanaliza wyników leczenia adjuwantowego w NSCLC wykazała, że ​​chemioterapia oparta na schematach zawierających cisplatynę po leczeniu chirurgicznym zwiększa 5-letnie przeżycie o 5%. Ten wzrost przeżywalności odnotowano u pacjentów z rakiem IB-IIIA. Jednak takie połączenie leczenia nie rozprzestrzeniło się w Wielkiej Brytanii. Niedawne wyniki chemioterapii z podwójnymi kombinacjami zawierającymi platynę (dupleksy) wykazały szczególnie wysoką skuteczność chemioterapii adiuwantowej po chirurgicznym leczeniu NSCLC w pierwszym etapie.

Chociaż neoadjuwantowa chemioterapia może zmniejszyć częstość występowania nowotworu i w ten sposób zwiększyć szanse całkowitego usunięcia guza oraz zmniejszyć ryzyko rozprzestrzeniania komórek nowotworowych w trakcie pracy.

Chemioterapia drugiego rzutu i późniejsze leczenie

Z poprawą wyników pierwszej linii chemioterapii i częstszego jego stosowania u pacjentów z miejscowo zaawansowanym NSCLC rosnącej liczby pacjentów wymagających leczenia z powodu wznowy lub progresji raka płuc. Pacjenci z zadowalającym stanem ogólnym (aktywność funkcjonalna 0-1) mogą skorzystać z chemioterapii z docetakselem: efekt stwierdza się u 10% pacjentów, poprawa przeżycia (mediana przeżycia to 3 miesiące). Podobne wyniki uzyskuje się po leczeniu pemetreksedem.

Obiecuje się stosować w nowych doustnych preparatach NSCLC, na przykład blokerach EGFR.

Wniosek

Chemioterapia z powodu nieoperacyjnego NSCLC, jak również chemioterapia w przypadku drobnokomórkowego raka, zwiększa przeżycie. Terapia adjuwantowa NSCLC również zwiększa przeżycie, a ten wzrost jest porównywalny do tego w leczeniu raka sutka i okrężnicy. Przyczyny niskiego kluczowego podejścia do chemioterapii NSCLC są obecnie coraz mniej liczne, ale konieczne jest uwzględnienie tych pacjentów, jeśli to możliwe, w badaniach klinicznych w celu ich poprawy.

Radioterapia niedrobnokomórkowego raka płuca

Zdalna radioterapia jest stosowana u większości pacjentów z NSCLC.

Radical Radiation Therapy

Radical radioterapia jest wskazana w następujących przypadkach:

  • pacjenci z NSCLC w stadium I-II, którzy z tego czy innego powodu nie nadają się do leczenia chirurgicznego;
  • pacjenci z NSCLC w stopniu III, jeśli ogólna funkcja i funkcja płuc są zadowalające.

Szanse na przezwyciężenie 2-letniego marginesu przeżycia po radykalnej radioterapii u chorych z nieresekcyjnym NDRP wynoszą 20-30%.

Wady radykalnej radioterapii są następujące:

  • konieczność częstego odwiedzania kliniki;
  • ostre efekty toksyczne, na przykład senność, zapalenie przełyku;
  • późne efekty toksyczne, takie jak zwłóknienie płuc.

Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia długotrwałych działań niepożądanych, pacjenci z ogólnoustrojowymi przerzutami i oczekiwaną spodziewaną długością życia krótszą niż 12 miesięcy po rozpoznaniu powinni być starannie dobrani do radykalnej chemioterapii.

Dawka promieniowania i jego frakcjonowanie

Standardowa dawka napromieniania przyjęta na całym świecie wynosi 60-66 Gy. Jest ona podzielona na 30-33 frakcji o czasie trwania leczenia wynoszącym 6 tygodni.

Próby zwiększenia liczby frakcji, przy jednoczesnym zmniejszeniu dawki (mniej niż 2 Gy) i wydłużeniu czasu leczenia (ponad 6-7 tygodni) (hiperfrakcjonowanie bezaksymilacji), nie wykazały żadnych korzyści.

Jednak hiperfrakcjonowanie w trybie CHART ma znaczną przewagę nad tradycyjnym schematem frakcjonowania i jest obecnie zalecane w Wielkiej Brytanii do użytku.

  • 54 Gy dla 36 frakcji w ciągu 12 dni.
  • Według danych uzyskanych w Wielkiej Brytanii, ten schemat frakcjonowania, w porównaniu z tradycyjnym o 9%, zwiększa 2-letnie przeżycie u pacjentów z NSCLC w stadium I-III.
  • Wady schematu CHART obejmują obciążenie dla pacjentów i personelu, wzrost ostrej toksyczności o 3 do 20%, ale częstość występowania skutków ubocznych nie wzrasta.
  • Porównania tych dwóch reżimów z trzecim, skróconym do 3-4 tygodni (na przykład 50-55 Gy dla 15-20 frakcji), reżim dotychczas popularny w Wielkiej Brytanii, nie został przeprowadzony.
  • Tryb wykres, że kłopotliwe dla pacjenta i personelu (napromieniowanie prowadzi się w 8, 14 i 20 godzin, w tym weekendy), jednakże stosuje się go w wielu ośrodkach w Wielkiej Brytanii.
  • Dzięki zmodyfikowanemu leczeniu CHARTWEL leczenie trwa 17 dni z przerwą w weekend z całkowitą dawką 60 Gy podzieloną na 40 frakcji.
  • Wyniki radioterapii w trybie CHARTWEL są zachęcające i można je stosować po chemioterapii.

Ilość napromieniowania

Nie przeprowadzono randomizowanych badań w celu wyjaśnienia ilości promieniowania podczas radioterapii. W większości krajów, objętość ta obejmuje nowotwory pierwotne, rak podstawnokomórkowy i tkanki węzłów chłonnych, przy czym szerokość obszaru brzegowego 1-2 cm. W badaniu retrospektywnym porównania, takie podejście nie wykazały żadnych korzyści przed napromienianiu guza, a udział, według badania rentgenowskiego, węzłów chłonnych. Badania leczenie konforemna ze wzrostem dawki napromieniowania wykazały, że naświetlanie adiuwanta węzłach chłonnych dawki dostarczanej do pierwotnego nowotworu może zostać zmniejszona. Pozostawienie niezaangażowanych węzły chłonne, nie naświetlano, oczywiście, nie wpływa na częstość wznowy.

Chemioradioterapia

Według wspólnej grupy roboczej ds. Leczenia NSCLC, wraz z radioterapią, chemioterapia z zastosowaniem schematów zawierających cisplatynę zwiększa 5-letnie przeżycie o 2%.

Nie zostało to jeszcze udowodnione w badaniach z randomizacją, że jednoczesne radioterapia i chemioterapia zwiększają przeżycie, ale niewątpliwie towarzyszy temu wzrost częstości występowania działań niepożądanych. Ostatnie doniesienia RTOG wskazują na znaczny wzrost częstości powikłań z równoczesną chemioradioterapią. Ponad jedna trzecia pacjentów otrzymujących chemioterapię i radioterapię w trybie hiperfrakcyjnym, rozwija poważne zapalenie przełyku. Niemniej jednak zachęcające wyniki badań klinicznych fazy II takiej terapii uzasadniają dalsze przestudiowanie tej kwestii. W Wielkiej Brytanii planowane są badania SOCCAR w tym celu.

Perspektywy

Celem badania INCH jest zbadanie skuteczności chemioterapii zalecanej przed napromieniowaniem w trybie CHART.

Przy alternatywnym leczeniu zwykłym schematem frakcjonowania możliwe jest, bez zwiększania ryzyka, zwiększenie dawki promieniowania poprzez zwiększenie zgodności radioterapii.

Wszystkie możliwe komplikatory do ochrony prawidłowych tkanek mogą zwiększyć "bezpieczną" dawkę radioterapii do całkowitej dawki 92,4 Gy, zastosowanej do niewielkiej ilości promieniowania, bez znaczącego wzrostu częstości powikłań.

Szersze zastosowanie PET ze znakowaną fluorodeoksyglukozą może pomóc zmniejszyć liczbę pacjentów z utajonymi przerzutami otrzymującymi radioterapię.

Radioterapia pooperacyjna

Metaanaliza wyników randomizowanych badań wykazała, że ​​radioterapia po całkowitym usunięciu guza u pacjentów z NSCLC zmniejsza przeżywalność dla zmian odpowiadających N0 i N1.

Paliatywna radioterapia

Dzięki zaawansowanemu NSCLC radioterapia staje się głównym elementem leczenia, umożliwiając wielu pacjentom zmniejszenie objawów związanych z płucami i sąsiadującymi uszkodzeniami klatki piersiowej:

  • hemoptysis;
  • ból w klatce piersiowej;
  • kaszel;
  • niedrożność dużych oskrzeli i tchawicy, stridor;
  • objawy kompresji żyły głównej górnej.

Radioterapia może również zmniejszyć powszechne objawy, na przykład poprawić apetyt, zmniejszyć utratę wagi i objawy związane z odległymi przerzutami, takimi jak węzły chłonne, kości, mózg i tkanka miękka.

Badanie MRC przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wykazało równoważność napromieniania 1, 2 i 10 frakcji pod względem ich wpływu na przeżycie i objawy choroby. W przypadku daleko idących postaci NSCLC, szczególnie gdy aktywność czynnościowa pacjenta jest niska, preferowany jest krótki cykl radioterapii. Jednak w krótkim czasie w 40% przypadków występuje zespół grypopodobny i ból w klatce piersiowej. Może wystąpić przejściowy spadek szczytowego objętościowego natężenia przepływu wydechowego. U większości pacjentów dwufunkcyjny schemat dawkowania powoduje łagodne, ale krótkotrwałe zapalenie przełyku.

Według innego badania, MRC, z wysokim paliatywna radioterapia przeżycia u pacjentów z wysoką aktywnością funkcjonalną w miejscowo zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca jest nieco większy niż w dvuhfraktsionnom pomiaru ekspozycji, ale to zdarza się częściej przełyku. Wybór optymalnego schematu dawkowania zapewnia indywidualne podejście.

Wyniki radioterapii

Najważniejszymi czynnikami prognostycznymi do przewidywania wyniku radioterapii są etapy procesu nowotworowego, określone przez system INM, oraz aktywność funkcjonalna pacjenta. Biorąc pod uwagę te czynniki, zwiększenie dawki chemioterapii i dawki ekspozycji może poprawić przeżycie pacjentów.

O Nas

Diagnostyka guzów nowotworowych - kompleksowe badanie z wykorzystaniem konkretnych metod instrumentalnych i laboratoryjnych. Wykonuje się go zgodnie ze wskazaniami, wśród których stwierdzono niezgodności z standardową analizą kliniczną krwi.