Szpiczak mnogi kości

Złośliwe formacje tkanki krwiotwórczej i limfatycznej (lub hemoblastozy) są nadal ważnym palącym problemem onkologii. Powodem tego są trudności w leczeniu, a także wysoki odsetek zachorowań wśród dzieci i młodzieży, które wzrosły w ostatnich latach. W tym artykule rozważymy jeden z rodzajów hemoblastozy - szpiczaka kostnego.

Co to jest szpiczak: cechy choroby

Stwardnienie kości, szpiczak (inna nazwa - szpiczak mnogi lub szpiczaka) - ma rozrostowe, chorobę nowotworową, która jest zbliżona do białaczki, która jest umiejscowiona w szpiku kostnym, wpływając komórki plazmatyczne. Najczęstszy szpiczak kości kręgosłupa, miednicy, żeber, klatki piersiowej i kości czaszki. Czasami znajduje się w długich rurowych kościach. Nowotwór to miękki węzeł o średnicy do 10-12 cm. Znajdują się chaotycznie od razu w kilku kościach, 80-90% pacjentów ze szpiczakiem kości ma więcej niż 50 lat. Wśród nich dominują przedstawiciele mężczyzny.

Plazmmocy to komórki wytwarzające immunoglobuliny. Są to przeciwciała, związki białkowe osocza krwi, które są głównym czynnikiem ludzkiej odporności humoralnej. Komórki plazmatyczne, nowotworowych (zwane komórki plazmomielomnye) zaczyna się podzielić i syntezy niekontrolowany nieprawidłowy immunoglobulin: IgG, A, E, F, D. Te paraproteiny nie może odpowiednio chronić organizm przed infekcją wirusową, a tylko gromadzić w różnych narządach, co prowadzi do zaburzeń ich praca (w szczególności - nerki). W niektórych przypadkach, ze szpiczakiem krwi, plazmocyt nie syntetyzuje całych immunoglobulin, a jedynie część ich łańcucha. Najczęściej są to lekkie łańcuchy L, które nazywane są białkiem Bens-Johnsona. Wykryj je podczas analizy moczu.

Powstawanie Plasmacytoma skutkuje:

  • zwiększenie liczby patogennych plazmocytów i zmniejszenie poziomu erytrocytów, leukocytów i płytek krwi;
  • wzrost niedoboru odporności, który sprawia, że ​​osoba jest podatna na różne choroby;
  • naruszenie funkcji hematopoezy, metabolizmu białka i minerałów;
  • wzrost lepkości krwi;
  • zmiany patologiczne w samej kości. Wzrostowi guza towarzyszy ścienianie i niszczenie tkanki kostnej. Po kiełkowaniu przez warstwę korową rozciąga się na tkankę miękką.

Choroba ta jest uważana za układową, ponieważ oprócz porażenia układu krwiotwórczego, plazmacytoma infiltruje do innych narządów. Takie nacieki często nie manifestują się w żaden sposób, ale są wykrywane dopiero po autopsji.

Dowiedz się, co to jest białaczka, jak ją wykryć i leczyć, dowiedz się z następnego artykułu.

Szpiczak kostny: przyczyny jego powstania

W poszukiwaniu przyczyny szpiczaka kości naukowcy odkryli, że większość pacjentów w organizmie ma wirusy, takie jak wirus limfatyczny T lub B. Plasmocytes rozwijają się z limfocytów B. Każde naruszenie tego złożonego procesu doprowadzi do powstania patologicznych plazmocytów, które mogą prowadzić do nowotworowego guza.

Oprócz czynnika wirusowego, promieniowanie radioaktywne odgrywa ważną rolę w rozwoju chłoniaków. Według badań wpływu promieniowania po wybuchu w Czarnobylu AU, w Hiroszimie i Nagasaki, okazało się, że ludzie, którzy otrzymali wysoką dawkę promieniowania, wysokie ryzyko zachorowania hemoblastosis. Szczególnie dotyczy to nastolatków i dzieci.

Innym negatywnym czynnikiem w wystąpieniu szpiczaka jest palenie. Ryzyko zachorowania na raka krwi zależy od czasu palenia i liczby wypalanych papierosów.

Możliwe przyczyny szpiczaka kości to predyspozycje genetyczne, niedobór odporności i działanie chemikaliów.

Szpiczak kości: objawy

Objawy szpiczaka kości mogą się różnić w zależności od umiejscowienia nowotworu i jego występowania. Samotny samotny nowotwór kości może pozostać niezauważony przez długi czas. Nie ma objawów raka, zmian w krwi i moczu. Stan pacjenta jest zadowalający. Objawy, takie jak ból, patologiczne złamania kości, pojawiają się tylko wtedy, gdy warstwa korowa ulega rozpadowi, a plazmacytoma zaczyna rozprzestrzeniać się na otaczające tkanki.

Objawy szpiczaka kości uogólnionej postaci są bardziej wyraźne. Na początku osoba skarży się na ból w dolnej części pleców, klatce piersiowej, nogach, rękach lub innych miejscach, w zależności od umiejscowienia guza. Charakterystyka rozwoju niedokrwistości, która wiąże się z naruszeniem hemopoez, w szczególności - niedostateczna produkcja erytropoetyny. W niektórych przypadkach pierwszym objawem jest białkomocz (zwiększone stężenie białka w moczu).

W następnych etapach zespół bólu osiąga wysoki poziom, pacjent staje się twardy, porusza się, musi być w łóżku. Wzrostowi guza towarzyszą deformacje kości i spontaniczne złamania.

Rak szpiku kostnego kręgosłupa prowadzi do ucisku rdzenia kręgowego, w wyniku czego osoba jest dręczona przez ból korzeniowy. Może sparaliżować poniżej talii, inne ujawniają zaburzenia czucia, paraplegia, zaburzenia w pracy narządów miednicy.

Onkologii kości w 40% przypadków towarzyszy syndrom hiperkalcemii - podwyższona zawartość wapnia w osoczu krwi. Znajduje się również w moczu. Przejawia się w postaci nudności i wymiotów, senności, zaburzeń układu przedsionkowego i psychicznego. Ten stan wymaga natychmiastowego leczenia. Wywołana hiperkalcemia zagraża życiu. Zagraża niewydolnością nerek, śpiączką i śmiercią.

Ważnym znakiem szpiczaka szpiku kostnego jest zespół patologii białek (naruszenie metabolizmu białek), w wyniku którego powstają patologiczne immunoglobuliny, wzrasta zawartość białek we krwi i moczu. U 10-15% osób stwierdza się białkomocz Bensa-Johnsona. W niektórych przypadkach nie obserwuje się paraproteinozy, ale zmniejsza się poziom normalnych immunoglobulin.

Hiperkalcemia, białkomocz i amyloidoza prowadzą do nefropatii i ostrej niewydolności nerek, która często powoduje śmierć. Problemy z nerkami obserwuje się u ponad 50% pacjentów. Niewydolności nerek towarzyszy stwardnienie nerki i ostra nekroza. U 15% pacjentów wykryto paralyzoidozę, czyli nagromadzenie białek w innych narządach, co prowadzi do zakłócenia ich pracy. Mogą to być naczynia krwionośne, skóra właściwa, mięśnie, stawy.

Zaburzeniom hemopoeza towarzyszą takie zjawiska:

  • krwawienie z błon śluzowych;
  • retinopatia krwotoczna siatkówki gałki ocznej;
  • parestezja;
  • pojawienie się siniaków na skórze;
  • Zespół Raynauda, ​​czyli skurcz tętnic paliczków;
  • owrzodzenie kończyn;
  • hiperwolemia;
  • skaza krwotoczna (rzadko).

Jeśli nie jest to naruszenie mikrokrążenie w naczyniach mózgu - to zagraża produkcji komoy.Nedostatochnaya przeciwciał i immunoglobuliny powodować upośledzenia odporności, dzięki czemu łączenia różnych zakażeń bakteryjnych. Szczególnie często znajdują się w układzie moczowym. Infekcja pneumokokami i zapaleniem płuc nie jest rzadkością. Jeśli nie wyleczysz infekcji na czas - grozi to zagrażającymi życiu komplikacjami.

W ostatnim etapie objawy szpiczaka kości stale postępują. Kość nadal się rozpada, a guz - wyrasta w otaczającej tkance, zaczyna tworzyć odległe przerzuty. Stan chorego pogarsza się znacznie: gwałtownie traci wagę, wzrasta temperatura ciała.

Parametry paraprotein we krwi zmieniają się jeszcze bardziej, jest erythrocaryocytoza, szpiczak, małopłytkowość. Niedokrwistość staje się silna i oporna. Komórki szpiczaka w tym okresie mogą się zmieniać i nabywać cechy białaczki.

Etapy plazmocytomy

Stopień szpiczaka jest obliczany w zależności od masy guza, stanu osocza krwi, hemoglobiny i paraprotein.

  • Na etapie 1 masa guza jest niska - do około 6 kg. Hemoglobina jest wyższa niż 100 g / l. Poziom wapnia w surowicy jest prawidłowy. Nie ma oznak osteolizy i pojedynczych guzów. Immunoglobulina G (IgG) jest mniejsza niż 50 g / l, immunoglobulina A (IgA) wynosi 30 g / l, białko Bensa-Johnsona w moczu (BG) jest mniejsze niż 4 g / dzień. Ten etap jest bezobjawowy.
  • Szpiczak drugiego stopnia ma wartości średnie między etapami 1 i 2. Masa guza - 0,6-1,2 kg. Na tym etapie obserwuje się nasilenie objawów klinicznych w postaci bólu, niedokrwistości, niewydolności nerek i hiperkalcemii. Jeśli rozpoczniesz leczenie w tym okresie, możesz spowolnić postęp choroby i jej przejście do następnego etapu.
  • Szpiczak trzeciego stopnia charakteryzuje się wysoką masą guza (ponad 1,2 kg) i wyraźnym zniszczeniem tkanki kostnej. Poziom hemoglobiny we krwi jest niski (do 85 g / l), wapnia - 12 mg / 100 ml. IgA - więcej niż 50 g / l, IgG - więcej niż 70 g / l. BG - więcej niż 12 g / dzień. Przed przejściem do etapu 3, średnio 4-5 lat. Kończy się fatalnym wynikiem. Często przyczyną śmierci jest ostra niewydolność nerek lub zawał serca.

Klasyfikacja szpiczaka

Oprócz zwykłej plazmocytomy, która przechodzi przez 3 etapy opisane powyżej, występuje tląca się i powolna forma choroby. Nie pokazują się przez wiele lat, a nawet dziesięcioleci.

Przy powolnym spalaniu poziom paraprotein wynosi: IgA - mniej niż 50 g / l, IgG - mniej niż 70 g / l. Komórki plazmatyczne w szpiku kostnym są większe niż 30%. Nie ma żadnych objawów, takich jak niedokrwistość i hiperkalcemia. Ponadto nie ma rozległych uszkodzeń kości ze złamaniami. Ogólny stan pacjenta jest zadowalający, nie ma infekcji.

Żarząca się forma ma prawie takie same wskaźniki, tylko brak zmian kostnych ≤ 30%, a liczba komórek plazmatycznych - ponad 10%.

Istnieją takie kliniczno-anatomiczne typy szpiczaka mnogiego:

  • wielokrotnie dyfuzyjnie sferoidalny (60%);
  • samotny szpiczak. Pojedyncze guzy rozwijają się w sposób ograniczony, uderzając w jedną kość;
  • rozlany szpiczak (20-25%);
  • białaczka.

Odludna forma jest rzadka. Jest uważany za początkowy etap przed uogólnionym lub szpiczakiem mnogim.

Struktura histologiczna rozróżnia:

  • chłoniak plasmacityczny;
  • komórka plazmowa;
  • małe komórki;
  • polimorficzny-komórkowy.

Określić rodzaj guza na podstawie danych rentgenowskich i laboratoryjnego badania kości punktowej. Charakter choroby, metoda leczenia i rokowanie zależą od niej.

Diagnoza choroby

Rozpoznanie szpiczaka kostnego w początkowych stadiach może być trudne, ponieważ ból stawów zwykle powoduje, że lekarze myślą o zapaleniu korzeni nerwowych lub neuralgii. Często rozpoczynają leczenie niedokrwistości lub niewydolności nerek, nie podejrzewając ich przyczyn. Dlatego 1 stopień choroby rozpoznaje się tylko w 15% przypadków. A w 60% dzieje się późno - w 3 etapach.

Jakie metody są stosowane w celu wykrycia choroby?

  1. Pierwszym etapem diagnozy szpiczaka jest radiografia, która pomoże ocenić stan kości. W ogniskowej rozproszonej wiele ognisk jest widocznych na obrazie radiograficznym, z wyraźnymi konturami o średnicy 1-3 cm. Oprócz ścieniania tkanki kostnej i rozszerzania kanału szpikowego, w tym typie nowotworu mogą występować ogniska osteosklerozy. W przypadku szpiczaka kości czaszki obraz "nieszczelnej czaszki" jest charakterystyczny. Rak kręgosłupa manifestuje się w postaci spłaszczania kręgosłupa i skrzywienia kręgosłupa. Substancja kości jest rozrzedzona, kręgosłup kręgosłupa silnie podkreślony. W przypadku zmian rozproszonych trudniej jest wykryć zmiany w kościach na zdjęciu rentgenowskim niż w przypadku zmiany pojedynczej lub węzłowej. Dlatego potrzebne są dalsze badania. Od plazmacytomę jest podobne do objawów i obrazu radiologicznego z chorobą metastatichsekimi kości, ważne jest, aby przeprowadzić diagnostykę różnicową w oparciu o badania punkcji szpiku kostnego, krwi i badania biochemiczne moczu.
  2. Biopsja szpiku kostnego z aspiracji. Ze szpiku kości dotkniętych kości specjalną igłą w znieczuleniu miejscowym należy przyjąć punkt. Zgodnie ze wskazaniami wykonuje się trepanobiopsję, która obejmuje usunięcie kości. Aby zdiagnozować "szpiczaka" w wynikowej próbki powinien być obecny od 10% plazmocytów. Badanie histologiczne wykazuje rozrost i przemieszczenie normalnych elementów szpiczaka. Obraz cytologiczny charakteryzuje się proliferacją komórek szpiczaka. W 13% przypadków dochodzi do powiększenia wątroby, w 15% do parapsloidozy i patologii białek.
  3. OAK i OAM, biochemiczny test krwi z liczeniem liczby immunoglobulin. Badanie krwi przedstawia szpiczaka kości niskiej hemoglobinę (105 mg / l), zwiększenie stężenia kreatyniny w niektórych przypadkach - eritrokariotsitoz, szpiczak mnogi lub małopłytkowości. Liczba ESR może osiągnąć 60-80 mm / h. Przy analizie surowicy przez elektroforezę białka i frakcja białka jest zwykle wykrywane paraproteiny IgG o wysokiej zawartości (> 35 g / l) i IgA (> 20 g / l) lub niskie normalne immunoglobuliny. Innym ważnym kryterium diagnostycznym jest białkomocz Bensa-Johnsona (więcej niż 1 g / dzień) w analizie moczu. Innym charakterystycznym markerem szpiczaka mnogiego jest wzrost poziomu fosfatazy alkalicznej i fosforu.

Główne cechy szpiczaka - połączenie dużej zawartości komórek plazmatycznych w szpiku kostnym (> 10%), białkomocz Bence Johnson i duże zmiany we krwi (IgG> 35 g / l, IgA> 20 g / l). Nawet jeśli paraproteinoz niezbyt wyraźne, ale jest zmniejszenie stężenia zwykłych immunoglobulin poziom komórek plazmatycznych jest większa niż 30%, nie są kieszenie osteolizy kości na promieniowanie rentgenowskie, jest również wskaźnikiem szpiczaka mnogiego. Diagnoza musi zostać postawiona, jeśli przynajmniej jedno z większych kryteriów jest obecne, a drugie jest wtórne. Te ostatnie obejmują hiperkalcemię, anemię i zwiększoną kreatyninę, które wskazują na dysfunkcje charakterystyczne dla szpiczaka.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać kilka dodatkowych testów:

  • Prześwietlenie wszystkich kości szkieletu;
  • obliczanie dziennej utraty białka w moczu;
  • badanie funkcji nerek w Zimnitskiy;
  • badanie surowicy na kreatyninę, wapń, mocznik, bilirubinę, cholesterol, resztkowy azot, białko całkowite itd.

W niektórych przypadkach lekarz przepisuje MRI lub PET. Badania te pomagają skanować całe ciało i wykrywać nawet najmniejsze przerzuty do szpiczaka kości.

Szpiczak kości: leczenie

Leczenie szpiczaka mnogiego polega na:

  • chemioterapia;
  • przeszczep komórek macierzystych;
  • radioterapia;
  • Rekonujące operacje ortopedyczne (ze złamaniami);
  • eliminacja zaburzeń metabolicznych (hiperkalcemia, niewydolność nerek itp.);
  • wzrost statusu immunologicznego;
  • prowadzenie antybiotykoterapii;
  • łagodzenie bólu poprzez podawanie leków przeciwbólowych.

Przy powolnej lub tlącej się formie leczenie może być opóźnione. Pacjent jest stale monitorowany. Wskazania do rozpoczęcia terapii to pojawienie się objawów naruszeń hemopoez, złamań patologicznych, powikłań infekcyjnych, ucisku rdzenia kręgowego, niedokrwistości, a także zwiększenia liczby paraprotein.

Przed rozpoczęciem leczenia szpiczaka kostnego konieczne jest unieruchomienie kończyn, w których występuje wysokie prawdopodobieństwo złamań. Podczas ściskania rdzenia kręgowego wykonywana jest operacja usunięcia ramion kręgosłupa lub plastiku kręgów.

Chemioterapia

Chemioterapia ze szpiczakiem odgrywa główną rolę. Zastosuj różne schematy leków alkilujących: cyklofosfan, winkrystyna, prednizolon, Adriamycyna.

Na etapach 1 i 2 przedstawiono następujące schematy:

Szpiczak: przyczyny, oznaki, etapy, długość życia, terapia

Szpiczak jest określany jako grupa hemoblastoz paraproteinemicznych, w której Złotej transformacji komórek plazmatycznych towarzyszy hiperprodukcja nieprawidłowych białek immunoglobulin. Choroba występuje stosunkowo rzadko, średnio 4 osoby na 100 tys. Ludności. Uważa się, że mężczyźni i kobiety są jednakowo podatni na nowotwór, ale według niektórych doniesień kobiety częściej chorują. Ponadto istnieją oznaki zwiększonego ryzyka szpiczaka wśród czarnych w Afryce i Stanach Zjednoczonych.

Średni wiek pacjentów wynosił od 50 do 70 lat, to znaczy, że większość pacjentów to osoby starsze, które, oprócz mnogim, istnieją inne patologie narządów wewnętrznych, co znacznie pogarsza rokowanie i ogranicza stosowanie agresywnej terapii.

Szpiczak to nowotwór złośliwy, ale błędem jest nazywać go terminem "rak", ponieważ nie pochodzi on z nabłonka, ale z tkanki hemopoetycznej. Nowotwór rośnie w szpiku kostnym, a podstawa składa się z plazmocytów. Zwykle komórki te odpowiadają za odporność i tworzenie immunoglobulin niezbędnych do zwalczania różnych czynników zakaźnych. Plasmocytes pochodzą z limfocytów B. Jeśli dojdzie do zaburzeń dojrzewania komórek, pojawia się klon guza, który powoduje szpiczaka.

Pod wpływem niekorzystnych czynników w szpiku kostnym wzrasta namnażanie plazmablastów i plazmocytów, które nabywają zdolność do syntezy nieprawidłowych białek - paraprotein. Takie białka są uważane za immunoglobuliny, ale nie są w stanie wykonywać swoich bezpośrednich funkcji ochronnych, a ich zwiększona ilość prowadzi do zgrubienia krwi i uszkodzenia narządów wewnętrznych.

Rola różnych substancji biologicznie czynnych, w szczególności interleukina-6, który jest zwiększony u pacjentów. komórki zrębowe szpiku kostnego, a nośne przenoszące funkcji odżywczej (fibroblasty, makrofagi), interleukina-6, wydziela się w dużej ilości, przy czym nie jest aktywnym namnażanie komórek nowotworowych hamowały ich naturalnej śmierci (apoptozy) i guz aktywnie rośnie.

Inne interleukiny są w stanie aktywować osteoklasty - komórki niszczące tkankę kostną, więc uszkodzenia kości są tak powszechne w szpiczaku. Będąc pod wpływem interleukin, komórki szpiczaka mają pierwszeństwo przed zdrowymi, wypierają je i inne zarazki hemopozy, co prowadzi do anemii, zaburzeń odporności i krwawienia.

W trakcie przebiegu choroby przewlekły etap i ostry etap są konwencjonalnie izolowane.

  • W fazie przewlekłej komórki szpiczaka nie mają tendencji do szybkiego mnożenia się, a guz nie opuszcza kości, pacjenci czują się zadowalająco, a czasami nawet nie podejrzewają, że rozpoczął się wzrost guza.
  • W miarę rozwoju szpiczaka dochodzi do dodatkowych mutacji komórek nowotworowych, co powoduje pojawienie się nowych grup komórek plazmatycznych zdolnych do szybkiego i aktywnego podziału; Guz rozciąga się poza kość i rozpoczyna swoje aktywne rozprzestrzenianie się w organizmie. Trzewny hematopoezy i zwalczania drobnoustrojów powodować poważne objawy zatrucia, anemii, niedoboru odporności, które mają w ostrej fazie choroby zacisku, które może prowadzić do śmierci pacjenta.

Główne zaburzenia w szpiczaku to patologia kości, niedobór odporności i zmiany związane z syntezą dużej liczby nieprawidłowych immunoglobulin. Guz wpływa na kość miedniczną, żebra, kręgosłup, w którym zachodzą procesy niszczenia tkanek. Zajęcie nerek może prowadzić do chronicznej niewydolności, co jest dość typowe dla pacjentów cierpiących na szpiczaka.

Przyczyny szpiczaka

Dokładne przyczyny szpiczaka nadal są przedmiotem badań, a istotną rolę w tym mają badania genetyczne mające na celu wykrycie genów, których mutacje mogą prowadzić do nowotworu. Tak więc, u niektórych pacjentów odnotowano aktywację pewnych onkogenów, a także supresję genów supresorowych, blokujących normalny wzrost guza.

Istnieją dowody na możliwości wzrostu guza z długotrwałego kontaktu z olejem, benzen, azbest, oraz roli promieniowania jonizującego mówi zwiększoną częstość występowania szpiczaka mnogiego wśród ludzi w Japonii, cierpiał bombardowania atomowego.

Wśród czynników ryzyka naukowcy zwracają uwagę na:

  1. Osoby w podeszłym wieku - bezwzględna większość pacjentów przekroczyła linię 70-letnią, a tylko 1% z nich ma mniej niż 40 lat;
  2. Rasowa przynależność - czarna populacja Afryki cierpi na szpiczaka prawie dwukrotnie częściej niż biała, ale przyczyna tego zjawiska nie została ustalona;
  3. Predyspozycje rodzinne.

Izolacja gatunków i stadiów nowotworu odzwierciedla nie tylko cechy ich wzrostu i rokowania, ale także określa schemat leczenia, który wybiera lekarz. Szpiczak może być samotny, gdy jedno miejsce wzrostu nowotworu znajduje się w kości i może występować nadnaturalna proliferacja nowotworów, i wiele, w którym porażka jest uogólniona.

Szpiczak mnogi jest zdolny do tworzenia ognisk nowotworowych w różnych kościach i narządach wewnętrznych, a w zależności od charakteru występowania jest węzłowy, rozproszony i wielowęzłowy.

Cechy morfologiczne i biochemiczne komórek nowotworowych określają preferencyjny skład komórkowy szpiczaka - plazmocyt, plazmoblast, drobnokomórkowy, polimorficzny-komórkowy. Stopień dojrzałości klonów guza wpływa na tempo wzrostu nowotworu i agresywność przebiegu choroby.

Objawy kliniczne, osobliwości patologii kości i naruszenia spektrum białka we krwi determinują przydział stadiów klinicznych szpiczaka:

  1. Pierwszy etap szpiczaka jest względnie korzystny, z nią najdłuższa oczekiwana długość życia pacjentów z dobrą odpowiedzią na leczenie. Na tym etapie poziom hemoglobiny wynosi więcej niż 100 g / l, brak zmian kostnych i, w konsekwencji, normalne stężenie wapnia we krwi. Masa guza jest niska, a ilość uwolnionych paraprotein może być nieistotna.
  2. Drugi etap nie ma ściśle określonych kryteriów i jest wykazywany, gdy choroby nie można przypisać do dwóch pozostałych.
  3. Trzeci etap odzwierciedla progresję guza i postępuje ze znacznym wzrostem poziomu wapnia spowodowanym zniszczeniem kości, hemoglobina spada do 85 g / l i mniej, a rosnąca masa guza wytwarza znaczącą ilość paraprotein nowotworowych.

Poziom takiego wskaźnika, jak kreatynina, Odzwierciedla to stopień zaburzenia metaboliczne i zaburzenia czynności nerek, co wpływa na rokowanie jednak, zgodnie z jego stężenie w każdym etapie, jest podzielony na substages i B, gdy poziom kreatyniny poniżej 177 mmol / L (A) lub wyższy - etap IB, IIB, IIIB.

Manifestacje szpiczaka

Objawy kliniczne szpiczaka są różnorodne i pasują do siebie różne zespoły - patologia kości, zaburzenia immunologiczne, patologia krzepliwości krwi, zwiększona lepkość krwi i tak dalej.

podstawowe zespoły ze szpiczakiem mnogim

Opracowanie szczegółowego obrazu choroby jest zawsze poprzedzone przez okres bezobjawowy, który może trwać do 15 lat, pacjenci czują się dobrze, idą do pracy i są zaangażowani w rutynowy biznes. Na wzrost nowotworu może oznaczać wysoką ESR, niewyjaśnione pojawienie się białka w moczu i tak zwanego elektroforezy M gradiencie białek w surowicy, co wskazuje na występowanie nieprawidłowych immunoglobulin.

W miarę wzrostu tkanki nowotworowej choroba postępuje i pojawiają się pierwsze objawy nieprzyjemności: osłabienie, zmęczenie, zawroty głowy, utrata masy ciała i częste infekcje dróg oddechowych, ból kości. Objawy te stają się trudne do zmieszczenia w zmianach związanych z wiekiem, dlatego pacjent jest kierowany do specjalisty, który może postawić dokładną diagnozę na podstawie badań laboratoryjnych.

Pokonanie kości

Zespół urazu kostnego zajmuje centralne miejsce w klinice szpiczaka, ponieważ rozwija się w nim nowotwór i prowadzi do jego zniszczenia. Po pierwsze, dotyczy to żeber, kręgów, mostka, kości miednicy. Podobne zmiany są charakterystyczne dla wszystkich pacjentów. Klasycznym objawem szpiczaka jest obecność bólu, obrzęków i złamań kości.

Bolesny zespół występuje u 90% pacjentów. Ból, gdy guz rośnie dość intensywnie, odpoczynek w łóżku nie przynosi już ulgi, a pacjenci mają trudności z chodzeniem, ruchami kończyn, zgięciami. Ciężki ostry ból może być oznaką złamania, którego pojawienie się wystarczy nawet niewielkiego ruchu lub po prostu naciśnięcia. Wzrost guza obsz kości załamuje się i staje się bardzo krucha, kręgi są spłaszczone i podlegają złamań kompresyjnych i pacjent może wystąpić spadek wzrostu nowotworu i guzów widocznych na czaszce, żeber i innych kości.

niszczenie kości w szpiczaku

Na tle zmian kostnych szpiczak występuje osteoporoza (rozrzedzenie tkanki kostnej), co również przyczynia się do złamań patologicznych.

Zaburzenia układu hematopoetycznego

Już na samym początku szpiczaka występują zaburzenia hematopoezy związane ze wzrostem guza w szpiku kostnym. Na początku objawy kliniczne można usunąć, ale z biegiem czasu staje się widoczna anemia, której symptomami są blada skóra, osłabienie, duszność. Przemieszczenie innych hematopoetycznych zarazków prowadzi do niedoboru płytek krwi i neutrofili, tak więc zespół krwotoczny i powikłania infekcyjne nie są rzadkie w szpiczaku. Klasycznym objawem szpiczaka jest przyspieszenie ESR, co jest typowe nawet w bezobjawowym okresie choroby.

Syndrom patologii białek

Patologia białek jest uważana za najważniejszą cechę guza, ponieważ szpiczak jest w stanie wytworzyć znaczną ilość nieprawidłowego białka - paraprotein lub białka Bens-Jonesa (lekkie łańcuchy immunoglobulin). Przy znaczącym wzroście stężenia patologicznego białka w surowicy krwi, normalne frakcje białka zmniejszają się. Objawami klinicznymi tego zespołu będą:

  • Trwałe białko w moczu;
  • Rozwój amyloidozy z odkładaniem się amyloidu (białka, które pojawia się w ciele tylko w patologii) w narządach wewnętrznych i naruszenie ich funkcji;
  • Nadmierna lepkość zespół - zwiększona lepkość krwi ze względu na zwiększenie zawartości białka w tym, co objawia się bólem głowy, drętwienie kończyn, w widzeniu, zmiany troficzne aż zgorzel skłonnością do krwawienia.

Uszkodzenie nerek

Uszkodzenie nerek w szpiczaku dotyka do 80% pacjentów. Zaangażowanie tych narządów wiąże się z ich kolonizacją przez komórki nowotworowe, odkładaniem się nieprawidłowych białek w kanalikach i tworzeniem się kalcykatów w niszczeniu kości. Takie zmiany prowadzą do naruszenia filtracji moczu, zagęszczenia narządów i rozwoju przewlekłej niewydolności nerek (CRF), która często powoduje śmierć pacjentów (szpiczak pączków). CRF występuje z ciężkim zatruciem, nudnościami i wymiotami, odmową jedzenia, nasileniem anemii, a rezultatem jest śpiączka mocznicowa, gdy organizm zostaje zatruty przez azotowe żużle.

Oprócz tych zespołach pacjentów występują poważne uszkodzenia układu nerwowego, w mózgu i jej infiltracji błon komórek nowotworowych, a często wpływa na nerwy obwodowe, a następnie jest osłabienie, zaburzenia wrażliwość skóry, bólu i kompresję rdzenia korzeni nerwowych mogą nawet paraliż.

Niszczenie kości i wypłukiwania wapnia z nich przyczyni się nie tylko złamania, ale hiperkalcemia gdy wzrost wapnia we krwi prowadzi do pogorszenia nudności, wywołać wymioty, senność, zmiany w świadomości.

Wzrost guza w szpiku kostnym jest przyczyną niedoboru odporności, więc pacjenci mają skłonność do nawrotów zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc, zapalenia pręcia i infekcji wirusowych.

W końcowym stadium szpiczaka występuje szybki wzrost objawów zatrucia, nasilenie anemii, zespołów krwotocznych i niedoboru odporności. Pacjenci tracą na wadze, mają gorączkę, cierpią z powodu poważnych powikłań zakaźnych. Na tym etapie możliwe jest przejście szpiczaka do ostrej białaczki.

Rozpoznanie szpiczaka

Rozpoznanie szpiczaka obejmuje serię testów laboratoryjnych, które pozwalają ustalić dokładną diagnozę na pierwszych etapach choroby. Pacjenci są leczeni:

  1. Ogólne i biochemiczne badania krwi (ilość hemoglobiny, kreatyniny, wapnia, białka całkowitego i frakcji itp.);
  2. Określanie poziomu frakcji białkowych we krwi;
  3. Badanie moczu, w którym zwiększa się zawartość białka, można wykryć lekkie łańcuchy immunoglobulin (białko Bence-Jones);
  4. Trepanobiopsja szpiku kostnego w celu wykrycia komórek szpiczaka i oceny charakteru uszkodzenia drobnoustrojów hematopoezy;
  5. Radiografia, CT, MRI kości.

Aby prawidłowo ocenić wyniki badań, ważne jest, aby porównać je z klinicznymi objawami choroby, a przeprowadzenie jednej analizy nie będzie wystarczające do zdiagnozowania szpiczaka.

histologia szpiku kostnego: normalny (po lewej) i szpiczak (po prawej)

Leczenie

Leczenie szpiczaka przeprowadza hematolog w szpitalu o profilu hematologicznym i obejmuje:

  • Leczenie cytostatyczne.
  • Radioterapia.
  • Cel interferonu alfa2.
  • Leczenie i zapobieganie powikłaniom.
  • Przeszczep szpiku kostnego.

Szpiczak jest klasyfikowany jako nieuleczalny nowotwór tkanki krwiotwórczej, ale terminowa terapia umożliwia kontrolowanie guza. Uważa się, że możliwe jest odzyskanie tylko po udanym transplantacji szpiku.

Do tej pory chemioterapia pozostaje główną metodą leczenia szpiczaka, pozwalając przedłużyć życie pacjentom do 3,5-4 lat. Postęp chemioterapii związane z rozwojem grupy alkilujące chemioterapeutyków (Alkeran, cyklofosfamid), które są stosowane w połączeniu z prednizonem w połowie XX wieku. Cel polikhemerapii jest bardziej skuteczny, ale przeżycie pacjentów nie zwiększa się znacząco. Rozwój nowotworu chemooporności na te leki przepływu prowadzi do złośliwej choroby i do zapobiegania temu zjawisku zsyntetyzowano całkowicie nowe leki - induktorami apoptozy, inhibitory proteasomu (bortezomib) i immunomodulatorów.

Przyszłe taktyki są dopuszczalne u pacjentów z stadium IA i IIA choroby bez bólu i ryzyka złamań kości pod warunkiem ciągłego monitorowania składu krwi, ale w przypadku objawów progresji guza, leki cytotoksyczne są z konieczności przepisywane.

Wskazaniami do chemioterapii są:

  1. Hiperkalcemia (zwiększone stężenie wapnia w surowicy krwi);
  2. Anemia;
  3. Objawy uszkodzenia nerek;
  4. Zaangażowanie kości;
  5. Rozwój nadmiernej lepkości i zespołów krwotocznych;
  6. Amyloidoza;
  7. Infekcyjne powikłania.

Głównym schematem leczenia szpiczaka jest połączenie alkenu (melfalan) i prednizolonu (M + P), które hamują namnażanie się komórek nowotworowych i zmniejszają wytwarzanie paraprotein. W przypadku nowotworów opornych na leki, a także złośliwe początkowo ciężkim przebiegu choroby, jest możliwe wielolekowego gdy dalsze wyznaczony winkrystynę, adriablastin doksorubicyna zgodnie z ustalonymi protokołami polichemioterapii. Harmonogram M + P podaje się co cztery tygodnie, a jeśli występują oznaki niewydolności nerek, alken zastępuje się cyklofosfamidem.

Specjalny program leczenia cytostatycznego jest wybierany przez lekarza, wychodząc z cech przebiegu choroby, stanu i wieku pacjenta, wrażliwości guza na te lub inne leki.

Skuteczność leczenia jest wskazywana przez:

  • Stabilny lub rosnący poziom hemoglobiny (nie mniej niż 90 g / l);
  • Albumina surowicy powyżej 30 g / l;
  • Normalny poziom wapnia we krwi;
  • Brak postępu w niszczeniu kości.

Zastosowanie leku, takiego jak talidomid, wykazuje dobre wyniki ze szpiczakiem, zwłaszcza w opornych formach. Talidomid hamuje angiogenezę (rozwój naczyń nowotworowych), wzmaga odpowiedź immunologiczną przeciwko komórkom nowotworowym, prowokuje śmierć złośliwych plazmocytów. Połączenie talidomidu ze standardowymi schematami cytostatycznymi zapewnia dobry efekt i pozwala w niektórych przypadkach uniknąć przedłużonego podawania chemioterapii, obarczonej zakrzepicą w miejscu instalacji cewnika żylnego. Oprócz talidomidu, lek z chrząstki rekina (neovalast), który jest również przepisany szpiczakowi, może zapobiegać angiogenezie w nowotworze.

Pacjenci w wieku poniżej 55-60 lat są uważani za optymalną polikemioterapię z późniejszym przeszczepieniem własnych obwodowych komórek macierzystych. Takie podejście zwiększa średnią długość życia do pięciu lat, a całkowita remisja jest możliwa u 20% pacjentów.

Powołanie interferonu alfa w dużych dawkach wykonuje się, gdy pacjent opuszcza stan remisji i przez kilka lat służy jako składnik terapii podtrzymującej.

Wideo: wykład na temat leczenia szpiczaka mnogiego

Radioterapia nie ma niezależnego znaczenia w tej patologii, ale jest stosowany w pokonaniu kości z dużymi ogniskami destrukcji tkanki kostnej, silnym zespołem bólowym, szpiczakiem samotniczym. Całkowita dawka promieniowania jest zwykle nie większa niż 2500-4000 Gy.

Leczenie i zapobieganie powikłaniom obejmują:

  1. Antybiotykoterapia lekami o szerokim spektrum działania w przypadku powikłań o charakterze zakaźnym;
  2. Korekcja funkcji nerek w przypadku ich niewydolności (dieta, diuretyki, plazmafereza i hemosorpcja, w ciężkich przypadkach - hemodializa na aparacie "sztuczna nerka");
  3. Normalizacja poziomów wapnia (wymuszanie diurezy za pomocą diuretyków, glukokortykoidów, kalcytryny);
  4. Zastosowanie erytropoetyny, transfuzja składników krwi w ciężkiej niedokrwistości i zespole krwotocznym;
  5. Desintoksykacja po dożylnym podaniu roztworów leczniczych i odpowiedniej analgezji;
  6. Gdy stosowane są choroby kości, kalcytryna, sterydy anaboliczne, leki z grupy biofosfonianów (klodronian, zometa), które zmniejszają niszczące procesy w kościach i zapobiegają ich złamaniom. W przypadku pojawienia się złamań, osteosyntezy, trakcji, ewentualnie leczenia chirurgicznego, LFK jest obowiązkowe, a środkiem zapobiegawczym może być miejscowe naświetlanie proponowanego miejsca złamania;
  7. Dzięki wyraźnemu zespołowi nadmiernej lepkości i patologii nerek spowodowanej krążeniem znacznej ilości paraproteiny nowotworowej, pacjenci przechodzą hemosorpcję i plazmaferezę, pomagając usunąć duże cząsteczki białka z krwioobiegu.

Przeszczep szpiku kostnego nie znalazł jeszcze zastosowania masowego w szpiczaku, ponieważ ryzyko powikłań jest nadal duże, szczególnie u pacjentów w wieku powyżej 40-50 lat. Przeszczep komórek macierzystych pobranych od pacjenta lub dawcy jest bardziej powszechny. Wprowadzenie komórek macierzystych dawcy może nawet doprowadzić do całkowitego wyleczenia szpiczaka, ale zjawisko to rzadko zdarza się z powodu wysokiej toksyczności chemioterapii podawanej w maksymalnych możliwych dawkach.

Chirurgiczne leczenie szpiczaka jest rzadko stosowane, głównie z miejscowymi postaciami choroby, gdy masa guza wyciska kluczowe narządy, korzenie nerwowe, naczynia. Możliwe leczenie chirurgiczne w przypadku uszkodzenia kręgosłupa, mające na celu wyeliminowanie kompresji rdzenia kręgowego podczas kompresji złamań kręgów.

Oczekiwana długość życia po przeprowadzeniu chemioterapii u pacjentów wrażliwych na nią wynosi do 4 lat, jednak oporne formy guza zmniejszają ją do jednego roku lub mniej. Najdłuższy czas życia obserwuje się na etapie IA - 61 miesięcy, a w przypadku IIIB nie dłużej niż 15 miesięcy. W przypadku długotrwałej chemioterapii możliwe są nie tylko powikłania związane z toksycznym działaniem leków, ale także rozwój wtórnej oporności guza na leczenie i jego przekształcenie w ostrą białaczkę.

Ogólnie rzecz biorąc, rokowanie zależy od postaci szpiczaka mnogiego i jego odpowiedzi na leczenie, a także wieku pacjenta i obecności chorób współistniejących, ale zawsze był poważny i pozostaje niezadowalająca w większości przypadków. Lekarstwo jest rzadkie, ale poważne komplikacje, takie jak posocznica, krwawienie, niewydolności nerek, skrobiawicy i toksyczne uszkodzenie narządów wewnętrznych podczas leczenia cytostatyków w większości przypadków prowadzi do zgonu.

Szpiczak mnogi: co to jest, leczenie, stopień, stadium, rokowanie, objawy, diagnoza, przyczyny

Co to jest szpiczak mnogi

Szpiczak mnogi jest złośliwą nowotwór komórek plazmatycznych wytwarzania immunoglobulin monoklonalnych, które są stosowane w sąsiedniej tkanki kostnej i zniszczyć. Diagnozowania oparty na wykrywaniu białka M (czasami obecne w moczu, nie - w surowicy krwi) oraz specyficznych zmian kostnych, białkomocz łańcuchów lekkich, nadmierna ilość komórek plazmatycznych w szpiku kostnym. Specyficzne leczenie obejmuje tradycyjnej chemioterapii w połączeniu z bortezomib, lenalidomid, talidomid, kortykosteroidy, melfalan (wysoka dawka), prowadzi się w autologicznej transplantacji komórek macierzystych krwi obwodowej.

Częstość występowania szpiczaka mnogiego wynosi 2-4 przypadki / 100 000 osób. Stosunek mężczyzn i kobiet wynosi 1,6: 1, mediana wieku wynosi 65 lat. Etiologia choroby jest nieznana, chociaż bierze się pod uwagę rolę czynników chromosomowych i genetycznych, promieniowanie, chemikalia.

Zwykle komórki plazmatyczne powstają z limfocytów B i produkują immunoglobuliny, które składają się z ciężkich i lekkich łańcuchów. Normalne immunoglobuliny są poliklonalne, co oznacza, że ​​tworzą wiele ciężkich łańcuchów, a każdy z nich może odpowiadać łańcuchom lekkim kappa lub lambda pewnych typów. Komórki plazmatyczne szpiczaka wytwarzają tylko ciężkie lub lekkie łańcuchy immunoglobulin tego samego typu, białko monoklonalne nazywa się paraproteiną. W niektórych przypadkach syntetyzowane są tylko łańcuchy lekkie, a takie białko znajduje się w moczu, podobnie jak białkomocz Ben-Jonesa.

Klasyfikacja szpiczaka mnogiego

Patofizjologia szpiczaka mnogiego

Białko M wytwarzane przez złośliwe komórki plazmatyczne odnosi się do IgG u 55% pacjentów, do IgA - u 20% pacjentów; niezależnie od typu IG, w 40% przypadków nie Bence Jonesa białkomocz, w którym znajdują się w moczu wolne monoklonalnych łańcuchów lekkich do T lub A. 15-20% pacjentów, komórki plazmatyczne wydzielają tylko białka Bence-Jonesa. Około 1% przypadków szpiczaka wiąże się z IgD.

Charakteryzuje rozwoju osteoporozy lub rozproszony wygląd osobnych zmiany osteolityczne, zwykle w miednicy, czaszki, kręgów żebra. Te zmiany są spowodowane przez zastąpienie normalnej tkanki kości rośnie plazmotsitarnoy guza, jak również wpływem cytokin, które są wydzielane przez złośliwe nowotworowe komórki osocza, powodują aktywacji osteoklastów i osteoblastów tłumienia. Zmiany osteolityczne mają zwykle charakter wielorakie, w rzadkich przypadkach powstają pojedyncze masy śródszpikowe. Znacznej utracie tkanki kostnej może również towarzyszyć hiperkalcemia. Vnekostnye izolatce szpiczaka są rzadkie, ale mogą występować we wszystkich rodzajach tkanek, w szczególności w obrębie górnych dróg oddechowych.

niewydolność nerek u wielu pacjentów mogą być już obecne w momencie rozpoznania lub rozwijać się w przebiegu choroby, to powikłanie może mieć kilka przyczyn, główną rolę odgrywają odkładania złogów łańcuchów lekkich w kanaliku dystalnym i obecności hiperkalcemii. Często rozwija się niedokrwistość z powodu choroby nerek lub zahamowania erytropoezy przez komórki nowotworowe.

U niektórych pacjentów występuje zwiększona podatność na infekcje bakteryjne. W wyniku zastosowania nowych metod leczenia wzrasta częstotliwość infekcji wirusowych, zwłaszcza opryszczki. Wtórna amyloidoza rozwija się u 10% pacjentów ze szpiczakiem mnogim, najczęściej to powikłanie występuje u pacjentów z białkomoczem typu B typu B.

Objawy szpiczaka mnogiego mogą być zmienne.

Niewielka liczba złośliwych komórek plazmatycznych krąży w krwi, w większości w szpiku kostnym. Złośliwe komórki wytwarzają cytokiny, które stymulują osteoklasty, powodując wchłanianie szpiku kostnego. Lizy kości towarzyszy ból w kościach, złamaniach i hiperkalcemii. Uszkodzenie szpiku kostnego prowadzi do anemii lub pancytopenii. Przyczyna choroby nie jest znana.

Objawy i oznaki szpiczaka mnogiego

Częstość występowania szpiczaka mnogiego wynosi 4/100 000 nowych przypadków rocznie, a stosunek mężczyzn do kobiet wynosi 2: 1. Średni wiek zidentyfikowanych pacjentów wynosi 60-70 lat, a choroba występuje częściej w Afryce i na Karaibach.

Najczęstsze objawy to ciągły ból w kościach (szczególnie w okolicy tylnej lub klatki piersiowej). Jednak w większości przypadków diagnozę ustalają wyniki rutynowych badań laboratoryjnych, które wykazują wzrost poziomu białka całkowitego we krwi lub obecność białkomoczu. Charakterystyczne patologiczne złamania, spowodowane klęską kręgów, mogą powodować kompresję rdzenia kręgowego wraz z rozwojem paraplegii. Należy zauważyć, że obecność anemii może być zaletą lub jedynym powodem wyszukiwania diagnostycznego. W niewielkiej liczbie przypadków występują objawy charakterystyczne dla zespołu nadmiernej lepkości. Typowymi objawami są neuropatia obwodowa, zespół cieśni nadgarstka, patologiczny krwotok, objawy hiperkalcemii (np. Polidypsja). Niewydolność nerek może również się rozwinąć. Powiększenie limfadenopatii i hepatosplenomegalii są nietypowe.

Rozpoznanie szpiczaka mnogiego

Szpiczaka mnogiego należy podejrzewać u pacjentów w wieku powyżej 40 lat z utrzymującym się bólem w kościach o niejasnej etiologii (szczególnie w nocy lub w spoczynku), innych typowych objawach, niewyjaśnionych nieprawidłowościach laboratoryjnych. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje wdrożenie standardowych badań krwi, elektroforezy białek i radiografii.

Standardowe badania krwi obejmują OAK, oznaczanie poziomu ESR, analizę biochemiczną. Niedokrwistość występuje u 80% pacjentów, zwykle ma charakter normocytowo-normochromiczny i charakteryzuje się tworzeniem "filarów monety". Często występuje podwyższenie poziomu mocznika, kreatyniny w surowicy, LDH, kwasu moczowego. Czasami interwał anionowy maleje. Hiperkalcemia w momencie rozpoznania występuje u 10% pacjentów.

Elektroforeza w surowicy ujawnia obecność białka M u około 80-90% pacjentów. Pozostałe 10-20% pacjentów zwykle ma tylko wolne monoklonalne lekkie łańcuchy lub IgO. W takich przypadkach obecność białka M jest prawie zawsze możliwa do zidentyfikowania podczas wykonywania elektroforezy białek moczu. Przeprowadzenie elektroforezy immunofiksacji umożliwia identyfikację klasy immunoglobulin, do której należy białko M. Za pomocą tej metody często można wykryć łańcuchy lekkie białka, jeśli immunoelektroforeza surowicy daje fałszywie ujemny wynik. Tak więc, elektroforezę immunofiksacyjną należy przeprowadzić w obecności istotnego klinicznego podejrzenia obecności szpiczaka mnogiego, nawet przy ujemnym wyniku standardowego badania surowicy krwi. Analiza struktury łańcuchów lekkich z określeniem stosunku łańcuchów k i A umożliwia weryfikację diagnozy. Ponadto analizę struktury łańcuchów lekkich można przeprowadzić w celu monitorowania skuteczności leczenia i uzyskania danych predykcyjnych. Jeśli diagnoza zostanie zweryfikowana lub ma wyjątkowo wysokie prawdopodobieństwo kliniczne, poziom β w surowicy2-mikroglobulina; jego zawartość jest często zwiększona, można jednak zmniejszyć poziom albumin. Istnieje nowa międzynarodowa klasyfikacja, która wykorzystuje te wskaźniki (albumina surowicy i β2-mikroglobulina) w celu określenia ciężkości choroby i rokowania.

Wykonuje się badanie rentgenowskie kości szkieletu, które w 80% przypadków ujawnia obecność opuchniętych zmian litycznych lub rozlanej osteoporozy. Radionuklidowe skanowanie kości zwykle nie ma charakteru informacyjnego. MRI pozwala uzyskać bardziej szczegółowy obraz, wykonuje się go w obecności miejscowego bólu lub objawów neurologicznych.

Wykonuje się również biopsję aspiracyjną, biopsja pokazuje obecność komórek plazmatycznych położonych dyfuzyjnie lub w postaci klastrów; Rozpoznanie szpiczaka ustala się w obecności> 10% komórek tego typu. Jednak szpik kostny może nosić ogniskowej przyrodzie, jednak w niektórych próbek uzyskanych od pacjentów z chorobą postępującą, mogą wykryć 300 mg / 24 godziny, osteolityczne zmiany patologiczne (w przypadku braku wiarygodnych danych, na przerzuty nowotworu złośliwego lub obecność choroby ziarniniakowe) obecny w kości mózg komórek plazmatycznych znajduje się w sposób dyfundujący lub w postaci skupisk.

Dodatkowe kryteria ważne dla diagnozy

  • Poziom fosfatazy alkalicznej w skanowaniu osocza i kości jest prawidłowy w przypadku braku złamań lub zrostów kostnych.
  • Badanie β2-Mikroglobulina w surowicy - spienione rokowanie.
  • Normalny poziom immunoglobulin, tj. brak osłabienia odporności, sprawia, że ​​wątpimy w diagnozę.
  • Tylko około 5% pacjentów ze stałą ESR powyżej 100 mm / h ma szpiczaka

Rokowanie w szpiczaku mnogim

Choroba jest postępująca i nieuleczalna, ale ostatnio mediana przeżywalności wzrosła i przekroczyła 5 lat w wyniku powodzenia terapii. Do niekorzystnych czynników prognostycznych należą niskie poziomy albuminy w surowicy i wysoki poziom β2-mikroglobulina. U chorych z niewydolnością nerek opornych na leczenie rokowanie jest również złe.

Ponieważ szpiczak mnogi jest chorobą potencjalnie śmiertelną, warto omówić możliwość opieki paliatywnej, w której powinni brać udział nie tylko lekarze, lecz także członkowie rodziny i przyjaciele pacjenta. Konieczne jest omówienie takich zagadnień, jak mianowanie opiekuna (który podejmie również ważne decyzje medyczne), użycie sondy do sztucznego karmienia, znieczulenie.

W standardowej terapii średni czas przeżycia pacjentów wynosi około 40 miesięcy. Objawy złego rokowania są wysokie β2-Mikroglobulina, niska albumina, niska hemoglobina lub duże stężenie wapnia. Autoprzeszczepienie poprawia przeżycie i jakość życia pacjentów, ponieważ spowalnia progresję zmian kostnych. W standardowym leczeniu mniej niż 5% pacjentów żyje dłużej niż 10 lat.

Leczenie szpiczaka mnogiego

  • W przypadku wystąpienia objawów choroby zalecana jest chemioterapia.
  • Talidomid, bortezomib, lenalidomid w połączeniu z kortykosteroidami i / lub chemioterapią.
  • Terapia wspomagająca jest możliwa.
  • Możliwe jest przeszczepienie komórek macierzystych.
  • Radioterapia jest możliwa.
  • Leczenie powikłań (niedokrwistość, hiperkalcemia, niewydolność nerek, infekcje, zmiany kostne).

Jeśli pacjent nie ma żadnych objawów, leczenie nie jest wymagane.

W ostatnim dziesięcioleciu zaobserwowano znaczny postęp w leczeniu szpiczaka. Celem terapii jest długoterminowe przeżycie. U pacjentów z leczeniem objawowym leczenie ma na celu zniszczenie komórek złośliwych i korektę powikłań. U pacjentów z przebiegiem bezobjawowym najprawdopodobniej korzyści z leczenia nie są dostępne, dlatego zwykle nie prowadzi się ich do czasu pojawienia się objawów klinicznych i powikłań. Niemniej jednak pacjenci, u których występują wiarygodne objawy litycznych zmian lub utraty kości (osteopenia lub osteoporoza) powinni otrzymywać comiesięczne infuzje kwasu zoledronowego lub pamidronianu w celu zmniejszenia ryzyka powikłań kości szkieletu.

Leczenie mające na celu zniszczenie komórek złośliwych. Do niedawna tradycyjna chemioterapia obejmowała jedynie doustne podawanie melfalanu i prednizonu w formie 4-6-tygodniowych kursów z comiesięczną oceną odpowiedzi na leczenie. Według współczesnych badań, poprawę wyników leczenia obserwuje się po dodaniu do leczenia bortezomibu lub talidomidu. Inne leki chemioterapeutyczne, w tym. alkilowanie (cyklofosfamid, doksorubicyna, jego nowa analogo-liposomalna pegylowana doksorubicyna) są również bardziej skuteczne w połączeniu z talidomidem i bortezomibem. W wielu przypadkach skuteczne jest stosowanie bortezomibu, talidomidu lub lenalidomidu w połączeniu z glikokortykosteroidami i / lub lekami chemioterapeutycznymi.

Odpowiedź na chemioterapię ocenia się za pomocą takich objawów, jak zmniejszenie poziomu białka M w surowicy i moczu, zwiększenie liczby czerwonych krwinek, poprawa czynności nerek (u pacjentów z objawami niewydolności nerek).

W przypadku autologicznej transplantacji komórek macierzystych metoda ta jest skuteczna w stabilnym przebiegu choroby lub w obecności odpowiedzi na leczenie po kilku początkowych cyklach leczenia. Po przeprowadzeniu allogenicznego przeszczepu komórek macierzystych po schemacie nie mieloablacyjnym (małe dawki cyklofosfamidu i fludarabiny) lub radioterapii w niskich dawkach, niektórzy pacjenci mogą osiągnąć przeżycie wolne od choroby w ciągu 5-10 lat. Niemniej jednak allogeniczny przeszczep komórek macierzystych pozostaje metodą eksperymentalną ze względu na dużą częstość występowania i letalność związaną z reakcją "przeszczep przeciwko gospodarzowi".

W przypadku nawracającego lub opornego na leczenie szpiczaka można stosować kombinację bortezomibu i talidomidu (lub nowego analogu lenalidomidu) w skojarzeniu z lekami chemioterapeutycznymi lub kortykosteroidami. Leki te są zwykle łączone z innymi skutecznymi lekami, które wcześniej nie były stosowane u konkretnego pacjenta. Jednak pacjenci z długotrwałą remisją mogą odpowiedzieć na drugi cykl terapii podobny do tego, który doprowadził do remisji.

Podejmowane są próby przepisywania terapii podtrzymującej, która nie zawiera leków chemioterapeutycznych, opiera się na interferonie-α, którego stosowanie przedłuża okres remisji, ale nie wpływa na oczekiwaną długość życia, dodatkowo ta metoda leczenia wiąże się z wyraźnymi efektami ubocznymi. Jeśli istnieje odpowiedź na schematy oparte na kortykosteroidach, izolowane stosowanie kortykosteroidów jest skuteczne jako leczenie podtrzymujące, Talidomid może być również stosowany jako leczenie podtrzymujące. Obecnie trwają badania nad stosowaniem leczenia podtrzymującego bortezomibem i lenalidomidem u pacjentów, którzy wcześniej zareagowali tylko na te leki lub terapię skojarzoną.

Leczenie powikłań. Oprócz bezpośredniego działania cytotoksycznego na komórki nowotworowe, terapia powinna koncentrować się na leczeniu powikłań, takich jak anemia, hiperkalcemia, niewydolność nerek, infekcja, uszkodzenie kości.

Niedokrwistość może być z powodzeniem leczona rekombinowaną erytropoetyną (40 000 jm raz na tydzień) u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na chemioterapię. Jeśli niedokrwistości towarzyszą objawy sercowo-naczyniowe lub ciężkie układowe, konieczna jest transfuzja masy erytrocytów. Gdy występują oznaki nadmiernej lepkości, wskazane jest zastosowanie plazmaferezy.

Hiperkalcemię z powodzeniem leczy się za pomocą posocznicy i bisfosfonianów IV, w niektórych przypadkach może być konieczne podanie prednizolonu. W większości przypadków nie ma potrzeby przepisywania allopurinolu. Niemniej jednak jego stosowanie jest wskazane z wysokim poziomem kwasu moczowego w surowicy krwi, dużym rozmiarze guza, wysokim ryzykiem zespołu lizy guza.

Ryzyko upośledzenia funkcji nerek można zmniejszyć przez spożywanie wystarczającej ilości płynu.

Powikłania infekcyjne są najprawdopodobniej związane z neutropenią wywołaną chemioterapią. Pacjenci otrzymujący nowe leki przeciw szpiczakowi częściej mają infekcje spowodowane wirusem herpes zoster. Po wykryciu infekcji bakteryjnej zaleca się stosowanie antybiotyków; nie zaleca się jednak profilaktycznego stosowania antybiotyków. Profilaktyczne stosowanie terapii przeciwwirusowej może być wskazane przy przyjmowaniu niektórych leków. Dożylne podanie immunoglobulin do celów prewencyjnych może zmniejszyć ryzyko zakażenia, ale ta metoda jest stosowana głównie u pacjentów z nawracającymi zakażeniami. W celach profilaktycznych wskazana jest immunizacja pneumokokami i szczepionką przeciw grypie.

Zmiany szkieletowe wymagają intensywnej terapii podtrzymującej. Aby zapobiec dalszej utracie tkanki kostnej, pacjent powinien zachować ruchliwość, a także brać dodatkowe preparaty wapnia i witaminy D. W celu złagodzenia bólu w kościach można stosować środek przeciwbólowy i radioterapię w dawkach terapeutycznych (18-24 Gy). Jednak radioterapia może zmniejszyć tolerancję ustalonych cytotoksycznych dawek leków przyjmowanych w ramach systemowej chemioterapii. W większości przypadków, szczególnie w przypadku litycznych zmian kostnych, uogólnionej osteoporozy lub osteopenii, konieczne jest comiesięczne dożylne podawanie bisfosfonianów (kwas pamidronianowy lub zoledronowy). Bisfosfoniany są skuteczne w leczeniu powikłań kostnych, zmniejszają ból kości, mogą mieć działanie przeciwnowotworowe.

Pierwsza pomoc

  • Zwiększone spożycie płynów w celu zwalczania zaburzeń czynności nerek i hiperkalcemii.
  • Przeciwbólowe z powodu bólu w kościach.
  • Bisfosfoniany zmniejszające hiperkalcemię i inne uszkodzenia szkieletu.
  • Allopurinol w zapobieganiu nefropatii moczanowej.
  • Plazmafereza, jeśli to konieczne, w celu zwalczania zwiększonej lepkości krwi.

Chemioterapia

U słabych pacjentów w podeszłym wieku melfalan jest skuteczny do wewnątrz, u młodych ludzi odpowiedź na leczenie może poprawić dożylne podawanie leków. Wysokie dawki dożylnego melfalanu są dobrze tolerowane nawet przez osoby w wieku powyżej 65 lat i dają dobrą odpowiedź kliniczną.

Leczenie jest kontynuowane do momentu, aż poziom paraproteiny przestanie spadać. Ta sytuacja nazywa się "fazą płaską" i może trwać tygodniami lub latami. Kolejne leczenie nawrotów jest gorsze. Leczenie promieniowaniem

Jest skuteczny w przypadku zlokalizowanego bólu w kościach, nie usuniętego przez konwencjonalne środki przeciwbólowe, a także w patologicznych złamaniach. Jest także przydatny jako leczenie naglące dla ucisku rdzenia kręgowego wywołanego przez zewnątrzoponową plazmocytomę.

Transplantacja

Standardowe leczenie nie leczy szpiczaka. Autoprzeszczep komórek macierzystych poprawia jakość życia i zwiększa przeżycie. Wszyscy potencjalni pacjenci w wieku poniżej 65 lat powinni otrzymać dożylną chemioterapię do maksymalnego efektu, a następnie autoprzeszczepienie komórek macierzystych. Allografowanie szpiku kostnego niektórych pacjentów można wyleczyć, dlatego tę metodę leczenia należy brać pod uwagę u pacjentów w wieku poniżej 55 lat, z bratem lub siostrą, która może być dawcą. Autoprzeszczepienie o zmniejszonej intensywności może poprawić wyniki, zmniejszając śmiertelność związaną z transplantacją i zwiększając zakres wiekowy.

Bisfosfoniany

Długotrwałe leczenie bisfosfonianami zmniejsza ból w kościach i zmianach szkieletu. Leki te chronią kości i mogą powodować apoptozę złośliwych komórek plazmatycznych.

Talidomid

Lek ma działanie antyangiogenne na naczynia krwionośne guza i ma właściwości immunomodulujące. Wykazano, że w małych dawkach jest skuteczny w szpiczaku opornym, a odpowiedź pozytywna jest opisana u 50% pacjentów z kombinacją talidomidu z deksametazonem. Obecnie prowadzone są badania nad stosowaniem talidomidu jako dodatku do innych rodzajów leczenia we wczesnych stadiach choroby. Lek może powodować senność, zaparcia i obwodową neuropatię. Lek ma działanie teratogenne, niezwykle ważne jest, aby kobiety w wieku rozrodczym stosowały odpowiednią antykoncepcję.

Inne nowe leki obejmują inhibitor proteasomu bortezomib, który jest aktywny w późnym szpiczaku, oraz pochodne talidomidu, które są poddawane próbom klinicznym.

O Nas

Rak płuca jest najczęstszą lokalizacją procesu onkologicznego, charakteryzującego się dość ukrytym przebiegiem i wczesnym pojawieniem się przerzutów.