Objawy raka pęcherza moczowego u kobiet we wczesnym stadium. Przyczyny, diagnostyka i metody leczenia raka pęcherza moczowego u kobiet

Guz w pęcherzu u kobiet występuje 5 razy rzadziej niż u mężczyzn. Wyróżnia się jednak agresywnym prądem i daje się odczuć dopiero w ostatnich stadiach rozwoju. Aby móc szybko rozpoznać chorobę, musisz poznać pierwsze objawy raka pęcherza u kobiet. W dzisiejszym artykule rozważymy wstępne oznaki tej dolegliwości, główne przyczyny i sposoby jej leczenia.

Anatomiczne odniesienie

Pęcherz znajduje się w jamie brzusznej i jest wydrążonym narządem. Z nerek wzdłuż dwóch moczowodów wchodzą produkty życiowej aktywności. Tutaj gromadzą i przechowują, aż do procesu opróżniania. Gdy pęcherz jest wypełniony, popęd do oddania moczu. Nagromadzony płyn jest wydalany z organizmu przez specjalny kanał.

Układ moczowy u kobiet i mężczyzn jest zasadniczo inny. Dlatego patologiczne procesy mają cechy charakterystyczne u pacjentów różnej płci. Najczęstszymi chorobami u płci pięknej w tym obszarze są zapalenie pęcherza, zapalenie cewki moczowej i rak pęcherza moczowego. U kobiet leczenie ostatniej dolegliwości nie zawsze kończy się pozytywnie. Dlaczego tak się dzieje zostanie opisane poniżej.

Główne przyczyny patologii

Choroba onkologiczna zaczyna się rozwijać po pojawieniu się na błonie śluzowej lub jej ścianach nowotworu złośliwego. Guz powstaje z komórek atypowych. Uwzględniono uwarunkowania genetyczne procesu patologicznego. Naukowcy sugerują mutacje na poziomie siódmego chromosomu.

Dokładne przyczyny raka pęcherza u kobiet nie zostały ustalone. Lekarze identyfikują grupę czynników, które przyczyniają się do przyspieszonego wzrostu nietypowych elementów. Wśród nich możesz wyznaczyć:

  1. Palenie. Ten szkodliwy zwyczaj ma negatywny wpływ na stan nie tylko płuc, ale całego organizmu. Wydalanie nikotyny odbywa się przez pęcherz. Podrażnienie produktów chemicznych jego ścian prowadzi do pojawienia się raka.
  2. Interakcje z toksycznymi produktami. Rozwój choroby występuje na tej samej zasadzie, co w przypadku palenia. W tym przypadku kobiety, które pracują w przedsiębiorstwach zajmujących się produkcją farb i lakierów lub produktów chemicznych, są zagrożone.
  3. Niezdrowa dieta z przewagą tłustych pokarmów w diecie.

Warunkiem wstępnym rozwoju raka są chroniczne patologie. Przede wszystkim jest to zapalenie pęcherza i brodawczaka.

Pierwsze objawy raka pęcherza u kobiet

Początkowym objawem tej choroby jest krwiomocz - obecność zanieczyszczeń krwi w moczu. Ten objaw obserwuje się u 8 chorych 10 kobiet. W niektórych sytuacjach jego pojawieniu towarzyszą bolesne odczucia. Wśród charakterystycznych cech tego objawu są:

  • Stopień zabarwienia moczu zmienia się z różowego na czerwony.
  • Skrzepy krwi mają nierówny kształt i wielkość.
  • Hematuria manifestuje się na różne sposoby. Niektóre kobiety we wczesnym stadium choroby mają krwawe wydzieliny z moczem, w innych objaw ten jest ledwo zauważalny.

Domieszki krwi nie zawsze wskazują na onkologię. Ta charakterystyka jest również charakterystyczna dla prostego zapalenia pęcherza. Aby zweryfikować obecność lub brak patologicznego procesu w organizmie, należy udać się do lekarza i poddać się badaniu diagnostycznemu. Na początkowym etapie nadal można leczyć raka pęcherza u kobiet.

Objawy na wczesnym etapie nie zawsze są jasno wyrażone. Wśród tych objawów choroby należy przypisać dysurię i nietrzymanie moczu.

Inne oznaki choroby

W miarę rozwoju procesu patologicznego u kobiet występują inne objawy raka pęcherza. Wzrostowi guza i jego przenikaniu do sąsiednich tkanek towarzyszy pogorszenie stanu zdrowia, skóry i włosów. Wiele chorych kobiet zauważa gwałtowny spadek masy ciała. Silny ból w obrębie kości miednicy i okolicy talii nie znika nawet po zażyciu tabletek.

Progresji procesu patologicznego towarzyszy zwykle rozwój chorób równoległych. Wśród nich należy wymienić hydrofonię, przewlekłą niewydolność nerek i różne zaburzenia trawienia.

Objawy raka pęcherza u kobiet, a dokładniej, ich nasilenie i nasilenie mogą się różnić. Jednak rozwój zawsze wzrasta. Każdego dnia nasilają się dyskomfort i ból. Każdy z powyższych objawów dolegliwości jest powodem skontaktowania się z lekarzem.

Etapy choroby

Podczas choroby onkologicznej wyróżnia się kilka etapów. Każdy z nich różni się stopniem przenikania elementów guza bezpośrednio do narządu.

  1. Stadium I. W początkowym stadium nowotwór zlokalizowany jest w strefie śluzówkowej, nie opuszcza swoich granic.
  2. Etap II. Nowotwór rośnie w podśluzówce, która służy za podstawę nabłonka. Czasami tkanka mięśniowa jest zaangażowana w proces patologiczny.
  3. Etap III. Na tym etapie nowotwór rozprzestrzenia się na tkankę tłuszczową, wpływa na ścianki pęcherza.
  4. Etap IV. Rak wpływa na sąsiednie narządy (macicę, pochwę, jamę brzuszną). Leczenie czwartego stadium choroby ma niekorzystne rokowanie.

Nie ignoruj ​​pierwszych oznak raka pęcherza u kobiet. Na początkowym etapie można jeszcze wyleczyć chorobę bez poważnych konsekwencji zdrowotnych.

Metody diagnostyczne

Jak rak pęcherza pojawia się u kobiet, opisaliśmy nieco wyżej. Jednak ta choroba ma czasami niespecyficzne objawy. Dlatego diagnoza nie może opierać się wyłącznie na skargach pacjenta. Do potwierdzenia choroby stosuje się różne metody. Jednym z nich jest cystoskopia.

Podczas tej procedury lekarz bada pęcherz od środka za pomocą specjalnego narzędzia. To nie jest przyjemne, ale bezbolesne. Za pomocą cystoskopii lekarz może zbadać guz, określić jego dokładne położenie i pobrać kawałek tkanki do biopsji. Jeśli guz jest mały, dodatkowo wyznaczyć kontrolę fluorescencyjną. Podczas zabiegu do organu dodaje się środek kontrastowy, który gromadzi się w nietypowych komórkach. Podświetlone na niebiesko elementy patologiczne nabierają różowego odcienia, co ułatwia identyfikację nowotworu.

Rozpoznanie raka pęcherza moczowego u kobiet wiąże się również z ultrasonografią. Pozwala na ocenę struktury guza, głębokości uszkodzenia ścian narządu. Ponadto stosuje się ultradźwięki jamy brzusznej. Z jego pomocą lekarz wyklucza lub potwierdza obecność przerzutów.

Do wykrywania komórek nowotworowych konieczna jest analiza moczu. Jednak nietypowe elementy są rzadkie. Tylko u 4 na 10 pacjentów w moczu znajdują się te komórki.

Istnieją również tak zwane szybkie testy na raka pęcherza u kobiet. Zasada ich działania jest pod wieloma względami podobna do testu ciążowego, ale nie otrzymała szerokiej dystrybucji. Czułość tej analizy wynosi od 53 do 72%.

Na podstawie wyników diagnozy i po konsultacji z onkologiem przepisuje się leczenie. Wybór metody leczenia w dużej mierze zależy od stadium choroby.

Sposoby leczenia raka

W początkowej fazie choroby wykonuje się wycięcie patologicznych obszarów błony śluzowej. Operacja wykonywana jest metodą endoskopową. Pozwala na usunięcie guza bez dużej utraty krwi i skaleczeń na skórze. Po zabiegu wady wrzodziejące są kauteryzowane.

W przypadku małych guzów brodawkowatych stosuje się metodę koagulacji laserowej. Podczas zabiegu lekarz leczy patologiczne ogniska za pomocą promieniowania laserowego.

Rak, znaleziony w trzecim etapie, nie może być leczony praktycznie. W takim przypadku wykonywana jest częściowa resekcja pęcherza. Jeśli to konieczne, wykonaj usunięcie całego ciała - cystektomii. Następnie jest rekonstruowany z sąsiedniej części jelita.

Jeśli lekarz zdiagnozuje czwarty etap choroby, leczenie przeprowadza się przy pomocy chemioterapii z równoczesnym napromienianiem. Takie podejście umożliwia złagodzenie stanu pacjenta, zatrzymanie zespołu bólowego.

Konsekwencje cystektomii

Leczenie raka jest zawsze dużym wysiłkiem. Po zakończeniu terapii pacjent musi przyzwyczaić się do nowego statusu. Chodzi o życie bez pełnego pęcherza.

Po cystektomii konieczne jest wykonanie kilku operacji, aby przywrócić utracone funkcje narządu. Najczęściej moczowody są usuwane. Produkty życiowej aktywności gromadzą się w specjalnym worku. Taki zbiornik nie tylko powoduje ogromny dyskomfort, ale także pozbawia kobietę możliwości pełnego życia.

Istnieją alternatywne sposoby rozwiązania tego problemu. Na przykład, cystoplastyka. Ta operacja obejmuje przeszczep sztucznego moczowodu. Wszczepia się go w miejsce izolowanej części jelita, a następnie wprowadza do cewki moczowej. W wyniku manipulacji pacjent w naturalny sposób radzi sobie z potrzebą.

Niestety, cystoplastyka nie jest popularna w naszym kraju i jest kosztowną procedurą.

Chemioterapia raka pęcherza

U kobiet, tak jak w przypadku silniejszego seksu, leczenie tej choroby rzadko jest leczone bez chemioterapii. Jest stosowany w połączeniu z interwencją chirurgiczną, ponieważ sam w sobie jest nieskuteczny. W nowoczesnej onkologii do chemioterapii stosuje się ponad 10 leków.

Leczenie uzupełniające jest zalecane po cystektomii. Jest stosowany w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu. Chemioterapia nieadiująca się jest wykonywana przed operacją. Zwiększa to prawdopodobieństwo zmniejszenia rozmiaru guza. Ponieważ obie opcje leczenia mają wiele skutków ubocznych, decyzję o ich przepisaniu podejmuje się po dokładnym zbadaniu stanu zdrowia pacjenta.

Funkcje żywienia w raku

Ważnym czynnikiem w złożonym leczeniu raka jest odżywianie. Naukowcy udowodnili, że zmiana diety przyczynia się do szybkiego powrotu do zdrowia pacjenta. Ponadto dieta pozwala uzupełnić niedobór pierwiastków śladowych i witamin po chemioterapii.

Odżywianie raka pęcherza u kobiet powinno być zrównoważone. Nacisk powinien być kładziony na produkty białkowe. Preferuje się pierś z kurczaka i niskotłuszczowy królik, owoce morza. Przy użyciu czerwonego mięsa należy zachować ostrożność. Udowodniono, że wieprzowina i wołowina stymulują wzrost nowotworów złośliwych. Natomiast ryba jest źródłem "użytecznego" białka. Jego zastosowanie pomaga organizmowi szybko odzyskać utracone pierwiastki śladowe.

Prognozy dotyczące powrotu do zdrowia

Poziom przeżycia zależy w dużej mierze od stadium raka pęcherza u kobiet. Objawy na wczesnym etapie, przejawiające się wyraźnie, mogą natychmiast zacząć leczyć. W tym przypadku wskaźnik przeżycia wynosi więcej niż 80%. W drugim etapie, pod warunkiem właściwej terapii, wskaźnik ten jest nieco niższy - około 60%.

Rokowanie dla poprawy w obecności przerzutów nie jest najkorzystniejsze. Na przykład w trzecim etapie choroby wynosi 30%. Na ostatnim etapie lekarze rzadko dokonują wcześniejszych prognoz. Tylko najbardziej szczęśliwe kobiety potrafią przekroczyć linię w ciągu 5 lat.

Jak przetrwać chorobę?

Rak pęcherza moczowego, podobnie jak inne dolegliwości onkologiczne, powoduje poważne uszkodzenie całego ciała. Proces patologiczny rzadko zatrzymuje się tylko na jednym narządzie. W każdym razie możesz być rehabilitowany po takiej chorobie. Najpierw trzeba odzyskać fizycznie, a potem moralnie.

Częsty stres i długotrwała depresja prowadzą do tego, że podstępna choroba powraca ponownie. Dlatego pożądane jest, aby wraz z pacjentem w trakcie rehabilitacji byli rodziną i przyjaciółmi. Zawsze mogą wspierać miłymi słowami, udzielać słów na pożegnanie. Psycholodzy radzą regularnie odwiedzać miejsca publiczne, spędzać więcej czasu na świeżym powietrzu. Możesz nawet znaleźć sobie nowe hobby, aby studiować nauki lub języki obce.

Nie zapominaj, że rak nadal można leczyć. Trzeba tylko zdiagnozować chorobę w odpowiednim czasie i prawidłowo wybrać leczenie. W przypadku wczesnego dostępu do opieki medycznej szanse na całkowite wyleczenie są dość wysokie.

Rak pęcherza moczowego

Rak pęcherza moczowego jest jedną z pierwszych chorób onkologicznych, których przyczynę można było zidentyfikować. Jeszcze w XIX wieku zauważono, że rak pęcherza jest znacznie częstszy wśród osób zajmujących się produkcją barwników. Nieco później odkryto, że rakotwórczy rozwój substancji jest rakotwórczym beta-naftyloamidem. Zwiększoną częstość występowania tej onkologii odnotowano również wśród palaczy, pracowników przemysłu gumowego, a także osób zaatakowanych przez pasożyta tropikalnego, który przenika ścianę pęcherza. Według licznych badań stwierdzono, że istnieje około 40 potencjalnie niebezpiecznych zawodów, które mogą prowadzić do rozwoju tej choroby. U palaczy rak pęcherza obserwuje się dwa do trzech razy częściej niż osoby niepalące. Ryzyko rozwoju tej choroby jest znacznie zmniejszone u osób spożywających duże ilości potasu, witaminy C, beta-karotenu, a podczas gotowania stosuje się oleje roślinne zawierające wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Przy użyciu chlorowanej wody ryzyko rozwoju procesu onkologicznego jest podwojone. Najczęściej złośliwe zmiany dotykają mężczyzn (czterokrotnie częściej niż kobiety) po sześćdziesięciu latach. U dzieci złośliwe nowotwory pęcherza występują sześćdziesiąt razy rzadziej (głównie u chłopców) niż u dorosłych

Rak pęcherza moczowego - objawy

W początkowej fazie rak ten prawie zawsze przebiega bezobjawowo i nie wywołuje u pacjenta niepokoju. Jeden z pierwszych oznak barwienia rak krwi moczu jest najczęstszą (krwiomocz) o różnej intensywności: od małych (mocz będzie jasnoróżowe barwa) do powstawania dużych skrzepów krwi, które powodują tamponady pęcherza i w konsekwencji, zatrzymania moczu ostrym. Na samym początku choroby krwawienie jest często pojedyncze i nie powtarza wystarczająco długiego czasu, w wyniku którego konieczne badania są odłożone. Dlatego konieczne jest, aby wiedzieć, że w przypadku wystąpienia jakiegokolwiek epizodu krwiomoczu, należy przeprowadzić natychmiastowe kompleksowe badanie w celu zidentyfikowania przyczyn jego wystąpienia.

W miarę rozprzestrzeniania się procesu obserwuje się inne objawy. Występuje trudne bolesne oddawanie moczu, do którego dodaje się ból w dolnej części brzucha, krocza, kości krzyżowej i okolicy pachwinowej. Początkowo ból obserwuje się tylko wtedy, gdy pęcherz jest wypełniony, a nieco później staje się trwały. Nasilenie bolesnych wrażeń zależy od stopnia kiełkowania guza ściany pęcherza. Wraz z dalszym postępem choroby pojemność pęcherza zmniejsza się, epizody krwawienia stają się częstsze, co prowadzi do anemii i znacznego pogorszenia ogólnego samopoczucia pacjenta. W przypadku zmian w moczowodach i szyi pęcherza dochodzi do rozwoju przewlekłej niewydolności nerek i przywiązania do infekcji dróg moczowych, które bez odpowiedniej operacji często prowadzą do śmierci pacjenta.

Ważne jest, aby wiedzieć, że masz wszystkie te objawy (krwawienie, ból, zaburzenia oddawania moczu) można mówić o zupełnie różnych objawów chorób układu moczowego. Objawy te mogą być wraz z następującymi chorobami: kamicy rozsianego szyi pęcherza, łagodny przerost gruczołu krokowego, gruźlica, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie pęcherza moczowego, itp Często u pacjentów z rakiem pęcherza przypisany długi nieskutecznego leczenia w warunkach ambulatoryjnych charakteryzujących uporczywością objawów lub obecność częstych nawrotów.. Eksperci przedszpitalnym prowadzony tylko przez dane z diagnostyki USG i parametrów laboratoryjnych (krwi i moczu), który nie pozwala im postawić prawidłową diagnozę w odpowiednim czasie i powoduje znaczne opóźnienie w rozpoczęciu postępowania z poszkodowanym

Rak pęcherza moczowego - rozpoznanie

Aby ustalić dokładną diagnozę, oszacować częstość występowania procesu onkologicznego i stadium zmiany, należy przeprowadzić kompleksowe badanie obejmujące badania instrumentalne i laboratoryjne, badanie dotykowe i obiektywne.

Badania laboratoryjne obejmują:

- Bakteriologiczna kultura moczu (w celu wykluczenia zakażenia dróg moczowych)

- Ogólna analiza moczu (przy braku aktywnego krwawienia możliwe jest wykrycie świeżych krwinek czerwonych w osadzie moczu)

- Badanie cytologiczne (w 40% przypadków można zidentyfikować komórki nowotworowe w osadzie moczu)

- Onkarkery (testy laboratoryjne pozwalające podejrzewać raka pęcherza moczowego, na podstawie obecności specyficznych antygenów w moczu)

- Biochemiczne badania krwi (ocena zdolności funkcjonalnej nerek)

Przeprowadzane są następujące studia instrumentalne:

- Diagnostyka USG (USG). Metoda ta ma bardzo praktyczne i nieurazowym, pozwala na określenie umiejscowienia guza, jego konstrukcji, wymiarów, zwłaszcza dopływu krwi tętniczej, w celu oceny występowania nowotworu, zmiany chorobowe ujawniają znaki moczowodów określić utratę brzusznych węzłów chłonnych, oraz obecność przerzutów. Wykorzystywane są zarówno metody diagnostyczne wewnątrzkanałowe, jak i zewnętrzne

- MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego) i CT (tomografia komputerowa) służą do oceny stanu regionalnych węzłów chłonnych, ale nie pozwalają odróżnić ich przerzutowego uszkodzenia od objawów zapalnych. Wraz z narastaniem guza, możliwości diagnostyczne MRI i TK znacznie wzrastają, więc określenie stopnia uszkodzenia ściany pęcherza występuje w późnych stadiach procesu onkologicznego.

- Obowiązkowa i podstawowa metoda diagnozy tego złośliwego nowotworu jest cystoskopia (badanie pęcherza za pomocą sprzętu endoskopowego wprowadzonego do cewki moczowej) w połączeniu z biopsją. To dzięki cystoskopii możliwe jest wczesne wykrycie raka pęcherza moczowego. Podczas badania określa się lokalizację, ilość i wielkość nowotworów, a także charakter ich wzrostu. Podczas badania ocenia się ich złośliwość, a struktura nie jest możliwa, ponieważ łagodne nowotwory i procesy zapalne dają podobny obraz zmian. Aby ustalić ostateczną diagnozę, wykonuje się biopsję, a następnie badanie histologiczne izolowanego materiału

- Badanie radiologiczne i radiografia klatki piersiowej są stosowane z potwierdzoną już diagnozą raka pęcherza moczowego w celu określenia przerzutowego uszkodzenia kości szkieletu i płuc

W celu wykluczenia błędnej konfiguracji diagnozy, w niektórych przypadkach pokazanych trzymania różnicowej diagnozy guzów pęcherza różnych procesów patologicznych, mają bardzo podobne (w cystoskopii) i czasami nie do odróżnienia od samego nowotworu. Sposoby te obejmują: syfilis lub gruźlica pęcherza guza granulacji, proste i gruźlicze wrzód pęcherza, przewlekłe zapalenie pęcherza krwotoczny, endometrioza pęcherza moczowego, zapalenie pęcherza i ziarniniakowe zapalenie guzkowate tętnic pęcherza.

Wykazano, że dzieci (zwłaszcza dziewczęta) mają zróżnicowaną diagnozę, głównie z przewlekłym zapaleniem pęcherza. Jeśli guz pęcherza jest połączony z przewlekłym zapaleniem pęcherza, diagnoza jest znacznie trudniejsza. Takie dzieci są wstępnie leczone terapią przeciwzapalną, mającą na celu wyeliminowanie zapalenia pęcherza

Rak pęcherza - leczenie

Wszystkie metody leczenia złośliwych guzów pęcherza dzieli się na chirurgiczne (przezskórne chirurgiczne i endovezyczne interwencje instrumentalne) i konserwatywne (lek i radioterapia)

Leczenie operacyjne obejmuje kilka opcji. Elektrokoagulacja endogenna jest stosowana w leczeniu guzów nieinfekcyjnych (typowych dla brodawczaków). Ta procedura jest dobrze tolerowana przez pacjentów, nie wymaga otwierania się pęcherza i łatwo niszczy małe brodawki. Jednak często po elektrokoagulacji obserwuje się nawroty guza, dlatego ta metoda jest zalecana do stosowania tylko u osób osłabionych i starszych. Lepsze wyniki daje endowencjająca elektrokoagulacja.

Przezcewkowa elektroresekcja wykonywana jest za pomocą specjalnego endoskopowego narzędzia resektoskopowego (elektrody pętlowej), zasilanego prądem zmiennym o wysokiej częstotliwości. Dokładne ruchy pętli ucięły podstawę rakowego guza pęcherza wraz z sąsiednimi warstwami ściany, ale w zdrowych tkankach; następnie krwawiące naczynia krzepną w tej samej pętli.

Resekcja pęcherza (wycięta część narządu) pozwala zachować narząd i normalne oddawanie moczu. Dlatego ta metoda stała się powszechna we współczesnej praktyce urologicznej. W przypadku, gdy nie można wykonać resekcji pęcherza z jakiegokolwiek powodu (całkowite uszkodzenie pęcherza, guz o bardzo dużym rozmiarze, szyjka pęcherza) nie jest wykonywany, wykonuje się cystektomię. Ta operacja jest raczej traumatyczną interwencją i jest zwykle wykonywana w przypadku zaawansowanego raka pęcherza. Cystektomia jest możliwa tylko po usunięciu moczu z nerek (moczowody przenosi się do skóry, jelit i innych dogodnych miejsc). Śmiertelność po tej operacji waha się między 5-15%.

W niektórych przypadkach, ze względu na tamponadę pęcherza z zakrzepami krwi lub w przypadku nacieku nowotworowego na szyjkę pęcherza, nagła epistostomia

Leczenie farmakologiczne (chemioterapia) jako niezależna metoda leczenia nowotworów złośliwych pęcherza jest nieskuteczne, ale w połączeniu z radioterapią i leczeniem chirurgicznym metoda ta jest w stanie znacznie poprawić wynik choroby. Leki przeciwnowotworowe dające najkorzystniejsze wyniki: cisplatyna, winblastyna, adriablastyna, metotreksat.

Radioterapia jako niezależna metoda leczenia tej onkologii jest niezwykle rzadko stosowana. Najczęściej jest to połączone z realizacją leczenia chirurgicznego. Przedoperacyjna radioterapia pomaga w zmniejszeniu samego guza i perifokalnych zmian zapalnych, co znacznie ułatwia interwencję chirurgiczną, a czasami powoduje, że nieoperacyjny guz działa. Radioterapia pooperacyjna jest wskazana w przypadku niewystarczająco radykalnie przeprowadzonej interwencji, a także w zapobieganiu nawrotom. Ze wszystkich metod napromieniania najskuteczniejszym było zastosowanie teletematerapii.

Rak pęcherza moczowego: objawy i leczenie

Rak pęcherza moczowego to główne objawy:

  • Niższy ból brzucha
  • Krew w moczu
  • Bolesne oddawanie moczu
  • Nietrzymanie moczu
  • Zaburzenie niestrawności
  • Niewydolność nerek
  • Fałszywe bolesne pragnienie wypróżnienia
  • Letarg
  • Wrażenie niepełnego opróżnienia pęcherza
  • Przetoki supraphic
  • Suchość błon śluzowych

Podczas badania narządów wchodzących do układu moczowo-płciowego pęcherz moczowy jest narządem najczęściej dotkniętym zmianami w różnym stopniu. Rak pęcherza moczowego, którego objawy mają podobieństwo w objawach zapalenia pęcherza, występuje kilkakrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet, występuje głównie u obu płci w wieku od 40 do 60 lat.

Ogólny opis

Rozwój raka pęcherza jest często związane z paleniem tytoniu, w szczególności zauważyć, że palacze mają do czynienia z tą chorobą do 6 razy częściej w grupie pacjentów, którzy tego nałogu nie jest.

Ponadto niektóre rodzaje biologicznych i chemicznych czynników rakotwórczych wpływają na rozpatrywany proces. W przypadku długotrwałego kontaktu z chemikaliami (anilina, barwniki, detergenty, benzen, itp.), Istnieje również odpowiedni efekt prowadzący do rozwoju raka pęcherza moczowego. Z tego powodu ta diagnoza jest bardzo istotna dla pracowników przemysłu chemicznego, a także dla fryzjerów, kosmetologów, pralni chemicznych, dentystów itp.

Przeniesienie pacjentów przed rozpoczęciem procedury radioterapii (promieniowania) względem siebie jest istotne, aby na chorobę w obszarze miednicy (rak jajnika lub raka macicy), chemioterapię stosując to cyklofosfamid - wszystko to są również określone jako czynnik predysponujących do rozwoju raka pęcherza moczowego i jej objawów.

Biorąc pod uwagę możliwe czynników predysponujących do powstania i rozwoju tej choroby, jak można zauważyć, przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego i infekcji pasożytniczych, takich jak schistosomatoza, nie wyłączając kontaktu zagrożenie dla pacjenta. I, na dodatek, dodajemy czynnik predysponujący, taki jak stały cewnik moczowy ustalony przez pacjenta, który może również prowadzić do rozważanego wyniku.

Jeśli chodzi o pytanie, wyrównawczego dziedziczności i raka pęcherza, jest w istocie wielką rolę w rozwoju tej choroby nie grać, a zatem nie zwiększa ryzyka zachorowania na raka dla ludzi, którzy mają żadnej rodziny spotkał się wcześniej z nim.

Rodzaje chorób

W oparciu o to, które komórki zawierają tworzenie złośliwe, rak pęcherza dzieli się na następujące typy:

  • Rak pęcherza moczowego jest przejściowo-komórkowy (rak). Jest to najczęściej występujący wariant rozwoju nowotworu w badanym obszarze, około 90% wszystkich przypadków.
  • Rakowe komórki pęcherza moczowego. Występuje znacznie rzadziej, główną przyczyną jej prowokacji jest przewlekłe zapalenie (zapalenie pęcherza).
  • Chłoniak, rak, gruczolakorak pęcherza moczowego i tak dalej. - najrzadziej jednak nie można wykluczyć raka pęcherza.

Etapy raka

W zależności od stadium zaawansowania raka pęcherza wyróżnia się następujące etapy:

0 etap. W tym przypadku mówimy o wykrywaniu komórek nowotworowych w pęcherzu, jednak bez ich rozprzestrzeniania się na ściany tego narządu. Ten etap z kolei podzielony jest na etap 0a, a także etap 0. Odpowiednie leczenie całego stadium może prowadzić do 100% wyleczenia choroby. Zastanówmy się nad wskazanymi wariantami 0a i 0is:

  • 0a - stadium jest reprezentowane jako nieinwazyjny rak brodawkowaty. Określa rozwój stadium, w którym następuje wzrost powstawania guza w obszarze światła pęcherza, ale bez jego kiełkowania do ścian tego narządu i bez rozprzestrzeniania się do węzłów chłonnych.
  • 0 oznacza - stadium raka "in situ". Wskazuje, że złośliwe tworzenie nie wzrasta w świetle pęcherza, ani nie rośnie poza jego ścianami. Do węzłów chłonnych guza na tym etapie również nie występuje.

I etap. Temu etapowi towarzyszy rozprzestrzenienie się guza na głębsze warstwy ścian dotkniętego narządu, jednak bez dotarcia do warstwy mięśniowej. W takim przypadku odpowiednie leczenie może doprowadzić do 100-procentowej likwidacji choroby.

II etap. Na tym etapie rozprzestrzenianie się procesu nowotworowego zachodzi w warstwie mięśni dotkniętego narządu, ale bez pełnego kiełkowania. Dystrybucja do otaczających obszarów tkanki tłuszczowej nie ma miejsca. Dzięki odpowiednio wczesnej terapii szanse na wyleczenie wynoszą na tym etapie około 63-83%.

III etap. Ten etap raka wskazuje, że tworzenie się guza przeszło przez ścianę dotkniętego narządu, dochodząc do tkanki tłuszczowej otaczającej pęcherz. W takim przypadku rozprzestrzenianie się procesu nowotworowego staje się możliwe dla pęcherzyków nasiennych i prostaty (u mężczyzn) lub dla pochwy i macicy (u kobiet). Rozprzestrzenianie się procesu nie wpływa na węzły chłonne. Na tym etapie raka prawdopodobieństwo wyleczenia wynosi około 17-53%, oczywiście, jeśli zalecana jest skuteczna terapia.

IV etap. Rozprzestrzenianie się nowotworu na tym etapie trwa do węzłów chłonnych, w tym ewentualnie obejmując inne narządy przez przerzuty do płuc, wątroby, i tak dalej. Prawdopodobieństwo całkowite wyleczenie jest bardzo niska w tym momencie, a ponadto prawdopodobieństwo życia pacjenta przez następne co najmniej pięć lat mniej niż 20%.

Rak pęcherza moczowego: objawy

Przede wszystkim symptomatologia tej choroby charakteryzuje się manifestacją charakterystyczną dla torbieli. Zgodnie z tym, ból w stanie spoczynku i ból podczas oddawania moczu i dizuricheskie charakteryzuje zaburzeń, które objawiają się w postaci odczucia nie całkowitym opróżnieniu pęcherza moczowego, jak i fałszywie nagłych, nietrzymanie moczu i naruszenie dróg przejścia.

Wzrost powstawania nowotworów występujące w obszarze światła pęcherza, z późniejszym zniszczeniem wynikiem tworzenia się w krwiomocz Główne objawy, które są ograniczone do powstania zanieczyszczeń krwi w moczu. Jest świeży, ma szkarłatny kolor, pojawia się w moczu w postaci kilku kropli lub żył. Warto zauważyć, że jej pojawieniu się nie towarzyszy ból, zresztą dobre samopoczucie można nazwać w tym czasie dostatniej. Ponadto może rozwinąć się intensywne krwawienie, uzupełnione skrzepami.

Postępy procesu nowotworowego prowadzą do następujących komplikacji:

  • Nerkowa transformacja wodonercza, objawia się w związku z naruszeniem odpływu moczu.
  • Przewlekła niewydolność nerek z charakterystycznymi objawami w postaci suchości błon śluzowych i skóry, letargu i swędzenia skóry. Ponadto mogą wystąpić zaburzenia trawienia.

Nowotwory w stadium rozległego rozwoju postępują z wieloma powikłaniami, wywołanymi przez ich kiełkowanie w sąsiadujące z nimi narządy. Rak pęcherza moczowego ma w tym przypadku następujące objawy:

  • wyraźny ból w dolnej części brzucha;
  • wygląd między pochwą a przetoką pęcherza moczowego lub ich wygląd między odbytem a pęcherzem. Mogą pojawić się przetoki nadotrzewnowe.

Etap charakteryzuje przejaw przerzutów do węzłów chłonnych obszarze w pobliżu (pozaotrzewnowych i pachwinowych węzłów chłonnych) można scharakteryzować przez zakłócenia w odpływie z limfy dolnych obrzęku limfatycznego kończyn dolnych, jak również w moszny.

Rozpoznanie raka pęcherza moczowego

Przed przejściem do sposobu diagnozowania choroby, należy zauważyć, że obecność krwi w moczu zanieczyszczeń interpretowane wyłącznie raka nie może po prostu dlatego, gdyż objawy często towarzyszy szeregu innych chorób. Tymczasem pojawienie się tego objawu nie powinny być pozostawione bez należytej uwagi, ponieważ, jak widać powyżej, to jest we wczesnym stadium można wyleczyć, nawet z tak poważnej choroby jak rak, o ile, oczywiście, zapewnienie właściwego podejścia do leczenia.

Przydzielimy następujące inspekcje, wyznaczone do diagnozy konkretnej choroby:

  • Analiza moczu.Specjaliści zwracają uwagę na obecność śladów krwi w moczu, a także główne objawy wskazujące na stan zapalny (białka, leukocyty).
  • Cystoskopia. Jedna z najskuteczniejszych metod diagnozowania raka. Wnękę zajętego narządu należy zbadać za pomocą cystoskopu do tego celu, wprowadzonego przez cewkę moczową do pęcherza. Po wykryciu wykrycia, pobiera się z niego tkankę, którą następnie bada się pod mikroskopem (biopsja). Biopsja z kolei umożliwia określenie obecności lub nieobecności komórek nowotworowych w pęcherzu moczowym, a jeśli jest dodatnia, określenie konkretnego typu raka.
  • Ultradźwięki pęcherza moczowego. Za pomocą tej metody określono przyczynę, która sprowokowała pojawienie się krwi w moczu. Oprócz badania obszaru pęcherza nerki można badać na kamienie (można je również znaleźć w pęcherzu), raka nerki itp.
  • Tomografia komputerowa pęcherza moczowego (lub CT). Określa dokładną wielkość powstawania guza i jego lokalizację. Możliwe jest także określenie rozprzestrzeniania się raka na węzły chłonne i inne narządy.
  • Analiza moczu pod kątem obecności odpowiednich markerów. Ta metoda diagnozy jest nowa, a jej pomoc w moczu determinuje obecność lub brak specjalnych substancji, które stanowią bezpośredni dowód danej diagnozy.

Leczenie

Leczenie choroby przed nami jest ustalana w zależności od wielu czynników, a przede wszystkim, na jakim etapie odpowiada choroby, a także wieku pacjenta i ogólnego stanu, w którym zamieszkuje. Jako główne metody leczenia stosuje się operację obejmującą całkowite usunięcie guza, radioterapię (napromieniowanie), a także chemioterapię, w której stosuje się różne leki.

Ogólnie rzecz biorąc, dla każdego z powyższych etapów określa się indywidualne traktowanie, zbudowane ponownie na powyższych zasadach.

Tak więc leczenie za pomocą 0 etapów jest określany na podstawie wielkości powstawania guza, a także intensywności jego wzrostu. W szczególności można zastosować następujące zabiegi:

  • Przezcewkowa resekcja guza, co oznacza interwencję chirurgiczną w celu usunięcia złośliwego guza przez cewkę moczową bez wykonywania nacięć skórnych w tym celu.
  • Szczepionka BCG. Leczenie w tym przypadku polega na wprowadzeniu szczepionki do pęcherza moczowego, jej cechy wspomagają układ odpornościowy w walce z tworzeniem się guza z równoczesnym niszczeniem komórek rakowych. Ryzyko nawrotu w tym przypadku zmniejsza się o połowę.
  • Chemioterapia. W tym przypadku podawane są leki przeciwnowotworowe, również wstrzykiwane do pęcherza.
  • Cystektomia (operacja usunięcia pęcherza). Wymagane na tym etapie jest niezwykle rzadkie. Ogólnie rzecz biorąc, usunięcie pęcherza jest możliwe tylko wtedy, gdy jednocześnie wykryto kilka zmian rakowych.

W odniesieniu do zabiegów wymaganych na etapie 1, to tutaj zapewnia te same miary, co na etapie zerowym. Należy jednak wziąć pod uwagę, że po pomyślnym zakończeniu pierwszego cyklu leczenia u około połowy pacjentów następuje późniejsza manifestacja w postaci nawrotu, czyli w postaci powrotu choroby. W takim przypadku wymagana będzie procedura cystektomii.

Na 2 etapy usunięcie pęcherza występuje niemal zawsze, ponadto biorąc pod uwagę szybkość rozprzestrzeniania się raka na inne narządy, skoncentrowane w obszarze miednicy, ich usunięcie jest również wymagane. W związku z powyższym, mężczyźni w tym przypadku razem z pęcherza moczowego i prostaty usunięto i kobiety - macicy, jajników, jajowodów i przednią częścią pochwy. Ponadto chirurg usuwa również węzły chłonne w okolicy miednicy - mogą one również zawierać komórki nowotworowe. Przed operacją lub po niej pacjenci często otrzymują przepisaną chemioterapię, która zmniejsza ryzyko przerzutów nowotworowych.

3 etap Rak jest traktowany analogicznie do drugiego etapu: pęcherz moczowy, pobliskie narządy i węzły chłonne są usuwane. Następnie zalecana jest chemioterapia.

W przypadku 4 kroki Rak, powstawanie nowotworu charakteryzuje się znacznym rozprzestrzenianiem się, dlatego nawet chirurgiczne leczenie z kompleksowym usunięciem dotkniętego narządu i narządów w pobliżu staje się w dużej mierze nieskuteczne. Jednak lekarz nadal może wyznaczyć pacjentowi operację, która spowolni rozwój procesu nowotworowego lub wyeliminuje powikłania, które spowodowały chorobę. Po 4 etapie stosuje się następujące metody leczenia:

  • Napromienianie (radioterapia).Przepisuje się, jeśli rozwojowi guza nie towarzyszą przerzuty do innych narządów (do płuc, wątroby itp.).
  • Leczenie farmakologiczne (chemioterapia). Ta metoda leczenia jest przypisywana, gdy guzowi towarzyszą przerzuty do innych narządów. Jednocześnie można również przepisać radioterapię (czasami leczenie przebiega bez niej).

W przypadku objawów mogących wskazywać na raka pęcherza moczowego, należy skontaktować się z urologiem i onkologiem.

Jeśli uważasz, że masz Rak pęcherza moczowego a objawy charakterystyczne dla tej choroby, lekarze mogą pomóc: urolog, onkolog.

Sugerujemy również skorzystanie z naszej internetowej usługi diagnostycznej, która na podstawie objawów wybiera prawdopodobne choroby.

Rak pęcherza moczowego

Rak pęcherza moczowego - Złośliwa inwazja nowotworu na błonę śluzową lub ścianę pęcherza. Przejawy raka pęcherza moczowego to krwiomocz, bolesne oddawanie moczu, ból w obrębie łonowego. Rozpoznanie raka pęcherza wymaga badania cytologicznego moczu, biopsji endowaskularnej, cystografii, urografii wydalniczej, USG pęcherza moczowego, tomografii. Taktyka terapeutyczna dla raka pęcherza może obejmować podejście chirurgiczne (pęcherz TUR, cystektomia) lub konserwatywną taktykę (chemioterapia systemowa, immunoterapia, radioterapia).

Rak pęcherza moczowego

Rak pęcherza występuje dość często, w 70% wszystkich przypadków guzów dróg moczowych, z którymi wiąże się urologia w swojej praktyce. W strukturze ogólnej onkologii odsetek raka pęcherza moczowego wynosi 2-4%. Wśród nowotworów złośliwych o różnej lokalizacji w zależności od częstotliwości rozwoju rak pęcherza zajmuje 11 miejsce u kobiet i 5 u mężczyzn. Rak pęcherza występuje częściej u osób w krajach uprzemysłowionych; wiek pacjentów jest głównie starszy niż 65-70 lat.

Przyczyny raka pęcherza moczowego

Nie ma powszechnie przyjętej hipotezy dotyczącej etiologii raka pęcherza. Istnieją jednak pewne czynniki ryzyka, które przyczyniają się do rozwoju raka pęcherza moczowego.

Szereg badań wskazuje na zwiększone prawdopodobieństwo raka z przedłużonym zastojem moczu w pęcherzu. Różnych metabolitów w moczu w wysokich stężeniach mają wpływ opuholegennym i złośliwej transformacji urotelium. Przedłużone zatrzymanie moczu w pęcherzu może przyczyniać się do różnych narządów moczowo-płciowych patologii :. gruczołu krokowego, gruczolaka gruczołu krokowego i rak gruczołu krokowego, uchyłków pęcherza, kamicy moczowej, przewlekłe zapalenie pęcherza, zapalenie cewki moczowej zwężeń itp Rola infekcji wirusem brodawczaka ludzkiego w etiologii raka pęcherza pozostaje kontrowersyjny. Zakażenie pasożytnicze - schistosomatoza moczowo-płciowa znacząco przyczynia się do powstawania nowotworów.

Wykazano związek pomiędzy występowaniem raka pęcherza a ryzykiem zawodowym, w szczególności długotrwałym kontaktem z aromatycznymi aminami, fenolami, ftalanami, lekami przeciwnowotworowymi. W grupie - kierowcy ryzyka, malarze, projektanci, artyści, skóra, tekstylia, środki chemiczne, farby i lakiery, rafinerie ropy naftowej, pracownicy służby zdrowia.

Palenie tytoniu ma wysoki potencjał rakotwórczy: palacze cierpią na raka pęcherza moczowego 2-3 razy częściej niż osoby niepalące. Niekorzystny wpływ na nabłonek ma zastosowanie chlorowanej wody pitnej zwiększa ryzyko raka pęcherza moczowego u 1,6-1,8 razy.

W niektórych przypadkach rak pęcherza może być genetycznie zdeterminowany i powiązany z predyspozycjami rodziny.

Klasyfikacja raka pęcherza moczowego

Procesy nowotworowe, połączone z pojęciem "raka pęcherza moczowego", różnią się typem histologicznym, stopniem zróżnicowania komórek, naturą wzrostu, skłonnością do przerzutów. Uwzględnianie tych cech jest niezwykle ważne przy planowaniu taktyki leczenia.

Morfologicznie w oncourology najczęściej jest komórka przejściowy (80-90%), rak płaskonabłonkowy, rak pęcherza moczowego (3%), gruczolakoraka (3%), brodawczaka (1%), mięsaka (3%).

W zależności od stopnia anaplazji elementów komórkowych wyróżnia się niski, umiarkowany i wysoce zróżnicowany rak pęcherza moczowego.

Wartość praktyczna ma stopień zaangażowania w proces nowotworowy różnych warstw pęcherza moczowego, a zatem mówi o powierzchownym raku pęcherza z nisko zaawansowanego lub zaawansowanego raka inwazyjnego. Guz może mieć brodawkowaty, naciekowy, płaski, sferoidalny, śródnabłonkowy, mieszany wzrost.

Zgodnie z międzynarodowym systemem TNM rozróżnia się następujące etapy raka pęcherza moczowego.

  • T1 - inwazja guza wpływa na warstwę podśluzówkową
  • T2 - inwazja guza rozciąga się na powierzchowną warstwę mięśniową
  • T3 - inwazja guza rozciąga się na głęboką warstwę mięśniową ściany pęcherza moczowego
  • T4 - inwazja nowotworu obejmuje miednicy tkanki i / lub sąsiadujących narządów (pochwy, rak prostaty, ściana brzuszna)
  • N1-3 - przerzuty wykrywane są w regionalnych lub sąsiednich węzłach chłonnych
  • M1 - przerzuty są wykrywane w odległych narządach

Objawy raka pęcherza

Wczesnym objawem raka pęcherza moczowego jest uwolnienie krwi z moczem - mikrohematuria lub makrohematuria. Niewielkie krwawienie prowadzi do zabarwienia moczu w różowawym kolorze, może być epizodyczne i nie powtarzać się przez długi czas. W innych przypadkach natychmiast dochodzi do całkowitego krwiomoczu: mocz staje się krwawy, a skrzepy krwi mogą zostać uwolnione. Długotrwały lub masywny krwiomocz czasami powoduje rozwój tamponady pęcherza moczowego i ostre zatrzymanie moczu. Na tle krwiomoczu obserwuje się postępujący spadek stężenia hemoglobiny i niedokrwistość pacjenta.

Wraz z rozwojem pacjentów z rakiem pęcherza moczowego zaczynają się niepokoić objawy dysuryczne i ból. Z reguły mikcja staje się bolesna i szybka, z naglącymi popędami, czasami trudnymi. Bóle w okolicy serca, w pachwinie, w kroczu, w kości krzyżowej. Początkowo bóle występują tylko na tle wypełnione poduszki, a następnie, w trakcie kiełkowania ściany mięśniowej i sąsiadujących narządów stałe.

Kompresja ujścia moczowodu przez węzeł nowotworowy powoduje zaburzenie odpływu moczu z odpowiadającej mu nerki. W takich przypadkach rozwija się wodonercze, ostry atak bólu przez kolonię nerkową. Podczas ściskania obu ust zwiększa się niewydolność nerek, co może prowadzić do mocznicy.

Niektóre typy raka pęcherza moczowego z infiltrującym wzrostem są podatne na próchnicę i owrzodzenie ściany pęcherzyka. Na tym tle łatwo jest rozwinąć się infekcje dróg moczowych (zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek), mocz przybiera charakter ropny i cuchnący zapach.

Kiełkowanie raka pęcherza moczowego w odbycie lub pochwie prowadzi do powstania pęcherza i odbytnicy oraz przetoki pęcherzowo-pochwowej, którym towarzyszą odpowiednie objawy.

Wiele objawów raka pęcherza moczowego nie są specyficzne i mogą występować w innych chorobach urologicznych: zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, kamienie nerkowe, gruźlica, gruczolak prostaty, rozsiane szyi pęcherza, itd Tak często pacjentów we wczesnym stadium raka pęcherza długo i nieskutecznie leczony.. zachowawczo. To z kolei przedłuża terminowe rozpoznanie i leczenie raka pęcherza moczowego, pogarszając rokowanie.

Rozpoznanie raka pęcherza moczowego

Aby wykryć raka pęcherza moczowego, definicja stadium onkologicznego wymaga kompleksowego laboratorium klinicznego i badania instrumentalnego. W niektórych przypadkach nowotwór pęcherza może być dotykany przez ginekologiczne badanie bimanualne u kobiet lub badanie doodbytnicze u mężczyzn.

Standardowe Badania laboratoryjne z podejrzeniem raka pęcherza polega na przeprowadzeniu badanie moczu w celu określenia krwiomocz cytologicznych badań osadu do wykrywania nieprawidłowych komórek, hodowli bakteriologicznej moczu wykluczyć infekcję, test na specyficzny antygen, BTA. Badanie krwi, co do zasady, ujawnia anemię w różnym stopniu, co wskazuje na krwawienie.

Transdominalna ultrasonografia pęcherza ujawnia powstawanie guzów o średnicy większej niż 0,5 cm, zlokalizowanych głównie w rejonie bocznych ścian jamistych. Aby wykryć raka pęcherza moczowego zlokalizowanego w okolicy szyi, najbardziej pouczającym jest skanowanie transrektalne. W wielu przypadkach przezcewkowa echografia endoskopowa wykonywana jest przy użyciu czujnika wprowadzonego do jamy pęcherza moczowego. Jeśli pacjent ma raka pęcherza moczowego, konieczne są również USG nerek (USG nerek) i moczowodów.

Obowiązkowe sposób zdolna do tworzenia obrazu do diagnozowania raka pęcherza moczowego cystoskopii, przy której wytwarza się położenie rozszerzających, rozmiar, wygląd guza otworki stan moczowodu. Ponadto badania endoskopowe można uzupełnić biopsją, która pozwala na przeprowadzenie morfologicznej weryfikacji nowotworu.

Od promienia metody diagnostyczne w raku pęcherza przeprowadzono wydalniczy urografii i cystografia wywołujących napełniania wada kontury oraz odkształcenie ściany pęcherza moczowego i ocenić charakter wzrostu guza. Fizjografia mimowolna i limfangioadenografia są wykonywane, aby zidentyfikować zajęcie żył miednicznych i aparatu limfatycznego. Przy tych samych celach można zastosować diagnostykę rezonansu komputerowego i magnetycznego. Do identyfikacji lokalnego i odległego nawrotu raka pęcherza uciekają się do gospodarstwa USG jamy brzusznej, RTG klatki piersiowej, USG miednicy, scyntygrafia kości.

Leczenie raka pęcherza

U pacjentów ze zlokalizowanym, powierzchownie rosnącym rakiem można wykonać przezcewkową elektroresesekcję (TUR) pęcherza moczowego. TUR może być radykalną interwencją w etapach T1-T2 raka pęcherza; w rozszerzonym procesie (T3) wydaje się go z celem paliatywnym. Podczas przezcewkowej resekcji pęcherza guza usuwa się za pomocą resektoskopu przez cewkę moczową. W przyszłości pęcherz moczowy TUR można uzupełnić o miejscową chemioterapię.

Aby otworzyć częściowe wycięcie pęcherza pęcherz w ostatnich latach, uciekają się coraz rzadziej ze względu na wysoki odsetek nawrotów, powikłań i niskich przeżycia.

W większości przypadków inwazyjny rak pęcherza wykazuje radykalną cystektomię. W radykalnej cystektomii pęcherz usuwa się za pomocą pojedynczego bloku z gruczołem prostaty i pęcherzykami nasiennymi u mężczyzn; przydatki i macica u kobiet. Jednocześnie usunięto część lub całą cewkę moczową, węzły chłonne miednicy.

Aby wymienić usunięty pęcherz, stosuje się następujące metody: odprowadzanie moczu na zewnątrz (wszczepianie moczowodów w skórę lub do odcinka jelita, który jest rzutowany na przednią ścianę jamy brzusznej); przekierowanie moczu do esicy; tworzenie się jelitowego zbiornika (ortotopowego pęcherza moczowego) z tkanek jelita cienkiego, żołądka i jelita grubego. Radykalna cystektomia z plastyką jelitową jest optymalna, ponieważ pozwala zachować możliwość zatrzymania moczu i niezależnego oddawania moczu.

Leczenie chirurgiczne raka pęcherza może być uzupełnione przez radioterapię zdalną lub kontaktową, systemową lub miejscową immunoterapię dopęcherzową.

Rokowanie i profilaktyka raka pęcherza moczowego

W przypadku nieinwazyjnego raka pęcherza 5-letnie przeżycie wynosi około 85%. Prognozy dotyczące inwazyjnie rosnących i nawracających nowotworów, a także raka pęcherza, które dają odległe przerzuty, są znacznie mniej korzystne.

Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo rozwoju raka pęcherza, zaprzestania palenia tytoniu, eliminacji zagrożeń zawodowych, stosowania oczyszczonej wody pitnej, pomoże wyeliminowanie urostasis. Konieczne jest prowadzenie profilaktycznych badań ultrasonograficznych, badania moczu, terminowe badanie i leczenie u urologa (nefrologa) z objawami dysfunkcji układu moczowego.

Rak pęcherza i nerek

WYKŁAD № 6. Nowotwory nerek, dróg moczowych i męskich narządów płciowych

U dorosłych 2-3% wszystkich nowotworów powstaje, mężczyźni chorują około 2 razy częściej niż kobiety, głównie w wieku 40-60 lat.

Etiologia i patogeneza. W powstawaniu i rozwoju nowotworów nerek ważne są urazy, przewlekłe choroby zapalne, wpływ chemikaliów na tkankę nerki, ekspozycja na promieniowanie, wpływ hormonów.

Klasyfikacja. Guzy miąższu nerkowego podzielono na następujące gatunki.

1. Guzy łagodne: gruczolak, tłuszczak, włókniak, mięśniak gładki, naczyniak krwionośny, dermoidy itp.

2. Nowotwory złośliwe: gruczolakorak, mięsak, guz mieszany.

3. Wtórny (przerzutowy) guz nerki.

Łagodne nowotwory występują rzadko, stanowią tylko 6% guzów miąższu nerki, nie mają znaczenia klinicznego.

1. Gruczolakorak nerki

Gruczolakorak nerki (hypernephroma) jest najczęstszym nowotworem nerki u dorosłych. Na zewnątrz składa się z kilku elastycznych węzłów konsystencji, rośnie we wszystkich kierunkach (w kierunku systemu pyelocaliceal kapsułki nerek) z żyły nerkowej kiełkowanie żyły głównej dolnej i otaczających tkanek. Gruczolakorak przerzutów do węzłów chłonnych, płuc, wątroby, kości, mózgu, objawy guzów przerzutowych czasami nastąpić przed pierwotnego nowotworu.

Zgodnie z systemem TNM guz dzieli się na następujące etapy:

1) T1 - guz w obrębie torebki nerkowej;

2) T2 - guz wyrasta z włóknistej torebki nerkowej;

3) T3 - zajęcie szypuły naczyniowej nerki lub okostnej torebki tłuszczowej;

4) T4 - kiełkowanie guza w sąsiednich narządach;

5) Nx - nie można ocenić stanu regionalnych węzłów chłonnych przed operacją;

6) N1 - przerzuty w regionalnych węzłach chłonnych są określane metodami rentgenologicznymi lub radioizotopowymi;

7) M0 - nie wykryto odległych przerzutów;

8) M1 - pojedyncze odległe przerzuty;

9) M2 - wiele odległych przerzutów.

Przerzuty obserwuje się średnio w 50%, a kiełkowanie guza w żyle nerkowej - u 15% pacjentów z rakiem nerki. Przerzuty nerek występują w następujących narządów: płuc - 54%, regionalnym lub okołoaortalnych węzły chłonne parakavalnye - 46%, przy czym szkielet - 32%, wątroba - 36% przeciwległej nerki - 20%, nadnerczy - 16%. Przerzuty raka nerki mogą objawiać się klinicznie przed wykryciem pierwotnego miejsca guza, przerzuty mogą pojawić się późno - kilka lat po usunięciu nerek dotkniętej rakiem. Przerzuty do płuc mogą ulec regresji po usunięciu ogniska pierwotnego. Głównymi źródłami przerzutowego guza nerki są nowotwory nadnerczy, płuc, tarczycy.

Klinika. W rozwoju gruczolakoraka wyróżnia się trzy okresy:

1) ukryty, ukryty;

2) okres występowania objawów miejscowych - krwiomocz, ból, powiększenie wielkości nerek;

3) okres szybkiego wzrostu nowotworu, dodanie objawów przerzutów, wzrost niedokrwistości i kacheksji.

Triada objawów (krwiomocz, ból i powiększenie nerki) obserwuje się tylko u 15% pacjentów.

Hematuria występuje w 70-80% przypadków; krew w moczu pojawia się nagle (wydalanie wormlike zakrzepów krwi 6-7 cm długości), obserwuje się przy jednym lub dwóch oddawaniu moczu i nagle ustaje. Rzadziej trwa kilka dni, powtarzające się krwiomocz może pojawić się za kilka dni lub tygodni. Intensywne krwawienie z nerek może powodować tamponadę (blokadę) pęcherza i ostre zatrzymanie moczu.

Powiększoną nerkę definiuje się w 75% przypadków.

Ból w nerkach jest nudny, obolały, może zwiększać się do kolki w czasie krwiomoczu, notowany u 60-70% pacjentów.

Pacjenci skarżą się również na osłabienie, utratę wagi, nadciśnienie. Jest to ważne dla uporczywego, nieuzasadnionego wzrostu temperatury ciała (w 20-50% obserwacji), czasami ten objaw jest jedynym objawem guza nerki. Objawy nowotworu uzupełniają lokalne objawy (żylaki powrózka nasiennego u mężczyzn i warg sromowych u kobiet), odległe objawy przerzutów.

Diagnostyka. Pomiary diagnostyczne wykonuje się za pomocą cystoskopii na wysokości krwiomoczu. Aby określić, z których krew jest przeznaczona moczowego, prowadząc techniki w diagnostyce nowotworów nerki, tomografia komputerowa, urografii, w których zarysy nerek, amputacji odkształcenia kubków odchylenia moczowody. W złożonych przypadkach wskazana jest retrochinowa pyeloretherografia.

Leczenie - chirurgiczne usunięcie nefrektomii z usuniętymi tkankami obwodowymi i zaotrzewnowymi za pomocą regionalnych węzłów chłonnych. Pojedyncze odległe przerzuty i kiełkowanie guza w dolnej żyle głównej nie stanowią przeciwwskazania do usunięcia nerki. Leczenie skojarzone (chirurgiczne i radioterapia) zwiększa przeżycie pacjentów. Pacjenci z nieoperacyjnym guzem są poddani radioterapii i chemioterapii.

2. Adenosarcoma nerki

Adenosarcoma nerki (guz Wilmsa) występuje w wieku 2-5 lat, szybko rośnie, osiąga duże rozmiary. Uważa się, że pojawienie się guza wiąże się z naruszeniem rozwoju pierwotnej i wtórnej nerki. Histologicznie guz Wilmsa w 95% przypadków jest adenosarcoma, w którym określa się niezróżnicowane komórki o charakterze embrionalnym.

Klinika. We wczesnym stadium guza Wilmsa przejawia typowe objawy: osłabienie, złe samopoczucie, bladość skóry, niska gorączka, brak apetytu, opóźnienie wzrostu dziecka, drażliwość. W procesie wzrostu nowotworu i kiełkowaniu w otaczającej tkance pojawiają ból, krwiomocz, nadciśnienie, wodobrzusze i przerzutów do wątroby, kości, płuc zaotrzewnowego węzłów chłonnych.

Diagnostyka we wczesnym okresie jest trudne ze względu na brak charakterystycznych objawów. Rozpoznanie guza u dzieci opiera się na jej badaniu palpacyjnym w okolicy podskórno-lędźwiowej. Główne metody badania: tomografia komputerowa, urografia wydalnicza, urografia wsteczna, angiografia. Szczególnie cenne są cytologiczne metody badania moczu i punkcji guzów.

Leczenie Zespół nowotworu Wilmsa: promieniowanie w okresie przed- i pooperacyjnym, nefrektomia, chemioterapia.

Pacjenci po usunięciu nerki z powodu nowotworu są dożywotnio na zapisy z apteki.

Prognoza korzystne z szybkim usunięciem guza. Zmniejszenie funkcji pojedynczej nerki, wyniszczenie nowotworowe jest wskazaniem do ustalenia grupy I lub II stopnia niepełnosprawności.

3. Guz nerki

Obrzęk miednicy - występują stosunkowo rzadko, w wieku 40-60 lat, częściej u mężczyzn. Przydzielać łagodne (brodawczaka, naczyniaka) i złośliwe (raka brodawkowatego, raka płaskokomórkowego, raka śluzówkowo-skórnego, mięsaka) guza. Przerzuty nowotworu rozprzestrzeniają się przez naczynia limfatyczne warstwy podśluzówkowej do moczowodu i pęcherza moczowego.

Klinika. Głównym objawem guza miednicy jest nawracające całkowite krwiomocz. Ból w okolicy lędźwiowej (tępy lub ostry) obserwuje się na wysokości krwiomoczu, jeśli krew skrzepła w moczowodzie i naruszyła przejście moczu. Nerka nie powiększa się i nie jest badana.

Diagnostyka. Rozpoznanie opiera się na danych z badania cytologicznego moczu, cystoskopii (określa się stronę uszkodzenia, wielkość i umiejscowienie guza głównego oraz przerzuty). Na urografii wydalniczej wyraźnie widoczne są wady wypełnienia cienia miednicy, pyeloectasia. Podczas diagnozowania urografia komputerowa ma charakter informacyjny.

Diagnostyka różnicowa opiera się na porównaniu objawów bólu i krwiomoczu. Z nagłym, obfitym, krótkotrwałym miażdżycą guza miednicy białaczką. Ból pojawia się podczas krwiomoczu. W kamieniach dominuje kolka nerkowa, aw czasie ataku nie ma krwi w moczu.

Leczenie - Chirurgiczne: nefroureterektomia z częściową resekcją ściany pęcherza moczowego. W okresie przed- i pooperacyjnym zalecana jest radioterapia zdalna. Po operacji pacjenci podlegają obserwacji. Cystoskopię wykonuje się 2-3 razy w roku w celu wczesnego wykrycia nawrotu.

Prognoza korzystne z terminową nefroureterektomią i wycięciem pęcherza moczowego.

Kwestię zdolności do pracy podejmuje się indywidualnie, biorąc pod uwagę wiek, zawód, wyniki operacji i funkcję pozostałej nerki. Ciężka praca fizyczna jest przeciwwskazana. Odmiedniczkowe zapalenie nerek, niewydolność nerek, wyczerpanie się nowotworów - wskazania do ustalenia grupy I lub II stopnia niepełnosprawności.

4. Guzy moczowodu

Guzy moczowodu występują w 1% wszystkich guzów nerek i górnych dróg moczowych.

Klinika. Krwiomocz i ból. Podczas krwiomoczu ból staje się napadowy.

Diagnostyka guzy moczowodu opierają się na historii, cytologicznych ustaleniach osadu moczu, cystoskopii, urografii wydalniczej i wstecznej pyeloureterografii. W osadzie z moczu określa się komórki atypowe, z cystoskopią widoczny jest guz w moczowodzie lub błona śluzowa pęcherza moczowego w okolicy jamy ustnej. Jest wyciek krwi z ust moczowodu. Urografia wydalnicza wskazuje na zmniejszenie funkcji wydzielniczej i wydalniczej nerek i moczowodów nerczycowych.

Leczenie chirurgiczne. Wraz z nefrotektektomią i częściową resekcją moczowodu stosuje się cewnik moczowo-płciowy, plastykę moczowodu. Wybór metody działania zależy od postaci histologicznej guza, stopnia i poziomu zmiany w moczowodzie. Radioterapia jest zalecana 2-3 tygodnie po wygojeniu się rany.

Pacjenci są dożywotnimi superwizjami. Kwestię zdolności do pracy podejmuje się indywidualnie, biorąc pod uwagę charakter operacji, stan funkcjonalny nerek, wiek i zawód pacjenta.

5. Guzy pęcherza moczowego

Guzy pęcherza moczowego występują najczęściej u mężczyzn.

Etiologia nieznane, pewna wartość w rozwoju nowotworu ma działanie rakotwórcze penetrujące ciało ludzkie przez skórę, płuca i narządy trawienne. Rak pęcherza moczowego może rozwinąć się z powodu zaburzeń metabolicznych w organizmie, powstawania związków rakotwórczych, skutków wirusów. Wśród czynników sprzyjających rozwojowi nowotworowego guza pęcherza moczowego występują długotrwałe procesy zapalne (zapalenie pęcherza, wrzód, gruźlica, leukoplakia).

Klasyfikacja. Nabłonka nowotworu pęcherza są podzielone na łagodne (gruczolak endometrialnej, brodawczaków) i złośliwego (brodawkowatego, raka gruczołowego i stałych, horionepiteliomu, gipernefromu). Ponieważ łagodne guzy nabłonkowe pęcherza są najczęściej brodawczaka struktury kosmków na dłuższy wąski nogi (jednej lub wielu), pochodzą z błony śluzowej pęcherza skłonność do nawrotu choroby. Nietypowy brodawczak na szerokiej podstawie uważany jest za początkowy etap raka. Rak brodawkowaty jest najczęstszym nowotworem pęcherza, z wyglądu przypomina kalafior na szerokiej podstawie. Vorsils raka brodawkowatego są podatne na owrzodzenie, martwicę, krwawienie. Litego raka pęcherza moczowego pokazano w zależności od etapu procesu: po pierwsze, utworzenie ma postać kopce, wystające do przestrzeni wewnętrznej pęcherza, zagęszczony powlekane obrzękiem błony śluzowej. Ponieważ wzrost środkowej części owrzodzenia guza, rozpada się, pokryty jest foliami fibrynowymi. Rak może być umieszczony w dowolnym miejscu pęcherza moczowego, ale najczęściej w pęcherza trójkąta ujściach moczowodu, pęcherza moczowego, szyjki i w uchyłków, atakuje sąsiadujących narządów, jest to powód, ureterohydronephrosis, pęcherzowo odbytu i pochwy przetoki pęcherzowo brzusznej i rakowatość. Rak pęcherza przerzutowego do regionalnych węzłów chłonnych wzdłuż naczyń biodrowych i dolnej żyły głównej dolnej.

Międzynarodowa klasyfikacja raka pęcherza przez TNM:

1) T1 - guz wnika w podnabłonkową tkankę łączną, nie rozciągając się do mięśni; miękki, swobodnie przemieszczony nowotwór jest bimnastycznie badany;

2) T2 - guz przenika powierzchowną warstwę mięśniową; bimanuously wyczuwalne ruchome zagęszczanie ściany pęcherza moczowego;

3) T3 - guz wnika w głęboką warstwę mięśniową; ruchomy gęsty lub bulwiasty guz jest poddawany dwumianowemu badaniu;

4) T4 - guz wyrasta z celulozy miednicy lub sąsiednich narządów; gdy badanie bimanetyczne jest przymocowane do ściany miednicy lub przechodzi do gruczołu krokowego, pochwy lub ściany brzucha;

5) Nx - nie można oszacować stanu węzłów chłonnych przed operacją;

6) N1 - przerzuty w regionalnych węzłach chłonnych są określane metodami rentgenowskimi lub radioizotopowymi;

7) M0 - nie wykryto odległych przerzutów;

8) M1 - są przerzuty do odległych narządów.

Klinika. Objawy raka pęcherza. Krwiomocz jest najczęstszy, ale nie jest wczesnym objawem. Po raz pierwszy krew pojawia się nagle w moczu. Całkowita hematuria trwa kilka godzin lub 1-2 dni, a także nagle zatrzymuje się. Po upływie nieokreślonego czasu powtarza się krwiomocz.

Przy całkowitym krwiomoczu mocz ma zabarwienie mięsa i zawiera bezkształtne skrzepy krwi. Częstotliwość i intensywność krwiomoczu nie odpowiada stopniowi rozwoju procesu nowotworowego w pęcherzu. Małym guzom rosnącym w świetle pęcherza może towarzyszyć masywna utrata krwi (aż do tamponady pęcherza z dużymi skrzepami krwi). Natomiast naciekowym postaciom raka towarzyszy niewielka erytrocyturia. Wraz ze wzrostem guza przebieg kliniczny staje się bardziej skomplikowany. Częste obfite krwawienia pogarszają ogólny stan pacjentów, rozwija się niedokrwistość, osłabienie, zmęczenie, ból głowy, apetyt i sen. Istnieją zjawiska dysuryczne związane z kiełkowaniem szyjki macicy, zmniejszenie pojemności pęcherza moczowego, naruszenie jego opróżniania. Oddawanie moczu jest częste, mętne w moczu, cuchnące z powodu rozkładu martwiczych mas, które oderwały się od guza.

Nowotworom szyi pęcherza towarzyszy przepalenie, napromieniowanie bólu w mosznie, kroczu, odbytnicy i kości krzyżowej. Guz może kiełkować w jednej lub obu jamach, zaburzając odpływ moczu z górnych dróg moczowych. Stopniowo rozwija się przewlekła niewydolność nerek. Nowotwory umiejscowione na bocznej lub przedniej ścianie pęcherza, przez długi czas nie naruszają urodynamiki, więc zjawiska dysuryczne są nieznacznie lub nieobecne.

Objawy kliniczne raka pęcherza determinują charakterystykę wzrostu guza: skłonność do nawrotów, a następnie do przerzutów. W przypadku przerzutów raka pęcherza moczowego, wraz z miejscowymi objawami, występują oznaki wskazujące na uszkodzenie wątroby, płuc, kości itp.

U dzieci poniżej drugiego roku życia (głównie chłopców) guz pęcherza moczowego gwałtownie rośnie, zakłócając opróżnianie pęcherza i powodując zatrzymanie moczu w nerkach. Kiełkowanie do sąsiednich narządów powoduje pojawienie się przetok pęcherzykowo-pochwowych.

Diagnostyka. Rozpoznanie guzów pęcherza opiera się na cystoskopii. Zdjęcia rentgenowskie, metody nuklidów promieniotwórczych, limfografia, echografia, biopsja, cytologia moczu pomagają zidentyfikować częstość występowania guza pęcherza moczowego w sąsiadujących narządach i tkankach.

Najłatwiej rozpoznawalne brodawki: mają wydłużone kosmki, swobodnie pływające w jamie pęcherza. Często występują nawroty wielu brodawczaków. Rak nosa (brodawkowaty) jest podobny do brodawczaka. Różnica polega na tym, że ma szerokie podstawy, szorstkie i krótkie kosmki, podatne na owrzodzenie. Podczas cystoskopii istotne jest ustawienie proporcji guza otworów moczowodów, czasami jest wprowadzony indygo intensywnością koloru i czasu przydziału moczu barwnika ocenić stopień rozwoju moczowodu otwór w procesie patologicznym.

Nowotworowi w późnych stadiach towarzyszy proces zapalny. Wykrywanie komórek atypowych w zawartości pęcherza jest wiarygodnym objawem guza.

Biopsja jest stosowana do diagnostyki różnicowej między guzem pęcherza moczowego, zapaleniem pęcherza, gruźlicą i rakiem prostaty.

Diagnostyka różnicowa guzów pęcherza moczowego jest złożona, ponieważ nie mają wyraźnego obrazu klinicznego. Główne objawy (krwiomocz, ból, bolesne oddawanie moczu) obserwuje się w kamicy moczowej, gruźlicy pęcherza moczowego, guzach esicy i odbytnicy, gruczole krokowym, macicy. Prawidłową diagnozę można ustalić wyłącznie za pomocą kompleksowego badania urologicznego. Pewne trudności pojawiają się podczas określania stadium choroby.

Leczenie pacjentów z rakiem kompleksu pęcherza. Wiodąca rola należy do metod chirurgicznych. Endoteliczna przezcewkowa elektrokoagulacja jest zalecana dla łagodnych guzów pęcherza moczowego. Wykonaj radykalną resekcję pęcherza; ekstrakcję pęcherza przeprowadza się w przypadku kiełkowania guza szyjnego, otworu moczowodowego, gruczołu krokowego. Usuwanie moczu odbywa się w jelitach, na skórze. W niektórych przypadkach wykonuje się kriodestrukcję guza. Chemioterapia raka pęcherza wykonuje się za pomocą leków cytostatycznych, radioterapia jest komplementarna do zabiegów chirurgicznych (przed i po zabiegu) oraz leczenia chemioterapeutycznego.

Zapobieganie. Środki profilaktyczne w raku pęcherza moczowego są redukowane do regularnego badania i cystoskopii pracującej w produkcji chemicznej, jak również cierpiącej na przewlekłe choroby pęcherza moczowego. Pacjenci poddani operacji guza pęcherza moczowego przechodzą cystoskopię co najmniej 2 razy w roku. Kwestię zdolności do pracy podejmuje się indywidualnie, biorąc pod uwagę wiek pacjenta i jego zawód, przewagę procesu nowotworowego, radykalny charakter operacji i powikłania pooperacyjne. Po radykalnej resekcji pęcherza III grupa niepełnosprawności ustala się po operacjach rekonstrukcyjnych - grupy I, II.

6. Nowotwory cewki moczowej

Guzy cewki podzielony na łagodne (brodawczaka, polipy, brodawki, włókniaki macicy, mięśniaki, naczyniaki, nerwiakowłókniaki) i złośliwe (rak płaskokomórkowy i zrogowaciałych neorogovevayuschy nowotworów, gruczolakorak). Etapy raka cewki moczowej określa międzynarodowa klasyfikacja TNM. Guzy przerzutują do pachwinowych węzłów chłonnych.

7. Łagodne guzy cewki moczowej u kobiet

Klinika. Łagodne nowotwory cewki moczowej u kobiet w niektórych przypadkach przebiega bezobjawowo i wykrywana podczas rutynowych kontroli, inni - towarzyszy uczucie pieczenia, ból w kanale, zaburzenia dysuric i wystąpienia krwawienia.

Diagnostyka. Rozpoznanie łagodnych guzów cewki moczowej opiera się na badaniu, palpacji i urethroscopy, biopsji. Przeprowadzenie diagnostyki różnicowej łagodnych guzów cewki moczowej odbywa się z torbieli, nowotworów złośliwych, uchyłków, wypadania błony śluzowej cewki moczowej. W przeciwieństwie do guza błona śluzowa kanału jest jaskrawoczerwona, nie ma nóg, krwawienia; kobiety zauważają ból podczas stosunku płciowego i chodzenia.

Leczenie łagodne guzy cewki moczowej u kobiet chirurgicznych. Guzy na długiej wąskiej nodze koagulują. Nowotwory są wycinane na szerokiej podstawie.

8. Nowotwory złośliwe cewki moczowej u kobiet

Nowotwory złośliwe cewki moczowej u kobiet występują po 40 latach, objawiając się bólem, dyzurią.

Klinika. Ból w kanale jest stały, po wypaleniu odnotowuje się pieczenie. Duże guzy utrudniają oddawanie moczu lub powodują nietrzymanie moczu. Owrzodzonym postaciom raka towarzyszy krwotok lub cewka moczowodowa.

Diagnostyka opiera się na badaniu skarg, danych z badań i palpacji cewki moczowej przez pochwę. Uretroskopia i cystoskopia określają zakres procesu nowotworowego. Ogromne znaczenie w rozpoznawaniu raka cewki moczowej ma biopsja i badanie cytologiczne rozmazów pobranych z powierzchni guza. Palpacja pachwinowych węzłów chłonnych pozwala nam wyjaśnić stadium raka cewki moczowej. W celu odróżnienia guzów cewki moczowej stosuje się szyjkę pęcherza moczowego, rosnącą w kierunku kanału, cystoskopię, urethrocystografię i urografię infuzyjną.

Leczenie guzy cewki moczowej chirurgiczne w połączeniu z radioterapią. Wielkość operacji zależy od wielkości i rozpowszechnienia guza.

W przypadku małych guzów wykonuje się resekcję kanału. Kiełkowanie guza w pochwie jest wskazaniem do wyniszczenia cewki moczowej i resekcji pochwy. Rozprzestrzenianie się guzów do pęcherza jest wskazaniem do usunięcia kanału wraz z pęcherzem. Radioterapię stosuje się po radykalnym usunięciu guza cewki moczowej.

9. Łagodne guzy cewki moczowej u mężczyzn

Guzy cewki moczowej obserwuje się u mężczyzn w różnym wieku, nowotwory złośliwe są rzadkie.

Klinika. Objawy łagodnych guzów u mężczyzn są determinowane przez ich lokalizację. Guzy rosnące w pobliżu zewnętrznego ujścia cewki moczowej nie mają subiektywnych objawów; brodawczakom, polipom, rosnącym w świetle cewki moczowej, towarzyszy krwawienie, ropienie, później - naruszenie aktu oddawania moczu. Ból, z reguły, nie jest przestrzegany.

Guzy części tylnej cewki wraz z dysfunkcją seksualną, przedwczesnym wytryskiem, bezprzyczynowemu hematospermia erekcji, zaburzenia neuropsychiatryczne, zmniejszone libido.

Diagnostyka. Rozpoznanie opiera się na zadawaniu pytań, badaniu, badaniu palpacyjnemu, badaniu uretroskopowemu, badaniu cytologicznemu odchodów, biopsji, urethrografii.

Leczenie chirurgiczne. Łagodne nowotwory zlokalizowane w pobliżu zewnętrznego otworu cewki moczowej są usuwane pod znieczuleniem miejscowym, łagodne nowotwory zlokalizowane w części gąbczastej są wycinane z częścią cewki moczowej.

10. Złośliwe guzy cewki moczowej u mężczyzn

Złośliwe guzy cewki moczowej u mężczyzn występują rzadko, rosną powoli, kiełkują do gruczołu krokowego, krocza, przerzutują do węzłów chłonnych przestrzeni zaotrzewnowej.

Klinika. Objawy przez pewien czas są nieobecne. W zaniedbanych przypadkach dochodzi do kiełkowania w kroczu, występuje wydzielina z zewnętrznego otworu cewki moczowej, zaburzenia dyzuryczne, opryskiwanie strumienia moczu za pomocą oddawania moczu, czasami pojawia się priapizm. Przerzuty w węzłach chłonnych przestrzeni zaotrzewnowej prowadzą do obrzęku moszny.

Diagnostyka. Przy trudnościach w rozpoznawaniu nowotworów można zastosować urethroscopy, urethrocystography, biopsję, badanie cytologiczne cewki moczowej.

Leczenie rak cewki moczowej u mężczyzn połączony - chirurgicznie i radiacyjnie. W niektórych przypadkach istnieje potrzeba amputacji prącia.

Prognoza z rakiem cewki moczowej, zarówno u kobiet jak i mężczyzn, niekorzystne. Pięcioletnie przeżycie obserwuje się u 23% pacjentów we wczesnych stadiach. W pierwszym roku po operacji pacjenci otrzymują drugą grupę niepełnosprawności i co roku przeprowadzają badanie, pacjenci chorzy na raka w fazie końcowej wymagają opieki i są uważani za inwalidów grupy I.

11. Rak prostaty

Epidemiologia. Ten złośliwy nowotwór występuje najczęściej u mężczyzn, w Rosji - 15,69% na 100 000 męskiej populacji; śmiertelność - 3,9% w ogólnej śmiertelności z powodu raka. Prawdopodobieństwo wykrycia raka prostaty u mężczyzn w wieku 40-59 lat wynosi 1,28%, w wieku 60-79 lat - 15,6%.

Etiologia. Naruszenie wymiany hormonów płciowych, naruszenie stosunku androgenów i estrogenów w związku ze zwiększoną aktywnością układu podwzgórzowo-przysadkowego.

Morfologia. Prostata jest powiększona, wyboista, gęsta, asymetryczna. Nowotwór rośnie powoli rozprzestrzenia się do pęcherza moczowego, pęcherzyków nasiennych, nasieniowodów, do cewki moczowej, jamistej ciała, odbytnicy, rozprzestrzenia się w naczyniach krwionośnych i limfatycznych, w przestrzeni pozaotrzewnowej, węzłów chłonnych, kości, płuca, wątrobę, nerki. Rozróżniać zróżnicowane, malodifferentsirovannye i niezróżnicowane formy raka gruczołu krokowego.

Klasyfikacja. Międzynarodowa klasyfikacja raka prostaty została przyjęta w zależności od jej wielkości, zmian naczyniowych limfatycznych i obecności przerzutów:

1) T1 - guz zajmuje mniej niż połowę gruczołu krokowego;

2) T2 - guz zajmuje połowę gruczołu prostaty i więcej, ale nie powoduje jego wzrostu ani deformacji;

3) T3 - guz powoduje wzrost lub deformację prostaty, ale nie wykracza poza nią;

4) T4 - guz wyrasta z otaczających tkanek lub narządów;

5) Nx - nie można ocenić stanu regionalnych węzłów chłonnych;

6) N1 - obecność przerzutów w biodrowych i pachwinowych węzłach chłonnych;

7) M0 - nie ma odległych przerzutów;

8) M1 - przerzuty w kościach;

9) M2 - przerzuty w innych narządach z lub bez porażenia kości.

Klinika. Nie ma żadnych konkretnych manifestacji. Na początku leczenia choroby powód, aby zobaczyć się z lekarzem - zaburzenia erekcji, zidentyfikowanego później mikcji (strumień moczu zostaje rozcieńczona i powolny, przerywany oddawanie moczu, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza, zatrzymanie moczu). Pragnienie oddawania moczu jest konieczne, oddawanie moczu jest trudne, jest szybkie w dzień iw nocy. Może występować ból w kroczu, kości krzyżowej, odbytu, talii, biodrach. W stadium końcowym rozwija się kacheksja.

Diagnostyka. W badaniu palców definiuje się nierówny, nieregularny kształt bez wyraźnych zarysów prostaty. Środkowa bruzda znika. W gruczole określa się nacieki, które przechodzą do ściany miednicy. W przypadku cystoskopii w początkowych stadiach raka prostaty nie można wykryć zmian w pęcherzu. Nowotwory środkowego płata prostaty obejmował ściany pęcherza w postaci białawego wykształcenia powlekanego nienaruszone błony śluzowej. Z biegiem czasu pojawiają się obrzęki, infiltracja, obluzowanie, rany pokryte fibryną. Przezcewkowa ultradźwięków czułość dla raka prostaty, w 71-94%, 60- 85% - dla subkliniczną stadium choroby. Metody badania rentgenowskie (wydalniczy urografii, urethrocystography, tomografia komputerowa) pozwalają na wyznaczenie funkcji nerek urodynamicznych stan, wielkość i położenie pęcherza moczowego w celu wyjaśnienia natury wzrostu guza, w celu określenia przerzutów kostnych. Najcenniejsza markerów nowotworowych w diagnostyce łagodnego rozrostu gruczołu krokowego i raka prostaty antygen specyficzny dla gruczołu krokowego (PSA) - glikoproteina wytwarzać gruczołu wydzielniczych nabłonka. W surowicy krwi występuje w wolnej postaci i wiąże się z różnymi antyprolazami; To nie jest specyficzny w stosunku do choroby i może zostać zwiększona nie tylko w raku prostaty, ale także w łagodny przerost, zapalenie, niedokrwienie prostaty. Normalna PSA mniej niż 4 ng / kg immunologicznym, nadmiar wskazuje potrzeby szczegółowego badania określonego poziomu wolnego i całkowitego PSA we krwi i ich proporcji. Rak prostaty to możliwe sugerują ze wzrostem PSA na podstawie detekcji danych odbytnicy egzamin hypoechogeniczne obszarach za pomocą ultradźwięków. Diagnozę potwierdzają wyniki wieloogniskowej biopsji przezodbytniczej w badaniu USG lub palcem. Technika: za pomocą specjalnej szybkiej automatycznej igły, odbytnicze paski tkanki są pobierane przez odbytnicę w celu wykonania badania morfologicznego. Rak gruczołu krokowego dzieli się stopniem zróżnicowania na wysoki, umiarkowany, o niskim zróżnicowaniu, stosując skalę Glissona. Diagnoza jest uważany za ważną, jeżeli dodatni wynik morfologicznego badania, wykrywania komórek nowotworowych in gruczolaka je usuwać w późniejszych etapach - z pojawieniem się przerzuty do kości. Należy jednak pamiętać, że wyniki standardowej biopsji przezskórnej prostaty w około 30% przypadków są fałszywie ujemne. Aby poprawić wykrywanie raka gruczołu krokowego, należy połączyć schemat klasycznego sekstansu z biopsjami bocznymi. Identyfikacji obszarów hypoechogeniczne według przezcewkowej ultradźwięków albo w obecności części uszczelniającej gruczołu krokowego w odbytnicy obmacywanie Randomizowane przebicie korzystne uzupełnienie biopsji. Trzeci i bardziej biopsji wykazuje obecność czynnikami wysokiego ryzyka raka prostaty do wykrywania nowotworów prostaty interepitelialnoy znacznym stopniu, wzrost poziomu PSA, zmniejszenie stosunku wolnego i całkowitego PSA identyfikacji nietypowych łojowych w poprzednich badaniach.

Diagnostyka różnicowa. Rak gruczołu krokowego różni się gruczolakiem, kamieniami, gruźlicą, kiły prostaty, rakiem pęcherza.

Leczenie. W raku prostaty stosuje się terapie chirurgiczne, hormonalne i skojarzone. Leczenie chirurgiczne jest radykalne i paliatywne. Radykalnej prostatektomii jest jednym z głównych sposobów leczenia raka stercza, jest wykonywana przy użyciu albo załonową transperineal dostępu lub laparoskopowym. W większości przypadków używany jest dostęp do drzwi tylnych (P. Waish), który zapewnia kontrolę nad nowotworem, maksymalnie przyczynia się do zachowania mechanizmu zatrzymywania moczu i potencji. Podczas monitorowania pacjentów po radykalnej załonowej prostaektomiyu (PSC) w ciągu roku może zwiększyć PSA, ale uważa się, że niewielki, ale stabilny PSA przekroczenia standardów progowych nie mają wskazywać nawrotu raka i wymaga pilnej hormonalnym powołanie lub radioterapii. Poziom PSA 0,4 ng / ml wskazuje na nawrót choroby 6-9 miesięcy po PFS.

Jakość życia po RPP. Ryzyko wystąpienia nietrzymania moczu u pacjentów po PFS mieści się w zakresie 5-10%; rozwój nietrzymania moczu po leczeniu chirurgicznym jest utrudniony przez maksymalne zatrzymanie funkcjonalnego zakresu cewki moczowej, zachowanie wiązek naczyniowo-nerwowych. Przywrócenie całkowitego zatrzymania moczu następuje w ciągu 6 tygodni. Jeśli nietrzymanie moczu pojawia się z hałasem płynącego płynu, jego przyczyną jest pooperacyjne zwężenie szyi pęcherza, uniemożliwiające jego odpowiednie zamknięcie; w przypadku braku zwężeń zespolenia zaleca się wykonanie badania urodynamicznego w celu wykluczenia neurogennej dysfunkcji pęcherza.

W celu poprawy erekcji stosuje się inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (syldenafil). Skuteczność jest możliwa tylko u pacjentów, którzy przeszli RPP w technice oszczędzania nerwów. Paliatywna operacja raka prostaty służy do drenażu moczu. Dla większości pacjentów wskazana jest terapia hormonalna. Pod wpływem terapii hormonalnej guz ulega odwróceniu, przerzuty rozpuszczają się. Pacjenci z rakiem prostaty bez leczenia umierają w ciągu 1-2 lat od pierwszych objawów choroby, podczas gdy hormonalna terapia w 20-60% przypadków, średnia długość życia wzrasta do 3 lat lub więcej. Osoby w wieku produkcyjnym po chemioterapii i kastracji są uważane za inwalidów grupy III, przerzuty i oporność nowotworu na leki estrogenowe są wskazaniem do przejścia do grupy II niepełnosprawności. W przypadku niewydolności nerek i mnogich przerzutów ustala się niepełnosprawność grupy I.

12. Gruczolak prostaty

Gruczolak gruczołu krokowego wyrasta z zaczątków gruczołów okołotewowych i znajduje się w podśluzówce cewki moczowej.

Epidemiologia. Częstotliwość BPH wynosi od 40 do 90%, w zależności od wieku. W ciągu 40-49 lat - 11,3%; do 80 lat - 81,4%.

Etiologia i patogeneza. Etiologia i patogeneza nie są w pełni zrozumiałe. Teoria jest głównie teoria starzenia się męskiego ciała, istnieją dowody na korzyść estrogenów, teoria embrionalnego przebudzenia, stan zapalny i rola oksydoreduktaz i czynników wzrostu tkanek. Czy wiodąca rola została udowodniona?1 - stymulacji adrenergicznym, który zwiększa sygnał gładkich mięśni szyi pęcherza moczowego, gruczołu krokowego i cewki moczowej. Ich aktywacja prowadzi do rozwoju dynamicznego składnika przeszkody infravesical. W miarę postępu choroby rozwijają się zmiany morfologiczne i funkcjonalne w wypieraczce. Proliferacji gruczołów przytarczyc towarzyszy ucisk i atrofia miąższu gruczołu krokowego. Pod wpływem gruczolaka gruczołu krokowego zmienia kształt: staje się zaokrąglona, ​​gruszka, składa się z 3 płatów pokrywających cewki i odkształcają światło, gruczolak otoczony tkanki łącznej. Dławik stosunek może jako zawór do blokowania wewnętrznej otworu cewki moczowej i powodować zastój moczu w pęcherzu, górnych dróg oddechowych, nerki. warstwy mięśni przerośnięte pęcherza początkowo, choroba postępuje rozciągnięty opracowanie sklerotycznych procesy prowadzące do pęcherza atonia. Światło moczowodu w gruczole sterczowym jest powiększone do miednicy. Choroba kończy się rozwojem obustronnego odmiedniczkowego zapalenia nerek, przewlekłą niewydolnością nerek. Mechanizmy mikcji: Oryginalny dyfuzyjny proces rozwija się następuje dalsza wzrost nierównomiernie, zwłaszcza przednia część gruczołu cewki z utworzeniem środkowego płata i exophytic z części bocznych prostaty, tworząc płaty boczne, co prowadzi do zakłóceń w moczu przejścia dolnych dróg moczowych. zaburzenia krążenia w szyi pęcherza, a wynik gruczoł prostaty i niedotlenienie do obniżenia poziomu metabolizmu tkanki o zmniejszenie kurczliwości mięśnia wypieracza.

Klinika. Objawy choroby zależą od stopnia zaburzeń kurczliwości pęcherza moczowego, w związku z tym wyróżniamy trzy etapy:

1) zaburzenia dysuryczne; choroby zależą od stopnia zaburzeń kurczliwości pęcherza moczowego;

2) zaburzenia dyzuryczne i niepełne opróżnianie pęcherza;

3) przewlekłe zatrzymanie moczu, atonia pęcherza moczowego, paradoksalna izurja i niewydolność nerek.

Głównym objawem, który rozwija się u większości mężczyzn powyżej 50 lat - obturacyjna bolesne oddawanie moczu (trudności w oddawaniu moczu) i irrativnogo znaków (objawów ze strony dolnych dróg moczowych z wypełnieniem). Wagi, w szczególności I-PSS, służą do obiektywizacji objawów zaburzeń oddawania moczu.

W pierwszym stadium gruczolak przejawia się częstym oddawaniem moczu, szczególnie w nocy. Chęć oddania moczu jest konieczna, ale samo oddawanie moczu jest trudne, strumień moczu jest powolny, rozcieńczony. Aby całkowicie opróżnić pęcherz, pacjent musi naciskać, ale to nie zawsze zwiększa przepływ moczu. Pierwszy etap trwa 1-3 lata, nie ma resztkowego moczu, gruczoł jest powiększony, gęstość jest gęsto elastyczna, jego granice są jasno określone, środkowa bruzda jest dobrze wyczuwalna, palpacja gruczołu jest bezbolesna.

W drugim etapie pojawia się resztkowy mocz; czasami mętny mocz lub z domieszką krwi, występuje nagłe zatrzymanie moczu, dołączone są objawy przewlekłej niewydolności nerek (pragnienie, suchość w ustach, brak apetytu, słaby sen).

W trzecim etapie pęcherz jest silnie rozciągnięty, mętny lub z domieszką moczu we krwi jest uwalniany przez upuszczenie; osłabienie, utrata masy ciała, słaby apetyt, niedokrwistość, suchość w ustach, zaparcia. Resztkowy mocz zawiera nie mniej niż 1000 ml.

Ryzyko ostrej retencji moczu spowodowane zwiększeniem objętości gruczołu krokowego większego niż 40 cm3 i poziomem antygenu specyficznego dla gruczołu krokowego ponad 1,4 ng / ml zwiększa się 3-4-krotnie.

Wzrostowi objawów towarzyszy ciężkość zaburzeń seksualnych (osłabienie pożądania seksualnego, zaburzenia wzwodu, wrażliwość prącia, spadek częstości współżycia seksualnego). Wśród mężczyzn w wieku 40-70 lat częstotliwość zaburzeń erekcji wynosi 52%, u pacjentów z BPH jest mniej więcej taka sama. Naruszenie oddawania moczu może spowodować zmniejszenie czynności seksualnej poprzez wywoływanie zaburzeń snu, niepokoju psychicznego, fizjologicznych skutków powiększenia gruczołu krokowego.

Diagnostyka. Przy badaniu palpacyjnym gruczoł jest powiększony, gęsto-elastyczny, półkulisty. Mediana rowka między płatami nie jest określona, ​​palpacja gruczołu jest bezbolesna, ale z infekcją dróg moczowych pojawia się ból. Indeks Uroflowmetr jest zmniejszony. Przy cewnikowaniu pęcherza moczowego ustala się pozostały mocz. Dzięki cystoskopii widoczne są uchyłki pęcherza i jego beleczkowatość, przez co ujścia moczowodu mogą być czasami trudne do wykrycia; błona śluzowa może być przekrwiona, znaleziono kamienie. Urografia wydalnicza ujawnia zmiany funkcjonalne i morfologiczne w nerkach i moczowodach. Metody radionuklidów służą do badania funkcji nerek, określają ilość resztkowego moczu. Echografia informacyjna.

Diagnostyka różnicowa spędzać z zapaleniem gruczołu krokowego, ropniem, rakiem, stwardnieniem szyi pęcherza i neurogenną frustracją pęcherza moczowego. Powikłania gruczolaka prostaty: ostra retencja moczu, tamponada pęcherza z zakrzepami krwi, niewydolność nerek.

Leczenie BPH powinien składać się z:

1) leczenie chirurgiczne - adenomektomia, metody endoskopowe;

2) balonowe poszerzenie cewki moczowej prostaty, instalacja stentów gruczołu krokowego;

3) minimalnie inwazyjne metody termiczne;

4) terapia lekowa.

Żadna z tych metod nie jest idealna.

Najczęściej w celu eliminacji ostrego zatrzymania moczu stosuje się drenaż pęcherza z cewnikiem cewkowym, co grozi ryzykiem zakażenia cewnikiem i zapaleniem cewki moczowej. Jeżeli po usunięciu cewnika nie przywrócono niezależnego oddawania moczu, rozwiązano problem leczenia chirurgicznego - epistystostomii, cystostomii trokaru, prostatektomii, przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego. Jeśli operacja jest wykonywana na tle ostrej retencji moczu, ryzyko śmiertelnego wyniku wzrasta 3,3 razy. Około 60% pacjentów operowanych z powodu ostrej retencji moczu ma problemy z oddawaniem moczu nawet rok po operacji.

Lista wskazań i przeciwwskazań do stosowania terapii lekiem zatwierdzonym przez IV Międzynarodowym Spotkaniu BPH (1997). Wiadomo, że testosteron stymulujący wpływ na rozwój BPH, dihydrotestosteron gromadzi się w tkankach prostaty rozrostowych. Ograniczenie androgenów na gruczoł prostaty uzyskuje się centralnie działające leki, które blokują syntezę testosteronu w jądrach poziomie podwzgórzowo-przysadkowej, lub zapobieganie występowania skutków na poziomie prostaty. Pierwsza grupa leków obejmują analogi hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH, goserelina, leuprolid, buserelina), estrogeny i gestogeny (gestonorona kapronian); Druga grupa jest przedstawiona przez niesteroidowych antagonistów receptora androgenowego (flutamid, bikalutamid). Preparaty zawierające zarówno ośrodkowy i obwodowy działanie androgenne to cyproteronu, megestrolu. Pomimo niezawodnego działania klinicznego analogami LHRH i antyandrogeny (zmniejszenia objawów i poprawy parametrów urodynamicznych o 30%, zmniejszenie objętości stercza w 24-46%), leki te nie są szeroko dostępne w farmakoterapii BPH, ze względu na dużą szybkość działania uboczne: impotencja, ginekomastia, uderzenia gorąca i libido. Adrenolityki są powszechnie używane 5 -? - reduktazy (obwodowy efekt antyandrogeniczną) warzyw (Seronoa repens) i syntetycznego pochodzenia (finasteryd, który po 6 miesiącach stosowania zmniejsza objętość gruczołu krokowego o 27%, zwiększa maksymalne natężenie przepływu w moczu o 2,6 ml / s i zmniejsza antygen swoisty dla gruczołu krokowego). Podczas stosowania finasterydu występują działania niepożądane: impotencja, zmniejszenie libido, zmniejszenie objętości ejakulatu, które ostatecznie stają się mniej znaczące. Mniej powszechnie stosowane johimbina -? - adrenoblokator centralne i obwodowe działanie, ułatwiając rozszerzenie tętnic i tętniczek, a tym samym zwiększenie przepływu krwi do jamistych ciał prącia.

Blokery?1-adrenoreceptory - leki pierwszego rzutu w leczeniu BPH: terazosin, omniks, doxazosin (nieselektywne?1-adrenoblockery). Ich skuteczność w usuwaniu objawów niedrożności i podrażnienia w szczególności wynosi około 30-45%. Zwiększają one również prawdopodobieństwo powrotu spontanicznego oddawania moczu u chorych na BPH z pierwszego ostrego zatrzymania moczu po usunięciu cewnika moczowego i zmniejszają konieczność wykonania kolejnej operacji, a w większości przypadków, leczenie rozpoczyna się w dniu montażu cewki cewnika stosowanego alfuzosyny. ? Wyznaczenie adrenoblokatorov wynika z przebiegu procesu patologicznego: powstawania cewki przeszkód ze względu na powiększenie prostaty wielkości, z stopniowe zwężenie światła cewki moczowej, co zwiększa sygnał gładkich mięśni prostaty, cewki tylnej pęcherza, szyjki i zaburzeń wypieracza metabolizmie energetycznym (niewydolność mitochondrialnej). Preparaty opadające neuroprzekaźników wpływu na współczulny układ nerwowy mięśnie gładkie co eliminuje gładką hipertoniczność mięśni zrębu, który zajmuje co najmniej 60% z rozrostowymi prostaty, zmniejszając w ten sposób dynamiczny element przeszkodę podpęcherzową, bioenergetyka poprawy wypieracza kurczliwość przywrócić. ? W przeciwieństwie do leków ziołowych i inhibitorów reduktazy 5 - - zaczną działać szybko; wada - użycie jest możliwe tylko w przypadku objawowego leczenia BPH. Efekty uboczne: obniżenie ciśnienia krwi, zawroty głowy, senność, kołatanie serca, tachykardia. Częstość występowania działań niepożądanych zależy od dawki dobowej oraz czas jego stosowania. Najmniej aktywna na selektywnych blokerach jest ciśnienie tętnicze?1-adrenoreceptory o selektywnym działaniu urologicznym, na przykład tamsulosyna (nie wymaga specjalnej kontroli hemodynamicznej). Doksazosyna (oksoxon) zmniejsza objawy zaburzeń oddawania moczu w 95% przypadków, efekt przejawia się już w 1-7 dniu, działania niepożądane są niewielkie, wielkość gruczołu krokowego nie zwiększa się podczas leczenia. Skuteczność współczesności?1-adrenoblockery w odniesieniu do symptomatologii BPH zmieniają się w zakresie 20-50%, zgodnie z uroflowmetrią - 20-30%. Należy przeprowadzić obserwację kliniczną u wszystkich pacjentów z gruczolakiem stercza przed pozostałym moczem, operowani pacjenci są również poddawani badaniom lekarskim.

13. Guzy jąder

Spośród wszystkich nowotworów złośliwych nowotwory jąder są 1-2% obserwowane u mężczyzn (głównie w wieku 20-40 lat).

Etiologia. Rozwój tej choroby przyczynia się do zaburzeń dyshormonalnych, wnętrostwa, ektopii jąder, obumarcia moszny i jądra, hipoplazji jąder.

W guzach jąder stosowana jest międzynarodowa klasyfikacja TNM.

1) T1 - guz nie wykracza poza warstwę brzucha i nie zakłóca kształtu i wielkości jądra;

2) T2 - guz, bez wychodzenia poza skorupę brzucha, powoduje wzrost i deformację jądra;

3) T3 - guz wyrasta z brzucha i rozciąga się na najądrza;

4) T4 - guz rozprzestrzenia się poza jądro i najądrza, wyrasta mosznę, przewód nasienny;

5) Nx - nie można ocenić stanu regionalnych węzłów chłonnych (jeśli uzyskano NI- lub Nx +, można uzupełnić badanie histologiczne węzłów chłonnych);

6) N1 - regionalne węzły chłonne nie są sondowane, ale są określane radiologicznie;

7) N2 - przebadano regionalne przerzuty;

8) M0 - bez odległych przerzutów;

9) M1 - przerzuty w odległych węzłach chłonnych; 10) M2 - przerzuty w odległych narządach;

11) M3 - przerzuty w odległych węzłach chłonnych i odległych narządach.

Nowotwory złośliwe jądra to stosunkowo wczesne przerzuty do węzłów chłonnych zaotrzewnowych wzdłuż szlaków limfatycznych, następnie przez przewód limfatyczny do krwioobiegu (odległe przerzuty hematogenne w płucach i wątrobie).

Seminoma to złośliwy przerzut nowotworu do zaotrzewnowych węzłów chłonnych, wątroby, płuc i mózgu.

Teratoma jądra jest łagodna i złośliwa, najbardziej złośliwym typem potworniaka jest rak kosmówkowo-kosmówkowy.

Klinika. Objawy nowotworu zależą od umiejscowienia jądra, jego wielkości, struktury histologicznej, przerzutów i zaburzeń hormonalnych. Początek choroby jest utajony, pierwszą oznaką choroby może być wzrost jądra lub tępy, obolały ból w jądrze. Kiedy jądro jest opóźnione w jamie brzusznej, ból pojawia się w brzuchu i w dolnej części pleców, często po wysiłku fizycznym. Podczas badania powiększa się jądro, obserwuje się asymetrię moszny. Skóra moszny nie jest zmieniona, jądro ma gęstą konsystencję, jest gładkie lub bulwiaste. Czasami palpacja jądra jest utrudniona przez współistniejące krople. Napój należy przekłuć, a zawartość poddać badaniu cytologicznemu.

Jeśli jądro jest opóźnione w kanale pachwinowym lub jamy brzusznej, to jest wyczuwalne w tych częściach.

Diagnostyka. Markery onkologiczne, limfadenografia, echografia są ważne dla diagnozy guza jąder i jego przerzutów oraz biopsji w końcowej fazie.

Diagnostyka różnicowa. Diagnozę różnicową przeprowadza się z gruźlicą, kiłą, brucelozą, obrzękiem brzucha.

Leczenie jądro nasieniowate połączone. Główną rolę odgrywa leczenie chirurgiczne, chemioterapia pomocnicza i radioterapia. W chirurgii jądro jest usuwane za pomocą membran, aw niektórych przypadkach węzłów chłonnych. Naciek kosmówkowy i przerzuty do płuc są trudne do leczenia za pomocą środków cytostatycznych.

Prognoza zależy cytologicznej konstrukcji jest bardziej korzystna, przy czym zarodkowego, raka teratoblastome horionepitelioma z równomiernym nasieniaka - niekorzystna. Stabilne wyleczenie do 10 lat obserwuje się w 30% przypadków. Kwestię zdolności do pracy podejmuje się indywidualnie, biorąc pod uwagę strukturę histologiczną guza, wiek i zawód pacjenta.

14. Guzy prącia

Guzy prącia są łagodne i złośliwe.

Guzów łagodnych są najczęstszymi brodawczaków niewirusowe, które powstają podczas długotrwałego stulejki, zlokalizowane blisko bruzdy wieńcowej na żołędzi prącia lub na warstwie wewnętrznej napletka.

Brodawki są rozpoznawane późno (w stadium złośliwości) z powodu ich rozwoju pod zwężonym napletkiem.

Leczenie jest głównie operacyjne - wycięcie napletka, resekcja głowy. Nowotwory złośliwe często łączy się z wrodzoną stulejką, za przyczynę ich występowania uważa się akumulację smegmy, która ma działanie rakotwórcze.

Klinika guzy złośliwe. Objawy wcześnie maloharakterny choroby jak rak rozwija się pod zwężonego napletka i zwrócił uwagę pacjenta tylko w wydzielinach ropnymi, poddaje się obróbce przez lekarza jako balanoposthitis lub chorób wenerycznych. Zewnętrznie wygląda jak grzybopodobny guz lub w postaci węzła lub owrzodzenia. Przerzuty do regionalnych (pachwinowych, biodrowych) węzłów chłonnych, odległe przerzuty do płuc, wątroba jest rzadka.

Klasyfikacja. Etapy raka są klasyfikowane zgodnie z międzynarodowym systemem TNM:

1) T1 - guz nie większy niż 2 cm bez infiltracji tkanek leżących pod spodem;

2) T2 - wielkość guza od 2 do 5 cm z nieznaczną infiltracją;

3) T3 - guz większy niż 5 cm lub dowolny rozmiar z głęboką infiltracją, w tym cewką moczową;

4) T4 - nowotwór, który wyrasta w sąsiednich tkankach;

5) N0 - węzły chłonne nie są sondowane;

6) N1 - przesunięte węzły chłonne po jednej stronie;

7) N2 - przemieszczone węzły chłonne po obu stronach;

8) N3 - bezstronne węzły chłonne;

9) M0 - nie ma oznak odległych przerzutów;

10) M1 - obecne są odległe przerzuty.

Diagnostyka. Rozpoznanie jest trudne ze względu na szczególne cechy lokalizacji pod zwężonym napletkiem. Główna rola w rozpoznawaniu choroby należy do biopsji, która umożliwia niezawodne odróżnienie raka od innych chorób prącia (brodawczaka, gruźlicy).

Leczenie. We wczesnym stadium choroby radioterapią lub operacją narządów (obrzezce, resekcji główki), z kolejnych etapach - amputacji penisa usunięcie węzłów chłonnych i radioterapii.

Prognoza zależy od stadium choroby, od obecności lub braku regionalnych przerzutów, w których rokowanie jest niekorzystne.

Zapobieganie Rak penisa polega na systematycznym przestrzeganiu higieny prącia, codziennym płukaniu uśmieszki z głowy i wewnętrznej powierzchni napletka. Obrzezanie jest konieczne tylko ze stulejką.

O Nas

Rak płuc powstaje z płaskich komórek nabłonka, które nie znajdują się w strukturze płuc. Pytanie brzmi: jak się tam dostają? Komórki płaskie znajdują się w tkankach jamy ustnej, krtani i przełyku.