Co to jest rak płaskokomórkowy z rogowaceniem

Pomimo faktu, że naukowcy nie znaleźli jeszcze środków, które mogłyby pokonać raka, przeprowadzone badania pozwoliły nam jak najwięcej zbadać problem i zidentyfikować główne formy, typy i etapy patologii.

Istnieje możliwość skuteczniejszego i skuteczniejszego wykonywania leczenia terapeutycznego i dawania szansy wielu pacjentom na dalsze życie.

O chorobie

Rak płaskonabłonkowy z rogowaceniem jest z natury agresywny, nowotwór złośliwy utworzony z komórek nabłonkowych warstw skóry i tkanek śluzowych.

Anomalia charakteryzuje się powolnym rozwojem sytuacji - przedziały czasowe od jednego stadium choroby do następnego mogą być dość długie.

Począwszy od powierzchniowych warstw nabłonkowych, rak stopniowo atakuje sąsiednie węzły chłonne, a następnie przerzutuje do innych narządów i układów czynności życiowych ludzkiego ciała.

Bardzo często taki obraz kliniczny prowadzi do wczesnego pojawienia się niewydolności wielonarządowej i śmierci.

W trzech z czterech przypadków diagnozowania choroby wpływa ona na powierzchnię twarzy i czaszkę. Ten typ nowotworu jest częściej wykrywany u osób o lekkim typie skóry, u tych, którzy nie tolerują wpływów promieniowania ultrafioletowego.

Złożoność dolegliwości polega na jej zdolności do kiełkowania dość głęboko w wewnętrznych warstwach tkanek, aż po mięśnie szkieletowe. Jeśli choroba występuje na tle nowotworu, może rozwinąć się formacja, która od momentu powstania umożliwia głębokie wewnętrzne zarazki.

Istnieją dwa rodzaje raka z keratynizacją:

W pierwszym przypadku zagęszczenie jest wysokością nad powierzchnią skóry, a także charakteryzuje się gęstym strukturalnym wypełnieniem i masywną podstawą. W drugim - edukacja nodalna jest szybko ujawniona.

Wraz z postępem anomalii zachodzą nieodwracalne procesy w ciele, niszcząc obszary naczyniowe, miękkie i twarde tkanki kostne.

Początkowo konsolidacja przypomina tablicę, bardziej gęsty niż skóra, konsystencję. Kolor pigmentu w miejscu zmiany staje się różowy lub czerwonawy, a zmiana jest pokryta łuszczącymi się, zrogowaciałymi warstwami - stąd nazwa choroby.

Nieco później płytkę zastępuje owrzodzenie, charakteryzujące się nierównym kształtem i rozmytymi, podartymi konturami.

Oprócz skóry choroba dotyka:

  • układ oddechowy - w 40% z wykrytych przypadków raka ostatecznie penetruje do strefy korzeni płuca i jest niezwykle trudny do zdiagnozowania;
  • podziały moczowo-płciowe - szyjka macicy - najbardziej dotknięty nowotwór tej postaci, narząd. Początkowo patologia przypomina wirusa brodawczaka lub kłykciny. Dzięki szybkiemu rozpoznaniu prognozy na wyleczenie są dość optymistyczne;
  • rejon szyjki macicy - słabo zidentyfikowane i tak samo trudne do wyleczenia. Obraz kliniczny i pierwotne objawy są bardzo rozmyte.

Przyczyny

Głównymi czynnikami prowokującymi, które mogą powodować rozwój raka płaskokomórkowego z rogowaceniem są:

  • nienormalna ekspozycja na słońce - Bezpośrednie strumienie promieniowania są wyjątkowo agresywne i mogą głęboko uszkadzać tkanki, niszcząc ich strukturę na poziomie komórkowym. Jednocześnie jakościowa zawartość komórek ulega zmianie, powodując ich degenerację;
  • oparzenia termiczne lub chemiczne - Takie zjawiska całkowicie rozbijają strukturalną sieć molekularną, powodując pojawienie się nieprawidłowych, chaotycznie rozmnażających się komórek o złośliwej naturze pochodzenia, które w rzeczywistości są nowotworami;
  • bezpośredni kontakt z niebezpiecznymi składnikami chemicznymi - w procesie produkcji osoba może zostać zmuszona do przyjęcia pewnej toksycznej dawki, która gromadząc się w ciele, generuje patologiczną formację;

diagnozy skóry - wirus Pageta, Bowen pigmentowane xeroderma - przewlekłym przebiegu tych chorób, które mogą spowodować mikrourazy powierzchni i jakościowe zmiany zawartości w tkance.

Zwykłe procesy podziału komórki w uszkodzeniu zmiany są naruszane, a proces staje się niekontrolowany. Po krótkim czasie ta strefa staje się złośliwa i powstaje anomalia przedrakowa;

  • palenie - Czynniki rakotwórcze, przenikające do krwi, tworzą sprzyjające warunki do rozwoju procesów nowotworowych w najbardziej narażonych miejscach ciała ludzkiego.
  • W tym artykule powiemy Ci, jak wykryć raka gruczołu Bartholina na początku jego rozwoju.

    Etapy

    Aby lepiej wybrać wzór zachowania choroby, choroba dzieli się na następujące etapy:

    • 1 - początkowy. Ogniska zmiany są minimalne, ich wymiary nie przekraczają 1-2 cm. Pomimo faktu, że podstawa formacji nie jest ustalona, ​​znajduje się w obszarze dotkniętym chorobą i nie uszkadza sąsiadujących tkanek. Objawy są nieobecne, przerzuty nie są wykrywane;

    2 - ten etap charakteryzuje się szybkim wzrostem anomalii. Choroba postępuje, obszar rozprzestrzeniania się komórek mutujących wzrasta. Jednakże takiego przebiegu nie można uznać za aktywny, ponieważ guz można kontrolować.

    W wielu przypadkach można zaobserwować odległe pojedyncze przerzuty i uszkodzenia węzłów chłonnych w bezpośrednim sąsiedztwie;

  • 3 - rak rozprzestrzenia się na większość układu limfatycznego, wpływa na otaczającą tkankę i aktywnie rośnie w sąsiednie narządy i układy. Leczenie na tym etapie jest trudne, ale wciąż pozostaje szansa na optymistyczną prognozę. Objawy są ciężkie i często bolesne;

    4 - końcowy przebieg choroby, stadium. Nieodwracalne procesy były nie tylko miękkie, ale także tkanki kostnej, stawów chrzęstnych. Nawet przy stosunkowo niewielkim rozmiarze guza może wytwarzać wiele przerzutów.

    Niemal wszystkie stawy zostają unieruchomione. Pacjent cierpi na 4. etapie wyjątkowo ciężko. Leczenie jest już nieskuteczne. Jedyne, co lekarze mogą zrobić, to złagodzić objawy i nieco przedłużyć życie pacjenta.

  • Objawy

    Pomimo faktu, że symptomy na początkowych etapach rozwoju anomalii są praktycznie nieobecne, wraz z pojawieniem się objawów objawy same się odczuwają. Istnieją następujące objawy raka płaskonabłonkowego keratokoków:

    • gorączka - charakteryzuje się niskim tempem wzrostu, towarzyszący pacjentowi przez długi czas i trudny do zatrzymania;
    • zmęczenie, zmęczenie - Nawet po dobrym odpoczynku człowiek czuje się zmęczony. W takim przypadku warunek ten nie jest związany ze stresem fizycznym. Jego przyczyną jest zwiększone obciążenie organizmu z powodu rozwijającej się choroby, która wymaga dodatkowych sił;
    • utrata apetytu - pacjent zaczyna spożywać mniej pożywienia, starając się zaoszczędzić na kosztach energii, które trafiają do procesów jego trawienia;
    • bolesność - może być różny w zależności od stopnia lokalizacja anomalii bólu, ale prawie zawsze, od drugiego etapu obecnej choroby, dyskomfort w różnym stopniu współwystępowania;
    • obrzęk otaczającej tkanki - wynika to z negatywnego wpływu mutacji komórek na sąsiednie, jak dotąd zdrowe fragmenty;
    • Zaburzenia wrażliwości w miejscu uszkodzenia - zakończenia nerwowe stają się przytępione, gdy zapalenie rozprzestrzenia się, a ich zakończenia częściowo zanikną. Stąd - upadek odruchu.

    W tym artykule wymieniono łagodne guzy przełyku.

    Diagnostyka

    Aby lepiej zdefiniować chorobę i uzyskać szczegółowy obraz kliniczny, zastosowanie mają następujące metody diagnostyczne:

    • PET - dość dokładny typ diagnozy. Przepis ten jest zalecany nie tylko na etapie badania, ale również w celu opracowania optymalnego schematu leczenia, a także po terapii, dla koncepcji jego skuteczności. Wykrywa obecność przerzutów w węzłach chłonnych, monitoruje potencjalne ryzyko nawrotu;
    • endoskopia - metoda oparta jest na zastosowaniu specjalnego urządzenia - endoskopu, który umożliwia bardziej szczegółowe badanie patologii i bardziej szczegółowe przedstawienie obrazu monitorowi. Ponadto, stosując go, do analizy histologicznej brany jest fragment tkanki;
    • rentgen - jedna z najstarszych metod diagnozy, natomiast w jednym przypadku bardzo skuteczna. Pozwala to na określenie położenia uszczelki i zrozumienie jej przybliżonych wymiarów;
    • CT - jeśli lekarz podejrzewa diagnozę, lekarz może wyznaczyć TK, jeśli w trakcie uzyskanych danych istnieją pewne wątpliwości co do charakteru patologii i stopnia jej złośliwości. Badanie obiektywnie określa rodzaj, strukturę, kształt i wielkość zmiany, a także stan nabłonkowy ogniskowych komórek keratynizujących;
    • MRI - daje głęboką ocenę guza - pozwala zrozumieć jego strukturę, wielkość, kształt i granice. Określa stopień uszkodzenia organu, na którym koncentruje się zagęszczanie;
    • biopsja - obowiązkowe dla diagnozy raka, analizy. Fragment materiału pobranego w miejscu uszkodzenia podano do dalszego badania mikroskopowego. Ujawniają one naturę i stopień agresji komórek, potwierdzając w ten sposób lub potwierdzając obecność znaczącego nowotworowego guza;
    • onkarkery - ta analiza prawdopodobnie wykryje nowotwór. Reagując organizm z określonym markerem, specyficznym dla określonej postaci guza, lekarz rozumie, czy istnieje taki typ komórek rakowych w ciele.

    Leczenie

    W celu wyeliminowania choroby stosuje się następujące metody oddziaływania na nowotwór:

    • usuwanie - odnosi się do radykalnych sposobów wyeliminowania problemu. W zależności od umiejscowienia lokalizacji usuwa się nieprawidłowość i otaczającą tkankę otaczającą. Jeśli zajdzie taka potrzeba, cały organ lub oddział, który doznał nieodwracalnego uszkodzenia nowotworowego, może zostać amputowany;
    • radioterapia - przy tej diagnozie używa się rzadko, ponieważ jej wysoka skuteczność nie została udowodniona. Może być wyznaczony w kompleksie, przed lub po zabiegu chirurgicznym w celu poprawy kliniki i utrwalenia pozytywnej dynamiki interwencji chirurgicznej;
    • chemioterapia - polega na wyznaczaniu leków, które niekorzystnie wpływają na komórki rakowe, nie naruszając integralności i stanu zdrowych tkanek. Jest przeprowadzany oczywiście - ich czas trwania i dawkowanie - są indywidualne;
    • kriodestrukcja - ta procedura polega na wpływie na guz przy skrajnie niskich temperaturach. Skuteczność takiego leczenia nie została jeszcze potwierdzona w 100%, chociaż odnotowuje się pozytywne wyniki. Ze względu na wysoki koszt i brak sprzętu, jest on używany w ograniczonym zakresie;
    • terapia fotodynamiczna - jego zasada w selektywności uszkodzeń fragmentów tkanek nowotworowych. Sporządzono stosując sensybilizatory rozrzuconych dostarczania strumieni promieniowania oraz tlen rozpuszczony w trakcie takiego leczenia, wchodzi w reakcję chemiczną z dotkniętych komórek nabłonkowych, co powoduje ich śmierć. Jest stosowany w złożony sposób.

    Więcej o metodzie terapii fotodynamicznej w tym filmie:

    Prognoza

    Rak płaskonabłonkowy z keratynizacją charakteryzuje się złożoną prognozą, nawet w przypadku jej wczesnego wykrycia. Tylko leczenie przeprowadzone na wczesnym etapie może poprawić sytuację.

    W ten sposób przełamany zostaje pięcioletni próg przetrwania na tle intensywnej terapii i, w zależności od stadium rozwoju anomalii:

    • 1 - ponad 92%;
    • 2 - około 60%;
    • 3 - około 35%;
    • 4 - nie więcej niż 12%.

    Zdjęcie: proces naprawy skóry po usunięciu guza

    Niezależnie od tego, nie tak optymistycznych statystyk, należy rozumieć, że uporczywe lekceważenie problemów sprawia, że ​​te dane nawet pesymistyczny - w nieleczonych stan choroby postępuje szybko i trwa życie człowieka po 2 - 3 latach od wystąpienia.

    Rodzaje i formy płaskonabłonkowego raka skóry, leczenie, rokowanie

    Rak płaskokomórkowy skóry to grupa nowotworów złośliwych, które rozwijają się z keratynocytów z kolczastej warstwy naskórka i są zdolne do wytwarzania keratyny.

    Życie rokowanie płaskonabłonkowego raka skóry charakteryzuje się następującymi statystyka: w ciągu pierwszych 5 lat, aby przetrwać 90% ludzi, którzy mają rozmiar edukacja jest mniej niż 1,5-2 cm, a powyżej tej wielkości i kiełkowania nowotworów w tkankach bazowych - tylko 50% pacjentów.

    Przyczyny rozwoju patologii

    Głównym powodem rozwoju płaskonabłonkowego raka skóry jest predyspozycja genetyczna. Może być dziedziczna lub nabyta i wyraża się w:

    1. Uszkodzenie DNA komórkowego pod wpływem pewnych czynników, w wyniku mutacji genu "TP53", który koduje białko "p53". Ten ostatni jako regulator cyklu komórkowego zapobiega transformacji nowotworowej komórek. "TR53" jest jednym z głównych genów zaangażowanych w blokowanie rozwoju nowotworów złośliwych.
    2. Zaburzenia funkcji układu odpornościowego skierowane przeciwko powstawaniu nowotworów (odporność przeciwnowotworowa). Wiele ludzkich mutacji ciągle powstaje w ludzkim ciele, które są rozpoznawane i niszczone przez komórki układu odpornościowego - makrofagi, limfocyty T i B, naturalne zabójcy. Do tworzenia i funkcjonowania tych komórek dochodzi również do spełnienia pewnych genów, mutacja, w której zmniejsza się skuteczność odporności przeciwnowotworowej i może być dziedziczona.
    3. Naruszenie metabolizmu rakotwórczego. Jego istotą jest mutacja genów regulujących intensywność funkcji niektórych układów, których celem jest neutralizowanie, niszczenie i szybkie usuwanie substancji rakotwórczych z organizmu.

    Korzystnym tłem dla rozwoju raka płaskonabłonkowego jest:

    • Wiek. Wśród dzieci i młodzieży choroba jest niezwykle rzadka. Odsetek przypadków gwałtownie wzrasta wśród osób powyżej 40 roku życia, a po 65 latach ta patologia występuje dość często.
    • Rodzaj skóry. Choroba jest bardziej prawdopodobna dla osób o niebieskich oczach, rudych i blond włosach i jasnej skórze, która jest trudna do opalenia.
    • Płeć męska. Wśród mężczyzn rak płaskonabłonkowy rozwija się prawie 2 razy częściej niż u kobiet.
    • Wady skórki. Rak może rozwijać się w klinicznie zdrowej skóry, ale coraz częściej - na tle piegi, teleangiektazje oraz brodawki narządów płciowych, zmian przedrakowych (choroba Bowena, Paget, skóra pergaminowa), w bliznach, które zostały utworzone w wyniku oparzeń i radioterapią, a następnie nowotwór wystąpić nawet po upływie 30 lat lub więcej, pourazowe blizny zmiany troficzne (skóra), w żylakowatość dróg zatok otwory kiedy zapalenie szpiku kostnego (częstość występowania przerzutów wynosi 20%), łuszczyca, czerwony płaski l
    • Długotrwały spadek ogólnej odporności.

    Wśród czynników prowokujących najważniejsze są:

    1. promieniowania ultrafioletowego ciężkiego, często, a długotrwałe wystawianie - opalanie, terapia PUVA z psoralenem, prowadzonej w leczeniu łuszczycy, a także odczulanie alergii na światło słoneczne. Promienie UV powodują mutacji genu „TP53” i osłabiają odporność przeciwnowotworową.
    2. Jonizujące i elektromagnetyczne rodzaje promieniowania.
    3. Długotrwałe skutki wysokich temperatur, oparzenia, mechaniczne długotrwałe podrażnienia i uszkodzenia skóry, przedrakowe choroby dermatologiczne.
    4. Efekty lokalne przez długi czas (w związku ze specyfiką działalności zawodowej) substancji rakotwórczych - węglowodory aromatyczne, sadza, smoła węglowa, parafina, insektycydy, oleje mineralne.
    5. Leczenie ogólne glikokortykosteroidami i lekami immunosupresyjnymi, terapia miejscowa arsenem, rtęcią, chlorometylem.
    6. Infekcje HIV i wirusa brodawczaka 16, 18, 31, 33, 35, 45 typów.
    7. Niezdrowe i niezrównoważone odżywianie, przewlekła nikotyna i zatrucie alkoholowe.

    Rokowanie bez leczenia jest niekorzystne - częstość występowania przerzutów wynosi średnio 16%. Spośród nich 85% przerzutów występuje w regionalnych węzłach chłonnych i 15% - w układzie kostnym i narządach wewnętrznych, najczęściej płuc, która zawsze kończy się śmiercią. Największe niebezpieczeństwo stanowią głowy i twarzy, nowotwory skóry (porażenia 70%), szczególnie raka płaskokomórkowego skóry nosa (nasada nosa) i guzy są zlokalizowane w czole w fałdów nosowo-wargowych okołooczodołowy obszary zewnętrznego przewodu słuchowego, czerwona część wargi zwłaszcza górny, na małżowinie usznej i za nim. Bardzo agresywny pod względem guzów przerzutowych również poniesionych na zamkniętych obszarach ciała, zwłaszcza w dziedzinie zewnętrznych narządów płciowych, zarówno kobiet jak i mężczyzn.

    Obraz morfologiczny

    W zależności od kierunku i charakteru wzrostu rozróżnia się następujące rodzaje raka płaskokomórkowego:

    1. Egzofityczne, rosnące na powierzchni.
    2. Endofityczny, charakterystyczny dla wzrostu infiltrującego (kiełkowanie w głębsze tkanki). Zagraża to szybkimi przerzutami, zniszczeniem tkanki kostnej i naczyń krwionośnych oraz krwawieniem.
    3. Mieszane - połączenie owrzodzenia ze wzrostem guza w głąb tkanek.

    Mikropreparat badany pod mikroskopem charakteryzuje się obrazem wspólnym dla wszystkich postaci tej choroby. Polega na obecności komórek podobnych do komórek przypominających kolec, które kiełkują głęboko w warstwach skóry. Cechy charakterystyczne - wzrost jąder komórkowych i ich polimorfizmu nadmierne zabarwienie, brak łączników (mostki) między komórkami, zwiększoną liczbę mitoz (podział), nasilenie procesu keratynizacji w poszczególnych komórkach, obecność przewodów raka obejmującego kolczastego warstwę naskórka i tworzenie komórek, tak zwane, "Horny perły". Te ostatnie są zaokrąglone nadmiernego rogowacenia zmian z jednoczesnym obecności śladów niecałkowitego ognisk keratynizacji w sercu.

    Według obrazu histologicznego rozróżniają:

    • rak płaskonabłonkowy skóry skóry (wysoce zróżnicowany);
    • niezróżnicowana forma lub rak niebledkowy.

    Wspólne dla obu postaci jest nieuporządkowane uporządkowanie grup nietypowych płaskich komórek nabłonkowych z ich wzrostem w głębsze warstwy skóry właściwej i tkanki podskórnej. Nasilenie atypii w różnych komórkach może być różne. Przejawia się poprzez zmianę kształtu i wielkości jąder i samych komórek, stosunek cytoplazmy i objętości jądra, obecność podziału patologicznego, podwójny zestaw chromosomów, zestaw jąder.

    Wysoce zróżnicowany rak płaskonabłonkowy skóry

    Charakteryzuje się najbardziej łagodnym przebiegiem, powolnym wzrostem i stopniowym rozprzestrzenianiem się do głębszych tkanek. Oznaki keratynizacji są określane zarówno na powierzchni, jak i na grubości.

    Złagodzący guz może mieć wygląd wielu formacji, ale z reguły jest pojedynczy, korpulentny, żółtawy lub czerwony. Jego kształt jest okrągły, wielokątny lub owalny, czasem z zagłębieniem pośrodku. Podczas badania wzrokowego nowotwór może wyglądać jak płytka nazębna, węzeł lub grudka, której powierzchnia pokryta jest trudnym do usunięcia gęstym łuseczkiem zrogowaciałego nabłonka. W części środkowej owrzodzenia lub erozja są często utożsamiane z gęstymi, zrogowaciałymi krawędziami, które wznoszą się nad powierzchnią skóry. Erozyjna lub wrzodowa powierzchnia jest pokryta skorupą. Naciskając guz z jego centralnych lub bocznych części, horny masy są czasami oddzielone.

    Rak płaskonabłonkowy bez skóry

    Ma bardziej złośliwy charakter przepływu, w porównaniu z poprzednią postacią, objawiającą się szybkim wzrostem infiltracyjnym w głębokich warstwach skóry, szybszymi i częstszymi przerzutami w regionalnych węzłach chłonnych.

    W tej postaci atypizm komórkowy i wiele mitów o charakterze patologicznym wyraża się ostro z niewielką reakcją elementów strukturalnych zrębu. W ogóle nie ma keratynizacji. W komórkach określa się jądra zanikające lub hiperchromiczne (redundantnie zabarwione). Ponadto, w przypadku niezróżnicowanej postaci raka, warstwy komórek nabłonka, które wyglądają jak gniazda, są oddzielone od warstwy naskórka, nie ma keratynizacji lub niewiele.

    Główne elementy guza są reprezentowane przez ziarniste "mięsiste" miękkie formacje według rodzaju grudek lub węzłów z elementami wzrostu (roślinność). Najczęstszą lokalizacją są zewnętrzne narządy płciowe, znacznie rzadziej twarz lub inne części tułowia.

    Nowotwór może być pojedynczy lub wielokrotny, ma nieregularny kształt i od czasu do czasu nabywa podobieństwa do kalafiora. Szybko przekształca się w erozję lub wrzody, które łatwo krwawią przy niewielkim kontakcie, z nekrotycznym dnem pokrytym czerwonobrązową skórką. Brzegi owrzodzenia są miękkie, wznoszą się ponad powierzchnię skóry.

    Objawy płaskonabłonkowego raka skóry

    W zależności od objawów klinicznych, rozróżnia się następujące główne typy chorób, które można łączyć lub zmieniać na różnych etapach rozwoju:

    • typ guzkowy lub nowotworowy;
    • erozyjne lub wrzodziejące nacieki;
    • tablica;
    • brodawkowaty.

    Rodzaj guzkowy lub nowotworowy

    Powierzchowna lub sferoidalna postać raka płaskonabłonkowego skóry jest najczęstszym wariantem rozwoju nowotworu. Początkowy etap przejawia się jednym lub kilkoma spójnymi bezbolesnymi węzłami o gęstej konsystencji, których średnica wynosi około 2-3 mm. Lekko wznoszą się ponad powierzchnię skóry i mają matowobiałe lub żółtawe zabarwienie, bardzo rzadko - brązowe lub ciemnoczerwone, nie zmieniają się nad nimi skórny wzór.

    Rozmiar guzka (guzków) rośnie dość szybko, w wyniku czego guz staje się podobny do bezbolesnego żółtawego lub białawego z szarą blaszkową plakietką, której powierzchnia może być lekko szorstka lub gładka. Płytka również wystaje nieco ponad skórę. Jego gęste krawędzie mają postać wałka o nieregularnych, wyprofilowanych konturach. Z biegiem czasu depresja powstaje w centralnej części tablicy, która jest pokryta skorupą lub łuseczką. Po ich usunięciu pojawia się kropla krwi.

    Dalej następuje gwałtowny wzrost wielkości patologii, środkowa depresja przekształca się w erozję, otoczona wałkiem o stromych, nierównych i gęstych krawędziach. Bardzo erozyjna powierzchnia pokryta jest skorupą.

    Typ wrzodziejącego nacieku

    Dla początkowego stadium raka płaskonabłonkowego typu wrzodziejąco-naciekającego charakterystyczny jest wygląd papuły jako głównego elementu, który ma wzrost endofityczny. Przez kilka miesięcy grudka przekształca się w węzeł o gęstej konsystencji, przylutowany do tkanki podskórnej, w której w ciągu 4-6 miesięcy występuje owrzodzenie o nieregularnym kształcie. Jego krawędzie są uniesione w formie krateru, którego dno jest gęste i szorstkie, pokryte białawym filmem. Owrzodzenie często przynosi cuchnący zapach. Wraz ze wzrostem witryny krwawienie występuje nawet w przypadku niewielkiego dotyku.

    Na obwodowych częściach głównego węzła mogą powstawać guzki "córkowe", w których zaniku powstają również wrzody, które łączą się z podstawowym wrzodem i powiększają jego powierzchnię.

    Ta postać raka charakteryzuje się szybkim postępem i zniszczeniem naczyń krwionośnych, kiełkowaniem w mięśniach podstawowych, chrząstce i tkance kostnej. Metastazy rozprzestrzeniają się jako limfogenne do regionalnych węzłów, powodując czasem gęste nacieki i krwio-chnie do kości i płuc.

    Płytkowa postać raka płaskokomórkowego skóry

    Ma wygląd ostro zaznaczonej, gęstej, czerwonej części powierzchni skóry, na której czasami występują lekko przebarwione wizualnie małe guzki. Element ma szybki wzrost obwodowy i endofityczny w sąsiednich tkankach, któremu często towarzyszy ostry ból i krwawienie.

    Brodowaty rak płaskonabłonkowy skóry

    Występuje stosunkowo rzadko i jest jedną z form egzofitycznych. Początkowo objawia się jako pierwotny, górujący nad powierzchnią skóry i szybko rosnący, guzek. Tworzy dużą liczbę mas rogowych, w wyniku czego powierzchnia węzła staje się bulwiasta z centralnym wgłębieniem i dużą liczbą małych rozszerzonych naczyń krwionośnych. Daje to guza, zlokalizowanego z reguły na szerokiej i nieco przesuniętej podstawie, rodzaj ciemnoczerwonego lub brązowego "kalafiora". W późnych stadiach rozwoju rak brodawkowaty przekształca się w infekcję wrzodziejącą.

    Wariantem brodawkowatej formy jest brodawka, która w starszym wieku może objawiać się rakiem skóry. W przypadku postaci brodawczej charakteryzuje się bardzo powolnym rozwojem i niezwykle rzadkimi przerzutami. Ma żółtawe lub czerwonawo-brązowe zabarwienie, bulwiastą powierzchnię pokrytą brodawkami i skorupą hiperkeratogenną.

    Leczenie raka płaskonabłonkowego skóry

    Wybór leczenia zależy od:

    1. Histologiczna struktura guza.
    2. Jego lokalizacja.
    3. Stadium procesu nowotworowego, biorąc pod uwagę obecność przerzutów i ich rozpowszechnienie.

    Chirurgiczne wycięcie

    Niewielki guz bez przerzutów chirurgicznie wycina się w niezakażonych tkankach, cofając się 1-2 cm od jego krawędzi. Jeśli operacja zostanie wykonana prawidłowo, lek na 5 lat wynosi średnio 98%. Szczególnie dobre wyniki obserwuje się, gdy guz jest wycinany jednym blokiem za pomocą tkanki podskórnej i powięzi.

    Radioterapia

    Przy niewielkich rozmiarach guza w stadium T1 i T2, promieniowanie rentgenowskie o zamkniętym ogniskowaniu może być stosowane jako niezależna metoda. Na stopniach T3-T4 metoda radialna jest stosowana do przygotowania przedoperacyjnego i terapii pooperacyjnej. Jest szczególnie skuteczny w leczeniu głęboko osadzonych guzów skóry. Ponadto, ekspozycja na promieniowanie jest wykorzystywana do tłumienia możliwych przerzutów po chirurgicznym wycięciu leżącego u podłoża guza oraz jako paliatywna metoda dla nieoperacyjnego raka (w celu spowolnienia jego rozprzestrzeniania się).

    Duży rozmiar nowotworu przy braku przerzutów jest wskazaniem do stosowania zdalnego gamma-terapię, a jeśli to możliwe, terapię kombinowaną prowadzi się za pomocą promieni rentgenowskich i promieniowanie gamma, rodnika usunięciu guza z lokalnych węzłów chłonnych.

    Kriodestrukcja i elektrokoagulacja

    Leczenie niewielkiego powierzchownego, wysoce zróżnicowanego raka płaskonabłonkowego z umiejscowieniem na ciele jest możliwe dzięki kriodestrukcji, ale z obowiązkowym wstępnym potwierdzeniem charakteru nowotworu za pomocą wstępnej biopsji. Usuwanie złośliwych formacji skóry o tym samym charakterze o średnicy mniejszej niż 10 mm w okolicy twarzy, warg i szyi może być wykonywane przy użyciu techniki elektrokoagulacji, której zaletą jest mniej traumatyczne.

    Chemioterapia

    Chemioterapia w przypadku raka płaskonabłonkowego jest zalecana przede wszystkim przed zabiegiem chirurgicznym w celu zmniejszenia wielkości zmiany, a także w połączeniu z metodą radioterapii w przypadku nieoperacyjnego raka. W tym celu stosuje się leki, takie jak fluorouracyl, bleomycyna, cisplastyna, interferon-alfa, kwas 13-cis-retinowy.

    Leczenie nowotworów za pomocą środków ludowej jest nie do przyjęcia. To może prowadzić tylko do utraty czasu i rozwoju przerzutów. Stosowanie środków ludowych jako pomocniczych jest możliwe tylko na zalecenie lekarza w leczeniu promienistego zapalenia skóry.

    Alternatywne terapie

    Nowoczesną obróbce fizycznej w onkologii obejmuje również sposoby leczenia fotodynamicznego z wykorzystaniem wstępnie wybraną specjalny barwnik uczulający (PDT), jak również leczenie lazeroindutsirovannoy svetokislorodnoy (LISKT). Sposoby te wykorzystywane są przede wszystkim w leczeniu osób w podeszłym wieku, w przypadkach, gdy istnieje poważne współistniejące choroby, umiejscowienie guza chrząstki i na powierzchni, zwłaszcza w obszarze oczodołu, ponieważ nie mają one niekorzystnego wpływu na oczy zdrowych tkanek miękkich i chrząstki.

    Bieżącą identyfikację przyczyny i tła, w którym rozwija się proces złośliwy, usunięcie (jeśli to możliwe) lub zmniejszenia wpływu czynników prowokowanie stanowią istotne elementy do zapobiegania przerzutom i zapobieganiu nawrotom raka płaskonabłonkowego powstających w średnio o 30% po radykalnym traktowaniu.

    Rak płaskokomórkowy skóry i narządów wewnętrznych: objawy i leczenie

    Płaskonabłonkowy nowotwór - guz złośliwy utworzone z komórki nabłonka i błon śluzowych. Choroba rozwija się w dość szybkim tempie, postępuje niezwykle agresywnie. Punktem wyjścia dla rozwoju - błon śluzowych i skóry, po którym dochodzi do utraty lokalnych węzłów chłonnych, a penetracja otaczających tkanek i narządów, który pociąga za sobą zniszczenia struktury i zakłócenia podczas normalnego działania. Bez odpowiedniego przebiegu leczenia organizmowi może zagrażać niewydolność wielonarządowa, co prowadzi do śmierci. Rak płaskonabłonkowy stanowi około 25% wszystkich typów nowotworów skóry. W 75% przypadków proces nowotworowy wpływa na skórę głowy i twarz. Najbardziej podatne na tę chorobę są osoby w podeszłym wieku (od 65 lat), u mężczyzn częściej niż u kobiet.

    Interesujące fakty dotyczące raka płaskokomórkowego:

    • najczęściej rak płaskokomórkowy występuje u osób rasy kaukaskiej;
    • w grupie ryzyka są ludzie, których skóra szybko pali się na słońcu;
    • Czas od południa do godziny 16 jest najbardziej niebezpieczny, ponieważ słońce w tym okresie jest najbardziej agresywne;
    • ta choroba onkologiczna jest dość rzadka u dzieci, z wyjątkiem przypadków genetycznej predyspozycji.

    Etapy raka płaskokomórkowego

    Klasyfikacja raka według etapów:

    Etap 0: mały guz zlokalizowany w naskórku lub w górnych warstwach błony śluzowej. Nie ma przerzutów.

    Stadium I: wielkość guza zmienia się do 2 cm, nie obserwuje się przerzutów i kiełkowania w sąsiednich tkankach.

    Etap II: rozmiar nowotworu jest większa niż 2 cm, przenikanie struktur otaczających I i brak przerzutów.

    Etap III: złośliwy guz rośnie w skóry, narządów, mięśni ściany, dając przerzuty w lokalnych węzłów chłonnych.

    Etap IV: przerzuty w narządach, wielkość guza nie jest już tak ważna.

    Przyczyny raka płaskokomórkowego

    Specyficzne przyczyny pojawienia się raka płaskokomórkowego nie zostały jeszcze zidentyfikowane. Wiadomo, że proces jego rozwoju wpływa na osłabienie procesów ochronnych w ciele, a także na wpływ czynników szkodliwych.

    Płaski nabłonek w ludzkim ciele

    Powierzchnia naszego ciała, narządów i ich ubytków jest wyłożona warstwą komórek tworzących tkankę nabłonkową. Jedną z jego odmian jest płaski nabłonek, który pokrywa skórę i błony śluzowe.

    Klasyfikacja płaskiego nabłonka według struktury:

    • Wielowarstwowa neorogovevayuschy (składa się on z trzech warstw komórek.. powierzchowne kolczastego, powierzchni podstawy i kłujące Warstwy - poszczególne etapy formowania składniki komórek podstawnych warstw tworzących warstwę powierzchni matrycy z upływem czasu, a następnie otshelushivayutya tego typu nabłonka obejmuje błonę śluzową takich ciał., podobnie jak usta, pochwa, przełyk, szyjka macicy, a także rogówka oka.
    • Wielowarstwowa keratinizing (inna nazwa -.. Cztery warstwy naskórka swoich komórek, czyli rogowej, granulatu, opuncja podstawnokomórkowy Ponadto okładzina skóry na podeszwy i dłonie mieć inną warstwę - błyszczący, który znajduje się pod ramieniem w warstwie podstawowej dojrzewa. komórki, które przemieszczając się w warstwie rogowej, gromadzić keratynę, po czym ich urządzenie nie działa i śmierci. stratum corneum jest utworzony z ciągłego rogowej wagi złuszczanie, czyli martwych komórek wypełnionych pęcherzyków powietrza i Rak płaskokomórkowy rozwija się ze składników warstwy spiny.

    Czynniki, które stymulują rozwój raka płaskonabłonkowego:

    Istnieje ogromna różnorodność czynników rakotwórczych, które, wywierając negatywny wpływ na skórę i błony śluzowe, mogą prowadzić do rozwoju nowotworu złośliwego. Czynniki takie obejmują:

    • wrodzone predyspozycje;
    • promienie ultrafioletowe;
    • stosowanie leków immunosupresyjnych;
    • promieniowanie jonizujące;
    • palenie;
    • szkodliwa żywność;
    • napoje alkoholowe;
    • kontakt z czynnikami rakotwórczymi w związku z charakterem działalności zawodowej;
    • ekologia;
    • infekcja;
    • wiek.

    Genetycznie zaprogramowane predyspozycje do raka płaskokomórkowego

    Dzięki nowoczesnym osiągnięciom w takich dyscyplinach naukowych, jak biologia molekularna i genetyka, stało się możliwe określenie predyspozycji do genezy raka płaskokomórkowego na poziomie genów. Czynnik genetyczny przejawia się w:

    1. Niepowodzenia w funkcji ochronnej komórki przeciwnowotworowej. Każda komórka ma specjalny gen, który zapobiega powstawaniu złośliwych nowotworów. Jest to anty-onkogen lub, jak to się nazywa, "strażnik genomu". Jeśli nie ma żadnych naruszeń w strukturze genetycznej komórki, która zapewnia jej podział, wówczas ten gen jest pasywny. W przypadku uszkodzenia cząsteczki kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA), który wykonuje funkcje przenoszenia, przechowywania oraz odtwarzania informacji, gen jest „włączony” i hamuje podział komórek i, w konsekwencji, powstawanie nowotworu. W przypadku, gdy sam anty-receptor ulega procesowi mutacji, funkcja regulacji zostaje zakłócona i w konsekwencji zwiększa się zagrożenie rozwojem procesu powstawania guza. Mutacja antydiogenowa jest przyczyną 50% nowotworów.
    2. Zmiany w funkcjonowaniu odporności przeciwnowotworowej. Mutacje w organizmie człowieka - regularne zjawisko, które zwiększa prawdopodobieństwo nowotworów. Odporność na przeciwnowotworowe zakłóca rozwój nowotworów i jest zapewniona przez pewne typy komórek: limfocyty B i T, makrofagi i naturalne zabójcy. Natychmiast identyfikują i niszczą czynnik mutageniczny. Jeśli geny odpowiedzialne za genezę i funkcjonowanie komórek są zmutowane, układ odpornościowy może działać nieprawidłowo. Wraz z tym powstają sprzyjające warunki do rozwoju procesu nowotworowego. Anomalie genów mogą być przenoszone na kolejne pokolenia, które predysponują do predyspozycji do raka.
    3. Zakłócenie wymiany czynników rakotwórczych. Kiedy do organizmu dostanie się dowolny czynnik rakotwórczy, chemiczny lub fizyczny, następuje aktywacja specjalnych systemów ochrony, których działanie ma na celu ochronę ciała i usuwanie szkodliwych substancji. Jeśli geny odpowiedzialne za normalne funkcjonowanie tych systemów są zmutowane, ryzyko tworzenia się guza zwiększa się wielokrotnie.

    Promienie ultrafioletowe

    Promienie ultrafioletowe są częścią promieniowania słonecznego, którego nie można rozpoznać gołym okiem. Promienie te oddziałują na skórę poprzez długotrwałe oddziaływanie na słońce lub próbując sztucznie stworzyć opaleniznę za pomocą kąpieli w ultrafiolecie, powodując mutacje różnego rodzaju na poziomie genetycznym. Prowadzi to do dojrzewania komórek nowotworowych, osłabiając przeciwnowotworowy system ochrony komórki (ponieważ anty-onkogen również podlega mutacji). Postęp raka płaskokomórkowego skóry prowadzi do przedłużonego kontaktu z promieniowaniem ultrafioletowym, w wyniku czego układ odpornościowy utraci zdolność do neutralizowania większości komórek-nośników mutagenu.

    Immunosupresory

    Takie leki jak merkaptopuryna, azatiopryna, i inne, które są wykorzystywane w wielu różnych chorób i schorzeń (w przypadku przeszczepiania narządów, nowotwory układu krążenia, choroby autoimmunologiczne), ze szkodą w stanie systemów ochronnych ciała i odporności przeciwnowotworowej jest to, bez wyjątku. Przyjmowanie tego rodzaju leków może powodować raka płaskonabłonkowego.

    Promieniowanie jonizujące

    Ten typ promieniowania obejmuje promieniowanie gamma i promieniowanie rentgenowskie, a także promieniowanie emitowane przez jądra helu i wodoru. Kiedy ciało styka się z tym rodzajem promieniowania, urządzenie komórki genetycznej jest uszkodzone, co prowadzi do licznych mutacji. Co więcej, prawdopodobieństwo wystąpienia nowotworu jest zwiększane setki razy, ponieważ przede wszystkim efektem jest odporność przeciwnowotworowa. Przez badania epidemiologiczne wykazały, że różne formy raka, w tym raka płaskonabłonkowego, istnieje więcej z tych ludzi, którzy są najczęściej narażone na promieniowanie typów danych. To, na przykład, lekarze, którzy regularnie korzystają promieniowanie jonizujące w celach medycznych, a także pracowników przemysłu jądrowego, zwłaszcza od bomby atomowej podczas prac remontowych w zakładzie.

    Palenie

    Naukowcy wykazały, że papierosów i innych wyrobów do palenia, w którym na bazie tytoniu (rury, cygara), - środki, które wielokrotnie zwiększyć prawdopodobieństwo rozwoju nowotworów, w szczególności w narządach układu oddechowego pokarmowego i, jak również w obrębie jamy ustnej. Należy zauważyć, że działanie substancji rakotwórczych jest nie tylko aktywnym palaczem, ale także biernym, czyli tymi, które są otoczone przez palaczy i wdychają dym tytoniowy.

    Niebezpieczeństwo tytoniu polega na jego spalaniu, które zachodzi pod wpływem wysokich temperatur. Dlatego w organizmie, oprócz nikotyny, wchodzi wiele innych produktów reakcji, takich jak fenole, chrom, benzen, kadm, formaldehyd i inne. Szkodliwe działanie tych substancji zostało udowodnione i uzasadnione naukowo. Interesujące jest to, że kiedy papieros się tli, temperatura spalania tytoniu w nim jest niższa niż podczas dokręcania, więc wpływ czynników rakotwórczych na środowisko jest znacznie mniejszy. W organizmie, czynniki rakotwórcze są dostarczane przez wchłanianie przez błony śluzowe jamy ustnej, po czym wchodzą do dróg oddechowych i wywierają działanie miejscowe. Nowotwory w tkankach i narządach powstają w wyniku tego, że substancje rakotwórcze przedostają się do krwi i są transportowane przez organizm.

    W wielu krajach istnieją różne rodzaje tytoniu, które dotyczą nie tylko palenia tytoniu, ale także inhalacji i żucia. Tak więc produkty spalania nie dostają się do organizmu, ale wytwarzane są inne rakotwórcze substancje, które prowadzą do rozwoju raka jamy ustnej, warg, gardła.

    Szkodliwe jedzenie

    Aby utrzymać prawidłowy rozwój i prawidłowe funkcjonowanie systemu obronnego organizmu, konieczne jest również prawidłowe odżywianie. Fakt, że nadmiar tłuszczów zwierzęcych w spożywanym pokarmie zwiększa ryzyko powstania nowotworu w narządach układu trawiennego jest faktem naukowo uzasadnionym. Rozwój formacji guza jest powstrzymywany przez produkty pochodzenia roślinnego (owoce, warzywa), które zawierają kwas foliowy, witaminy A, C, E i wiele innych substancji, takich jak selen. Dlatego ich brak codziennego menu przyczynia się do zwiększonego ryzyka zachorowania na raka.

    Napoje alkoholowe

    sam alkohol etylowy, który jest głównym składnikiem wszystkich napoju, a nie przyczynę takich chorób, a zależność pomiędzy spożywania napojów zawierających alkohol i progresję guzów nowotworowych istnieje. Alkohol sprawia, że ​​komórki dostępna dla wnikania benzopiren i innych związków chemicznych, co wyjaśnia dużą częstość zmian raka jamy ustnej, gardła, krtani uzależnionych, ponieważ ludzie tacy są stale styka się z tych organów i pary alkoholu etylowego. Jeśli picie alkoholu łączy się z paleniem i innymi sposobami używania tytoniu, prawdopodobieństwo progresji raka płaskokomórkowego w powyższych narządach jest znacznie większe.

    Kontakt z czynnikami rakotwórczymi w związku z rodzajem działalności zawodowej

    Geneza raka płaskonabłonkowego powoduje ciągłe wdychanie pewnych związków chemicznych i przedłużony kontakt skóry z nimi. W tym przypadku decydującą rolę odgrywa czas trwania narażenia pod wpływem szkodliwego czynnika, a nie stężenie substancji rakotwórczych.

    Ekologia

    Ludzie mieszkający w bezpośrednim sąsiedztwie rafinerii ropy naftowej, zakładów metalurgicznych i innych zakładów przemysłowych, ryzyko raka dróg oddechowych jest znacznie wyższe. Populacja dużych miast również jest zagrożona, ponieważ pojazdy wyrzucają w powietrze wiele szkodliwych substancji. Spaliny samochodowe zawierają sadzę, która jest substancją rakotwórczą.

    Infekcje

    Istnieje wiele dowodów na to, że niektóre wirusy przyczyniają się do rozwoju raka płaskonabłonkowego. Takie wirusy obejmują:

    • wirus brodawczaka. Wirus ten wywołuje rozwój brodawek narządów płciowych, brodawczaków i innych łagodnych nowotworów na skórze i błonach śluzowych. Istnieją przypadki, w których wirus brodawczaka staje się główną przyczyną raka szyjki macicy. Po pierwsze, ten wirus, dostający się do DNA komórek, zmienia ich strukturę i prowadzi do tego, że w komórce powstają wirusowe kopie. W konsekwencji - mutacje na poziomie genów, które mogą stanowić początek procesu nowotworowego.
    • HIV (ludzki wirus upośledzenia odporności), który ma negatywny wpływ na składniki układu odpornościowego, prowadząc do kolejnego etapu choroby - AIDS (zespół nabytego niedoboru odporności). Zmniejsza to zdolność organizmu do przeciwstawienia się infekcjom, które dostały się do organizmu, a także potencjalnym nowotworom.

    Wiek

    Osoby w wieku 65 lat lub starsze częściej chorują na raka płaskokomórkowego. Wynika to z faktu, że wraz z wiekiem funkcje większości narządów (w tym układu immunologicznego) są zmniejszane i naruszane. Ochrona przeciwnowotworowa komórki nie jest już aktywna, a procesy związane z wykrywaniem i niszczeniem komórek mutagennych pogarszają się, co zwiększa prawdopodobieństwo raka.

    Choroby poprzedzające raka

    Niektóre łagodne choroby skóry mogą również zwiększać ryzyko powstania nowotworu. Choroby przedrakowe są klasyfikowane według możliwych konsekwencji przez dwie grupy:

    Obowiązkowe choroby

    Do tej formy należą niektóre choroby skóry, które poprzedzają proces nowotworowy. Należą do nich:

    • pigmentowa xeroderma. Ta choroba jest dziedziczna i nieczęsta. Transmisja odbywa się przez autosomalny mechanizm recesywny: dziecko może zachorować tylko wtedy, gdy otrzyma nośnik genu z dziedziczenia od obojga rodziców. Choroba ta objawia się, gdy dziecko osiąga wiek 2-3 lat w postaci brodawek, wrzodów, pęknięć, zaczerwienienia skóry. Głównym powodem rozwoju tej choroby jest niewystarczający poziom odporności komórkowej na promieniowanie ultrafioletowe: cząsteczka DNA jest uszkadzana przez kontakt skóry ze słońcem. Im częściej występuje taki kontakt, tym więcej mutacji pojawia się w komórkach. Końcowym rezultatem jest rozwój raka.
    • Choroba Bowena. Jest to niezwykle rzadka choroba skórna, która rozwija się pod wpływem różnych szkodliwych czynników, takich jak długotrwałe opalanie, urazy, zagrożenia związane z rodzajem działalności zawodowej. Wizualne objawy choroby Bowena to czerwone plamki zlokalizowane w przeważającej części w obszarze tułowia. Obszar dotknięty chorobą jest zaznaczony czerwono-brązową płytką z łuszczącą się powierzchnią. Po pewnym czasie ta płytka staje się wrzodziejąca.
    • Choroba Pageta. Ta choroba jest typowa dla kobiet. Towarzyszy temu zaczerwienienie pach oraz obszar zewnętrznych narządów płciowych. Te czerwienienie ma wyraźne granice, w których może mieć różne właściwości: wilgoć, suchość, łuszczenie. Przez kilka lat strefa tej "czerwonej plamki" może się zwiększać i przekształcać w raka płaskokomórkowego.

    Choroby fakultatywne

    Choroby te nie zawsze prowadzą do pojawienia się raka płaskokomórkowego, ale mimo to zwiększają prawdopodobieństwo jego pojawienia się. Choroby tego rodzaju obejmują:

    • starcze rogowacenie. Choroba ta występuje u osób starszych i dotyka głównie tych obszarów skóry, które nie są objęte ubraniem. Głównym powodem, co prowadzi do wystąpienia rogowacenia słonecznego, jest trwały wpływ promieniowania ultrafioletowego, z powodu których ręce i twarz pokryta czerwonymi tablicami, nie większych niż 1 cm. Tablice pokryte szorstkich łusek żółtawy kolor, który praktycznie nie poruszają się z dala od skóry. Prawdopodobieństwo powstania raka płaskokomórkowego w rogowaceniu starczym wynosi 25%.
    • róg skóry. W przypadku nieprawidłowego zagęszczenia warstwy rogowej, w niektórych miejscach zdeponowane są horny w formie łusek. Zjawisko to nazywane jest "hiperkeratozą" i charakteryzuje się pojawieniem rogu w postaci cylindra lub stożka wystającego ponad powierzchnię skóry. Jego długość może sięgać kilku centymetrów. W 7-15% przypadków choroba ta wywołuje raka płaskokomórkowego, w którym formacja kiełkuje w odległe warstwy skóry.
    • rogowiak kolczystokomórkowy. Choroba ta najczęściej występuje u osób po 60 roku życia. Wyraża się to przez okrągłe wykształcenie, do kilku centymetrów, z depresją w centrum. Ten rowek jest wypełniony masą rogowych łusek o żółtym kolorze. Najczęściej wpływa na grzbiet dłoni i twarzy.
    • kontaktowe zapalenie skóry. Przyczyną tej choroby jest kontakt skóry z różnymi substancjami chemicznymi, w tym z produktami kosmetycznymi. Występuje miejscowy stan zapalny, któremu towarzyszy zaczerwienienie i obrzęk tego obszaru. Czasami pojawia się swędzenie i pieczenie. Jeśli proces ten nie zostanie wykryty na czas, grozi on zaburzeniami struktury komórkowej skóry, co może prowadzić do nieodwracalnych skutków w postaci raka.

    Mechanizm genezy raka płaskokomórkowego

    Ze względu na wpływ zestawu szkodliwych czynników na poziomie genów dochodzi do mutacji jednej z komórek kolczastej warstwy nabłonka. Tej mutacji nie można wyeliminować za pomocą przeciwnowotworowych mechanizmów ochrony. Komórka, która przeszła proces mutacji, ma pewne cechy, które czynią ją inną niż zwykła komórka w ciele.

    Cechy komórki rakowej:

    1. Niezależność. Jeśli układ nerwowy i hormonalny reaguje na podział zwykłych komórek ciała, wówczas komórki rakowe nie mają kontaktu z mechanizmami regulacji. Zwykle podział komórkowy jest ograniczony ich liczbą: im więcej komórek, tym niższa intensywność dzielenia. Reprodukcja komórek nowotworowych jest niekontrolowana.
    2. Nieograniczone życie. Zwykłe komórki dzielą określoną liczbę razy, po czym następuje ich bliska śmierć. Liczba możliwych podziałów jest określona genetycznie i nierównomiernie dla różnych typów tkanek i narządów. Ponieważ komórki nowotworów złośliwych, mechanizm ten jest uszkodzony, wówczas ewentualnie nieograniczoną liczbę przegród, co doprowadziło do wielkiej liczby klonów uformowany, trwałość i reprodukcji, który jest ograniczony.
    3. Samodzielność. Wraz ze wzrostem rozmiaru guza, gdy osiąga on 2-4 milimetry, jego komórki zaczynają wytwarzać określone substancje, które aktywują tworzenie naczyń krwionośnych. Dzięki temu procesowi tlen i związki odżywcze są transportowane do wszystkich warstw komórek nowotworowych. W rezultacie guz gwałtownie się powiększa.
    4. Różnicowanie komórek. Podczas rozwoju komórek nabłonkowych tracą niektóre struktury komórkowe, w tym jądro, po czym umierają. Następnie w warstwowym, niekanatylizowanym nabłonku zachodzi proces odrzucania martwych komórek, a keratyna gromadzi się w keratynie i tworzą się zrogowaciałe łuski. W chorobach nowotworowych można upośledzić różnicowanie komórek.

    Choroby nowotworowe są klasyfikowane według stopnia zróżnicowania:

    • Różnicowy (płaskonabłonkowy) rak płaskonabłonkowy. Mutacja w tym przypadku pochodzi ze struktur warstwy kolczystej, ale po pierwszych podziałach w strukturze klonów, duże masy keratyny przenikają i osiadają. Komórki guza tracą struktury komórkowe z czasem i umierają. Powierzchnia dotkniętego obszaru staje się swego rodzaju "magazynem" żółtawych mas keratyny. Keratynizacja tego typu nowotworu przebiega kilka razy szybciej niż przy naturalnej keratynizacji.
    • Niezróżnicowany (niezłośliwy) rak płaskonabłonkowy. Jest to najbardziej agresywna forma raka, której niebezpieczeństwo polega na szybkim tempie wzrostu guza. Mutacja zlokalizowana jest w klatce ciernistej warstwy, następnie proces jej rozwoju ustaje, a wszystkie przyszłe klony mają podobną strukturę. W komórkach nowotworowych keratyna nie jest zbierana i nie umiera.

    Przerzuty raka płaskokomórkowego

    Przerzuty są procesem oddzielania klonów komórki rakowej od źródła ich pierwotnej lokalizacji i przenoszenia do innych tkanek i narządów. Przerzuty są wtórnymi źródłami wzrostu guza. Podział wtórny przebiega według tych samych praw, co podział w źródle pierwotnym.

    Metody przerzutów raka płaskokomórkowego:

    1. Limfogeniczny. Najczęstsza ścieżka (98% przypadków). Komórki wchodzą do węzłów chłonnych poprzez naczynia limfatyczne. W miejscu ich "przybycia" rozpoczynają aktywny podział.
    2. Hematogenic. Zdarza się tylko w 2% przypadków. Kiedy ściany naczyń krwionośnych zostają zniszczone, komórki rakowe przenikają je. Dzięki przepływowi krwi są w stanie migrować do narządów (płuc, kości).
    3. Implantacja. Guz rozprzestrzenia się w kontakcie z pobliskimi narządami, a następnie złośliwe komórki rosną w tkance narządu, rozpoczynając tworzenie wtórnego guza.

    Rodzaje raka płaskokomórkowego

    Zauważono powyżej, że rak płaskokomórkowy powstaje z komórek kolczastej warstwy nabłonka. W tej sekcji zostaną zidentyfikowane najczęstsze odmiany raka płaskonabłonkowego. Z teoretycznego punktu widzenia proces nowotworowy może rozpocząć się w dowolnym narządzie, które jest pokryte nabłonkiem. Przy przedłużonym kontakcie komórek nabłonka ze szkodliwymi czynnikami może wystąpić metaplazja (zwyrodnienie), któremu towarzyszy tworzenie płaskiego nabłonka w narządach, czego normalnie nie ma. Przykładowo, palacz urzęsionych nabłonkowych dróg oddechowych może być podstawiony warstwowej nabłonka wielowarstwowego płaskiego, który staje się medium progresji raka płaskonabłonkowego.

    Ze względu na charakter wzrostu istnieją:

    1. Egzofityczny rak płaskonabłonkowy (guz). W początkowej fazie objawem choroby jest węzeł w kolorze skóry. Jego powierzchnia może być wyłożona żółtymi, rogowymi łuskami. Ta formacja gwałtownie rośnie, ponadto jest większa niż średnica. Guz w jego podstawie jest szeroki i pasywny. Rzuca się w odległe warstwy podskórnej tkanki tłuszczowej i skóry, ale zmiana jest wyraźnie oddzielona od zdrowych obszarów skóry. Powierzchnia formacji jest nierówna, reliefowa, czasami pokryta łuskami lub brodawkami. W późniejszych etapach powierzchnia węzłów może stać się wrzodami.
    2. Endofityczne (naciekowe-wrzodziejące). Najpierw pojawia się dość gęsty mały węzeł, który po pewnym czasie zaczyna owrzodzenia. Na jego obwodzie mogą tworzyć się grudkowe guzki, które również owrzodzą i łączą się ze sobą, co prowadzi do zwiększenia dotkniętego obszaru. Wraz ze wzrostem wykształcenia wzrasta głębokość i średnica struktury wrzodziejącej.
    3. Mieszane. Charakteryzuje się sąsiednim przebiegiem dwóch procesów: wzrostu węzła i owrzodzenia błony śluzowej i skóry wokół.

    Najczęściej dotkniętych narządami są:

    • czerwony brzeg wargowy;
    • jama ustna;
    • skóra;
    • przełyk;
    • krtań;
    • szyjka macicy;
    • oskrzela i tchawica.

    Rak płaskonabłonkowy jest jedną z tych chorób, które bardzo często atakują ludzkie ciało. Może być napalony (90%) i nie keratynizujący. Obszary ciała, które nie są przykryte ubraniem (tylna powierzchnia dłoni, szyi, twarzy) są najbardziej narażone na obrażenia. Może występować w dwóch postaciach: nowotworowej i wrzodziejącej nekrotycznej. Ma wiele lokalnych funkcji. Na przykład:

    • swędzenie;
    • spalanie;
    • bolesne odczucia;
    • obrzęk sąsiadujących tkanek;
    • upośledzona wrażliwość;
    • zaczerwienienie skóry.

    Rak płaskonabłonkowy szyjki macicy

    U 75% pacjentów z tą chorobą kobiet wykryto wirusa brodawczaka, który odgrywa wiodącą rolę w rozwoju nowotworu. Pochwowa część szyjki macicy i błona śluzowa pochwy wyłożona wielowarstwowym płaskim nabłonkiem nie rdzawym. Najczęściej rak płaskonabłonkowy wpływa na miejsce przejścia płaskiego nabłonka do cylindrycznego nabłonka. Ta ostatnia obejmuje jamę macicy i wewnętrzną gardło. Na początkowych etapach, oznaki złej jakości formacji nie mają specyficznych cech i mogą przejawiać się w różnych chorobach układu rozrodczego.

    Możliwe objawy raka szyjki macicy:

    • krwawienie bez miesiączki z pochwy;
    • rozładowanie krwi po stosunku;
    • nieprzyjemne odczucia w trakcie stosunku płciowego;
    • regularne bóle w dolnej części brzucha, noszące charakter noel;
    • problemy z kałem i oddawaniem moczu.

    Rak płaskonabłonkowy czerwonych warg sromowych

    Pomimo faktu, że rak dolnej wargi jest znacznie szerszy, rak dolnej wargi uważa się za bardziej niebezpieczny ze względu na szybki i postępujący przebieg choroby. W 95% przypadków skutkiem jest rak płaskokomórkowy, podczas gdy kobiety są 3 razy mniej narażone na tę chorobę. Infiltrująca forma wrzodziejąca występuje znacznie częściej i, w przeciwieństwie do guza, rozwija się znacznie szybciej i częściej z przerzutami.

    Rak płaskonabłonkowy jamy ustnej

    W chorobie tej nabłonka śluzówki wewnętrznej powierzchni warg, policzków, podniebienia i guma rozwija się nowotwór złośliwy. Czynnikiem szkodliwym w tym przypadku może być gorące jedzenie żywności i napojów, co prowadzi do zmian nieprawidłowego nabłonka organizmu, który neorogovevayuschy nienaruszone. W wyniku zmian pojawiają się miejsca keratynizacji, które mogą przekształcić się w proces nowotworowy. rak Keratinizing jest bardzo częste (95%), szybko rozwija się i postępuje, osiągnięciem sąsiednich tkanek i przerzutom.

    O raku pyska świadczy:

    1. Ból. Pojawia się w późnych stadiach genezy. Charakteryzuje się tym, że formowanie objętościowe wywiera nacisk na pobliskie tkanki. Narządy, do których może dojść bolesne uczucie - nos, uszy, obszar głowy (zależy od umiejscowienia guza).
    2. Wzmożone ślinienie. Guz tworzy wrażenie, że w jamie ustnej znajduje się obcy przedmiot, który zwiększa wydzielanie śliny.
    3. Nieprzyjemny zapach z ust. Przejawia się w późnych stadiach i charakteryzuje się miejscowym wymarciem (martwicą) tkanki guza i związaniem z infekcją. Dzieje się tak w wyniku upośledzenia funkcji ochronnych błony śluzowej, co tworzy pożywkę dla rozprzestrzeniania się zakażeń.
    4. Dyskomfort podczas żucia, zaburzenia mowy. Te objawy są również charakterystyczne dla późnych stadiów raka, kiedy guz wpływa na mięśnie żucia i twarzy, a następnie niszczy je.

    Rak płaskonabłonkowy przełyku

    95% wszystkich złośliwych guzów przełyku to rak płaskonabłonkowy. Wtórne czynniki, które mogą zaostrzyć sytuację, to nadmierne spożywanie gorących napojów i pikantnych potraw. Inne przyczyny to refluks żołądkowo-przełykowy (GERD), któremu towarzyszy opróżnianie żołądka do przełyku. Najczęstszą postacią raka przełyku jest guza, z guzem może rosnąć do dużych rozmiarów, a nawet blokować światło przełyku.

    Objawy raka przełyku:

    • naruszenie odruchu połykania (dysfagia). Problem ten jest wynikiem wzrostu nowotworu i zachodzenia na siebie prześwitu przełyku, w związku z czym zakłóca się przepływ pokarmu przez niego. W pierwszym etapie połknięcie stałego pokarmu jest trudne, a następnie pojawia się dyskomfort podczas popychania płynnego jedzenia, aż woda będzie nieprzejezdna.
    • ból wokół mostka. Objaw ten pojawia się jako konsekwencja faktu, że guz ściska sąsiadujące narządy i tkanki.
    • niedomykalność. Kiedy cząstki jedzenia utkną w miejscu guza, kilka minut po jedzeniu, rozpoczyna się proces regurgitacji.
    • zapach z ust. Pojawia się, gdy guz osiągnął etap martwicy, jak również w przypadku infekcji.
    • krwawienie. Po zniszczeniu naczyń krwionośnych przełyku (najczęściej żył) dochodzi do krwawienia. Krew może pojawić się w kale i wymiocinach. Zjawiska te stanowią zagrożenie dla życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.

    Rak płaskonabłonkowy krtani

    Stanowi około 60% całkowitej liczby nowotworów złośliwych, które mają wpływ na krtań. Występuje we wszystkich postaciach, ale proces infiltracyjny-wrzodziejący rozwija się w wyższym tempie i jest w stanie przenieść się do innych narządów.

    • dyskomfort podczas oddychania. Przy aktywnym wzroście guz może w niektórych miejscach zachodzić na światło krtani, co komplikuje proces pobierania powietrza. Skąd się bierze węzeł nowotworowy i jakie są jego parametry, zależy to od tego, który proces będzie trudny. Może to być inhalacja, wydech lub oba ruchy.
    • mutacja głosu. Charakterystyczny znak, że proces nowotworowy rozprzestrzenił się na struny głosowe. Pod tym względem głos może być ochrypły, aż do afonii (całkowita utrata głosu).
    • ból podczas połykania. Jeśli węzeł nowotworowy powiększa się do dużego rozmiaru, ból wynika z jego działania ściskającego na gardło i górną część przełyku.
    • kaszel. Kaszel ma charakter odruchowy i pojawia się w wyniku podrażnienia ścian krtani. Najczęściej leki przeciwko kaszleniu są bezsilne.
    • odkrztuszanie. Wykrztuszanie krwi następuje w wyniku zniszczenia naczyń krwionośnych i zniszczenia guza.
    • wrażenie obecności obcego obiektu w drogach oddechowych.

    Rak płaskokomórkowy tchawicy i oskrzeli

    Płaskonabłonkowego raka dróg oddechowych może być poprzedzone metaplazji nabłonka w tchawicy i oskrzeli, urzęsionych nabłonkowych wymienić, gdy płaska. Głównymi czynnikami wpływającymi na ten proces są palenie tytoniu i czynnik środowiskowy w postaci chemicznego zanieczyszczenia powietrza. Proces nowotworowy ma dwie drogi rozwoju: exophytic, który ma wpływ na klirens dróg oddechowych i endofitycznych - taki, który dotyka ściany tchawicy i oskrzeli i rosną w tkance płucnej.

    Objawy raka płaskokomórkowego tchawicy i oskrzeli:

    • kaszel. Ma odruchowe źródło, którego przyczyną jest podrażnienie receptorów oskrzeli. Z natury kaszel jest suchy, przedłużony. Preparaty przeciwko kaszlowi nie poprawiają stanu.
    • odkrztuszanie. Krwawe odkrztuszanie może być wynikiem martwicy powstawania i niszczenia naczyń krwionośnych. Ten znak jest sygnałem do niekorzystnych prognoz.
    • brak powietrza. Guz o dużych rozmiarach może blokować światło dróg oddechowych. W konsekwencji - słaba wentylacja niektórych części płuc i niewydolność oddechowa.
    • zwiększone zapalenie płuc. W związku z naruszeniem procesu wentylacji płuc ciało staje się mniej odporne na infekcje pasożytnicze i bakteryjne.

    Występowanie raka płaskokomórkowego

    Wizualnie nowotwory są klasyfikowane według wzrostu, różnicowania, a także w zależności od dotkniętego narządu.

    Rak płaskokomórkowy: jak to wygląda

    1. Infiltrująca forma wrzodziejąca.

    Wygląda jak wrzód trawienny na skórze, który ma wyraźnie określone granice oddzielające ją od zdrowych obszarów. Powierzchnia składa się z żółtawej skorupy, która składa się z rogowatej łuski. Gdy zostanie usunięty, odnaleziono wrzód, który wydziela krew. Sąsiadujące obszary skóry są zaognione, obserwuje się obrzęk i zaczerwienienie.

    Formacja znajduje się powyżej powierzchni skóry, ma szeroką podstawę i wiele drobnych naczyń krwionośnych. Na górze znajduje się małe wcięcie w środku, charakteryzujące się ciemnobrązowym kolorem i wypełnione napalonymi żółtymi masami, które ściśle przylegają do tkanki guza.

    Charakteryzuje się obecnością gęstego węzła, który znajduje się powyżej szerokiej podstawy, która przechodzi do twarzy i błon śluzowych warg, podczas gdy dotknięty obszar nie ma wyraźnych granic. Jego powierzchnia pokryta jest rogowymi łuskami, aw środkowej fazie rozwija się czarna martwica. Skóra wokół obwodu martwiczego ogniska jest zdeformowana, może być spuchnięta i zaogniona.

    Jak wygląda rak płaskonabłonkowy w jamie ustnej

    Rak wpływa na błony śluzowe, nadając dotkniętym obszarom jasnoczerwony kolor. Powierzchnia w tych obszarach jest wytłaczana, krawędzie są nierówne, tu i tam są żółte skorupy, podczas usuwania, co powoduje krwawienie.

    Na dotkniętym obszarze tworzy się węzeł o wyraźnych, nierównych granicach. Powierzchnia jest nierówna, lekko szorstka, pokryta napalonymi cząstkami. Błona śluzowa otaczająca to miejsce nie ulega zmianie.

    Jak wygląda rak płaskonabłonkowy w przełyku

    Endoskopii, który obejmuje podawanie specjalnej rurki do przełyku, co ma kamerę wideo na końcu, umożliwia zidentyfikowanie tworzenie wrzodów na śluzówce przełyku, która jest oddzielona od tkanki zdrowej. Ta edukacja ma podniesione krawędzie, nierówną powierzchnię, która jest lekko wnika do światła przełyku. Przy najmniejszym kontakcie zaczyna lekko krwawić.

    Badanie endoskopowe ujawnia różne choroby związane z rozwojem nowotworów, które różnią się wielkością i stopniem penetracji światła prześwietlenia. W tym samym czasie mają wystarczająco szeroką podstawę i kontynuują błonę śluzową. Powierzchnia pokrywa liczne naczynia krwionośne.

    Formy płaskonabłonkowego raka krtani

    Wygląda na to, że pojawia się jako wolumetryczna formacja o zniekształconym kształcie, o nierównej powierzchni z żółtymi skorupkami i małymi krwotokami. Występują liczne wrzodziejące formacje wokół błony śluzowej guza i na niej.

    Jak wygląda płaskonabłonkowy rak tchawicy i oskrzeli?

    Dzięki badaniom medycznym (endoskopii) możliwe jest określenie pewnej liczby przerostów w kształcie stożkowatych guzków, które częściowo zachodzą na światło dróg oddechowych. Górne warstwy pokrywają białą tabliczkę, wrzody. Obserwuje się lokalne krwawienie.

    Formy i typy raka płaskokomórkowego szyjki macicy

    Badania ginekologiczne ujawniają zaczerwienienie szyjki macicy oraz obecność wrzodów i krwawień. Krawędzie formacji są wyraźne, nieznacznie wznoszące się ponad błonę śluzową. Żółte, łuszczące się formacje są widoczne tu i tam.

    Na szyjce macicy tworzy się wolumetryczny guz o szerokiej podstawie, który rozciąga się poza powierzchnię błony śluzowej. Powierzchnia formacji jest nierówna, pokryta wrzodami, szorstkimi plamami, czasami krwawieniami.

    Diagnostyka i wykrywanie raka płaskokomórkowego

    Najczęściej choroba ta objawia się już na późnym etapie, kiedy rozpoczyna się proces przerzutowania. Nie należy się spodziewać pozytywnych prognoz w tych przypadkach. Proces nowotworowy wymaga prawidłowej, terminowej diagnozy. To określi prawidłowy przebieg leczenia, który może ocalić ludzkie życie.

    Proces diagnostyczny obejmuje:

    • badanie lekarskie (medyczne, instrumentalne i laboratoryjne);
    • biopsja nowotworu.

    Badanie lekarskie

    Rozpoznanie obecności guza na początku jego rozwoju jest umiejętnością, którą powinien posiadać każdy lekarz, niezależnie od specjalizacji. Jeśli istnieje podejrzenie raka płaskokomórkowego, konieczna jest wizyta u onkologa.

    Rak płaskokomórkowy: kiedy należy odwiedzić specjalistę?

    Brodawki i inne łagodne formacje skórki mogą przez długi czas nie dawać żadnych groźnych sygnałów. Istnieją powierzchowne objawy, na podstawie których można zakładać obecność nowotworu. Najważniejsze to zauważyć je na czas i skontaktować się ze specjalistą, aby przyspieszyć proces leczenia.

    Objawy braku raka płaskokomórkowego, wykryte podczas diagnozy

    Jeśli formacja jest łagodna, obserwuje się:

    • powolny wzrost;
    • nieuszkodzona powierzchnia;
    • wyraźne granice ze zdrowymi obszarami;
    • jednorodna struktura;
    • powierzchowna lokalizacja;
    • wpływ na ogólne państwo nie jest.

    W przypadku wykrycia raka płaskokomórkowego, nowotworu złośliwego, guza:

    • rośnie szybko (w ciągu kilku tygodni lub miesięcy);
    • ma wrzody na powierzchni;
    • ma ukryte granice;
    • różni się bolesnym zapaleniem i zaczerwienieniem błony śluzowej lub skóry;
    • krwawienia pod działaniem mechanicznym;
    • pasywny;
    • Boli, swędzi, daje uczucie pieczenia;
    • zmienia strukturę i lokalizację sąsiadujących węzłów chłonnych (tkliwość, sąsiedztwo z tkankami);
    • powoduje osłabienie, utratę siły;
    • wpływa na wzrost temperatury podgorączków (37-37.9 stopni dla tygodni i miesięcy).

    Tematy, na które lekarz może mieć wpływ podczas badania:

    • aktywność pacjenta;
    • okres pojawienia się nowotworu;
    • zmiany zachodzące w czasie;
    • leczenie i jego wyniki;
    • przypadki podobnych chorób w rodzaju.

    Działania lekarza podczas badania:

    • określenie ogólnego stanu organizmu;
    • ocena konsystencji i stanu wizualnego guza;
    • uwzględnienie koloru skóry wokół guza;
    • badanie na obecność podobnych formacji w innych częściach ciała;
    • badanie pobliskich węzłów chłonnych.

    Instrumentalne badania raka płaskokomórkowego

    Jest szeroko stosowany w diagnostyce i planowaniu leczenia. Aby zidentyfikować raka płaskokomórkowego:

    • MRI (rezonans magnetyczny);
    • konfokalna laserowa mikroskopia skaningowa;
    • badanie endoskopowe;
    • termografia.

    Rezonans magnetyczny (MRI)

    MRI jest najnowszą i najbardziej niezawodną techniką badawczą, która daje obraz każdej warstwy tkanek i narządów. Metoda opiera się na polu elektromagnetycznym stworzonym wokół osoby, w wyniku czego jądra atomowe zaczynają wydzielać energię zarejestrowaną na tomografie. Następnie cyfrowe przetwarzanie i uzyskiwanie wyników w postaci obrazu na ekranie.

    Dzięki MRI możesz:

    • w celu ustalenia obecności guza (jeśli jego rozmiar przekracza 5 mm);
    • rozważyć kształt guza i zbadać jego skład;
    • wykrywa obecność przerzutów w narządach i tkankach.

    Confocal Laser Scanning Microscopy

    Dzięki tej metodzie możliwe jest uzyskanie obrazu warstw naskórka i skóry. Zaletą tej metody jest to, że podejrzane łaty można natychmiast rozpoznać, bez dodatkowego gromadzenia materiałów. Technika ta może być stosowana bezpośrednio w gabinecie lekarskim, ponieważ jest całkowicie bezpieczna i nie wymaga przygotowania.

    Badany obszar skóry jest umieszczony pod mikroskopem, który pozwala zobaczyć wszystkie składniki naskórka, w tym kształt i zawartość komórek. Ten rodzaj badań pomaga zweryfikować obecność guza, określić stopień jego zróżnicowania oraz charakter jego lokalizacji w stosunku do innych warstw skóry.

    Badanie endoskopowe

    Podstawą tej metody jest wprowadzenie rurki z kamerą (endoskopem) w sposób naturalny lub operacyjny. Uzyskane wskaźniki pomagają zbadać wewnętrzną powierzchnię narządu, określić zewnętrzne oznaki nowotworu (kształt, wzorzec wzrostu, stopień uszkodzenia błony śluzowej).

    Do diagnostyki użyj:

    1. Bronchoskopia - badanie oskrzeli i tchawicy przez drogi oddechowe.
    2. Esophagoscopy - skanowanie przełyku od wewnątrz.
    3. Laryngoskopia - badanie zmian w krtani i strunach głosowych.
    4. Kolposkopia - penetracja endoskopu do pochwy i szyjki macicy.

    W trakcie endoskopii możliwe jest pobranie materiałów do badań cytologicznych i histologicznych za pomocą biopsji endoskopowej. Ta metoda ma również swoje negatywne cechy, zwiększając ryzyko infekcji i krwawienia, dlatego jest przeprowadzana tylko w specjalnych pomieszczeniach w obecności specjalnie przeszkolonego specjalisty.

    Termografia

    Szybka, prosta metoda oznaczania guza, która nie zagraża zdrowiu pacjenta. Podstawą tej metody jest utrwalenie promieniowania cieplnego badanej powierzchni skóry. Pacjent bez zewnętrznej odzieży znajduje się naprzeciwko aparatu. Aby przyspieszyć proces, część wody jest rozpylana na skórę. Dosłownie po kilku minutach kamera wychwytuje promieniowanie cieplne z obu zdrowych stref i jest dotknięta przez guz. W rezultacie powstaje "portret termiczny" badanych obszarów skóry. W tym przypadku temperatura dotkniętych obszarów skóry zostanie zwiększona, co tłumaczy się aktywnym wzrostem nowotworu i naczyń krwionośnych.

    Badania w laboratorium

    Badania laboratoryjne związane są z dodatkowymi metodami diagnozowania raka płaskonabłonkowego.

    Rutynowe testy

    Obejmują one ogólne badania krwi i moczu, które nie dostarczają szczególnie ważnych informacji w diagnostyce raka płaskokomórkowego. Są oni wyznaczani w celu określenia ogólnego stanu ciała i określenia chorób współistniejących.

    Diagnostyka laboratoryjna składa się z następujących procedur:

    • wykrywanie markerów nowotworowych;
    • analiza cytologiczna.

    Definicja markerów raka płaskonabłonkowego

    Ten test, mający własną specyficzność, pozwala zidentyfikować raka płaskokomórkowego.

    Onkomarkery (markery nowotworowe) - odmienna struktura substancji uwalnianych przez komórki nowotworowe. Jednym z głównych markerów raka płaskokomórkowego jest antygen SCC, który kontroluje procesy dojrzewania zdrowego płaskiego nabłonka i aktywuje wzrost wielkości guza (z rakiem płaskokomórkowym). Jeśli stężenie środka SCC wzrośnie, przekraczając 1,5 nanograma w jednym mililitrze, może to sygnalizować obecność raka płaskokomórkowego. Ingoda, ten test może dawać fałszywe odczyty, więc diagnoza oparta tylko na teście dla onkarkerów nie jest możliwa.

    W jakich przypadkach obserwuje się wzrost obserwowanego antygenu SCC?

    • z chorobami poprzedzającymi raka;
    • z łuszczycą, egzemą i innymi chorobami skóry;
    • w przypadku niewydolności wątroby, ponieważ w wątrobie dochodzi do zniszczenia danego antygenu, co prowadzi do zwiększenia jego stężenia.

    Badanie cytologiczne

    Ta metoda istnieje w przypadku mikroskopowego badania struktury, wielkości, kształtu i składu komórek nowotworowych. Aby to zrobić, pobierany jest cytologiczny rozmaz na różne sposoby.

    Materiały do ​​badań:

    • tajemnice z pochwy;
    • plwocina;
    • zeschnięcia gardła i jamy ustnej;
    • wydruki z górnych warstw formacji skóry;
    • rozmazy materiału z biopsji.

    Co może ujawnić analiza cytologiczna?

    Rak tarczycy.

    Cechami charakterystycznymi tego gatunku są duże komórki o nieregularnym kształcie, rozmieszczone w chaotycznym porządku. Jądro komórki jest powiększone, a jej struktura zmodyfikowana. Kolor jądra różni się od zdrowych komórek. Chromatyna, składnik genetyczny komórki, znajdujący się w jądrze, jest nierównomiernie rozmieszczony. Cytoplazma, płyn wewnątrzkomórkowy, ma gęstą konsystencję, czasami keratynizację (pod działaniem keratyny i keratogialiny). W przestrzeni wielokomórkowej można wykryć napalone masy.

    Neokonkurencyjny rak.

    Analiza pozwala nam zidentyfikować pojedyncze komórki lub klastry komórek, różne pod względem wielkości i kształtu. Centralne jądro komórki ma duży rozmiar, do tego stopnia, że ​​zajmuje całą komórkę. Chromina jest umiejscowiona chaotycznie, rogowacenie nie jest obserwowane lub słabo wyrażane. A

    Biopsja

    Biopsja jest standardową metodą diagnozowania nowotworów złośliwych. Podstawą tej metody jest bioptat, czyli materiał pobrany z powierzchni dotkniętego obszaru skóry lub błony śluzowej, po którym jest poddawany badaniu mikroskopowemu.

    Rodzaje biopsji płaskonabłonkowego raka:

    Wykonuje się miejscowe znieczulenie, następnie wycina się część guza, po czym pobiera się następujące składniki: tkankę dotkniętego obszaru, tkankę zdrowego obszaru i tkankę błony śluzowej.

    2. Przekłucie. Popularna metoda badania postaci guza płaskonabłonkowego. Wydrążona gra jest zanurzona w głębokich warstwach guza za pomocą ruchów obrotowych. W rezultacie, każda warstwa guza wchodzi do wnęki igły, co umożliwia zbadanie ich struktury i charakteru związku. Otrzymaną próbkę nakłada się na szkło laboratoryjne w celu przeprowadzenia badania pod mikroskopem.

    3. Razem. Służy do badania guza w całości (po chirurgicznym usunięciu).

    Wskazania do biopsji:

    • zmiany wizualne z powodu pojawienia się guza;
    • niedokładne wyniki analizy cytologicznej;
    • poszukiwanie wiarygodnych dowodów diagnozy początku przebiegu leczenia.

    Analiza histologiczna próbki biopsyjnej

    Strukturę kompozycji komórkowej próbki biopsyjnej bada się za pomocą mikroskopu. Próbkę pobraną z biopsją utrwala się za pomocą 70% alkoholu, a następnie przesyła do laboratorium, gdzie za pomocą specjalnego noża wykonuje się cienkie sekcje. Cząstki guza przenosi się do szklanki laboratoryjnej, barwionej specjalnymi odczynnikami, a następnie przeprowadza się badanie mikroskopowe.

    Obraz histologiczny pokazuje:

    • Po wykryciu typu rogowaciejącego raka płaskonabłonkowego (w zróżnicowanej postaci) obserwuje się takie zmiany: struktura tkanki jest przerwana, klatki złośliwych komórek wnikają głęboko w naskórek i skórę. Komórki i ich jądra mają duży rozmiar. W niektórych obszarach występują oznaki rogowacenia (z powodu gromadzenia się keratogialiny i keratyny). Między nitkami guza widoczne są zrogowaciałe perły (rezerwy keratyny). Mitoza (podział komórek) w niektórych miejscach jest, ale w zepsutej formie.
    • W przypadku nie-wieńcowego (niezróżnicowanego) raka płaskokomórkowego nici nowotworu uszkadzają strukturę tkanki. Rozmiar i kształt komórek są różne (mogą być wydłużone, okrągłe, elipsoidalne), jądra o wystarczająco dużych rozmiarach. Miejsca rogowacenia są niezwykle rzadkie, ale liczba mitoz jest znacznie większa niż w postaci zrogowacenia.

    Leczenie raka płaskonabłonkowego

    Przepisać przebieg leczenia raka płaskonabłonkowego wyłącznie u lekarza onkologa i dopiero po pełnym badaniu. Leczenie zależy od postaci i stadium raka. Samoleczenie stanowi zagrożenie dla życia.

    Na czym polega leczenie raka płaskokomórkowego?

    • interwencja chirurgiczna;
    • radioterapia;
    • przyjmowanie leków;
    • leczenie objawów;
    • inne sposoby.

    Chirurgiczne leczenie raka płaskokomórkowego

    Wskazaniem do chirurgicznego leczenia raka płaskonabłonkowego jest, po pierwsze, rak o poziomie III-IV, przepisywany w połączeniu z chemioterapią, a po drugie, guzy etapów I i II, jeśli radioterapia nie przyniosła pożądanego efektu. Operację, w zależności od lokalizacji i parametrów guza, wykonuje się w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym. W tym przypadku guz usuwa się wraz ze zdrowymi tkankami wzdłuż krawędzi (w odległości 2 cm), jak również pobliskie mięśnie, kości i organy, do których penetruje (aż do amputacji). Lokalne węzły chłonne, przy rozpoczynaniu procesu przerzutów, również są usuwane. Wyekstrahowany materiał jest natychmiast przesyłany do laboratorium w celu wykonania badania histologicznego.

    Radioterapia w przypadku raka płaskonabłonkowego

    Stosuje się go w leczeniu raka płaskokomórkowego w stadium I i II, niezależnie od lokalizacji guza nowotworowego. Znaczenie tej metody stanowi silne promieniowanie jonizujące, które wpływa na podstawę guza, co zapobiega dalszemu podziałowi komórek. Dzięki nowoczesnym osiągnięciom wpływ ujemnego czynnika na zdrowe struktury jest znacznie mniejszy. Aby spowolnić wzrost i zmniejszyć parametry złośliwej edukacji, radioterapia jest również stosowana w przypadkach raka III i IV, ale jako przygotowanie organizmu do operacji usunięcia guza.

    Na czas trwania leczenia wpływa forma histologiczna guza. Leczenie wysoce zróżnicowanego raka zajmuje więcej czasu i wymaga większych stopni napromieniowania niż niezróżnicowanych. Jeśli po przebiegu radioterapii następuje powtarzający się rozwój guza (w tym samym miejscu), to znaczy występuje nawrót, wówczas leczenie wtórne w ten sposób nie da efektu.

    Leki stosowane w leczeniu raka płaskonabłonkowego

    Pozytywny efekt tej metody jest zjawiskiem niestabilnym, więc leczenie lekami jest uważane za alternatywną technikę. Najczęściej używa się go do przygotowania się do zabiegu chirurgicznego w celu zmniejszenia wielkości formacji, a także w połączeniu z radioterapią (jeśli nowotwór jest nieoperacyjny, powodując przerzuty).

    Chemioterapia raka płaskokomórkowego

    • Bleomycyna jest antybiotykiem, który niszczy cząsteczkę DNA w początkowych etapach rozmnażania komórkowego. Pomaga zmniejszyć wzrost komórek. Wprowadzono dożylnie, powoli (przez 5 minut). Stężenie: dla 20 ml preparatu 0,9% roztwór chlorku sodu.

    Dawkowanie: 30 mg dwa razy w tygodniu - osoby poniżej 60 lat;
    po 60 latach - 15 mg (dwa razy w tygodniu).

    Okres leczenia: 5 tygodni. Podczas kursu przyjmuje się maksymalnie 300 mg leku. Przerwa między kursami wynosi 1,5 miesiąca.

    • Cisplatyna - oznacza, że ​​spowodowanie niepowodzenia w syntezie cząsteczki DNA, stymuluje śmierć komórki nowotworowej. Powoli, w kroplówce, wstrzykuje się do żyły, miesza się z roztworem chlorku sodu (0,9%). Na 1 kilogram wagi jest 2,5 mg leku. Przyjmowanie odbywa się co 4 tygodnie, a skład komórek krwi należy regularnie kontrolować.
    • 5-fluorouracyl jest preparatem o właściwościach cytostatycznych. Ma działanie kumulacyjne (w komórkach nowotworowych), powoduje naruszenie syntezy DNA, zatrzymanie podziału komórki. Wprowadzony dożylnie (kroplówka lub strumień). Dawkowanie: 1 kg wagi - 12 mg leku. Kurs trwa 5 dni, przerwa - 4 tygodnie.

    Istnieje również maść do użytku zewnętrznego, nakładana w niewielkich ilościach na górną warstwę guza (bez tarcia). Jest używany raz w tygodniu. Czas trwania leczenia jest indywidualny, w zależności od charakteru przebiegu choroby.

    Inne sposoby leczenia raka płaskokomórkowego

    Metody te są stosowane znacznie rzadziej, ponieważ mają wiele przeciwwskazań. Jeśli metoda jest nadal prawidłowo wybrana, można przewidzieć całkowite wyleczenie.

    • Elektrokoagulacja. Skuteczny przy usuwaniu guzów o średnicy do 1 m, znajdujących się na ustach, twarzy, szyi. W tym przypadku tkanki nieobjęte chorobą są usuwane w odległości 5-6 mm od obszaru dotkniętego chorobą. Ta metoda praktycznie nie tworzy wad wizualnych na skórze.
    • Metoda kriogeniczna. Wskazaniem jest mała formacja (do 1 cm), która nie wpływa na inne tkanki. Tkanki nowotworowe i pobliskie są zamrożone ciekłym azotem (-196 stopni). Kosmetyczny efekt zabiegu jest niewątpliwie zaletą, ale dalsza analiza histologiczna zajętego materiału jest niemożliwa.
    • Terapia fotodynamiczna. Górna warstwa formacji jest leczona hematoporfiryną lub inną substancją chemiczną, która gromadzi się w komórkach nowotworowych. Następnie dotknięty obszar jest wystawiony na działanie lasera, który aktywuje tworzenie wysoce toksycznych rodników tlenowych). W rezultacie komórki nowotworowe są niszczone i nie ma negatywnego wpływu na strukturę tkanki.

    Objawowe leczenie raka płaskonabłonkowego

    Wskazaniem do leczenia objawowego jest pojawienie się powikłań w samej edukacji lub przejawem skutków ubocznych leków i radioterapii.

    Główne kierunki leczenia:

    • Moralne wsparcie rodziny lub terapeuty.
    • Zastosowanie leków przeciwbólowych, w tym leków (na przykład morfiny).
    • Chirurgiczne przeszycie strefy krwawienia, transfuzji.
    • Zgodność z normami i zasadami higieny, przyjmowanie leków przeciw bakteriom i pasożytom.
    • Tryb zasilania. W niektórych przypadkach stosuje się sztuczne wprowadzanie białek, tłuszczów, węglowodanów i substancji odżywczych.
    • Użyj maski tlenowej lub przytrzymaj tracheostomię, aby wspierać oddychanie.
    • Leczenie innych istniejących chorób.

    O Nas

    Sprawdzanie warunków, które mogą towarzyszyć wystąpieniu raka, lub bezpośrednie wykrywanie powstawania nowotworów złośliwych, nazywane jest badaniem nowotworów.